De Kleine Plas

Vandaag doen Will en ik de wandeling vanaf mijn volkstuin, want die heeft zij nog niet gezien. Nog bijna niemand heeft mijn tuin gezien, want met die verrotte tuintafel tafel vond ik ‘m niet gastvrij. Maar nu mét verse picknicktafel onder de appelboom is het het toppunt van gastvrijheid. Een oase. Een ‘vrijplaats’ noemt ze de tuin. Je kunt er eindeloos zitten ouwehoeren - en ook wijs praten natuurlijk. Vóór de wandeling zet ik een flesje rosé in een emmer koud water in de schaduw en die koeling werkt.

We doen een wandeling via Oud Zuilen en de Kleine Plas (van de Maarsseveense Plassen) naar Fort Maarsseveen. Toch in totaal weer 10 km. Dat Fort is een beetje een rommelig fort met weliswaar een café en terras, maar alleen in het weekend. Met wat kunst en kunstenaars en af en toe ook optredens en muziekjes. 

Willeskop

Om weer eens uitbundige mei-natuur te genieten gaan we naar Benschop - Willeskop. Dat is bijzonder wijds polderlandschap ten zuidwesten van Utrecht, onder Montfoort. Het is een prachtig natuurgebied van Staatsbosbeheer met veel water en vogels. Een rondwandeling van 7 kilometer. Hoewel je soms in de verre verte hoogbouw van de stad Utrecht kunt zien liggen is het toch wel ruim een half uur rijden er naar toe, welke route je ook neemt. Maar het is het halve uur rijden waard, zo fantastisch mooi. Vogelrijk. Stil -als er geen boeren aan het landbewerken zijn. Het gebied is verworven door ruilverkaveling en aangelegd in 2002. Het ligt tussen twee oude middeleeuwse graskades. 

Deze heb ik nog niet aan de Bayerische Freundin laten zien, realiseer ik me. 

Folder;

https://www.staatsbosbeheer.nl/-/media/groene-hart-lopikerwaard/folder-willeskop.pdf?la=nl-nl&hash=09CEDDF99ECB8AE6D4A61E386E4A4E1AD9C501AE

Westbroek

Mirjam die sinds de pandemie in de bossen op de Veluwe woont en al die tijd niet en nog steeds niet niet met het OV reist, komt helemaal op de fiets naar mijn vriendinnenfeesje en blijft een nachtje extra logeren voordat zij de terugtocht aanvaardt. 

Graag wil zij een van mijn vele droomwandelingen maken en ik kies die van Westbroek naar Vliegveld Hilversum. Zoveel licht en lucht, dat is ongekend. Zonovergoten. We zien broedende zwanen en galopperende reeën. Het is fantastisch weer en prachtig. 

De heenweg van de Veluwe naar Zuilen is zij rond De Bilt wegens wegomleggingen totaal verdwaald geraakt, dus nu rijd ik mee de stad door en weer uit. Tot voorbij de Uithof dat nu Utrecht Science Park heet. Daar staat een bordje ‘Zeist’ en dan moet het lukken.

Amsterdamse Bos

Ik wil naar het Amsterdamse Bos. Af en toe heb ik dat, dan wil ik naar het Amsterdamse Bos, liefst vanaf Bovenkerk. Zou er nog een kans zijn dat de Bloesemtuin nog bloeit? Of is dat al voorbij? De Japanse kers in de Beatrixlaan achter ons bloeit nog wel. Er is weer van alles veranderd. Ik parkeer er altijd bij een soort pannenkoekenrestaurant, maar ik word ineens een heel eind omgeleid wegens een nieuw aangelegde bussluis. Achteraf had ik wel mijn oude route kunnen nemen want de bussluis is precies bij het restaurant, en je kunt er nog steeds van beide kanten komen.

Het Amsterdamse Bos is zo heerlijk. Al bijna een eeuw oud. Veel bomen met geschiedenis. En daar bij Bovenkerk zijn veel poelen in het bos. Duister water. Wandelaars met honden. De bloesemtuin is helaas al uitgebloeid. Er zitten nog wel wat groepjes mensen onder de bomen maar die zijn denk ik ook een week te laat.

