Heggenschaar

Op mijn verjaardag zo'n twee maanden geleden kreeg ik een elektrische heggenschaar cadeau. Van het merk Worx, net als mijn grastrimmer. Dan kun je met dezelfde accu toe. 

Vandaag kan ik hem eindelijk inwijden. De volgende fase in het fatsoeneren van de tuinwoestenij. Op de een of andere manier vind ik het fijn om me al is het maar een beetje te conformeren aan de huisregels. Je heg netjes houden is een van die regels. Ik heb zoveel heg dat het met de hand niet te doen is. Daar krijg je enorme spierpijn van. 

Ik glunder er van. Dat je van zo'n apparaat zo gelukkig kan worden. 

Auch raus

Het is me het nachtje wel. Het gesprek van de dinsdag is Ga jij vannacht kijken? Zo ook met de buurvrouwen D. en C. bij het avondgieteren op straat. Twee van ons gaan kijken, één niet.

De wedstrijd Nederland-Marokko is van 03-05u, of nog erger bij verlenging en/of penalties tot 06u. Nou ja, u kent de uitslag al. 

Bobby en ik gaan vooraf naar bed en doen een pyjama-party. Het is heel spannend. Enorm hoog tempo en ongekend fel. Marokko is veel sterker, maar Oranje krijgt toch 1-0 voorsprong. Maar dan wordt het in de blessuretijd toch 1-1, met daarop verlenging en penalties. En daar gaat het mis. Dat is het dan. Duitsland heeft ook al verloren. 

Ik hoor in onze buurt geen uitzinnig toeterende Marokkanen.

Terug uit Australië

Ze is er weer! Hani501 is terug uit Australië. Van de week wisselden we telefonisch al wat ditjes en datjes uit, eigenlijk nog niet over Australië maar vooral over hoe overleef ik de hitte en hoe krijg je je overwoekerde tuin weer onder controle als je er twee maanden uit geweest bent, en zo kwam ook mijn tuinbuurman ter sprake die boos is over 'mijn' woekerende braam. Zal ik je ermee helpen, stelt ze voor. Nou graag! Ik vereerd, dat ze daar helemaal voor uit Heeg komt.

Ze appt dat ze van 14-16u komt en in die tijdsspanne gaat ze als een razende Roel tekeer. Zowel bij de buurman als bij mij. We verzamelen alle braam op een kar en proppen die achterin haar bolide. Ze zal het naar de milieustraat in Heeg brengen. Weg is weg. Een gemaaide en bramenvrije tuin. Heerlijk. Het begint weer ergens op te lijken. 

Maar ik weet nog steeds niet hoe de vakantie in Australië was. 

Te Sloterdijk

In Amsterdam-West is een stukje stad, een voormalig dorp, Sloterdijk. Een oud dijkje met wat oude dijkwoningen en een kerkje. Het ligt klem tussen de snelweg A10, de Haarlemmmerweg en de sporen van Amsterdam Centraal naar Haarlem, Enkhuizen en Den Helder. Vroeger was bij dit oude dorpje  een treinstation. Station Sloterdijk. Toen ik in de jaren tachtig in Bos&Lommer kwam wonen was dat ons station. Het ligt aan het eind van de Admiraal de Ruyterweg. 

Sindsdien is aan de andere kant van de A10 het huidige NS-station Sloterdijk gebouwd, mega, alsook een grote kantorenwijk. Het is daar alles behalve behaaglijk. Er is zonder liefde gebouwd. Je verdwaalt er ook onmiddellijk. 

Daar in dat kerkje in die verrommelde verzakelijkte omgeving in dat Sloterdijkje (om het nog ingewikkelder te maken, het adres is aan de Spaarndammerdijk) hebben Zus&Zwager3 een uitvoering van hun koor 'Zingen voor het Leven' waar zij sinds twee jaar  bij zijn. Het is een koor voor/met mensen die kanker hebben of hebben gehad. Of ermee te maken hebben gehad. Om ze een doel energie en een sociale omgeving te geven. Er zijn meerdere van die koren in Nederland en dit is het koor van Amsterdam. 

Het is een prachtige middag, niet in het minst door de begeesterde dirigent: Charles Hens. Hij leidt het koor met hart en ziel. In het dagelijks leven is hij operazanger. Dit koor doet hij erbij. Hij is zoals een dirigent moet zijn, die de mensen optilt. Dat ik zelf nu tot de doelgroep behoor, van mensen die kanker (gehad) hebben, draagt  ongetwijfeld bij aan mijn gevoel bij de muziek en de zangers. Sommige stukken zingen wij ook in Bilthoven en bij het nieuwe koor in Utrecht-Oost.

Op het heetst van de dag

Het is alweer maanden geleden dat we dit deden met de Tuinvriendinnen: samen mandala's kleuren. En nu is het precies op het heetst van de dag. Van de week. 39,5 is het thuis in de schaduw. We hebben natte theedoeken in de nek en drinken liters water.

Wat begint als onschuldige kleur-bijeenkomst wordt ineens een hele sessie. Wat zijn ieders hopen en verwachtingen van het groepje. Zijn we vriendinnen, of zijn we 'slechts' een tuinclubje? Nodigen we elkaar uit voor onze verjaardagen? Een van de vier vervult bijna altijd de uitnodigende rol en de rest reageert snel of minder snel. 

Wat is vriendschap? Werpt zij op. Als iedereen haar doopceel gaat lichten? Familiegeschiedenissen uit de doeken doet? Of is zo bijeenzitten kleuren ook vriendschap? Wie houdt eigenlijk verjaardagsfeestjes? 

Het is een rare avond. Komt het van de hitte?

Hitteplan

Ik was in de ochtend al naar de tuin om hier en daar te gieteren, en toen ik terug fietste was het al 36,5 graden. In de schaduw. Ik dacht dat ik me aanstelde. Je moet gewoon gaan liggen en wachten tot het voorbij is. Ik heb erg te doen met de mensen die morgen een feestje geven. Ik had een paar uitnodigingen. Een vriendin stuurde een mail waarin ze iedereen toestemming gaf om gemakkelijke luchtige en ook onflatteuze kleren aan te doen. Ze hadden 100 Spaanse waaiertjes gekocht. Ik wist toch niet of ik wel zou gaan heb nu maar alles afgezegd. Op de bank liggen tot het over is. 

