Koch

Gelezen: De overbodigen door Herman Koch. Al weken heb ik geen boeken gelezen, vooral omdat ik verslaafd ben geraakt aan de oude tv-serie Friends zoals ik ook al tamelijk hooked kan zijn aan de serie Seinfeld. Friends heeft heel veel afleveringen en jaargangen. Oneindig veel.

Dit boek ligt op de tafel met 'sprinters' in de bibliotheek, dat betekent dat je ze nieuw zijn en dat je ze maar een week in huis mag houden. Van Herman Koch heb ik eigenlijk alleen maar ooit zijn eerste boek Het diner gelezen. Dat was toen een krankzinnige hype. Het leest lekker, maar het is ook aardig over de top over hedendaagse man-vrouw-relaties. Maar ik denk ook: eerder las ik vaak op zondagochtend een boek in bed, dat was erg lekker en goed voor mijn jaarlijkse boekenlijst, laat ik dat weer eens proberen. Wat ook speelt is dat ik dat series kijken ook veroordeel. Een geheime zonde. Waarom zou een boek lezen beter zijn?

Dat geldt zeker voor dit boek. Het is heel onderhoudend en goed geschreven. Je leest het in een ruk uit. Twee echtparen doen een lange afstandswandeling van een week door Engeland. Ze kennen elkaar niet zo goed, hun kinderen hebben verkering. De verteller is Herbert, een bekende mediagenieke bioloog met veel boeken op zijn naam, zeer zelfingenomen. Hij schrijft graag over de dierenwereld als metafoor voor hoe mensen met elkaar omgaan, het recht van de sterkste, seks bij dieren dat op verkrachting lijkt. Hij is ook erg gefascineerd door Britse crimiseries en fantaseert hoe een inspecteur hen zal vinden en ontmaskeren. Wat uiteindelijk ook gebeurt. 

Helemaal aan het eind is ook pas de ontknoping van wat er werkelijk allemaal gebeurd is. Het is een soort psychologische crimi. Spannend. Immoreel, die verteller. Beetje gemengde gevoelens. Uren geboeid liggen lezen, het is knap werk zo'n boek te schrijven, maar ook: is dit nu hoogwaardiger dan lachen om Friends?

De hondjes

Daar zijn ze weer! De Bayerische Freundin is terug van vakantie en met haar de hondjes. Zij zijn integraal onderdeel van haar leven. Ik ga ze nu ook maar integreren. 'Zullen we afspreken? Met de hondjes? In het Panbos? Ik haal jullie wel met de auto.'

Bij de ingang van het bos staat een bord dat honden los mogen, mits onder appèl. Er staat 'appel', zonder accent grave. De Freundin begrijpt het niet. Maar omdat ze niet altijd doen wat zij wil besluiten we ze toch maar aan de lijn te houden. 

Van de week zei ze: 'Loki hoort niet.' Huh? Loki is een puberhondje, die is toch niet doof? Blijkt dat hij niet lúistert. Wij hebben daar twee woorden voor, de Duitsers maar één.

Onderhoudsbeurt

Ik heb (te) lang getalmd met de onderhoudsbeurt van mijn e-bike, maar nu moet het maar eens. De ketting rammelt. Onder andere. 

Dus gisteren bracht ik hem naar de fietsenmaker, die na een half uur al belde, dat ik wel érg veel fiets, en dat dat wel wat slijtage heeft opgeleverd en dus een dure onderhoudsbeurt. Nieuwe ketting en nieuwe tandwielen. Nieuwe remblokken. Alles bij elkaar €350 euro. 'U rijdt wel erg veel! Maar die fiets die is het waard.' 

Mijn kilometerstand is ruim 19.000 km. Sinds 1 mei 2021.

Thaise kip

Na al die weken zo niet maanden maaltijdsalades heb ik zin in Thais eten. Met veel groenten en kip. Bij Jumbo een lekker recept, met knapperige groenten, kip, cashewnoten en koriander. Het geheel is smeuïg gemaakt met oestersaus en vissaus. 

https://www.jumbo.com/recepten/super-thaise-kip-met-groenten-cashews-en-oestersaus-1374914-7

Desembakker

In de buurt woont een man met een droom. Okke. Hij wil bakker worden. Een bakkerij beginnen. Een maand of wat geleden belde hij 's avonds aan om een brood uit te delen, maar omdat Bobby glutenvrij moet eten nam hij het niet aan. Maar buurvrouw D. nam het gelukkig wel aan en zij is sindsdien klant. 

Bakker Okke heeft een website waar je over zijn droom kunt lezen. Daar kun je je ook abonneren op zijn wekelijkse nieuwsbrief, waarin staat: je kunt weer een brood bestellen. Dat brood bestel je via zijn website en daar moet je ook online afrekenen. Op vrijdag en zaterdag kun je je brood tussen 12 en 14 uur ophalen. Hij doet het allemaal (nog) vanuit huis.  Van de week heb ik voor het eerst besteld, want het ziet er wel heel lekker uit.

Het is natuurlijk wat gedoe, het is een eind verder dan het winkelcentrum en de tijd van afhalen is beperkt.

