Als je haar maar goed zit

Ik mag van mezelf een keer per drie maanden naar de kapper voor een vers kapsel. Vandaag is het weer zover. Ik heb een nieuwe kapper, sinds het Poolse Maisje is weggegaan bij de kapper in het winkelcentrum. Ik weet niet wat er gebeurd is. Iets niet fijns. Dat vond ik jammer, want ik was erg aan haar gehecht. 

Sinds mei heb ik een nieuw kapster. Voor de derde keer ben ik bij haar. We raken al een beetje aan elkaar gewend. Dat moet wel, want nieuwe krullen zetten duurt twee uur. Ik vind het niet eenvoudig om aan te geven hoe ik het graag wil. Het liefst wil ik grote woeste krullen. Breeduit. Maar de laatste tijd hangen de krullen een beetje suf naar beneden. Uw haar groeit heel hard, zegt de kapster. En het is heel zwaar. Wel heel gezond. Dus ditmaal knipt ze het weer wat korter. Nu moet ik er twee dagen van af blijven. Niet wassen, geen product in smeren. 

Het kan heel druk zijn bij deze kapper. Op hoogtijdagen werken er vijf praatgrage kapsters met evenzo praatgrage klanten. Ze hebben het over een tv-programma waarbij de politie van een bepaalde stad gevolgd wordt. Nu zou dat Utrecht zijn. Het gaat om het programma 'Bureau Utrecht' van RTL4. Het is heel erg in Utrecht, is het algemeen gevoelen. Ik weet niet, zeg ik zachtjes, ik kijk geen RTL4, maar woon hier heel vreedzaam en prettig.

De krullen

Mijn krullen. Lezers van mijn blog weten hoe belangrijk mijn krullen voor mij waren/zijn. Van mijn 30e tot - zeg - mijn 55e had ik een kop vol woeste krullen. Ze kwamen plots en verdwenen weer plots. Voor mij waren die spontane krullen gelijk op gegaan met de meest glanzende jaren van mijn leven: de mooie jaren met Ex en het krijgen van een carrière. Ik beschouwde ze als zichtbaar bewijs voor geluk en voorspoed. Dus als je dan zomaar die krullen weer kwijtraakt, dat is dan schrikken. 

Dat ik aan de permanent ging begon bij de Japanse kapper aan de Molukkenstraat in Amsterdam Oost (na een akkevietje met zijn Molukse medewerkster Zon die bij het ruw snijden van mijn haar de laatste krullen uit mijn hoofd had getrokken). Het is allemaal te volgen in de verhaallijn ‘natuurlijk rood haar’. Toen kwam ik in Utrecht bij het Poolse maisje, met een jaar een uitstapje naar een hippe homokapper in de binnenstad, die twee keer zo duur en eigenlijk niet beter was. Dus toen weer terug nar het Poolse maisje.

Enfin. Bij het Poolse maisje kreeg ik twee keer per jaar permanent. Met het rood verven ging het niet meer dus werd het grijs. Maar toen ik er blondeer van de Hema op gespoten had kon ik volgens haar geen permanent meer: dan zou mijn haar oplossen. Dus twee jaar liet ik de boel de boel en in die fase heb ik het laten groeien. Een keer nog krullen gedaan en in een bop geknipt, dat was april dit jaar, maar die krullen zakten er na een maand alweer uit. Dat is toch zonde van je €120. Sindsdien experimenteer ik met opsteken en los. Los staat leuker, maar opgestoken zit lekkerder. 

Maar de laatste weken zit het van geen kanten, dus ik weer naar het Poolse maisje dat zelf een fantastische kop met krullen heeft. Zij is mijn rolmodel. Advies. Er zitten nog wel wat krullen in, maar is dat de permanent of zijn dan de eigen krullen? Zal ik weer permanent doen, of is er hoop? Wat vindt zij? Zij weet het ook niet, maar collega Dennis meent dat dit éigen krullen zijn. 

We besluiten dat ze er nu alleen een paar centimeter dode punten afknipt, en dan bespreken we de tactiek. ‘s Morgens met douchen alles nat, dan leave in-crème erin en mousse. Niet föhnen, zelf laten drogen. Zo doet zij het zelf ook. Het is een heel gedoe, maar laten we het maar even aanzien. En dan kom ik thuis en dan zit het zo. Zoveel krullen. En zónder permanent. 