Bij het liggen wachten tot het weer weer over is helpt een boek lezen ook goed. Zo las ik 'Op zoek naar Ramona' van Kader Abdolah. Hij leest heerlijk weg. Hoofdpersoon is Pieter Rademaker, een succesvolle Amsterdamse kunstschilder, gevestigd, in een witte middenklasse bubble, door zijn recalcitrante puberdochter Ramona steeds meer in aanraking komt met de multiculturele samenleving in al zijn goede en kwade facetten. Hij heeft weinig contact, ze woont overal en nergens, verkeert met een wulpse Turkse vriendin Ayşe en komt terecht in kringen van drugshandel en prostitutie. Hij komt ook in aanraking met een Ethiopische kunstenaar die zonder papieren hier al 13 jaar woont. Zij worden bevriend alsook met de Iraakse kruidenier. Hij krijgt een relatie met Ayşe en die vindt een baan in de bejaardenzorg. Hij gaat heel anders schilderen, meer multiculti onderwerpen en krijgt daarmee een grote tentoonstelling in het Rijksmuseum. Uiteindelijk raakt Ramona steeds meer gelieerd aan een moskee en verdwijnt zij, waarschijnlijk als IS-bruid. Nou ja, de kritiek op dat boek is dat het allemaal veel te rooskleurig wordt weergegeven. Ik heb er wel van genoten.

WK

Bobby's nichtje die al jaren in Damascus werkt en woont is over en ditmaal komt ze ook bij ons op bezoek. Wat ontzettend leuk en wat een verschil in leven: wij hier op Zuilen en zij zo internationaal. Ze denkt erover om in Noord-Italië een huis te gaan kopen. Thuis zijn, geworteld zijn, lijkt nauwelijks betekenis voor haar te hebben. 

Wat we wel gemeenschappelijk hebben is de familie (elk jaar de Kerst) en het WK. Vannacht speelt Nederland tegen Tunesië, van 01 tot 03 uur. Zij gaat echter niet bij ons kijken, maar bij haar ouders te Heerde. 

De hitte blijft een puntje van aandacht. We hebben even de schuifpui open maar dan komen er allemaal motten binnen vliegen, voor het tv-scherm. Oranje wint. Dat belooft wat voor de komende weken.

Binnen - buiten

In de woonkamer hebben wij een thermometer die zowel de binnen- als de buitentemperatuur meet. Hij is heel belangrijk dezer dagen. Want wanneer mogen eindelijk de schuifdeuren open? Overdag als het buiten in de schaduw 35 graden is is het binnen nog 27,9. Als het om 22.30u ook buiten 27,9 graden is mogen de deuren open en kunnen we buiten zitten. Er waait een bijna koel briesje, heerlijk. We nemen een ijskoud borreltje. Het voelt als een feestje.

De Spaanse margriet van Trudy

Wat moet je doen als je alsmaar binnen zit met de gordijnen dicht. Iedereen vraagt aan elkaar: hoe kom jij de dag door? Dat is toch wel de conversatie van de dag. De een zit met haar voeten in een teiltje koud water, de ander heeft natte handdoeken in de nek. Ik ga maar tekeningen maken. Net als laatst in het klooster. en dan blijken die dagen met niks ineens heel productief.

Voor mijn 'cursus' had ik ze gevraagd om een foto van een bloem. Omdat ze mijn dahlia zo mooi vonden. Wat ik vergeten was was was een gedetailleerde de instructie voor de foto die je gaat naschilderen. Er moet iets heel speciaals in zitten met het licht. Vppr mij gaat meeste tijd gaat doorgaans zitten in het vinden van de juiste foto. Daar kan ik uren mee bezig zijn. Maar de criteria zijn heel intuïtief.

Deze Spaanse margriet was knalgeel/oranje met rood, fantastisch in de tuin, maar voor de tekening mist er wit licht. Licht donker. Licht schaduw. Nu heb ik dat een beetje opgelost met witte lijntjes erlangs, en later weer meer knalrood gemaakt.

Op de tuin

Weer eens een lunch op de tuin. K. komt lunchen en ik heb thuis een mooie maaltijdsalade klaargemaakt. Dat is altijd feest. Vandaag met quinoa, broccolirijst, gerookte kip, geitenkaas en mango. 

Het is zo warm, we puffen wat onder de vijgenboom. Thuis met alles dicht is koeler. Maar toch heerlijk zo'n plek.

De roos van Karin

Eind deze week zouden we weer gaan mandala's kleuren met de Tuinvriendinnen. Zeven weken na de operatie, dan mocht het wel weer kunnen, hoopte ik toen we de afspraak maakten, nog vóór de operatie. Een paar weken geleden had ik ze mijn dahlia gestuurd en nu wilden ze schildercursus van mij in plaats van mandala's. Alle drie hebben ze een foto van een bloem ingestuurd.

In de weerapp zie ik net dat het komende vrijdag maar liefst 38 graden wordt. Eerder deze week miepten we al over 32 graden. Dus ik zeg tegen de dames: vrijdag doen we geen 'cursus' hoor! Laten we maar gewoon mandala's kleuren. Maar eigenlijk is dat ingegeven door dat ik niet zie hoe zij van die foto's die zij ingestuurd hebben schilderijen kunnen maken. Ik doe maar wat en dan ineens is er een wonder geschied en is het wat geworden. Maar hoe draag je dat aan hen over?

Ik probeer de roos van Karin. Zit het er in?

Loft88

Een paar van de alten van het Bilthovenkoor gaan lunchen in restaurant Loft88 in Bilthoven en ik mag ook mee. Bilthoven is de afgelopen jaren enorm opgefluft met nieuwe winkels, een nieuw plein, nieuwe huizen. Niet slecht daar. Toen de Bayerische en de Limburgse vriendin ook nog op dit koor zaten gingen we er vaak lunchen.