Kom ik er om 12.02u aan, staat er al een hele rij klanten te wachten. Hij verkoopt vanuit het halletje van zijn huis. Allemaal linkse mensen van 30-50. Met kleine kinderen. Het is wel héél lekker brood.

https://bakkerijokke.nl/

As Time Goes By

Op de een of andere manier moet ik nieuwe lievelingsmuziek vinden. Lichter van sfeer dan ik had. Daags voor de operatie vond ik de pianiste Gabriela Montero, die los en luchtigjes improviseert op Bach en andere klassieke componisten, maar vind maar eens een gelijke.

Uiteindelijk kom ik terecht bij de Sweet Jazz Trio, een een Zweedse jazzband die in 1992 is opgericht en bekendstaat om melodieuze 'kamermuziekjazz'. Hun muziekstijl is zacht, subtiel en swingend. Ze spelen klassieke en tijdloze jazznummers. Ik heb ze zo achttien jaar geleden leren kennen, toen ik pas met Bobby was, en hij mij de schatten uit zijn oneindige cd-collectie liet horen. Het is heerlijk. Er is veel van te vinden op Spotify en Youtube,

Schoenmaker

Een jaar geleden kocht ik groene leren Nike's. Heel mooi vond/vind ik ze. Ze lopen goed. Nike Air. Stevig. Goede zolen. Goede vering. Maat 39 zat een beetje strak dus ik kocht maat 40. Apetrots. 

Maar wel na verloop van tijd steeds zere tenen. Grote teen, kleine teen. Strompelen.

Bobby raadde me al een tijdje een schoenmaker in de Vogelenbuurt aan, want we hebben er niet eens meer in de wijk, maar ik kocht schoenopspanners en probeerde de schoenen zelf op te spannen. Maar hielp dat nou? Ik bleef zere tenen houden.

Ik besluit de schoenen naar zijn schoenmaker te brengen. Er zijn steeds minder schoenmakers. Mensen gooien schoenen eerder weg. Als je het woord 'schoenmaker' googelt zie je allemaal krantenberichten over oude echtparen die stoppen met hun winkel.

Deze schoenmaker is een van de laatste in Utrecht. Het zijn vader en zoon. Zoon in de zestig, vader in de tachtig, schat ik in. Zo'n rommeltje die haast karikaturaal is. Eigenlijk valt de rommel wel mee, ze hebben hun orde, maar óveral staan oude schoenen. Het opspannen duurt twee dagen. Het kost €7,50 en voor die prijs mag ik ook nog een paar keer terugkomen tot de schoenen echt goed zijn. 

In mijn schoenenrek staan ook nog mooie stoere winterlaarzen waar ik helaas ook zere tenen in krijg. En waarvan de zolen op de een of andere manier niet goed afrollen zodat ik er heel raar op loop. Ik vond de laarzen toen ik ze kocht ook heel mooi, maar ze staan maar wat werkloos in het schoenenrek. Dus nu ik toch bezig ben breng ik de laarzen ook maar naar de schoenmaker. Hij ziet meteen wat er fout is aan die zolen en zegt: Nieuwe hakken eronder'. We gaan het zien.

Ik blijk een verhaallijn 'schoeisel' te hebben. Was ik helemaal vergeten. Over het belang en de eindigheid van schoenen.

Bosbaden

Na de overkill aan indrukken gisteren in Amsterdam doe ik vandaag kalm aan.  Wandelen in het Ridderoordse Bos net boven Bilthoven. Nu het weer wat vochtiger is, vanochtend zelfs een echte plensbui, ruikt het bos weer heerlijk fris. De varens onder de bonen zijn oranje. Er liggen kleine blaadjes op de paden. Geel-groen-grijs-zwart.,Heel schilderachtig. Pointillistisch. In dit bos(je) ligt ook een piepklein heideveldje. Anders dan de heide op de Wezeperheide twee weken geleden die totaal verdroogd was is hier wat bloei. Wat een paar regenbuien al niet doen. De hitte is geloof ik over.

Van de week las ik in Trouw een artikel over een filosofiedocent die zijn leerlingen levenskunst bijbrengt, maar anders dan de intellectuele filosofie. Hij leert ze daarnaast ook Japans 'bosbaden', boeddhistisch mediteren en mandala's kleuren. Om ze tegenwicht te geven tegen de huidige hypernerveuze samenleving die ons helemaal gek en opgejaagd maakt. Toen dacht ik nog trots: die dingen doe ik allemaal.

-.https://www.utrechtslandschap.nl/routes/wandelroute/ridderoordse-bos-lang

- https://www.trouw.nl/religie-filosofie/met-bosbaden-boeddha-en-marx-maakt-deze-filosofiedocent-leerlingen-weerbaar-in-onze-hypernerveuze-samenleving~b6176f9a/

Memory Lane

Ik ga op bezoek in Amsterdam en plak er vooraf een paar uur aan vast. Er is geen plan, ik pak de eerste trein en zie wel. 

Die eerste trein stopt op Amsterdam Amstel. Daar neem ik de metro naar het Weesperplein, waar ik  vroeger altijd overstapte op tram 7 naar Will, bij het Leidseplein woonde. Ik stap uit de tram op het Frederiksplein waar ik van 2000-2006 ofzo mijn mooiste werkjaren heb beleefd. Ik woonde en werkte in hartje Amsterdam. Grachtengordel. Alles lopend of op de fiets. Alles om de hoek. Alle winkeltjes en cafeetjes zijn er nog. Daar heb ik vele uren werkoverleg gedaan met collega Jeroen. Op de brug over de Prinsengracht  koop ik een heerlijk Amsterdams broodje kibbeling. Langs de Prinsengracht passeer ik de kerk De Duif waar Diana altijd preekte en nog steeds preekt.

