Weinverein

Laatste dag. In Ahrweiler is de Weihnachtsmarkt van start gegaan. Dat is echt een momentum hier. Wat een rommel verkopen ze daar. Maar de mensen zijn opgewonden en blij.

In de middag doen we een rondleiding met wijnproeverij in de Ahrweiler Winzer Verein, sinds 1874. Een welbespraakte grappige dame van in de zeventig verzorgt de rondleiding. Zij was in 1962 Weinkönigin, vertelt ze. Zij is in 1944 in een bunker geboren. Een van de deelnemers heeft ook herinneringen aan de bunkers waar hij als jongetje naar toe moest als er luchtalarm was. Ja dat heb je hier. In de boekhandel te Bad Neuenahr zag ik een boek, ik geloof dat het in der Stille heette, over de eerste weken, maanden, nadat de oorlog voorbij was. Een foto van twee meisjes zittend temidden van de puinhopen van de gebombardeerde stad. Geen luchtalarm en bombardementen meer. 

Meer over het leven van de mevrouw dan over de wijn zou ik willen weten. We krijgen vijf (halve) glaasjes en zoute stokjes om de alcohol te dempen. Een echtpaar van wie de man minstens obees is koopt na afloop vijf dozen wijn.

Himmelchen

Het Himmelchen is een heerlijk huisje. Het is even wennen en aankomen, maar alle voorwaarden voor een superweek zijn aanwezig. Het Ahrtal is een prachtige omgeving. Behalve het snelstromende riviertje heb je de hellingen met wijnranken en de wijngoederen. En daarbij een rustig middeleeuws stadje met Efteling-uitstraling en veel winkeltjes en restaurants. Een krankzinnig groot klooster met internaat. Mooie kerk. 

In het huisje is de woonkamer gewoon gezellig en hebben we een fantastisch uitzicht in/op het Ahrtal. Het heeft goede bedden, er is een super-Edeka op loopafstand die elke dag van 07 tot 21 uur open is. En er is een spoorlijntje het dal in, zodat je de Rotweinwanderweg op vele plaatsen kunt beginnen en afbreken.

Onze grootste uitdaging is zoals altijd wijzelf. Momenteel willen we allebei alleen maar verzorgd en vertroeteld wórden, en liever niet verzorgen en vertroetelen. Dat onderkennende verdelen we die taken dan maar eerlijk.

Eerste dag

We gaan naar Ahrweiler, naar een huisje dat Im Himmelchen heet. Het ligt in de Eifel, net onder Bonn. Het is een oud wijngebied rond de Ahr, een zijriviertje van de Rijn.

Het moet een droomvakantie worden. We zijn allebei een beetje afgeknoedeld en kunnen niet veel hebben. Als we om half vijf bij het Himmelchen arriveren is er niemand. Het huis is donker. De telefoon wordt ook niet opgenomen, noch het huisnummer noch de handy. Bobby wordt behoorlijk sacherijnig. Alsof ik er wat aan kan doen. We hadden ons verheugd op installeren en nu sjokken we zonder goede zin door een beeldschoon stadje.

Natuurlijk komt het goed. Wolfgang de verhuurder had net in een Funkloch gezeten toen ik belde. We vinden de sleutel onder de mat en Bobby gaat vast naar binnen. Mein Mann Ist schon drinnen, zeg ik. Ist er sauer? vraagt Wolfgang. Ja, zeg ik. Wir sind schon zwei Stunden hier!

Wolfgang put zich uit in excuses. Dit is nog nooit gebeurd. Natuurlijk verzoenen we ons, we doen boodschappen en morgen is er weer een dag. Er is alleen geen WiFi. Nu ben ik sauer.

Tynemouth

Ik kan iedereen Tynemouth aanraden voor een onvergetelijk weekendje of weekje weg. Je kan dus met de boot naar Newcastle, met in het laagseizoen idioot lage aanbiedingen, maar er schijnen ook directe vluchten naartoe te zijn. 

Net als bij IJmuiden heeft de monding van de Tyne bij Newcastle een Noord- en een Zuidpier, en ligt het aan de Noordzee, maar verder houdt de vergelijking met IJmuiden of enige andere Nederlandse badplaats op. Het is zo heerlijk oud en Engels! Met victoriaanse huizen en oude ruïnes. Leuke pubs, restaurants, winkeltjes, Engelse types en een strand met een mooie woeste zee. Year!