Vandaag is het veel te warm buiten op het terras dus we gaan lekker in de door airco gekoelde binnenruimtes. Ze hebben met gemist en stralen dat ze me terugzien. Ze willen alles weten. Dat hoef je geen twee keer te zeggen. Dat is mooi. Eigenlijk zingen we alleen maar eens in de twee weken samen en praten we bijna nooit, maar toch voelt het als vriendinnen. Heerlijk. Ze zijn enorm Bilthovense dames. Met Tesla's, BMW's en villa's. Ik voel me een beetje een sloeber met een benzine-auto. Heb jij geen elektrische auto? Nee ik heb geen elektrische auto. 

Er zijn wat problemen bij het koor. Toen ik er nog bij was blogde ik er wel eens over. 4 mezzo's die niet meekwamen, niet luisterden, niet opletten, niet oefenden. En de dirigente die steeds humeuriger werd maar ze niet weg durfde te sturen en nu het hele dinsdagochtendkoor dreigt op te doeken. Niemand weet precies hoe het zit. Laat staan hoe het afloopt. Maar wij willen bij elkaar blijven, zeggen we.

My first potato's 2026

Mijn eerste eigen aardappelen van het jaar. Frieslanders heten deze. Ik had per soort zes vroege pootaardappeltjes in de moestuinbakken gepoot en deze zijn nu als eerste klaar. 

Frieslanders schijnen heel populaire aardappels te zijn. Tegenwoordig koop je ze in de supermarkt niet meer per ras. Bij AH heb je alleen 'vastkokende' en 'kruimige'

Frau und Auto

Toen ik donderdag met nieuwe gel-zadelhoes en fietsbroek-met-zeem naar de tuin gefietst was dacht ik: misschien kan ik nu de auto ook wel eens gaan proberen. De zuster had gezegd dat ik weer mocht gaan rijden als ik mijn  aandacht 100% bij de weg zou hebben en niet meer bezig was met hoe-ik-zit. 

Dus zondagmorgen rijd ik even proef met de auto naar tuincentrum Steck voor wat plantjes, want mijn tuinen ontberen bloemetjes. Ook in de auto rijd ik voor de zekerheid met de fietsbroek aan, en het gaat wonderwel. 

Vandaag voert de autorit naar Vliegveld Hilversum voor een ochtendwandeling met Broerlief die me eigenlijk van huis zou halen, maar nu hoeft dat dus niet meer. Wat een feest. Een mooie boswandeling doen we, met lunch met uitzicht op vliegtuigjes. De hitte (het onderwerp van de dag) is te doen.

In het verloop naar het herstel kunnen bijna alle gewone dingen weer. Zal ik nu mijn oude leven weer oppakken, vraag ik me af, of moet het roer om? Moet ik allemaal nieuwe dingen beginnen? Ik ben geneigd de oude dingen weer op te pakken. Daar was toch niets mis mee?

Zaterdag is slotavond van het koor in Bilthoven en daar kan ik nu gewoon weer naar toe. Ook al heb ik sinds februari niet meegezongen.

Drie mede-alten die morgen samen gaan lunchen nodigen me uit. Ja! Een van hen biedt aan mij te halen, helemaal uit het verre Utrecht, maar dat hoeft dus nu ook niet meer. 

Onweer

In de achtertuin is het in de schaduw de hele middag en avond 35,9 graden. Pff. Binnen is het 'slechts' 29 graden dus we houden alles potdicht en elk uur check ik vol verwachting de diverse weer-apps of en hoe laat het onweer komt. 

Die apps zorgen voor schijnzekerheid, want de voorspellingen zijn elk uur totaal anders. Je zou zo graag een einde aan die drukkende hitte willen en checkt vaker dan goed voor je is. Want als het gaat regenen hoef ik niet te gieteren. Maar dan wordt er weer wel, dan weer geen regen voorspeld. Het voorspelde front verdwijnt op de Buienrader ineens via Amsterdam naar West-Friesland. Er is geen peil op te trekken. Uiteindelijk ga ik om 21 uur dan toch maar sproeien en gieteren. 

Vanaf 22 uur begint het toch te onweren, urenlang, en hard! De temperatuur buiten daalt in een paar minuten wel tien graden. Opeens hebben we Code Oranje hier in de provincie, en in heel Nederland. Ik geniet enom. Pas de volgende morgen zie ik dat het helemaal niet zo leuk was en dat er heel veel ongelukken met omvallende bomen en branden zijn geweest.

https://www.nu.nl/binnenland/6400108/woningbranden-en-omgevallen-bomen-door-het-hele-land-tijdens-zware-onweersbuien.html

Zadeldek

Herstellen. De afgelopen dagen in het klooster heb ik goed onderscheid leren maken tussen stoelen. Houten harde stoelen en banken, in grote getale aanwezig in zo'n klooster, dat gaat niet, ook niet met een kussen erop. Maar op stoelen met zachte stoffen zittingen plus kussen houd ik het best even uit. 

Als eerste daad vandaag weer thuis bestel ik online een zadelhoes met gel en een fietsonderbroek met zeem. Ik houd het niet meer uit zonder fiets. Ik wil heel graag een wat  wijdere wereld in. 

Vandaag is 35 graden voorspeld en ik wil echt even naar de tuin. Beetje gieteren, beetje maaien en beetje onkruid trekken. Alles met mate. Gisteren heb ik bedacht dat ik het gieteren ook met hálve gieters kan doen. Tenslotte mag ik max 5 kilo tillen, dat is een halve gieter. Het is alleen maar twee keer zo vaak lopen. Dat doe ik graag.

Maar twee keer een half uur lopen naar de tuin onder de moordende zon is zeker geen pretje. Dus voor nu vind ik een kussentje voor op mijn zadel. En het gaat. Tot de tuin dat haal ik wel. Tot mijn onuitsprekelijke vreugde ligt mijn tuin in de ochtend geheel in de schaduw. 

Een echte Theodora

De laatste tekening vanuit Egmond. Egmond-aan-Zee is het geworden. Het is er niet zo mooi, maar dat is geen van de Nederlandse badplaatsen. Grote appartementencomplexen direct tegen de duinen aan. Er staat er een appartement te koop met uitzicht op zee, ruim 9 ton vraagprijs. Niets aan, geen winkel in de buurt, alleen maar die te dure flats waar altijd tijdelijk toeristen in wonen. 