Dan op naar het Rijksmuseum waar ik de tentoonstellingen van Fiep Westendorp en Ed van der Elsken graag wil zien. Ik heb een tijdslot gereserveerd maar er statten twee rijen mensen van wel honderd meter. Het is er vergeven van de toeristen. Niet zo prettig. Ik besluit naar de Middenweg te gaan lopen. Dat is een ontzettend lang eind. Ik kom langs Stadsdeel Oost waar Bobby en ik getrouwd zijn. Nu zit ik op het bankje bij Frankendael, waar we ons feestje toen vierden. In Amsterdam heb ik op elke hoek een herinnering. 

Regen

Het regent al twee dagen en nachten steeds een paar uur af en aan, dus na die weken hitte is het nu heerlijk. Het zijn geen stortbuien, maar je denkt toch: ik hoef even niet meer te gieteren. Maar nu staat er een heel nieuwsbericht op Nu.nl dat deze regen eigenlijk niets uithaalt. Te weinig. Te zacht. Dit is het nieuws van de dag.

Eerlijk gezegd is mij dat ook al opgevallen. Vanwege kaalheid van de tuin achter ga ik even naar tuincentrum Steck. Daar hebben ze nu Ierse dopheide in de aanbieding. 'n Erg lief bloempje. Ik koop drie plantjes - en later nog eens drie. En zet ze in de grond. 

Maar ondanks de regen is de aarde nog kurkdroog, die regen is niet verder dan twee centimeter in de grond gedrongen. Dat merk ik als ik die plantjes in de nog steeds kurkdroge dorre aarde zet. Even had ik gedacht dat het een echte buien waren, op de volkstuin zijn de regentonnen zomaar weer vol, maar nee. Dat deze regen een nieuwsbericht waard is.

https://www.nu.nl/binnenland/6406560/regen-die-nu-valt-niet-genoeg-om-droogte-te-verhelpen-druildagen-nodig.html

Het Jaagpad

Een geliefde wandeling net buiten Utrecht is die langs het Jaagpad langs de Kromme Rijn. Amelisweerd. Er scheren snelwegen langs die de overheid om de zoveel jaar nog verder wil verbreden, maar het volksprotest is elke zoveel jaar weer fel. Ik kom er niet zo vaak, omdat het echt aan de andere kant van de stad ligt en ik dan eerst een heel eind door de stad moet fietsen. Je loopt het pad van Utrecht-Oost naar Bunnik. 

Vandaag loop ik het met de Limburgse vriendin, vanaf het zwembad Kromme Rijn tot aan restaurant de Veldkeuken bij Kasteel Oud-Amelisweerd. Het is er heel mooi. Een lange reeks iconische plekken. 

We zouden om 12 uur starten, maar het regent steeds. Niet hard, maar toch. De informatie op de weer-apps klopt van geen kanten. Na een minuscuul regenbuitje zou het verder droog zijn, maar het blijft maar regenen. Ook al snakt de wereld naar regen, je gaat er toch niet in lopen zonder jas. 

Dus zitten we in plaats eerst uren voor haar raam. Uitzicht op een mooi pleintje met het schattige Anglicaanse kerkje We bespreken haar straat en buurt.. Ze woont er prachtig, vlakbij het Wilhelminapark in een grote oude woning die ze onlangs verkocht heeft. Ze gaat verhuizen naar een nieuwbouwproject aan de Cartesiusweg bij ons in de buurt. Totaal anders van sfeer. Er wordt  tegenwoordig in de stad heel compact gebouwd. Hoge appartementencomplexen.  Haar zoon en zijn vriendin gaan daar ook wonen. De veilige oude dag. Zeventig worden we, zeggen we. Volgend jaar. Zéventig!

Dus daar voor het raam doen we een memory lane. De buren met wie ze het perk op hun plein onderhoudt. De zorgcirkel. Hoe zal dat zijn straks in zo'n nieuwbouw project? 

Uiteindelijk stopt het toch met regenen en doen we het jaagpad. Dit prachtige pad dat langs de rivier kronkelt is aangelegd voor de trekvaart, in 1635. Later kwamen er spoorlijnen en snelwegen die de trekvaart overbodig maakten. Er loopt ook zo'n jaagpad langs stukken van de Vecht.

https://www.utrechtslandschap.nl/routes/wandelroute/langs-de-kromme-rijn

Atletiek

Het is weer erg leuk om naar de Europese kampioenschappen  atletiek te kijken. Zowel de hardloop wedstrijden als het hoogspringen, speerwerpen, hink-stap-sprong en wat al niet. Nederland doet het goed, we halen diverse plakken. Het leuke bij het discuswerpen kogelstoten en speerwerpen is dat daar behoorlijk zware types meedoen bij het hardlopen zijn dat allemaal knappe dunne figuren. De hoogspringers zijn vaak heel theatraal.

Op de collage Jorinde van Klinken die gisteren het Discuswerpen won. Nu is de talk of the town Stefan Nillessen, die als uit het niets de 1500 meter wint. Ik jen mijzelf niet terug als ikbij deze wedstrijden op het puntje van de bank zit mee te genieten.

Jeroen Stekelenburg is een hele goeie sportverslaggever met meestal als analist naast zich Gregory Sedoc, oud hordelopen. Die vind ik een lust om naar te kijken en luisteren. Vanavond is het Anouk Vetter, oud-zevenkampster, die helaas niet zo'n goede spreekster is.