Weer krullen

4 mei vorig jaar was de laatste keer dat ze me krullen had gezet. Staat in het kaartenbakje van de kapper. Het is de hoogste tijd, ik ziet er echt een beetje slodderig uit. Voddig.

Het kost 3 uur tijd om mij weer krullen in te zetten, want met mijn langere haar is het veel meer werk, maar het is weer een groot genoegen bij de kapsalon te zijn. Al die mensen die passeren. Een stokoude dame laat haar haar prachtig toeperen maar als ze klaar is steken er stormen en hagelbuien op. Het houdt niet op. Dan brengt de kapper haar maar even naar huis. Een andere mevrouw is halfzijds verlamd, hersenbloeding ofzo, maar ze kom toch zelf met de scootmobiel en waggelend. Want als je haar maar goed zit. Dat geldt natuurlijk voor ieder van onszelf. Er komt een stokoud echtpaar met een kleindochter die bijna niets meer weten. ‘U bent vorige week nog geknipt’, zeggen ze tegen de ongekamde meneer. 

 

Het Poolse maisje en ik stralen allebei als mijn haar klaar is, en thuis Bobby ook. De coupe Wouke Scherrenburg had ook een charme, maar dit is meer ik, met die krullen. ‘Jonger’, oordeelt Zus3 die ik tref op de vierde verjaardag van haar vierde kleindochter. 

De krullen

Omdat ik vorige lente een spuitbusje blondeer bij de Hema had gekocht om mijn donkere grijze haren wat op te fluffen kon de kapper er geen krullen meer in zetten. (Mijn haar is aan de voorkant wit, maar bovenop en achter donkergrijs.) Saai. Het wit en nonchalante blond stond echt feestelijk. Maar: permanent en blondeer samen: als ik het goed begrijp kan je haar daarin oplossen. 

Dat wit met blond staat heel leuk, complimenteerde het Poolse maisje (die al lang een Poolse vróuw is) ‘maar als u weer krullen wilt moet dat blond er eerst uit groeien.’ Sindsdien ben ik het experiment aangegaan om mijn haar te laten groeien, en het opsteken. Dat is best leuk. Ik wil het wel langer houden, maar ik wil ook wel weer krullen.

In het winkelcentrum loop ik de kapsalon binnen, mijn eigen Coronation Street. Dennis en Bea zijn er allebei. Ze staan samen achter de kassa, de klandizie is voorbij.  ‘Ik wil graag jullie visie op mijn haar’, zeg ik. ‘Sinds de vorige keer heb ik niets meer gedaan dan het laten groeien. Kan ik al weer krullen?’ Ze kijken met verbijsterd aan, wat de vraag oproept of ze me wel herkennen. Dat moet toch wel. Zo vaak ben ik daar geweest. Zij zijn vaste personages in het theaterstuk van mijn leven. 

Dan weet het het Poolse maisje het weer: ‘Wat zit het léuk nu!’  Ze pulken allebei met hun handen door mijn haar. Mmm, lekker. Er moet echt wel wat af, meent Dennis, maar dan kan het wel weer: krullen.

Naar de kapper

Bij het Zoomzingen met het koor doen we even kletsen vooraf. ‘Hoe gaat het?’ ‘Goed.’ ‘Ik mag morgen naar de kapper!’ breng ik in. En alle dames gaan los over de kapper.

Vanmorgen is het zo ver. Wat ontzettend fijn. De laatste keer was in november. Het Poolse maisje is helemaal in voor mijn plan om een bob-kapsel te proberen. Het is ook nog eens zo klaar. Anders moet ze altijd om de oren heen knippen en dat is veel meer precisie-werk. 

Wat heb je de afgelopen maanden gedaan, vraag ik. Niks, zegt ze. Koekjes bakken. Ze had zich helemaal gestort op koekjes bakken. ‘En eet je ze dan ook op?’ vraag ik. Nee, ze eet ze niet. Haar man eet ze op.

Naar de kapper 2020

Alweer weken ben ik aan het twijfelen over mijn haar dat er steeds pluiziger uit gaat zien. Vooral toen ik eerder deze week videovergaderde met de 25-jarige meisjes voelde het allemaal zo voddig. Ik smeer er heus allemaal middelen in, crème, schuim, wax, klei, met meer of minder effect. Dus uiteindelijk bij het Poolse maisje langsgegaan voor een afspraak. 