Ik teken natuurlijk het meest pittoreske, de vuurtoren, niet die flats, al staan ze er rechts nog net op. Het heeft iets universeels, die tekeningen die ik ter plekke maak. Ze zijn al jaren in precies dezelfde sfeer. een echte Lucie Theodora.

De Schie

Gelezen: 'Ze vliegen nog altijd over de Schie' van de Iraans-Nederlandse schrijver Kader Abdolah (1954), sinds 1988 in Nederland. Ik vond het boek in onze buurtbibliotheek. Heel bijzonder, verrassend, meeslepend. 

Het speelt in een appartementencomplex in Delft, een oud gebouw van de TU. Abdolah woont in Delft. Ik dacht dat hij in Zwolle woonde, maar dat was alleen zijn eerste jaren in Nederland. 

De roman vertelt over een aantal bewoners van dat appartementencomplex. Ernesto, de man die niet weet waar hij vandaan komt, goudsmit. Een vrouw Alejandra uit Guatemala met haar vierjarige dochtertje Amalia. Zij heeft een paar jaar geleden met een Nederlander heeft geslapen, zegt ze, en die is volgens haar daar de vader van Amalua en hij woont volgens haar in dat complex. Hij ontkent alles. 

Er wonen ook diverse oudere vrouwen, vaak weduwen, die veel tijd met elkaar doorbrengen en alles met elkaar bespreken en voor elkaar zorgen. Een van hen is Henny, de vrouw die alles weet. Een man Peter ziet eruit als een Japanse sumo worstelaar maar is een Duitser. Met zijn allen proberen ze het mysterie op te lossen, door Alejandra te helpen een DNA-test te doen. Ondertussen logeren Alejandra en Amelia bij Ernesto. Amelia heeft een speciale band met katten en wandelt met alle katten uit het complex. Ernesto heeft er een werkplaats, waar hij in de krochten een hele inboedel van een Joodse familie uit de oorlog vindt. 

Het is verrassend en grappig en wijs. Het verhaal hangt van de toevalligheden en vraagstukken aan elkaar. Veel is onduidelijk over ieders gesvhiedenis, maar het gaat om het heden en daarin vormen deze mensen een mooie gemeenschap met elkaar. En ook dat is tijdelijk want de mensen gaan dood en dan komen er weer nieuwe mensen wonen. In zo'n stad als Delft.

Aanleiding om me een beetje in de Schie te verdiepen, een waterweg tussen Delft en wat tegenwoordig de Nieuwe Maas heet maar ooit de Merwede. Vlak vóór de Merwede splitste deze Schie in meerdere kanalen: naar Rotterdam, naar Delfshaven, en naar Schiedam en naar

De waterwegen waren voor de spoorlijnen de belangrijkste reisroutes en aanvoerroutes voor goederen. Ze waren in het begin bezit van de steden, die uitmaakten wie erover varen mochten. Het voert allemaal veel te ver, maar er is een Atlas van de Schie.

Schilderij

Van kloosterretraites kom ik doorgaans terug met een paar mandala's en een tekening van het gebouw. 

Maar deze abdij is zo complex én omgeven door bomen dat het niet lukt om een geschikt stukje of het geheel op de foto te krijgen. Heel frustrerend, want er hangen hier drie prachtige schilderijen van de abdij. 

Ik loop nog speciaal een rondje om het geheel heen voor een ultieme foto, maar nee. Vanaf het grasveld vanuit het dorp zie je voornamelijk bomen. Zie linksonder. Die schilderijen die hier hangen zijn kennelijk van vóór die bomen. 

Ik heb wel wat gemaakt, maar niet iets van het klooster. Wat ik wel gemaakt heb: een dahlia, een mandala en een strand-/vuurtoren-gezicht zijn nu de score.

Hittegolf?

We worden almaar gewaarschuwd voor een op handen zijnde hittegolf, code geel en een hitteplan. Maar het is de hele dag bewolkt en er waait een straffe bries. 

Behalve het zicht op de garnalenkotter is de strandervaring vandaag van een geheel andere orde dan die van gisteren. Grijs. Leegte. 

Ook mooi.

Strand

Heb hier nog niet vermeld dat we naar het strand zijn geweest. Te Egmond aan Zee. Hoe kan ik dat event-je overslaan? 

Het kou-en-regenfront is eindelijk weggewaaid. Er komt weer een hittegolfje aan. Vandaag is het gelukkig nog koel-zonnig. Zo leuk aan het strand. Al dat licht en al die oeverloos blije mensen, kindjes, honden. O!

Uit Minsk

Bij het avondeten wordt oosters-orthodoxe muziek gedraaid. Gisteren waren het de monniken van Chevetogne, dat is nogal laag en diep, en vandaag zijn het vrouwenstemmen. Echt mooi. 

Dit is het cd-hoesje Niet erg leesbaar, dat Cyrillische schrift. Hoe Google je zoiets? Maar op de achterkant staat in het Frans dat het gaat om de Soeurs de St. Elisabeth uit Minsk, Belarus. Het is een nog vrij jonge orde, gesticht in 1999, Russisch orthodox. Ze helpen veel mensen met psychiatrische problemen. Ze waren erg populair, maar de laatste jaren hebben ze echter veel kritiek gekregen omdat ze de kant van Rusland kozen in de oorlog tegen Oekraïne. 

Hoe dan ook: erg mooie muziek.

https://youtube.com/shorts/SMgryI4JtFw?is=O9U6T6rG1d3XftiA

https://youtu.be/BJMLzUM-qf4?is=fFyfqc8YBHQoWHVo

M. Asscher

Ik houd heel erg van kloosterboekhandels die ook breder boekenaanbod hebben dan katholieke lectuur. Hun keuze uit literaire boeken spreekt me aan. Bij de winkel aan de Rijnstraat in Amsterdam ('Plein van Siena') leerde ik Vonne van der Meer kennen. Maar die is dicht. Zulke winkels zijn er haast niet meer. Er was er ook een in Hoofddorp. Deze bij de Adelbert Abdij is ongeveer de laatste der Mohikanen. Er schijnt er ook nog zo'n boekwinkel in Wittem in Limburg te zijn. 