Too hot

Tijdens de vorige hittegolf in juni heb ik geleerd hoe het is als het achter het huis in de schaduw 38 graden is. Daardoor kan ik nu de hete dagen tamelijk gelaten doorkomen. Het is eindig. Zaterdag is het ergste weer over. 

's Morgens ga ik om 8 uur naar de tuin om te gieteren. Daar is het dan nog heerlijk fris. En vanaf 11 uur ga ik thuis binnen blijven met ramen, deuren en gordijnen dicht tot het over is. Dat is rond 22 uur.

Bobby gaat nog zwemmen in de Maarsseveense Plassen, en het water en de veldjes onder de bomen zijn heerlijk verfrissend, maar dan: de fietstocht terug door de brandende zon is niet te doen, evenals het loopje naar AH. Dan gaat hij ook maar liggen. 

Tegen tienen 's avonds is het buiten weer 28 graden en kan de deur weer open. Gelukkig hebben we 's avonds het EK Atletiek om ons te verstrooien. Met onder meer discuswerpster Jorinde van Klinken en Femke Bol, zich tegenwoordig noemende Femke Broeders-Bol.

Courgette spaghetti

Er komen weer courgettes van de tuin, dus ik heb behoefte aan een origineel recept. Rauwe courgette. Ik vind iets leuks/origineels bij de Jumbo.

https://www.jumbo.com/recepten/courgettespaghetti-salade-met-gerookte-zalm-en-walnoot-ei-topping-506408

Klimaatontkenners

Een van de Tuinvriendinnen die ik heel graag mag is geloof ik een (een beetje?) klimaatontkenner en complotdenker. Nadat gesprekken over klimaatonderwerpen in het verleden wat in het honderd liepen zijn we ze gaan vermijden. 

Maar vandaag is het weer zo bloedheet, ik doe mijn bezigheden buitenshuis en in de tuinen in de ochtend voor tienen, en dan biedt ze in de Tuinvriendinnen-app verse vijgen aan uit haar tuin thuis. Lekker vijgenjam maken. 

Dus die ga ik even bij haar halen. In haar huis is het nog koel en ik vertel hoe heet het al buiten al is. En dan ontsnapt me dat ik me zorgen maak over de droogte, de bosbranden, de drooggevallen Rijn en de groente in Frankrijk die niet meer opkomt. En dan begint ze weer die verhalen, dat er niets aan de hand is, dat we in in Nederland in een delta wonen, dat er altijd water zal zijn. En dat ik me wat laat wijsmaken door de kranten Dat er mensen zijn die er baat bij hebben om de mensen angstig te maken. Het zijn verwarrende gesprekken. Alsof ìk ontzettend dom ben.

Op internet, bijvoorbeeld bij Milieudefensie, staan de argumenten van de klimaatontkenners uitgeschreven en wat je terug kan zeggen.

In Trouw hedenochtend een artikel over De Waterkamer, nationaal instituut in Lelystad, waar alle kennis over het watermanagement in Nederland gebundeld is. Er is nog heel veel water in Nederland, vooral in het IJsselmeer, en zij daar verdelen dat eerlijk.  In de krant komen natuurlijk alleen de crisisberichten  en maar mondjesmaat de rest.

https://milieudefensie.nl/actueel/wat-zeg-je-tegen-een-klimaatontkenner

https://iplo.nl/thema/water/crisismanagement-water/watermanagementcentrum-nederland-wmcn/

PHPD

Peeq komt lunchen op de tuin. Ik heb het extra gezellig gemaakt want ze heeft een 'bursiris' (slijmbeursontsteking) in haar schouder achter de rug. Een maand helse pijnen.

Het zal wel bij onze levensfase horen maar steeds meer mensen praten steeds meer over hun pijnen en hun therapeuten. Onstuitbaar. Het zou leuk zijn om nu te onthullen wie wat heeft, maar dat doe ik natuurlijk niet.

Beef

Ella heeft een nieuwe vleesvervanger ontdekt die volgens haar heel lekker is: 'Let it beef' van de Vegetarische Slager. Blijkens het etiket is het nog glutenvrij ook, wat hier in huis een voorwaarde is. 

Ik maak een maaltje grotendeels uit eigen tuin: aardappelen, bindsla en appelmoes van val-appeltjes. Plus beef-stuckjes met champignonroomsaus.

Op het nieuws een item over Franse boeren wier groentenoogsten geheel verpieteren door de droogte en de hitte. En er komt alweer een nieuwe hittegolf aan.

Salmsteke

Met Ella ga ik naar Salmsteke, een natuurgebied/recreatiegebied aan de Lek, bij Lopik. We gaan met de auto, want zo'n stuk kan ik nog niet fietsen. 

Ik ken het goed, maar ik ben er jaren niet geweest omdat er grote werkzaamheden werden verricht. De Lekdijk werd verzwaard en er is een zwemmeertje gerealiseerd voor de kleine kinderen, omdat de Lek met al zijn scheepvaart te gevaarlijk is. Die werkzaamheden zijn inmiddels alweer een tijdje  afgerond en er is weer natuur teruggekomen. 

Het is daar lekker wijds met Hollandse verten en luchten. Er is ook een veerpontje naar het oude stadje Ameide aan de overkant van de Lek. 