Als ik Bobby vertel dat er weer verse krullen aan gaan komen zegt hij dat hij dat rommelige nu juist zo leuk vindt. Je bent net een oude hippie, zegt hij. En dat bedoelt hij als een compliment. Ook Will zegt dat ze de woeste kuif leuk vindt.

Dus daar zit ik nu bij het Poolse maisje. Ik kom voor krullen, zeg ik, maar kunnen we het toch nog even bespreken? Zij begrijpt het vraagstuk maar ze is toch vóór krullen. Vanwege dat pluizen. Met krullen pluist het voorlopig een tijdje niet. 

Dus hier ziet u mij halverwege de behandeling met alles erop en eraan. Echt een foto uit 2020. Hopen dat dat (mondkapje) volgend jaar niet meer hoeft.

Als je haar maar goed zit

Naar de kapper. Het haar is een woestenij en zolang het nog kan kan het nog. Bea is er niet hoor, waarschuwt de eigenaar. Bea is het Poolse maisje. Hij is alleen. Hij draagt zwarte handschoentjes. Er komen veel minder mensen, vertelt hij. De mensen die komen doen dat vooral omdat het nu nog kan. Net als ik. Hij kan er ‘s nachts niet van slapen. Want ze leven toch met drie gezinnen van deze kapsalon. Zijn boekhouder is alles aan het uitzoeken, wat er mogelijk is aan regelingen. Als ik thuiskom weet Bobby te vertellen dat nu ook de kappers dichtgaan.

Hij had van de week eten moeten kopen voor zijn gezin. Wilde pasta maken maar alle schappen waren leeg: nergens pasta te bekennen. O nee, toch: er lagen op een andere plek nog drie pakken spaghetti. Maar een man was hem voor en pakte alle drie de pakken. Meneer, mag ik één van die drie pakken? Maar nee, de man gaf ze niet. Hij was de man een posje gevolgd, in de hoop dat hij even zijn winkelkar zou verlaten, en dan zou hij een pak spaghetti pakken. ‘Ik was pislink!’ Maar de man liet zijn kar geen moment in de steek.

En zo is het hele leven doordrenkt van Corona. In de Volkskrant een onrustbarend verhaal over het leven in de stad Bergamo in Noord Italië. Waar aan een stuk door mensen begraven worden. Hoe de mensen daar in eenzaamheid sterven en gecremeerd worden. Klokken luiden daar bij een begrafenis, zoals gebruikelijk, doen ze niet meer, want dan zouden de hele dag de klokken luiden. Ben ik te nonchalant denk ik steeds?

Op de foto de eigenaar en het Poolse maisje.

Lowlights

Het Poolse maisje had gesuggereerd dat ik rode highlights zou nemen toen ik in september advies vroeg hoe mijn huidige haar op te leuken. Highlights zijn volstrekt onbekend terrein voor mij, dus ik weet het niet. K. blijkt ook highlights te hebben, die heeft laatst al uitgelegd hoe het werkt. Met stukjes aluminiumfolie. 

Nu vertelt het Poolse maisje: ‘Je kunt highlights nemen, maar ook lowlights.’ Huh? ‘En het kan ook allebei.’ Het wordt steeds moeilijker kiezen. ‘Wat adviseer je me’, vraag ik, maar daar waagt ze zich niet aan, ik moet zelf kiezen. Maar zelf houdt ze erg van lowlights, dan fleurt het bestaande wit en grijs extra op. Dus kies ik voor lowlights, donkere stringen in het haar, kijken hoe dat staat. En wellicht later ook nog highlights. 

En op de leestafel light lokkend het AD, met daarin een interview met Loes Luca met kort helrood haar. Iedereen zegt dat dit grijze mooier is.

De buurtkapper revisited

Na de fysio loop ik langs de buurtkapper waar ik sinds vorig jaar juni niet meer geweest ben. De buurtkapper zit tegenover AH, dus elke dag voel ik me ontrouw omdat ik overgestapt ben naar een de hippe homo-binnenstadskapper-met-visie die meer dan twee keer zo duur is als het Poolse maisje. 

Bij de dure binnenstadskapper moet je minstens een week van tevoren online een afspraak maken, bij de buurtkapper kun je zo binnenstappen. En dat afspraak maken in de binnenstad lukt niet op korte termijn, omdat ze gaan verhuizen en verbouwen. Mijn haar is een enorme bende, er móet wat nee, en ik snak weer naar iets als een kleur. En dus naar zijn Visie op mijn haar, maar ik kan er pas over drie weken terecht. Daar kan ik niet op wachten.