Hier sta ik nu met de nieuwste Joke van Leeuwen en de nieuwste Maarten Asscher in mijn handen. Ik koop Asscher. Ik heb heel wat van hem gelezen. In mijn werk kwam ik hem af en toe tegen. Toen was hij nog directeur. Eerst van een uitgeverij, later van een boekhandel. Ik heb hem een paar keer mogen interviewen. Hij was heel beschaafd en voorkomend, alwetend, maar op grote afstand. Aan hem kon je moeilijk tippen. Hij was net zo oud als ik, maar mijlenver verheven.

Toen hij directeur àf was werd hij schrijver. Veel oog voor kleine details. Zijn boek over de dingen (voorwerpen) waar hij van hield vond ik mooi, als ook zijn boek over fietstochten door Nederland. Die waren niet zo intellectueel. Wel diep geïnteresseerd in de dingen. 

Nu schrijft hij over de kanker die hij gehad heeft, aan de dood ontsnapt, zware kuren, bijna dood. Maar behalve de stukken over het ziekenhuis gaat het vooral weer over literatuur. Over sterfelijkheid. Enorm erudiet. Ergens schrijft hij dat zijn leven sterk verliteratuurd was/is. Voor mij zijn de stukken die wel over het ziekenhuis gaan en over de overweldigende liefde van familie en vrienden dan ook de meest pakkende stukken. En hoe hij dat is gaan waarderen. Dat zijn familie en vrienden veel meer voor hem doen dan hij indertijd. Dat hij meer interesse toont in anderen. Diep herkenbaar.

https://www.nrc.nl/nieuws/2026/02/23/schrijver-maarten-asscher-de-confrontatie-met-de-dood-werpt-een-schel-licht-op-dingen-a4918784

Getijden

Je hebt in zo'n klooster de hele dag door gebedsdiensten. Getijdendiensten. Om 06u de Lezingendienst; om 07.30u de Morgendienst, om 9.30u de Eucharistie, om 12.30u de Middagdienst, om 17.30u de Avonddienst en om 20u de Dagsluiting ofwel de Completen. De monniken zingen dan psalmen en bidden gebeden met voortdurend opstaan en zitten. Ook al geloof ik er allemaal niet in, het heeft het iets heel moois. Die mannen die hier hun leven met elkaar leven, totale toewijding, en zo'n mooie spirituele en culturele plek in stand houden, al vele vele eeuwen. 

En daarbij hebben ze dus een Gastenhuis. En een boekhandel. En een kaarsenmakerij. En een boomgaard met speciale appel rassen. Er zijn circa 10 gasten. Er is een shift gasten van maandag tot donderdag en een van vrijdag tot zondag. We  betalen €70 per etmaal en krijgen eenvoudig doch goed biologisch eten. Het middagmaal genieten we in de refter (eetzaal) bij de monniken, de broodmaaltijd krijgen we in de gastenkamer. Het eten gaat in stilte. Je geniet van het eten, is het idee.

De spelregels van zo'n verblijf zijn: meedoen met de diensten en in stilte hier zijn. Je kan prachtig wandelen in de omgeving. De rust en stilte zou je kunnen aanvliegen, maar als je dat kan is het bijzonder helend.

Met de kaarsrechte keiharde houten banken is het echter niet te doen voor mijn tere gestel. Ook niet met een kussen. Au au. Daar doe ik even niet meer mee.

Afgezien van dat ongemak is het hier mooi. Het klooster hangt vol kleurige uitgesproken kunst, de grote tuin is geweldig, alsook de (boek)winkel.  

Muziek kijken

Over Early Music-tv gesproken: het is wel de vraag wat het kijken naar een concert voor meerwaarde heeft boven louter luisteren. Live snap ik het: het zijn tenslotte mensen van vlees en bloed die die muziek maken. Maar dit is vrij statische opnamen. Ze hebben maar een paar camerastanden. Een camera komt heel dicht bij de musici, zodat hun lichamen, uiterlijkheden, kleding, houding ineens bovenmatig veel aandacht krijgen. 

De catalogus van EM-tv is niet zo toegankelijk, tenminste niet voor mij als nieuwkomer. Ik moet er mijn weg nog vinden. Als je geen namen van musici, componisten, stijlen hebt is er haast geen beginnen aan. Sporify doet dat goed, die introduceert je steeds weer bij muziek waar je van houdt. Je eigen bubbles en daar een beetje omheen. Dus ik vraag K. om een tip en zij komt met de groep 'L' Arpeggiata' van Christina Pluhar.

En zo kom ik bij een concert van hen met de Zweedse zangeres Malena Erman. Hoogblond en met een enorm weelderige boezem. Ik kan er niets aan doen, maar de aandacht gaat steeds naar die boezem. Dus ik ga maar weer eens googelen, blijkt zij de moeder van Gretha Thunberg te zijn, de milieuactiviste.

https://emtv.online/

Egmond Binnen

Ineens verblijf ik in een kamer in het Klooster van Egmond. Ik woon in kamer 29, Bobby in kamer 28. Het is al weer jaren geleden dat we hier waren. 

Het is altijd wennen de eerste dag maar na verloop van tijd geweldig weldadig. Het zijn sobere kamers zonder opsmuk, maar wel met eigen douche en toilet. Je beweegt hier mee met het dagritme van de monniken, gebedsdiensten, maaltijden. Vaste punten in de stille dagen. Er zijn circa twaalf gasten, maar die praten niet met elkaar. Ook niet tijdens de maaltijden. 

Er is hier een bibliotheek, een tuin, een boekwinkel en een museum. Er zijn de duinen en er is de zee. Die is 3,5km lopen recht door de duinen. Ik heb tekenspullen mee, een boek, en muziek. 

K. heeft me een jaarabonnement cadeau gedaan op Early Music Televisie, EMTV, daar zijn registraties te zien van concerten van het Festival Oude Muziek. Dat is wel mooi hier in het klooster.