Vandaag zijn er weinig bezoekers. Het is goddank een dag iets minder zonnig. Ella heeft haar badpak mee en gaat zwemmen, ik houd het bij pootjebaden. Onderwijl verbaas ik me over de vele grote en diepgelegwb binnenvaartschepen, omdat het in het nieuws steeds gaat over de desastreus lage waterstanden in de Rijn. Hier is helemaal geen laag water. Ik grap dat het misschien wel zeewater is.

Dat is dus geen grap. Het is echt waar. Een eindje terug vij Vianen bij Hagestein is een grote stuw die het water in de Rijn en Lek reguleert. Ten oosten van de stuw  de staat het water dus heel laag, en aan de westkant komt het met de getijden mee uit zee. Het is een heerlijke mooie dag, maar volgens mij is het allemaal heel zorgelijk.

De Strook

We gaan proberen of mijn fietsmogelijkheden alweer wat verbeterd zijn. In Heerde kon ik drie etappes van vijf km, met de fietstocht naar Harmelen deed ik er vier, en nu gaan we maar eens naar Breukelen proberen. Het is heerlijk, ook al moet ik nog steeds even vijf minuten liggend pauzeren, zo om de zes km. 

We eindigen op De Strook, een grasstrand aan de zuidkant van de Loosdrechtse Plassen. Een van de weinige plekken waar je gratis zonder entree, zonder parkeergeld en zonder verplichte consumptie aan het water kan recreëren. Het is er uitgesproken 'volks'. Oermannen en oervrouwen en oerkinderen en oerpubers in alle soorten en maten en samenstellingen. Ik vind het er heel leuk.

Nu we toch hier zijn gaan we ook even aan bij Nol en Erni in hun chalet op chaletpark De Veenplassen, maar Erni heeft vriendinnen op bezoek. Dan maar een softijsje bij de Boer in Oud-Zuilen. Echt een vakantiedag. 28 km gefietst. Weer een stukje meer.

Afrikaantjes

Zaterdagochtend. Op naar de plantjesmarkt. Geen idee wat ik ga kopen, maar er mag wel weer iets bloeiends bij in de tuin. Vorige week heb ik bij tuincentrum Steck ook al drie gele zinnia-plantjes gekocht en die staan er dankzij dagelijks gieteren ondanks de aanhoudende droogte nog vief bij. Selectiecriteria: ik wil er blij van worden, ze moeten nog een tijdje bloeien, en niet te duur.

Na alle aanbod bekeken en overwogen te hebben (wat is het toch heerlijk op die plantjesmarkt) koop ik vier van deze. Oranje. Verrassend, want ik koop nooit oranje. Ik denk wel: het lijken wel afrikaantjes, en ooit heb ik gezworen om nóóit afrikaantjes te kopen, maar de afrikaantjes die ik ken zijn laag, en deze zijn hoog.   

Eenmaal op de tuin determineer ik mijn nieuwe aankoop. Het blijken 'sterafrikaantjes' ofwel 'citrus-afrikaantjes'.  Wat verschrikkelijk. Afrikaantjes! Maar ik werd blij van ze daar op de markt, dus ik zal niet kinderachtig doen en ze planten. Er staat nog een grote aardbeienplant in de border die ik vorig jaar had gekregen maar die niks gedaan heeft en niks doet, die is ook niet mooi van zichzelf dus die mag er wel eruit. Daar komen dan de ster-afrikaantjes. 

En het staat hartstikke leuk. Alsof ze er horen en er altijd gestaan hebben. Wat is dat met mij en de afrikaantjes? 

Ik weet het onmiddellijk. Bij ons huis in Angelslo waar wij vanaf 1965 woonden hadden wij een heel klein achtertuintje. Een perk aan de voorkant, met rozen, ik denk dat de gemeente die erin gezet had. Achter hadden we een ligusterhaag, een border van 70 cm, een tegelpaadje en een gazonnetje waarop precies een droogmolen paste. Noch Vati noch Mutti had enige kennis van of voeling voor de tuin. Ze hadden het al druk genoeg, denk ik. Zes kinderen. De buren deden ook weinig aan hun tuinen, het was anders dan nu.  

Elk voorjaar haalde Vati een kistje afrikaantjes, ik weet niet waar, en die plantte hij in die border in de achtertuin: drie rechts rijen met een afstand van ca 15 cm. Zo saai! Zo fantasieloos. Dat het netjes was was de belangrijkste drijfveer. Zijn grootste zorg was onkruid. Gras tussen de tegels en onkruid tussen de afrikaantjes. Dat is alle tuinieren wat ik van huis uit heb meegekregen. 

Tweedaagsen

Ik kan wel ambassadeur van het tweedaagse uitje worden. Wat is dat leuk! De Vriendin van de Fiets bereidt ons een heerlijk ontbijt, we bezoeken te Hattem het Anton Pieck  Museum en lopen dan het bos in richting Wezep. Daar in dat bos begint het onverwacht te regenen, maar gelukkig kunnen  we schuilen bij Herberg Molecaten, naast een mooie watermolen en een landgoed. Mooi bos is het daar. Dan steken we de A50 over en duiken we de Wezeperheide in. Steeds weer verrassende nieuwe verten op je netvlies.