Kielder Water & Forest

Ik had het kunnen weten, maar met dat we na een vrij lange rit het Kielder Water & Forest Park in rijden meldt Bobby dat hij heel heel graag naar het Sky Observatory wil. Sterren kijken, dat is waar ook, normaal merk je er weinig van, maar op vakantie is het een dwingende interesse. Kijk, de Grote Beer. Enzo. In heel Northumberland is het 's nachts stikdonker, maar in dit park is het zo mogelijk nog veel donkerder, en daarom is er op een van de heuvels een sterren-observatorium gebouwd, waar sterrenliefhebbers ongestoord sterren kunnen kijken en fotograferen. 

Je kan er niet met de auto komen, het is 1,8 mijl lopen vanaf de parkeerplaats. Dat is zeg 3,5 km heen (omhoog) en 3,5 km terug. 

Het supersonisch astronomisch centrum dat we ooit op La Palma bezochten indachtig verwacht ik dat we zoiets gaan bezoeken. Maar nee, dit observatorium is eerder vergelijkbaar met een houten hut voor vogelaars in een waterrijk natuurgebied. Er is niets en niemand voor informatie. 

Wat wel weer mooi is te ontdekker dat er grote kunstobjecten in dit immense Kielder Park staan. Die liggen kilometers uit elkaar dus niemand gaat ze allemaal bezoeken, tenzij met een speciale excursie, maar toevallig staat er ook een onderweg naar het Sky Observatory.  SkySpace heet het  en het ziet er een beetje uit als een van de vele ruïnes in dit landschap. Binnenin zit je in een lege ronde ruimte met een open raam naar de lucht. Het licht schijnt er door de dag heen op de meest fantastische wijzen naar binnen te vallen. 

Hexham

Op de kaart zoeken we naar een bestemming voor een dagje er op uit. Het wordt Hexham, een oud 'marktstadje' met een grote beroemde eeuwenoude Abbey. Er is veel te zien, aan beelden en ramen en kapelletjes. Wat bijzonder is is dat er ook hier weer veel actieve vrijwilligers zijn. Die kerk lééft echt voor die mensen.

Ze hebben in deze kerk vier tekentrolleys neergezet, zodat bezoekers er kunnen gaan tekenen. 

Hexham heeft aan de rand heel veel grote weidewinkels, maar in de stad een biologische markt, galerietjes en twee mooie boekhandels: Cogito en Waterstones, een mooi park, een bowlingbaan... Echt een stadje om blij van te worden.

Zwart

We gaan naar de eucharistie in de Hexham Abbey en worden allerhartelijkst ontvangen. Na afloop spreekt een dame ons aan die wild enthousiast is over het orgelspel, want wij zijn Hollanders en de organist speelde Zwart. Which Zwart, vraag ik voor de conversatie, 'My father was friends with Willem Hendrik. Zwart is a whole family of organ-players. Different generations.' 

De dame is wild enthousiast en stelt ons voor aan de organist: Marcus Wibberley (1981). Dan kunnen we mooi met hem over Zwart praten. Ik weet niks van Zwart, zeg ik tegen Bobby, maar die zit daar niet mee. 'Ik kan overal een boom over opzetten', zegt en voegt de daad bij het woord: 'How very interesting to hear Zwart be played on an American Phelps-organ in the UK!' 

Enfin, Marcus kent diverse organisten in Nederland, zoals die van de Bavokerk in Haarlem, of wij die ook kennen, en zo bomen wij wat voort over Zwart en de orgels.

Ashes to ashes

We gaan naar Lanercost Priory, een oude kerk/priorij, half ruïne, half in gebruik, die al zeven eeuwen bestaat. Het is geen klooster meer, maar wel een plek voor gebed. Gerund door vrijwilligers. Bezoekers kunnen hun gebeden, wensen, zorgen, in een schrift schrijven en die worden elke woensdag voorgelezen. Er zijn boekenleggers te koop met levenswaarheden als koeien, die er vooral op neerkomen dat je van elke dag geniet en dat je je niet teveel zorgen moet maken.

Er is hier zoveel geschiedenis. Het komen en gaan van de dingen. Achter de priorij is een prachtige eeuwenoude begraafplaats. De namen op de grafstenen zijn allang niet meer leesbaar. Ashes to ashes, dust to dust. 

Na regen komt zonneschijn

Gelukkig komt na regen zonneschijn. Dit is weer een heerlijke dag. Behalve dat we overmorgen weer van deze droomplek af moeten is het een goedverzorgde droomcamping. Er is ook een wasmachine en droger waar ik alle stinkwas in een uur gewassen en gedroogd heb. Er is WiFi over de hele camping. De eigenaren hebben humor. Wat wil je nog meer.