Bij de buurtkapper zit helemaal niemand, dus ik ben meteen aan de beurt. Mijn ontrouw voelt toch een beetje ongemakkelijk. De laatste keer dat ik er was zou het Poolse maisje binnenkort gaan trouwen, in Polen. En, vraag ik, hoe was de bruiloft? ‘Dat is al een jaar geleden’, antwoordt ze haast verontwaardigd. ‘Wie heeft je de vorige keer geknipt’, vraagt ze, want ze snapt het model niet. Zo zwoegen we ons een beetje door mijn terugkeer heen. Ik vraag haar advies over kleur in dit grijs-witte haar en zij suggereert rossige en blonde highlights.

Wat hieraan vooraf ging:

- juni 2018
- augustus 2018
- mei 2019

Medusa

Het avontuur ontkrullen en ontkleuren is een jaar geleden begonnen, en door mijn Australische logé tijdens het Festival Oude Muziek, kwam ik afgelopen september deze kapper Vince op het spoor, die zich meteen als een visionair ontpopte. Dat mag ook wel; hij is twee keer zo duur als de buurtkapper. Het Poolse maisje van de buurtkapsalon deed heel erg haar best en was enorm toegewijd, maar ik miste toch een stukje Visie. 

Mijn nieuwe binnenstadskapsalon heeft een modern afsprakensysteem op internet, waar je een kapper en een behandelblokje van een half uur kunt reserveren. Maar nieuwe krullen maken passen niet in zo’n tijdblokje, daar mag je gerust een dagdeel voor uittrekken. Dus Vince belde terug, hij had even geen beeld meer bij mijn naam, bekende hij, maar toen hij mijn stem hoorde weer wel. Hij ging meteen een Plan maken. Daar houd ik van. 

Hij heeft andere rollers dan de buurtkapper waardoor het knetterdure kappersbezoek een groot feest wordt. Shapers heten deze. Ik lijk wel een moderne Medusa! Ik app meteen deze foto naar deze en gene. Ik heb grote waardering voor kappers. Ik vind het echt een mooi beroep. Mensen komen een beetje voddig binnen, nu kan het écht niet meer met hun haar, en verlaten een uur later verwend en verkwikt het pand weer. Je kunt er weer even tegenaan. Als je haar maar goed zit.

De nieuwe kapper

Er zijn lieve lezertjes, weet ik, die heel graag willen weten van de nieuwe celebrity-kapper en het haar. In tegenstelling tot mijn Australische gast van vorige week, die voortdurend zichzelf en iedereen met haar iPad uitgebreid op de foto zette, ben ik daar wat terughoudender in. Maar een plaatje van hem heb ik toch gescoord. Zodat u weet over wat voor type we het hebben. 

Hij heeft in Amersfoort het kappersvak geleerd, weet ik is naar Londen vertrokken waar hij celebrities heeft geknipt onder wie Boy George, en nu is hij weer terug hier. Nu in dienst bij zijn oude collega uit Amersfoort.

Eerst maar eens knippen, en kijken, is de strategie. Hij knipt een model en knéédt dan de krullen erin, met een wax met klei erin. Dat kan ik thuis zelf ook doen als ik weer krullen wil. En hij fluft het haar daarna met een grote brede föhn tot een verrukkelijk kapsel waar ik helemaal blij van word, maar daarna ga ik in de regen op de fiets. Dan fluft alles er ook zo weer uit. En ik krijg die krullen er niet meer in gekneed. Dus zoek ik op internet maar naar hairwax-met-klei.

Hij wil wel alles weer rossig verven, een andere keer, en stelt voor dat we de witte lok dan de witte lok laten. Dat noemt hij stoer. Daarmee raakt hij een sleutelwoord voor mij. 

Het haar

Bobby kreeg bij het Festival Oude Muziek het magazine Zin in handen geduwd. In zijn ogen is het een soort Libelle. Ik dacht dat 't een spiritueel tijdschrift was. Maar dat is niet zo. Het is een tijdschrift voor levensgenietende ouderen in de leeftijdcategorie 50-70. Blijkbaar hopen ze op nieuwe abonnees via het publiek van het Festival. Op de cover staat Olga Zuiderhoek. 