Dagje Bonn

Vanuit Nederland vliegen de sneeuwfoto's ons om de oren. Hier in Nordrhein Westfalen hebben we geen sneeuw. Dat is dan weer pech. Bij het ontbijt besluiten we een dajge Bonn te doen - en morgen weer een natuurwandeling. De Bayerische Freundin zegt dat Bonn veel mooier is dan Köln. Eerst wilden we met een treintje, maar er is hier wel een spoorlijntje, maar geen trein meer. Alleen regionale bussen. Dus rijden we maar door tot Bonn Haptbahnhof.

Bonn is een rustige vriendelijke stad. Er zijn wel studenten maar niet veel. We wandelen langs kasten en kerken en parken de de Rijn. Er is een Kunstmuseum in de voorstad Gronau (met een tentoonstelling van Maria Lasnig en een van de Duitse expressionist August Macke) en een August Macke Haus. 

Van de Macke heb ik eigenlijk nog maar weinig in het echt gezien. Ik leerde zijn werk kennen in de poster- en kaartenwinkel die Ex ooit opende, waarin ik begin jaren negentig een paar jaar gewerkt heb. Voor mij was dat een belangrijke kennismaking met veel aantrekkelijke  kunst. Hier voel ik me zeer mee verwant.

Siegmündung

We zijn nog maar net begonnen en het is nu al een topuitje. Will en ik grossieren in budget-uitstapjes. Nu hebben we een vierdaags uitje (drie nachten dus) in een Duits viersterren-hotel beiden een tweepersoons kamer voor onszelf, halfpension, voor € 165 pp. Dus inclusief ontbijt en diner. Op de site van het hotel staat dat het uitje € 635 kost voor één persoon, of € 990 voor twee personen samen op één kamer. 

Bij dit soort budget-uitjes is het altijd een gok waar we terecht komen. Ditmaal is het in een deftig viersterren-hotel met Michelin-waardige keuken Clostermann en een golf-terrein in Niederkassel-Uckendorf. Niederkassel ligt aan de Rijn tussen Köln en Bonn. 

(Ooit kwamen we zo terecht in een hotel in de haven van Delfzijl, in Lochem en in Zelhem, en in Hotel Zum Post in de Karwendel. Je moet altijd even afwachten hoe het eten is, en de kamer, en de nabije omgeving. Soms valt het mee, soms valt het tegen.) Hier verhuren ze veel aan confererende gezelschappen. In de eetzaal waar zij ook eten is niet zo goede akoestiek. Alle geluid is hard en hol. Maar de bediening is perfect en het eten heerlijk. Het is de kunst overal de schoonheid te zien. 

Zelf noem ik deze uitjes altijd onze Voordeeluitjes, maar dit uitstapje hebben we elders geboekt en wel bij Euroreizen.be. https://www.euroreizen.be/lastminutes-promos/promoties/hotel-clostersmanns-hof-niederkassel-promo

Ze zijn hier nog helemaal ingesteld op Corona met mondkapjes en QR-codes. Gelukkig hebben we alles bij ons. 

We arriveren te vroeg en mogen nog niet in de kamers. Dan doen we maar een lunch bij de Chinees bij de veerpont over de Rijn. Loempia’s. Mmm. En dan een wandeling. De wandelingen hebben we van een site met Wanderwege rond Niederkassel. De eerste die we doen is bij de monding van de zijrivier de Sieg in de Rijn. Siegmündung. Het is een mooi ruig gebied. Het regent een beetje dus er zijn haast geen mensen. Ook al missen we hier de sneeuw die opeens in Nederland valt. het is hier nu al een topuitje.

Stoutenburg

We lopen het Klompenpad Stoutenburg bij Leusden. 10 km. Ooit logeerde ik hier tijdens een van de stilteretraites. Toen was het grote huis nog een Franciscaner Milieuproject, maar door een huurconflict met het Utrechts Landschap, de eigenaar en verhuurder van het kasteel, moesten ze in 2017 eruit.