De IJssel

Het is een geweldig uitje tot nu toe. Hani501 en ik verzamelen ons rond 12u bij station Zwolle Stadshagen van waar we meteen richting de IJssel kunnen lopen. Dat Stadshagen is een soort Zwolse Leidsche Rijn, een enorme Vinex-wijk die in heel oud land neergezet is, dus we ervaren wat van beide landschappen. We lopen een heel stuk langs Westenholte, ook zo'n grote wijk die me aan Landsmeer doet denken, uit de tijd dat ik in Amsterdam-Noord woonde en naar het Twiske liep of fietste. 

Vervolgens komen we door een oude buurtschap Spoolde met oude sluizen, mooie huizen. Steeds weer associaties met herinneringen aan andere levensfasen. Toen ik klein was woonden hier Tante Bep en oom Teun aan de Spoolderbergweg. Ik dacht nummer zes maar dat klopt niet.

We komen door een prachtig oud park Het Engelse Werk, langs de IJsselbrug, we steken de IJssel over via de indrukwekkende rode spoorbrug waarnaast een fietspad loopt en wandelen tenslotte aan de overkant van de IJssel door naar Hattem. 

De Vrienden van de Fiets bij wie we logeren zijn enorm prettig en aardig. We krijgen de zolderkamer met balkon. Ze hebben vijf dochters maar die zijn al lang het huis uit. Die sliepen tijdens zomerse nachten op dit balkon.

Al gauw wordt het duidelijk dat we morgen voor we naar Wezep gaan lopen eerst het Anton Pieck Museum en het Voerman Stadsmuseum gaan bezoeken. We gaan uit eten bij de Italiaan El Mulino bij de molen. Het is echt vakantie zo. Ik heb de smaak helemaal te pakken.

Klusjesdag

Klusjesdag. Taakjes die al weken liggen te wachten. Het kan immers altijd ook morgen. 

Eerst naar MediPoint in Nieuwegein. De firma waarvan ik nog een ruggesteun in huis heb voor in bed. Die hebben Zus1&Zwager1 bijna drie maanden geleden daar voor me gehaald, toen ik plotsklaps het ziekenhuis verliet. Het was einde woensdagmiddag vlak voor Hemelvaartsdag. Zij  haalden toen op mijn verzoek behalve die ruggensteun ook een rollator en een douchestoel. Die bleek ik helemaal niet nodig te hebben, en die heeft Bobby een paar dagen later weer teruggebracht. Maar de ruggensteun vond ik wel lekker,. 

Volgende klusje is tanken bij het goedkoopste tankstation van Utrecht aan de Gageldijk, waar altijd een rij auto's te wachten staat, en waar wat heel krap ruimte is om weer uit te rijden. Daar kan ik nogal tegenop zien. En dat voor die ene euro prijsverschil. Maar eigenlijk valt het uitrijden best mee. De mens lijdt het meest...

Het zelfde geldt voor de autowasstraat, waar ik ook zo tegenop kan zien, net als tegen parkeergarages. Maar de auto is zo vuil! Dat kan niet langer. Waar ik vooral over tob is of de motor aan of uit moet in de wasstraat. De motor moet aan blijven en de koppeling moet in zijn vrij. Ook dit klusje valt weer enorm mee. Heel tevreden na afloop. 

Dan nog het taakje informatie- en administratiemappen van de ziekenhuisopname indikken, uitdunnen, hoe je dat dan ook noemt. Weg ermee. Alsof er niets gebeurd is. Zo bevredigend allemaal.

En dan gieteren. Overal in het land en in de wereld is watertekort, vanwege de warmte en de droogte. Maar niet in de sloot bij onze volkstuinen. Die is nog altijd even vol water. Ik mag maar halve gieters, vanwege de leefregel na de operatie dat ik max 5 kilo mag tillen. Zou die nog steeds gelden? Dus het is heel wat loopjes voor ik alles begieterd heb. 

Tenslotte hebben Hani501 en ik de overnachting bij de rare man-alleen in Kamperveen (zie 15 juli) gecancelled en moeten we als de wiedeweerga een  nieuw adres. Die vinden we in die contreien in Hattem. Helaas niet in een tuinhuisje, en niet op een woonboot, want die waren al bezet, maar in een rijtjeshuis. Lekker veilig, geen enkele associatie met een Britse crimi. 

Het oorspronkelijke idee was langs de IJssel van Kampen naar Kamperveen, Zalk, langs de IJssel naar Zwolle-Noord. Nu gaan we van Zwolle-Noord naar Hattem, en van Hattem naar Wezep. 

Nasrah Habiballah

Wat moet je als het zó heet is? Vanochtend de tuin inspecteren, gieteren, stukje snoeien en dan weer naar huis. Binnen blijven. Misschien kan ik een mail sturen naar de Gemeente met de suggestie bomen te planten aan de Prinses Margrietstraat, ter hoogte van de school. Bomen verlagen de temperatuur significant. Dit is het loopje naar het winkelcentrum en er is geen ontkomen aan de verzengende zon. 

Ik besluit tot een middagje 'Zomergasten'. Door het tuinfeestje heb ik gisteren niet kunnen kijken. De uitzending van vorige week met cabaretier Peter Pannekoek vond ik er niets aan, maar deze aflevering met Nasrah Habiballah is heel boeiend. Zij is twee maanden geleden gestopt met verslaggeving vanuit Israël, wat ze sinds een paar jaar deed. Ze was net begonnen voor de Hamas-aanval van 7 oktober 2023 en heeft sindsdien vrijwel dagelijks verslag gedaan van de oorlog en geduid. Altijd heel beheerst, neutraal, informatief. Een Palestijns-Nederlandse verslaggeefster in Israël, maar Gaza kon ze niet in. Munis ze terug. Ze zal voor de NOS  verslag gaan doen. Ze doet een beetje denken aan Iris de Graaf, die ook zo overtuigend correspondente te Moskou was tot het haar te heet onder de voeten werd. 