We vinden een wandeling over Hadrian's Wall die 5 mile of 8 km is. Wel pittig klimmen en dalen. Héérlijk. Een topdag! Dagen buiten eindeloos lopen, in de pub lekker eten en drinken, en dan in bed boeken lezen, dat is wel tópvakantie. 

Northumberrain

Hoe graag ik ook zou willen, ik kan niemand de schuld geven. Ik heb zelf kamperen in Engeland voorgesteld. Maar die regen in een tent, laat staan opbreken en verplaatsen in de regen, daar word ik nog steeds best sacherijnig van. 

We zijn naar camping Hadrians Wall verhuisd, dat vond ik wel een mooie historische naam, al moet ik me in het wel en wee van de wall nog even verdiepen. Hij is hier in het jaar 122 door de oprukkende Romeninen neergezet. Ook hier is het fully booked. De weekends zijn het probleem, legt deze campingbaas uit. Hij heeft per dag een plattegrond met daarop per dag de boekingen getekend. Waar we nu zitten is een mooi plekje, maar we moeten er wel over 3 dagen weer van af, waarschuwt hij. Als we 5 dagen willen heeft hij alleen nog een smalle strook naast een wild barbecuende grootfamilietent.  

Rare nacht. Voor het eerst deze vakantie lig ik weer uren wakker. Tegen de demonen in het hoofd ga ik de soorten regen onderscheiden en proberen van alle soorten regen te houden. Het regent eigenlijk heel zachtjes, maar in een tent klinkt regen al gauw heftiger dan het in werkelijkheid is. 's Morgens is het geluid van de vogeltjes ook heel anders dan op de vorige camping aan zee. Daar waren veel kraaiachtigen, hier meer kleine beweeglijke piepertjes. Er zijn ook veel konijnen. Kortom: deze nacht is een hele spirituele oefening.

The rain

Het grote Engelse regenen is geloof ik nu wel echt begonnen. Het is even aanpassen. Er zijn mensen die zeggen: gezellig! Regen in de tent! Zover ben ik nog niet. Ik moet drie à vier keer per nacht naar de wc, dat maakt wel uit. Gelukkig heb ik te Berwick upon Tweed een mooi boek gekocht, Watch me disappear van Jill Dawson, en dat lig ik in bed lekker te lezen. 

In het kader van als-zij-maar-gelukkig-is maakt Bobby me ondertussen een omelet-op-bed. Zullen we nóg een grotere tent, stel ik voor, met nog een extra compartiment voor de natte dingen. 

Natuurlijk verman ik mijzelf en kom ik uiteindelijk wel uit bed. Een tekening maken doet wonderen. Vandaag wordt het de sopraan Emma Kirkby, in haar prontste jaren.

Als die tekening klaar is gaan we in het kader van als-hij-maar-gelukkig-is naar Alnwick Castle. Want dat staat al dagen op zijn verlanglijstje, maar ik heb het niet zo op kastelen. 

Dit kasteel wordt als eeuwen- en generaties lang bewoond door de adellijke en steenrijke familie Percy, graaf van Northumberland. Ze wonen er nog steeds maar het kasteel is overdag open voor publiek. Entree £25 per persoon. De familie heeft een directeur aangesteld die afkomstig is van Disneyland. Ik sta te twijfelen, want ik vind het van de gekke maar ga uiteindelijk toch naar mee naar binnen. Het is duizelingwekkend van rijkdom en schatten en personeel en publiek. Veel. De Harry Potter-films en Down Town Abbey zijn er opgenomen. De familie weet hun optrekje behoorlijk uit te baten.

Na afloop in Indiaas restaurant Mumbay Flavor praten we na over mijn weerstand tegen en zijn nieuwsgierigheid naar dit soort plekken. Als ik erover lees in een reisgids komt het helemaal niet over. Ene oor in, andere oor uit. Op het moment dat ik naar binnen ga heb ik geen idee waar ik ben. Ik word ik van de ene zaal naar de andere zaal gevoerd die vol hangt met portretten van mij volstrekt onbekende adellijke personen. Moet mij dit boeien? We komen in een krankzinnig grote hoge rijke bibliotheek, een dining room die zijn weerga niet heeft, ik loop langs verzamelingen geweren, wandelstokken, porcelein, spiegels, schoorsteenmantels, schitterende kasten, tafels, je verzint het niet. Je weet niet waar je naar moet kijken en waarom. Zo'n overdaad. 