Het jaar van Fortuyn

Gekeken naar de dramaserie 'Het jaar van Fortuyn' uit 2022. Ik weet niet waarom ik indertijd niet gekeken heb, want de serie is de hemel in geprezen en inderdaad zeer de moeite waard. 

Het jaar van Fortuyn was 2001-2002, alweer 25 jaar geleden. Als de dag van gisteren. Vooral herinner ik me het tv-debat na de overwinning van Leefbaar Rotterdam waarin Ad Melkert en Dijkstal Fortuyn probeerden te negeren. Hier gaat het vooral over Melkert (gespeeld door Ramsey Nasr) en Pim Fortuyn (gespeeld door Jeroen Spitzenberger, die ik verder niet ken. Vijf lange afleveringen, van begin tot het eind geboeid.

Ad Melkert die door Wim Kok als zijn opvolger was aangewezen maar die daardoor aan de leiband liep en geen kritiek mocht hebben op de Paarse kabinetten. Een misschien wel slimme en goedbedoelende man maar een zonder uitstraling en charisma. En overtuigd van de oppermacht van de PvdA. Die van 45 naar 23 zetels wegzakte. Fortuyn vermoord, Melkert vermorzeld.

https://npo.nl/start/serie/het-jaar-van-fortuyn

Courgette

Herstellen. Zus3 gaat vandaag helpen met een stukje tuin. Zes weken is hij nu niet bijgehouden dus het is nog steeds een enorme bende, hoewel ik maandag al wel wat gras gemaaid heb.

We gaan eerst weer naar de kwekerij in Harmelen voor het plezier van wat nieuwe plantjes. Ik koop er een gele courgette (links) en een aubergine (rechts), wat margrieten en twee plantjes streptocarpus (Kaapse primula). Die had ik vorig jaar ook en die bloeiden eindeloos.

Omdat ik niet mag bukken en tillen verwijdert Zus3 veel onkruid en uitgegroeide sla, en zet daar de nieuwe planten voor in de plaats. De border in kwestie oogt meteen weer hoopvol. 

Verder is de braam gigantisch aan het woekeren. Ik knip er hier en daar wat slierten van af. Beetje zinloos maar het oog wil ook wat. De Surinaamse buurman roept door de heg mijn braam ook bij hem woekert. Hij eist dat ik die bij die verwijder. Dat gaat nu even niet buurman, zeg ik. Ik geloof niet dat hij mij hoort. Vier vuilniszakken met afval voeren we af. 

Ik ben Zus3 diep diep diep dankbaar. Eenmaal thuis slaap ik weer twee uur. Heel benieuwd wanneer ik weer met de fiets kan. Ik ga me vast oriënteren op zachte zadeldekjes en fietsbroeken.

Bieten

De bieten (ik kocht ze een maand of wat geleden in Harmelen als 'kroten') in de moestuinbak zijn ineens enorm. Die moeten gebruikt. Maar hoe? 

Bij AH vind ik een leuke bietenstamppot met warmgerookte zalm. 

https://www.ah.nl/r/1193029

Dertigers

Het regent nogal. Niet al te uitnodigend. Vandaag maar een serie. 

Alle keren dat ik aan de tv-serie 'Dertigers'  begon heb ik alle afleveringen zo snel mogelijk bekeken. Het is nu het zevende seizoen. Tevens laatste seizoen. Jammer, want ik ben elke keer helemaal verslaafd aan alle personages en hun vraagstukken. Na seizoen 4 hebben ze de hele cast vernieuwd, want die eerste lichting dertigers was inmiddels allemaal veertigers geworden. Dertigers zitten nog meer te klooien met relaties, banen, dromen, wonen. De (meeste) veertigers hebben vaste banen, huizen en kinderen.

Zo heb je Laura, inmiddels getrouwd met Jonas en ze willen heel graag een kind, het vorige seizoen ook al, maar Jonas had/heeft zeer zwak zaad. Nu is ze zwanger, maar dat is waarschijnlijk van een slippertje dat ze gemaakt heeft met een oud-collega. Niet dat Jonas dat weer, hij is een blije aanstaande vader. Maar de oud collega is er achter gekomen en die wil de vader zijn. Heel stressvol. Hoe loopt dit af?

Laura's zusje heet Suus en die wil helemaal geen kind. Zij was met Reva (een Iraanse acteur) maar ze besloot zonder met hem te overleggen tot een abortus en nu is het uit. Nu is Reva met Ada, maar die is ook vriendinnen met Suus dus Ada wil niet uitkomen voor haar relatie met Reva. Ada mag voor school een half jaar naar Japan. Dus daar staat Reva weer.

En zo leef je met iedereen mee.

De kraai

Al voor de tweede keer ben ik drie keer achtereen aangevallen door een kraai. Ik loop dan over het voetpaadje op de middenberm van de Prins Bernhardlaan, onder hoge iepen, en ik word vanuit het niets aangevallen, vlak boven mijn hoofd. Niet een keer, maar drie keer. Hij (zij?) volgt me van iep tot iep en duikt dan van achteren op me.

Gelukkig hebben we AI. Waarom valt een kraai mij aan?  'Als een kraai je aanvalt, betekent dit in de praktijk bijna altijd dat je te dicht bij zijn nest of jongen bent gekomen. De vogels doen dit uit beschermingsdrang. Dit gedrag komt voor tussen eind maart en eind juni.' 'Kraaien zijn extreem intelligent. Ze kunnen menselijke gezichten onthouden. Als ze jou als een bedreiging zien, kunnen ze je vaker doelgericht opzoeken. Wat kun je doen? Loop rustig weg: Blijf niet stilstaan en ga niet rennen. Houd een paraplu boven je hoofd als schild. Pas je route aan: vermijd de specifieke boom of straat voor een paar weken. Rond juli zijn de jongen zelfstandig en stopt de agressie. Dat een kraai je specifiek van achteren aanvalt, is typisch tactisch gedrag. Kraaien zijn slimme strategen en kiezen bewust voor een verrassingsaanval vanaf de blinde vlek. Ze weten heel goed dat mensen groter en sterker zijn. Ze vliegen je van achteren aan omdat ze weten dat je ze dan niet ziet aankomen. Vaak raken ze je net niet aan, of schrammen ze alleen je achterhoofd.'