Het is verpletterend zonnig weer. Voor een ‘Klompenpad’ voert de route wel een beetje veel over asfalt en tegen de snelweg aan. Heel wat ‘nieuwe’ natuur ook, ten oosten van de snelweg: een natuurgebied De Schammer en een gebied Bloeidaal. Het zal allemaal wel aangelegd zijn ter compensatie van de snelwegen en de nieuwbouwwijken daar rond Amersfoort. Ze hebben nog niet zoveel eigen karakter. Die oude landgoederen hebben dat meer.

Zo’n mooie dag. Natuurlijk praten we over de oorlog. Maar wat moeten we zeggen?

Ik was er in 2012:

http://lucietheodora.blogspot.com/2012/10/geel.html

Monnikenpad

Ik loop een stuk van het Monnikenpad, een wandeling ten oosten van Egmond-Binnen. Geestgronden. Heel kaal nog. De tulpen beginnen net uit de grond te piepen. Over een maand (of twee) zal het hier wel knetter kleurig zijn. Ik heb dit pad ooit eerder gelopen, lang geleden, ik weet het niet meer precies, ik denk met Ex. Het was op een hoekje met een hekje waar je overheen moet klimmen dat ik me de verwarring nog herinner. En nu? Het is veel grasland, en daar is geen zichtbaar pad.

http://www.europesewandelingen.nl/dagwandelingen/nederland/noord-holland/monnikenpad-egmond-9-km

Soestdijk

Álle foto’s in het grote digitale familie-archief zijn mooi en iconisch, maar net als die van Schiphol (had ik die hier nu ook gepubliceerd?) vind ik deze van ons te Soestdijk weer eeuwigheidswaarde hebben. Die auto! Die jurkjes! 

Van de week stond ik hier met Leen, die boswandelingen maar griezelig saai vond, maar ik beloofde haar de opwinding van Soestdijk. En na afloop deze foto. En dat was raak. Geen idee van wanneer tot wanneer de Soestdijk-defilés waren. Deze foto moet rond 1961 zijn. Maar wij gingen toch niet naar Soestdijk als daar geen defilés waren?

Juliana werd in 1948 koningin en zij ging toen haar verjaardag te Soestdijk vieren met kilometers lange optochten langs hun bordes. Halverwege de jaren vijftig kwamen die defilés ook op tv. 

O nee, de foto van ons rijtje te Schiphol (1966) had ik niet hier maar op Facebook geplaatst. Dan ook nog maar even hier.

Baarn

Met Leen doe ik de NS-wandeling Baarn-Hollandsche Rading. De route is totaal anders dan in de jaren tachtig en negentig toen ik die wandeling heel vaak deed. Want handig bereikbaar met de trein. 

Leen is een echte stadswandelaar, geïnteresseerd in kunst en cultuur - en in deze tijden ook architectuur - en voelt zich onwennig in een bos. Een bos is ook maar een bos.  Maar gelukkig voert de route langs paleis Soestdijk en wekt hey fenomeen Lage Vuursche met al zijn pannekoekenrestaurants ook haar interesse. Ekfa en Riemer vinden het heel leuk en opwindend dat Leen een natuurwandeling gaat maken. 

Sprookjesbos

De Bayerische Freundin en ik gaan wandelen in de bossen ten oosten van De Bilt: Houdringe, Beerschoten en Panbos. Als het zo vochtig koud is is een bos fijner dan het open veld. Beschutter. Het is er niet zo dicht bos en er zijn veel verschillende bomen, soms is het een sprookjesbos met spookbomen. En op maandag niet zo druk. Door het taalverschil hebben we grappige gesprekken zoals over ‘atlassen’, en over het woord ‘vijver’ (zij kent dat woord niet. In het Duits hebben ze Teich, maar volgens mij is dat net iets anders). En over haar kleinzoon Aron uit Berlijn die ze zo mist.

We lopen wel 12 km. 