Hoe langer je blijft hoe vaker er wel enige interesse gaat kieren. En tegen de tijd dat ik vertrek wil ik eigenlijk alles wel weten: waar was ik eigenlijk, hoe zit dat met die adellijke families? In Engeland en in Nederland? Ben ik de enige die hier met gevoelens over onrechtvaardigheid rondloop? En hoe zit dat met Bobby, die is diepst in zijn hart toch nog altijd een communist? Kortom: het ligt het allemaal wat complexer en genuanceerder dan dat de een van kastelen houdt en de ander niet.

Puffins

We kúnnen een boottochtje gaan maken naar de Farnes eilanden hier voor de kust, en dan zie je hopelijk heel veel puffins. Puffins hebben een grote schattingsheidsfactor. Er worden in de toeristenwinkeltjes veel puffin-spullen verkocht.

Vandaag blijf ik echter het liefst bij de tent, zeg ik. Dat is goed, want Bobby heeft een oude Charles Dickens in de vertaling van Godfried Bomans waar hij bijzonder van geniet. Zo zitten wij vredig bijeen op onze nieuwe geweldige campingstoelen. En ik kan er niets aan doen: ik straal van oor tot oor als de puffin-tekening klaar is. Als zij maar gelukkig is, zeg ik tegen Bobby.

We oefenen over en weer in als-hij-maar-gelukkig-is en als-zij-maar-gelukkig-is.

Evensong

Omdat we het eiland nog niet af kunnen en we nergens een hapje kunnen eten wonen we op zaterdagavond in St. Mary's Church op Holy Island de Evensong bij. Er wordt niet gezongen, jammer genoeg, alleen samen teksten gezegd en gebeden.

Er zijn misschien dertig mensen, vooral eilandbewoners, maar de priester heeft wel 40 roze post-its met 'intenties'. Ik vind dat altijd mooi ontroerend. Zelf 'bid' ik voor onze vakantie, dat die warm en lief en zacht en harmonieus zal zijn. Ik slaap ongekend veel, dat is al één ding.

Campingleven

Een fenomeen op de(ze) camping is het kamperen in grootfamilieverband. Ze hebben per gezin een enorme tent, en die zetten ze dan met de ingangen naar elkaar toe, plus nog wat woonkamertenten. Een heuse clan. Binnen dat systeem wordt gebarbecued en gelachen dat het een lieve lust is. En bij het krieken van de dag beginnen ze meteen wéér immense hoeveelheden worstjes en hamburgers te bakken. Buiten het systeem wordt door de jongste generatie fanatiek gevoetbald. 

Er staat een jongen uit Keulen naast ons in het allerkleinste minitentje dat je je kan voorstellen. Tegenwicht. Hij is begeesterd door natuurfotografie, staat om vier uur op om bij het ochtendgloren de allermooiste kalenderfoto's te maken. Nu is hij al twee ochtenden naar Dunstanburgh Castle geweest in de hoop op het mooiste ochtendlicht. We nodigen hem uit voor een drankje en hij laat zijn foto's zien. Veel in Amerika, Schotland, IJsland. Het is mooi, maar ook erg cliché. Van Nederland heeft hij De Zaanse Schans en Kinderdijk.

De eigenaar van de camping, 'opa' noemen we hem nu maar, neemt ons niet meer waar. Dat is mooi. 

Holy Island

We gaan naar Lindisfarne ofwel Holy Island waar een weg door zee naar toe loopt, die bij hoog water onderloopt. Je moet dus naar de getijden kijken wanneer je er wel en niet terecht kunt. Nu zou de weg tussen 14 u en 19.45 niet begaanbaar zijn. Als wij er rond 13.30 arriveren vindt er een gigantische uittocht van toeristen plaats. Blijkbaar is dit een soort Marken. Wat we ons niet gerealiseerd hebben is dat met de uittocht van de toeristen ook alle winkeltjes en pubs dicht gaan. En het diner waar we ons op verheugd hadden gaat ook niet door: alle restaurants 3) zijn fully booked. 

Wat er wel doorgaat is een bezoek aan de priorij (een ruïne), een heel lief kerkje St. Mary's Church, een wandeling door het haventje en naar het hooggelegen kasteel. We hebben er vijf uur de tijd voor, dus het kan allemaal op zijn janboerenfluitjes.

Pub

We eten weer in The Cottage Inn, op 7 minuten lopen van de camping. We zitten er weer de hele avond. Bobby kijkt vanavond naar Manchester United die speelt tegen Astonville (ofzo) en ik kijk mijn ogen uit naar de mensen en plaats mijn plaatjes op Facebook. Het is er heerlijk warm en cosy. De weerapps voorspellen dat het morgen weer beter wordt en daarna helemaal goed. Deze regendag was een kortstondige dip. 