Deze aflevering maakt de miskleun van vorige week weer helemaal goed. Alle tv-fragmenten die ze laat zien zijn boeiend, en ook het gesprek, al valt ze nooit uit haar rol van professionele journaliste. We zien niet de privé-personen, al kiert die overal doorheen.

Ik zou kijken.

https://npo.nl/start/afspelen/vpro-zomergasten_17

Vreemde mensen

Een van de Tuinvriendinnen wordt 65 en geeft een Tuinfeestje. Ze heeft zo'n 30 mensen uitgenodigd uit haar hele leven en ze is al weken bezig met de voorbereiding. Haar tuin was een beetje een oerwoud  en daar heeft ze een centraal 'pleintje' in weggemaaid. Vier mintgroene bankjes (Xenos) erin. Ze heeft mijn huisje en tuin ter beschikking hevrasgd voor eventuele uitwijk en logés. Dus dat heb ik helemaal schoongemaakt. We hebben ook een koeltas en een powerstation meegebracht. 

We worden geacht om 16u sharp aanwezig te zijn want ze heeft een Opening. Haar dochter is full swing aanwezig als rechterhand. Bereiden, inrichten, bedienen. Dagenlang. De heg nog eens extra gesnoeid. Ik ben ook almaar in de weer als praktische achterwacht met spullen en bereidheid.

De Opening blijkt een Qi Gong-les op de gesnoeide 'pleintje' midden in de wildernis. Haar eigen Qi Gong-leraar geeft de les. Het is snoeiheet daar pal in de zon, maar het is toch mooi. We lijken wel een sekte. Daarna vriend(inn)en liedjes met gitaar, onder wie een zingende nicht. En iedereen zingt mee. De jarige staat er in een prachtige blauwe jurk als een goddess te stralen. Hoewel ik het zelf niet zo makkelijk vind, een feestje met zoveel vreemden, om een gesprekje aan te knopen ('Waar ken jij Karin van?') vlucht ik niet en heb ik uiteindelijk best een paar leuke ontmoetingen, onder meer met de Zingende Nicht. Uit Amsterdam. Zij zingt in een zorgcentrum in Buitenveldert voor demente mensen. De stralende jarige kun je niet in de steek laten. Maar er blijft niemand in mijn huisje slapen.

In Trouw van vanochtend een column van Ronit Palache, zich tegenwoordig noemende Ronit van Tijn Palache, over het ongemak van praatjes aanknopen met vreemden. Dat dat steeds meer in onbruik raakt. Dat er nu een Sire-campagne is gestart om praatjes aan te knopen op straat, om de eenzaamheid te verdrijven. Zij heeft een interview-reeks gedaan in De Rode Hoed, zo vertelt ze, met onbekende mensen. Dat ongemak in het begin. 

ZenZien

Vandaag tekenen we met zijn zessen bij Landgoed Oostbroek tussen Bunnik en Utrecht Science Park. in dat natuurgebiedje ligt ook een hele mooie voormalige kloostertuin. Het is geweldig. Iedereen bekent dat zij nooit thuis ZenZienTekent, want er is altijd wel een afwas te doen of een was op te hangen, maar daarom zijn deze maandelijkse zaterdagmiddagen zo heerlijk. Het fascineert me hoe verschillend iedereen tekent. Eigen handschrift. Sommigen doen boomstammen, anderen boomschors, landschappen, schapen... ik doe bloemen.

Na afloop maak ik snel nog een schetsje van een deel van het gebouw bij de ingang.

https://zenzientekenen.nl/

Theetuin Weesp

Met de Duitse vriendinnen hebben we een nieuw thema voor kleine uitstapjes bedacht: theetuinen. Vandaag te beginnen in Weesp.

Fietsen naar Weesp (2x 28km) gaat voor mij nog niet, maar het is vanaf Utrecht CS slechts een half uurtje met de trein. Het is de stoptrein naar Leiden over Hilversum en Amsterdam. De theetuin is gelegen op een eilandje in de Vecht waar ook een burcht op staat. Alles is hier even schitterend en pittoresk. 

In het Parool staat het verhaal van deze nu veertigjarige tuin. Het is een idee en initiatief van de indertijd jonge landschapsarchitecten Jacqueline van der Kloet en Niek Roozen. Zij wonen daar ook en beheren en onderhouden de tuin. Zelf zijn ze inmiddels in de zeventig. Voor wie nu geïnspireerd is: het theehuis is niet altijd open, ik geloof alleen in het weekend. Effe checken.

Weetje: Weesp valt sinds kort bestuurlijk onder Amsterdam. Weesp was volgens Den Haag te klein als zelfstandige gemeente. Logischerwijs zou het eerder aan Naarden, Bussum & Muiden gekoppeld zijn, maar het deftige Gooi vond Weesp te arbeideresk. 