Herstellen

Maandagochtend loop ik 's morgens al om negen uur naar de tuin. Het is een half uur lopen, en inmiddels is dat goed te doen. Ik ga een beetje rondhangen en proberen stukjes grasveld te maaien met de grastrimmer. Onkruid wieden is uit den boze.

Dat maaien. In de 'leefregels' die ik na de operatie mee naar huis heb gekregen staat dat ik max 5 kilo mag tillen. Zo'n grastrimmer weegt haast niets (1,5 tot 2 kilo), en daar bovenop komt de accu van 400 of 600 gram. Ik vind dat ik het wel kan proberen. Langzaam werken, vooral niet wild bewegen. Pauzes inlassen. Zus4 vindt dat ik het niet moet doen, niet, maar ik meen dat het kan. Het ding is zo licht. Ik voel er niets van. Als ik een boodschappentas optil (niet doen) voel ik dat echt wel. Het gras staat behoorlijk hoog door het vochtige weer, dus als dat gekortwiekt zou zijn geeft dat grote voldoening. Ik zal het aan de zuster vragen, beloof ik. 

Om elf uur loop ik weer terug naar huis en daarna slaap ik de rest van de dag. Vandaag dus maar niet. Ik ga een mandala inkleuren. Wel in een tuinsfeer.

PAAZ

Gezien op Netflix; de film PAAZ, naar het gelijknamige boek van Myrtle's van der Meer. 'n Bestseller. Het verhaal van een jonge boekenuitgeverij-redactrice die op een psychiatrische afdeling van een ziekenhuis terecht komt nadat ze met haar auto te water is geraakt. Wat later een zelfmoordpoging bleek te zijn. Ze is ambitieus, ijverig, nooit klaar met haar werk, heeft een leuke vriend, liefhebbende ouders, en is naar buiten toe altijd optimistisch. Maar alles een beetje te. Als je maar een beetje van de GGZ weet zie je dat er weinig van klopt. Zo snel word je niet opgenomen. Nou ja, misschien wel na een zelfmoordpoging. Het is een onderhoudende film, niet zwaar. Het raakt me niet erg, het boek deed dat indertijd meer. Ik las het in 2012, maar ik kan me niet meer herinneren of ik het toen zwaar vond of licht.

Stadsnomade

En hoe verging het de Schotse Amy Liptrot, zie vorige blog, nadat ze haar alcoholverslaving had overwonnen en dat succesvolle debuut had geschreven (2016)? In 2022 verscheen haar tweede boek: Stadsnomade. Ik vind het in de e-bibliotheek.

Het was toch een beetje saai op dat Orkney-eiland zonder stadsgedruis en geen zicht op een nieuwe vriend en ze verkast voor een jaar naar Berlijn. Geen alcohol en drugs meer, maar toch wel op zoek naar een soort van grotestadsbedwelming. Ze verhuist van onderhuur naar onderhuur, van wijk naar wijk. Ze is als een gek online, op zoek naar bijzondere plekken en mensen. Ze wil weer een man. Seks. Haar obsessieve manier van schrijven sleept je weer mee, nu in haar internetgedrag.

Op een gegeven moment heeft ze dan een vriend, een Duitser, hij is het helemaal, hij wil met haar mee terug naar de Orkneys en kinderen, maar dan ineens is het over en uit. Ze heeft geen idee waarom maar hij wil niet meer en hij is onbereikbaar. Groot liefdesverdriet. Ze gaat weer terug naar Schotland.

Hoe het daarna weer verder gaat is de vraag. Heden ten dage heeft ze een man en twee kindjes met wie ze weer op de Orkneys woont. Of dat jonge gezinsleven in de toekomst ook zulk bezeten proza oplevert is maar de vraag.

The Outrun

Gezien op NPO Start de film The Outrun naar de gelijknamige roman van de Schotse journalist en schrijfster Amy Liptrop. Het verhaal speelt deels in Londen maar grotendeels op de Schotse eilandengroep de Orkneys. 

Toen ik indertijd bij verschijnen van de vertaling van de roman een interview zag met de schrijfster bij 'VPRO Boeken' heb ik het meteen gekocht en zijn we naar Schotland op vakantie gegaan, waaronder naar de Main Island op de Orkneys. Van de film herken ik flarden en als ik in mijn blog terugzoek blijk ik de film in 2024 gezien in een van de kleine filmtheaters van Utrecht samen met de Bayerische Freundin. 

Ik ben weer even onder de indruk van het verhaal, de hoofdrolspeelster, de natuur, de eenzaamheid, de vechtlust. De hoofdpersoon is een jonge vrouw die in Londen helemaal ontspoort door alcoholverslaving. Na een tijd in de Rehab gaat ze terug naar de Orkneys waar haar vader in een caravan woont en schapen houdt en haar moeder helemaal in de Heer is. Die vader heeft psychiatrische problemen en is op en af opgenomen geweest in klinieken op het vasteland want die heb je niet op de Orkneys. Ze is extreem onveilig opgegroeid. En nu is ze daar weer terug. Ze neemt een baantje bij de Vogelwacht om vogels te tellen. En haar alcoholisme te bestrijden van dag tot dag. 

Niënhof

Wandelingetje bij Landgoed Niënhof bij Bunnik.  Het is een heel klein wandelingetje, vroeger haalde ik bij wijze van spreken mijn neus ervoor op, zo kort. Maar vandaag is het perfect. 