Gagelbos

Influencen niet alleen met kunst, maar ook met koken, lezen, film, muziek, fietsen en wandelen. Want als je wilt gaat wandelen, alleen of met een ander, komt altijd de vraag: wáár? Vandaag doe ik het Noorderpark ofwel het Gagelbos ofwel Ruigenhoek ten noord-oosten van Overvecht. Het is een relatief jong park maar het wordt elk jaar mooier. Wel jammer dat je er steeds de ringweg en de A27 hoort. 

https://www.routesinutrecht.nl/routes/1666418927/rondje-ruigenhoek

Middelpolder

Vandaag wandel ik een stukje Amsterdam dat ik nog niet wandelend ken: vanuit het Amstelpark de Amstelveender- of Middelpolder tussen Buitenveldert, Amstelveen en Ouderkerk. Dat komt: Reenske moet de de fiets komen en bij begraafplaats Zorgvlied kan ik met de blauwe parkeerschijf drie uur gratis parkeren. Het Amstelpark is zo mooi. Bijzondere bomen, bijzondere hoekjes, kunst, vijver partijen... maar die polder ook, ook al wordt-ie omkaderd door flatgebouwen. Er is nog polderlandschap en zelf een allerschattigst tuinhuisjespark Eldorado.

https://www.landschapnoordholland.nl/natuurgebieden/middelpolder

Dashorsterpad

Vandaag doen Will en ik het Dashorsterpad. Bij Woudenberg en Scherpenzeel. Daar ben ik nog nooit geweest, ik heb er geen enkel beeld bij. Het is heel stil en heel mooi, een vriendelijk coulissenlandschap. Volgens mij is er wel veel grootschalige veeteelt, want er staan veel grote schuren.

Een boerderij langs het pad heeft een picknicktafel met  koffie thee en koekjes staan, vrijwillige bijdrage. Ze doet dat om het imago van de boeren wat op te poetsen, zegt de boerin. Ze vertelt ook dat haar man en zij 100 koeien en 1000 varkens houden. Ze hebben geen personeel en ze werkt ook nog in de thuiszorg. 

Op zondag verzorgt ze trouwens geen koffie en thee, dan lopen zij en haar man 50 km.

https://klompenpaden.nl/klompenpad/dashorsterpad/

Open plek

De weer-app beweert dat het regent, maar de buienradar geeft nog een paar uur respijt. De zon gaat om 17.27u onder, dus om half vier besluit ik dat ik nog wel op en neer naar de zee kan: twee keer 3,5 km. Mooie lege duinen. Noord-Hollandse Duinen, 3 km breed. 

Wel mis ik het ‘avondgebed’ van 17u, maar ooit zei Arthur iets over waar je de hemel ziet daar is je kerk. Nee, zo zei hij het niet, maar ik weet het niet meer. (Nagezocht. Het was bij de retraite in Ranst. ‘De open plek in het bos is de puurste vorm van tempel’, zo zei hij het. 2015 was dat. http://lucietheodora.blogspot.com/2015/10/ohne-worte.html?m=1)

Bij het avondeten wordt een van ons gasten geacht het eindgebed uit te spreken, maar niemand neemt het initiatief. We zitten maar en zitten maar. Ik wil wel weg, maar dat kan niet want eerst moet er gebeden worden. Na lang wachten zeg ik: ‘’Wil iemand het gebed uitspreken? Ik liever niet.’ En dan doet de kale jongen het. Iedereen opgelucht.

We kunnen ons verblijf hier met een nacht verlengen. We gaan dat doen, want anders is het morgen alweer de laatste dag. Ik moet misschien iets minder doen. Want ik heb nu al twee portretten, één heilige en twee mandala’s gemaakt, en een 7 km wandeling naar zee. En vier gebedsdiensten. Geen wonder dat ik gevloerd ben.

Baarn

Ik had Will niet goed gegrepen, ze wil toch wel wandelen. Gelukkig. De herfst is nu wel ongeveer op haar mooist. We doen een ‘FrankWandelt‘ rond Baarn. Starten bij het station. Het is een wandeling in de categorie ‘groene Wissel’ en dat zijn veel kleine paadjes zonder markering. Dus verdwalen. ‘Na 100 meter een klein bospaadje naar links’, is het soort instructies waarbij zo’n route mis gaat. Verdwalen deden we tot nu toe bijna nooit, maar we liepen begin dit jaar vooral in het open veld, dan heb je toch minder keus aan kleine-paadjes-naar-links dan in een bos. Maar mooi!

https://www.frankwandelt.nl/utrecht/groene-wissel-baarn-landgoed-en-kasteel-groeneveld

Leersumse Veld

Zus3 en ik willen graag naar het Leersumse Veld. De combinatie bos, hei en water spreekt tot de verbeelding, zeker in de herfst. Op en een of andere manier ben ik er nog nooit geweest want het is net te ver. Toen ik laatst met Line en haar grote herdershond naar Leersum ging om te wandelen bleek het Leersumse Veld zelf geen hondenlosloopgebied. Dus gingen we een eindje verderop in het bos.