We denken dat de eigenaar van de camping (minstens ver in de tachtig) een beetje dementerend is en die camping niet meer aankan. Om problemen te voorkomen zegt hij tegen elke nieuwe gast dat er geen plaats is. Hij houdt geen adminstratie bij, laat staan reserveringen. Als wij hem vragen of we nou mogen blijven of niet kijkt hij ons verbijsterd aan, geen idee wie we zijn. Hij zal zijn best doen, zegt hij om er van af te zijn. We hebben nu maar besloten te blijven, en als we vertrekken hem de genoten nachten te betalen. 

De grond van de camping is helemaal vergeven van het regenwater. Maar de tent is vrijwel droog. 

Barter Books

Ik weet dat het iets bijzonders moet zijn, zoveel heb ik wel begreepen van de foto's van hun website, maar ik ben toch verpletterd. Zo'n grote geweldige leuke goeie tweedehands boekwinkel in Alnwick, een van de grootste en de beroemdste in de UK, zeggen ze. Geen idee wat je dan krijgt. Een voormalig treinstation is helemaal omgebouwd tot boekhandel. Enorm overweldigend veel en leuk.  Zoals het moet. En stervensdruk, je weet niet wat je ziet. De eigenaren zijn er in 1991 mee begonnen. Zij hield van boeken, hij van treinen. Het ultieme bewijs dat het allemaal lucratief kan zijn als je maar een goeie formule bedenkt en tot in alle details uitwerkt. Welke boekhandel in Nederland heeft het tot verkeersbord gebracht?

Regen

Nu is het zover: het regent. De hele nacht heeft het geregend. Het is inmiddels half elf en het ziet er uit alsof het nooit meer zal stoppen met regenen. Gisterochtend was ik vol energie en goede zin, en heb ik de catering verzorgd, nu mag Bobby ontbijt maken. Want zo lang het regent blijf ik in bed. Daartoe heb ik een toepasselijk boek gekocht van Sue Townsend:  The Woman who went to Bed for a Year. Ik heb het gisteren nog voorzienig gedownload in The Cottage Inn. Want in alle e-boek-stress van nog maar enige dagen geleden had ik het het wel gekocht, maar blijkbaar nog niet 'uitgepakt'. Misschien gaan we straks wel naar de grootste en meest. beroemde tweedehandsboekwinkel van de UK. Barter Books in Alnwick.

Veel medekampeerders breken op en pakken hun boeltje in de stromende regen in. Hú. 

Low Newton

Na de prachtige wandeling lang het kasteel, de golfbaan, het strand van Embledon Bay en de oneindige wuivende graanakkers weer terug naar Craster, en een diep slaapje bij de tent, gaan we naar St. Mary's Church in Low Newton, waar een concert zal zijn met pipes en strings, van locale muzikanten die regionale traditionele muziek spelen: echtpaar Andy en Margareth Watchorn. Het kleine kerkje zit helemaal vol types. 

Het is wel jammer dat ik geen internet heb, dan kon ik allerlei opzoeken en wat meer kennis van zaken over pipes & strings ten toon spreiden. De pipes zijn een soort doedelzak, maar de Schotse doedelzak was een oorlogsinstrument om de soldaten op te zwepen. Deze pipes zijn wat lieflijker van geluid, en wat wat rijker en genuanceerder qua harmonie dan de doedelzak. Gelukkig maar. Andy en Margaret hebben allebei diverse instrumenten, tot Zweedse pipes aan toe. Ze zijn echte verzamelaars. Het is heel heel leuk. 

In de pauze raken we aan de praat met een dame uit Sheffield. Haar dochtertjes roepen: 'Were you in the Jolly's Arms? We saw you! We saw you!' Zij logeren in een allerschattigste herberg met witte huisjes: The Ship Inn.  Een perfecte locatie aan het strand voor de volgende Familiedag! Of de 60e verjaardag.

Zie: http://www.pipesandfiddle.co.uk

Wandelen

Zullen we vandaag een stiltedag doen, vraag ik aan Bobby, die het zo naar zijn zin heeft dat hij de hele dag stemmetjes doet. Ik moet wel lachen steeds, maar ik wil ook een beetje in mij eentje naar de bloemetjes en de koeien en de schapen en het wuivende graan kijken. Het is verpletterend heerlijk en prachtig hier. En de zon schijnt nog steeds, Vinnie!