In de column van Lisette ‘t Hooft staat te lezen dat ze zich met haar 65ste geestelijk en lichamelijk beter voelt dan ooit, ze is bijna klaar met haar opleiding Rebalancing, maar het went nog niet dat ze een omaatje ziet als ze in de spiegel kijkt. Dat vind ik wel een leuke zin. Ik heb dat ook, nu ik geen natuurlijk-rood-haar meer heb. Ik denk steeds dat ik Mutti zie. Dat vind ik helemaal niet zo leuk. Tamelijk ontregelend. 

Mijn Australische logé die zelf haar haar bruin verft en zich opwindt over de nog-geen-centimeter grijze uitgroei vond dat ik het ongekleurd moet laten. We gaan het morgen aanzien. Ik wil weten wat kán. Ik geef de nieuwe celebrity-kapper-met-visie die ik morgen ga bezoeken een kans. Maar uit mijn ooghoek zie ik achterop de Zin wel mooi een advertentie van haarverf die wèl pakt op grijzend en/of wit haar. 

Olga Zuiderhoek is van 1946! 72 jaar dus. Die verft haar haar toch ook?

Blondette

Zo is het haar nu. De overdosis zon doet haar werk. Het haar wordt steeds lichter, witter, blonder. Eigenlijk best leuk. Ben ik een blondette nu of ben ik wit aan het worden? Is er nog ooit enige kans op natuurlijk-rood-haar? Ik besluit tot een bezoek aan een in henna gespecialiseerde kapsalon. Leg aan de telefoon het vraagstuk van mijn haar uit (teveel chemische behandelingen). Het is beter als ik even langskom voor advies. 

De henna-kapsters vinden mijn haar erg leuk zo. 

Maar dan. Wat is er mogelijk. Ik wil weten of ik ooitweer rossig haar kan krijgen en of het dan niet knaloranje wordt. Henna pakt niet op grijs, zegt de henna-kapster.. Niet. En ca 3 cm van de uitgroei is nu grijs. Dus als ik weer rossig haar wil zal ze dan eerst de uitgroei moeten verven. (Dat kost een uur en 48 euro.) En dán kan over alles een henna-behandeling heen. (Weer een uur en 50 euro.) Maar dan kan ik daarna niet meer permanenten, want met permanent gaat alle henna er onmiddellijk weer uit. 

Veel wijzer word ik er niet van. Voorlopig blijf ik maar even een blondette.

‘Uw haar heeft rust nodig’

Mijn haar wordt steeds erger. Op zich zit de krul er na drie maanden nog best aardig in, maar het aantal dode punten neemt explosief toe. En als ik het ‘natuurlijk rood’ verf dan is het tegenwoordig in een week weer geelblond en bij de wortels spierwit. De Poolse kapster werkt op woensdag. Haar baas die niet van permanenten houdt - en zeker niet van míj permanenten - vraagt bezorgd of ik voor een nieuwe permanent kom. ‘Nou eh’, zeg ik, ‘dat wilde ik even overleggen.’

De Poolse kapster gaat binnenkort trouwen en wel in Polen, ze raakt er niet over uitgepraat. Dat is mooi. Van die verhalen over jurken en schoenen en haren en gasten, die niet ophouden.

Ze wil niets chemisch meer aan mijn haar doen. Niet permanenten en niet kleuren. Uw haar moet tot rust komen, zegt ze. Ze onderzoekt het vakkundig. ‘Het is net kauwgom!’ constateert ze verontrust. De slotsom is dat er een stuk afgaat en dat we het haar een paar maanden rust gunnen. Ze knipt er heel veel af. Met handoekdroog haar loop ik naar huis. Heb ik straks nog krullen? Of heb ik straks een steil kort pottenkapsel? 

Een ode aan rood haar:

https://www.misjab.nl/een-ode-aan-rood-haar/

Copper gold

Met Hani501 neem ik het leven door, zoals het thema 'avonturen'. 'Wat is avontuurlijk? Ik vind mijn blog avontuurlijk', zeg ik, 'durven schrijven over alle triviale zaken die je bezig houden.' Zij bevestigt de voortdurende aanwezigheid van trivialiteiten en ijdelheden, waar je anderen doorgaans niet van op de hoogte stelt, en dat dat leuk is om over te lezen, want zo herkenbaar. 