Het mag geloof ik niet zo zijn. Vandaag staat eerst het verkeer muurvast op de provinciale weg tussen Maarn en Leersum. Wie doet er nu asfalteren op zaterdagmiddag? Komen we na een half uur stilstaan eindelijk op de parkeerplaats van Staatsbosbeheer aan, blijken we bepaald niet de enigen te zijn. Het is een gekrioel van auto’s en er zijn geen parkeerplekken meer. Auto’s die op een bospad geparkeerd staan hebben een bon. Dus uitwijken naar elders. Komt het door de nieuwe Corona-beperkingen dat het hier zo krankzinnig druk is?

Als we eindelijk lopend bij het startpunt van de wandelroutes aankomen is er een plattegrond met een gele paaltjesroutes om het meer heen, 6 km, maar wij zien nergens gele paaltjes. Alleen geel-groene. Dan volgen we die maar, maar die route blijkt helemaal niet om het meer heen te lopen maar recht zuidelijk naar Leersum door het bos, en wel naar de parkeerplaats waar ik met Line geparkeerd stond een paar weken geleden. Grr.

Laten we genieten van het bos en het beschouwen als uitnodiging om nóg een keer te gaan, zeggen we wijs tegen elkaar.

Rondje om het park

Stille dag. Rondje om het park. Het uitzicht op het dal is net een Märklin-tafereel. ‘t Is dat de treintjes niet gillen. Het kleuren van de blaadjes begint. Soms regent het, soms breekt even de zon door. Soms heb ik even niets te vertellen.

Nittel

De eerste wijnwandeling bij Nittel, een dorp aan de Moezel op de grens. Aan de overkant is het Luxemburg. Er zouden wel zeven bewegwijzerde wandelingen in Nittel moeten zijn, maar ze zijn er geen meester in verhelderende plattegronden. Het weer wisselt af van net wel en net niet regen, soms breekt gelukkig even de zon door. De paden zijn behoorlijk glibberig. En steil. Eén keer glibber ik uit op een steil paadje, plat op mijn gezicht. En op de rest. De wandeling N3 die wij doen blijkt een stukje van de langeafstandswandeling Moselsteig, die loopt van Perl naar Koblenz.

Oeps, de supermarkten zijn hier op zondag ook dicht. Hebben we ons niet eens afgevraagd, zo gewend als we zijn aan de openingstijden in de stad. Op het Nederlandse platteland zijn bij mijn weten de meeste grote supermarkten ook op zondag open. Nou hier niet.  En zo platteland is Saarburg niet.

Máximapark

Het druilt enorm. Ik wou wel even naar het Amsterdamse Bos, maar ik heb geen Amsterdams gezelschap, dan kan ik net zo goed naar het Máximapark. Wat is het mooi. En leeg. Alleen hier en daar wat schooljongens, op het trekpontje, bij de Dixi-toiletten. Ze zijn kattenkwaad van plan, dat zie je zo, en zeggen allemaal ‘Dág mevrouw!’ met hun schijnheiligste smoeltjes.

Op de parkeerplaats tref ik een mevrouw. ‘Wáár is het Máximapark?’ roept ze haast wanhopig. Ik wijs naar over het heggetje. Daar! ‘Ik ben met mijn kleinzoon’, zegt ze. ‘Maar hij wil niet naar het Máximapark.’ ‘Waar is uw kleinzoon?’ vraag ik, want ik zie geen kleinzoon. ‘Hij zit nog in de auto.’ Ik stel me er een woedend jongetje voor dat in de auto zit te bokken: ‘Ik wíl niet naar het Máximapark!’ Ze komt uit Aalsmeer en haar kleinzoon van vier uit Woerden. ‘Er is een hele leuke speelplaats’, beveel ik aan. Ze hoopt met een belofte van patat hem het park in te kunnen lokken.