Eigenlijk hebben we vandaag Familiedag in Amsterdam, eerste zaterdag van juni, maar 30 personen in een kamer of verdeeld over drie sloepen dat is niks voor mij nu. Ik voel me wel triest vandaag. Iedereen wil horen dat het beter gaat. En natuurlijk gaat het beter dan vier drie twee weken geleden. Maar ik kan niet goed zitten en je kan je niet voorstellen hoe dat beperkt.

https://www.utrechtslandschap.nl/gebied/natuur/nienhof

Naar Harmelen

Zus4 uit MeckPom komt op (zieken)bezoek. Met haar elektrische bolide gaan we naar de kwekerij in Harmelen en het Máximapark. Zij heeft voor hun moestuin nog wat andijvie-plantjes nodig en voor het terras lavendel. Ik op mijn beurt wil nieuwe margrieten, dille en koriander, die laatste twee kruidenplantjes hebben de laatste weken ondanks veelvuldig gieteren de hitte niet overleefd. Zij is net zo enthousiast over deze onmodieuze kwekerij als ik. Het is van een totaal andere orde dan iets als de Intratuin.

Het Máximapark is veel te groot om te laten zien. We gaan via de uitkijktoren tot de Japanse Tuin en dan weerom. En dan moet ik in het kader van het herstel nodig een uur een slaapje doen.

Loki (en Mochi)

Ik had de Bayerische Freundin op bezoek, met haar Cypriotische hondje Loki. Op mijn verzoek kwamen ze met de kampeerbus, want dan konden we ergens wandelen. Vanwege dat ik nog niet fietsen of autorijden kan. Loki achterin de bus in een bench.

Mag ik even the never ending story van de hondjes herhalen? Ik geloof dat ik het al tien keer verteld heb. Zo leuk vind ik het. Het begon met Mochi, het hondje van haar Berlijnse zoon, die door een relatiebreuk en zijn baan  niet meer voor zijn hondje kon zorgen. Steeds kwam het een paar maanden hier, en dan weer terug naar Berlijn, en dan weer hier. Tot zij definitief terug ging naar Berlijn. Toen namen de Bayerische Freundin en haar man een adoptie-pup uit Cyprus, Loki, die precies op Mochi leek. 

Maar al gauw kwam Mochi toch weer naar Nederland. En hadden ze twee van die hondjes. Ik weet nog een filmpje met die sneeuw afgelopen winter dat de Freundin door de twee wilde hondjes werd voortgetrokken over een totaal verijzelde straat. En toen ging Mochi écht terug naar Berlijn. Definitief. 

En nu vertelt ze dat Mochi binnenkort definitief terug naar Utrecht komt.

Sholeh Rezazadeh

Van de Bayerische Freundin krijg ik nog voor mijn verjaardag  een boek cadeau van de Iraans-Nederlandse schrijfster Sholeh Rezazadeh. Ik heb nog nooit van haar gehoord, maar zij heeft al aardig furore gemaakt met haar bloemrijke proza en poëzie. 

Ze woont nog niet zo lang in Nederland, in 2015 hier gekomen door een huwelijk met een Nederlandse man, en ze is meteen als een bezetene Nederlands gaan leren en gaan publiceren. Net als indertijd Kader Abdollah. 

Haar debuutroman heette De hemel is altijd paars. Dat is wat herkenbaarder want daarin werkt een nieuwe Nederlandse in een kringloopwinkel. In dit nieuwe boek is de Iraanse rivier de Aras de hoofdpersoon en beschrijft hij een nomadisch volk dat bij de rivier leeft met hun tenten en dieren. Verrukt is hij van de mooie jonge vrouw Saray, die dagelijks water komt halen bij de rivier. Maar zij houdt van een jonge herder Aydin.

Een andere hoofdpersoon is Alma, een Nederlandse vrouw van Iraanse komaf, die van haar grootmoeder over het leven aan de rivier heeft gehoord en de mensen en het landschap met eigen ogen wil zien. Zij gaat die nomaden bezoeken om te zien hoe anders zij leven, dicht bij de natuur. Geen iPhones, geen digitale wereld. Het verschil met het overspannen leven in Amsterdam kan niet groter.

Het proza is heel bloemrijk en poëtisch, sprookjesachtig, het is wel even wennen. Het leven van deze nomaden staat onder druk door de klimaatveranderingen: de rivier heeft steeds minder water. Nu ben ik benieuwd naar haar eerste boek.

Gnocchi met pompoen

Omdat het ineens weer fris is 's avond, heerlijk, kan ik in plaats van een maaltijdsalade weer een traybake maken. Gnocchis, pompoen, tomaatjes, mozarella-bolletjes, chilivlokken en basilicum. Ik koop voorgesneden pompoenstukjes, want een hele pompoen soldaat maken vind ik teveel gedoe. Eenvoudig en lekker, vegetarisch, verrassend.

https://www.ah.nl/r/1201782

Poëzie

Zwager4 heeft ook een operatie ondergaan en is nu ook herstellende. We appen wat. Hij zit er blijkbaar bij in zijn bibliotheek te bladeren en heeft in een schriftje met poëzie drie gedichten gevonden die ik indertijd voor hem had overgeschreven. Getypt. Dit stuurt hij mij. Ik wist niet dat ik die gedichten voor hem overtypte, ik dacht dat ik ze overschrééf met mijn in die tijd bijzonder goddelijke handschrift. 

We waren twintig, student en we lazen ze aan elkaar voor in het café 'De Drie Gezusters' op de Grote Markt in Groningen. Hoe prachtig. We lazen Bloem, Dèr Mouw en Aafjes. 

Rode kool in wording

De groenten in de moestuinbakken aan de overkant van de straat zijn zo overweldigend, ik moet er wat mee.  Wat ben ik blij dat ik - nu ik zo aan huis gebonden ben - na maanden stilstand ineens het tekenen weer kan oppakken. 

Ik voel me een beetje een kloosterling die van de grens van de binnen- en buitenwereld geniet.

Herstellen

Herstellen is een dagtaak. Het is nog wel een beetje moeilijk paal en perk te stellen aan activiteiten. Ik wil heel veel, voel de energie ook. Maar na afloop ben ik gesloopt. Zaterdag bezoek, twee personen, ik had een maaltijdsalade gemaakt. Zondag theevisite die tot 19u bleef. Heel gezellig, maar daarna gevloerd. Maandag een dubbel rondje om de kleine plas. Zo heerlijk, zo mooi. Daarna twee uur geslapen en al om 22 u naar bed. Elke dag sluit ik af met: ik moet op tijd zeggen: Ho stop. Genoeg.