Neem de verhaallijn ‘natuurlijk rood haar’. Ik laat het plaatje zien dat ik vanochtend al in elkaar geknutseld heb. Over dit onderwerp heb ik al veel geschreven. Veel te veel, als je het mij vraagt. Het laatste jaar wat minder, omdat ik mijn haar hazelnoot-bruin ben gaan kleuren. Het mooie rossige kopergoudblond was bijna nergens meer te koop, er was alleen nog hysterisch knaloranje (‘copper burst’) en dat stond me niet meer, vond ik. 

Nu waren Bobby en ik onlangs met zijn zus en zwager te eten bij onze Griek ‘t Dikkertje. Ik kom daar regelmatig, want hij is mijn lievelingsGriek. Zegt de Griek tegen Bobby: ‘U komt hier wel vaker hè?’ ‘Jawel’, zegt Bobby. ‘Maar ik kom hier veel vaker dan hij’, sputter ik. De Griek geeft geen blijk van herkenning. Dat ben ik niet gewend. Ik ben gewend dat men juist mij herkent, ben met mensen uit eten geweest die het opviel, dat alle obers mij kenden. Dat kwam natuurlijk van dat oranje haar. En nu dit! Ben ik onzichtbaar geworden? Bobby vindt het ook onbegrijpelijk.

Het moet van dat hazelnootbruin komen, besluit ik. De kleur staat goed, daar niet van, maar het is nogal onopvallend. Ik moest maar weer eens langs het Kruidvat om te checken of ze het haarkleuraanbod alweer eens vernieuwd hebben. En ja, er is een nieuwe kleur ‘copper gold’.

Het kost uren voor je zeker weet wat het effect is, want na het verven (10 minuten) en intrekken (30 minuten) en uitspoelen (10 minuten) moet het ook nog uren drogen, maar hier ben ik wel tevreden over. Met dit ‘copper gold’ ben ik weer rossig-rood. Zoals God het bedoeld heeft.

Nu maar hopen dat de Griek me over een tijdje wel herkent?

Gespleten

Ik ga naar de kapper, omdat het echt niet meer zit. En ook vanwege het feestje. En omdat ik er niet meer doorheen kom. Mijn kam is erop stuk gebroken.   

Mijn Poolse kapster Bea is een beetje ondersteboven van de staat van mijn haar, zo droog en allemaal dode punten. Eigenlijk moeten er hele stukken af, zegt ze, maar dat wil ik natuurlijk niet. Ze is drieënhalf uur met me bezig, tot ná sluitingstijd. Haar collega Dennis giechelt dat ze de tondeuse er maar over moet halen. 

Cremespoeling en leave-in-crème helpen niet meer, zegt ze en ze raadt me aan er even heel vaak ‘haarmasker’ in te smeren. Als het kan dat er de hele avond en nacht in laten zitten. Het komt van de chemicaliën..

Kopergoudblond

Ik heb het er wel vaker over: de kleur kopergoudblond. Die is een van mijn levensthema's. Nou, de ene kopergoudblond is de andere niet. Een tijdje terug had ik een kleur van de Hema die echt mooi natuurlijk was. En helemaal niet duur. Maar soms hebben ze hem ook niet en je moet er maar net aan denken als je een Hema passeert.

In het zonovergoten Noord-Italië was mijn haar geheel geblondeerd geraakt én met groeiend grijs randje. Ik vind dat t niet meer kan en zo geraak ik ineens bij de Etos. Alle merken 'kopergoudblond' kosten er €16,99 en dat vind ik belachelijk omdat diezelfde merken in veel buitenlanden slechts 3 euro kosten.

Is er geen Etos kleurshampoo, vraag ik bij de Etos want die plank is leeg. Welke kleur, vragen de verkoopsters, blij met een klant.  Wij hebben sinds een paar maanden in ons nogal kleine winkelcentrum ook een Kruidvat en die is erg populair. 'Kopergoudblond!' zeg ik. Blijken ze in de bak met 'Sales' twee pakjes kopergoudblond te hebben, die zijn afgeprijsd naar 3 euro én nu ook nog eens voor de helft van de prijs. De verkoopsters komen er dolblij mee aanhuppelen. Ik neem ze natuurlijk alle twee, hoewel dat tricky is. 

Oei. Toch best leuk? zegt Bobby aarzelend. Het is weer knaloranje. 

Geduld

Al weken heb ik last van mijn haar, het pluist en hangt voor mijn ogen, hoeveel 'product' ik er ook in smeer. Het help niet meer. Vandaag moet het er maar van komen, ook al is het zaterdag. De kappers willen liever niet dat ik op zaterdag kom, want ik duur ruim tweeënhalf uur, maar ze zeggen ook geen nee. 

Deze zaterdag gaat dus op aan de kapper. Deze kapsalon doet niet aan afspraak, dus dat betekent eerst een uur wachten. Er komen hele gezinnen. Geduld. Het is daar zo kleurrijk, qua mensen en conversaties, dat het best te verdragen is. Zo is er is een heel oude dame met een telefoon met een ringtone van een ambulances. En een vrouw met een Noorse vriend die erg van schaatsen houdt en bij de schaatsbaan las: 'Verboden voor Noren'. Er twee roze-geklede meisjes die de hele tijd gekke bekken trekken in mijn spiegel. 

De Poolse kapster constateert met mij dat er helemaal geen permanent meer in mijn haar zit. Bij de derde spoelbeurt onthult ze dat ze permanent zetten zo leuk vindt. Dat kan ik me nou nauwelijks voorstellen. Waarom? vraag ik dus nieuwsgierig. 'Omdat het zulk precies werk is', antwoordt ze, 'zo'n geduldklusje'. Dennis (haar collega die het de vorige keer gedaan heeft) heeft dat geduld niet, weet ze. 'Hij houdt er niet van. Dat kun je zien'. Het fixeer moet je er héél precies uitdeppen, tot het echt droog is. Hij doet dat niet zo precies als zij. 

Geduld met kinderen heeft ze trouwens níet. Die roze meisjes die in mijn spiegel en om haar heen gekke bekken stonden te trekken, die kon ze wel sláán. Achter het behang. 'Daarom heb ik ook geen kinderen. Gek hè, dat ik met permanent wèl geduld heb.' 

Curls curls curls

Hani501 en ik gaan naar Hasselt België op bezoek bij boekhandel Grim. Het is weer heel ver rijden, via Eindhoven de binnenlanden in. Ach ik heb er helemaal geen verhaaltje over, ik wil alleen mijn nieuwe krullen laten zien. Hoe heb ik al die maanden zónder kunnen lopen? We eten hier bij Mr. Spaghetti, en ik laat haar een foto van haar aan het werk zien.

Normaal

Ons Winkelcentrum.
Midden op de foto zit de kapper

'Hoe is het?' vraagt Albert als ik om 09.15u binnenstap. 'Ik heb een bad hair day', zeg ik. Vind ik wel gevat van mezelf. Ik vind converseren bij de kapper namelijk best moeilijk. Het is zo obligaat, dat ik het liefst mijn mond stijf dicht houd. Maar dat is weer zo onbeleefd.

'Hoe was de vakantie?' Natuurlijk vragen ze het weer, ook al is het al bijna november. Het Poolse maisje is er niet op donderdag. Nu doet Dennis mijn permanent. Dennis is 35, en Albert tegen de 70 schat ik in. Er komen zo op donderdagochtend diverse gepensioneerde heren buurten, vooral bij Albert. Zij moeten van hun vrouw stofzuigen, maar doen het nooit goed, dus ontvluchten huis en haard en moeder-de-vrouw en gaan ze bij de kapper ouwebeppen. 

Van de zomer had ik de illusie dat mijn natuurlijke krullen weer terugkwamen. Maar inmiddels zit mijn haar echt niet meer. Bij elke foto die van mij gemaakt wordt denk ik: 'En nu naar de kapper!' Zie bijvoorbeeld de vorige blog. Ik heb al sinds februari 2016 geen permanent meer gehad, ziet Dennis in zijn kaartenbakje. Een permanentje duurt ongeveer tweeënhalf  uur, maar dat omdat ik zoveel haar heb, zegt Dennis, 'bij een normáál hoofd duurt het korter.' En hij herstelt: 'Ik bedoel: bij normaal háár.'

Tweeënhalf uur Telegraaf-conversatie. Zwarte Piet. Kerstbomen. Moslims. Koopjes. All-in-vakanties. Stofzuigen en zemen onder de kritische blik van moeder de vrouw. Je zou er dagen willen zitten en er liefdevolle Carmiggelt-stukjes over schrijven. Kronkels.