-https://www.parool.nl/amsterdam/niek-roozen-en-jacqueline-van-der-kloet-beheren-in-weesp-het-paradijs-op-aarde-dit-is-ons-levende-visitekaartje~ba78d5be/

- https://www.theetuin.nl/

Kersentijd

Twee weken geleden had ik een bak met 350 gram kersen gekocht bij AH en daar kwam slechts een tweederde potje jam van. Heerlijke jam. Dat potje is nu leeg. Evenals de potjes peren/bananen-jam.

Om een nieuwe pot kersenjam te kunnen maken besluit ik tot een fietstochtje ofwel naar Bunnik ofwel naar Haarzuilens, want daar zijn kersenboomgaarden met kraam. Het is nog net kersentijd. De mensen uit de buurt en van verder fietsen af en aan voor kilo's kersen en ander zacht fruit. Heerlijke kersen. Veel lekkerder dan die van AH. 

Het lijkt me ook goed voor de opbouw van mijn fiets-skills. Zus3 fietst mee, voor de gezelligheid en ook een kilo kersen. 22 km is mijn rit en ik haal 'm goed, met wat korte stops onderweg.

https://www.groetuit.nl/haarzuilens-kersentijd/

Innovatie

Aan de psychiater vraag ik wat hij vindt van de 'innovatieve' benadering van de psychiatrie van de Utrechtse hoogleraren psychiatrie Jim van Os en Floortje Scheepers, op wier gedachtengoed ik onlangs stuitte. 

'Zij zijn in het vak niet onomstreden', zegt hij diplomatiek, maar het blijkt na een tijdje wel dat hij mordicus tegen is. 'Wat zij voorstaan is geen innovatie, het is terug naar af,' zegt de psychiater. Geen diagnostisch systeem willen zij, maar de patiënt laten praten over hoe het allemaal zo gekomen is en ondersteunen bij het zelfherstel. 'Weet je hoe het was begin jaren tachtig toen ik begon als jong psychiatertje in een gezondheidscentrum. 'Mensen kwamen járen bij de psychiater, praten, en er was geen enkel verslag van.'  

Le Havre

Weer een stuk voor Museumkijker geschreven. Dat is toch altijd weer anders dan hier. Het moet daar echt informatief zijn en niet zo'n beetje intuïtief zwabberen. Nu had ik gedoe met de bezorging via de Post, die niet meer dagelijks bezorgt maar maar heel af en toe. Er zat wel een week tussen de mailtjes dat de postbode de catalogus in zijn fietstas had en dat het boek in de bus lag. 

Maar terug uit Heerde ligt dan toch eindelijk het boek over Le Havre op de mat. En nu staat het anrtikel online. Klik het maar even aan, voor de kijkcijfers.

https://www.museumkijker.nl/meesterwerken-uit-le-havre-renoir-monet-dufy-matisse-en-nog-velen-meer-in-laren/

Nieuwe krullen

Het was half februari dat ik voor het laatst naar de kapper was. Vlak daarna kwamen de onderzoeken, de diagnose en de operatie. En toen het herstellen. Mijn haar groeide en groeide en ik kon me niet voorstellen dat ik twee uur in een kappersstoel zou kunnen zitten. 

En nu is het de hoogste tijd voor nieuwe krullen. Ik was al wezen vooroverleggen met de kapster of ze ook papillotten heeft, die geven een grovere krul, en ja die heeft ze. 

Ik vertel alles. Over het wakker worden uit de narcose. Het piepen van apparaten in de zaal. De telefonerende mede patiënten. Dat ik na vier dagen naar huis moest en weigerde. Dat ik zo'n pijn had. En dat ik zo snel herstelde. Het is natuurlijk een griezelig verhaal, maar wel met een happy end. So far. Vind je het erg dat ik vertel, vraag ik nadat in het allemaal verteld heb. Nee hoor zegt ze. 'Mijn vriend vraagt wel eens of ik al die verhalen mee naar huis neem. Maar nee, dat doe ik niet.'  

Gierst

Ik heb tabbouleh uitgezocht voor de maaltijdsalade, maar vanwege de glutenintolerantie mogen wij geen couscous. En de quinoa is op. 

Bij quinoa heb ik altijd wat bedenkingen omdat ik gelezen heb dat het volksvoedsel in  m'nPeru is en de mensen het daar niet meer kunnen betalen omdat het hier modevoedsel is geworden. In de winkel sta ik voor het schap met rijst en dergelijke, zie ik ineens ook gierst. En dan ook nog drie pakjes voor de prijs van twee. Dus in plaats van met één pakje quinoa kom ik thuis met drie pakjes gierst. 

Even weer googelen. Couscous is een deegproduct van tarwe, als pasta, dus boordevol gluten. Gierst is een glutenvrij 'oergraan', rijk aan vezels, vitaminen en mineralen. Quinoa is een zaadje, dat hoog in de bergen groeit in Peru en Bolivia. Maar na uitgebreid onderzoek aan de Wageningen Universiteit wordt het tegenwoordig ook gekweekt in Nederland. Het doet het goed op zilte grond dus wordt het gekweekt in Zeeland en op Goeree Overflakkee. Jumbo laat daar zijn eigen quinoa groeien.

Bobby heeft herinneringen aan de studententijd, toen je elke week wel een keer gierst te eten kreeg. Dat herinner ik me ook. We vonden het toen niet zo lekker. Dus vraag ik aan AI: hoe smaakt gierst? En het antwoord is: zoals couscous en quinoa.

Knippen

My Paradise. Ik heb weer een vuilniszak vol groeisels weggeknipt. Het ziet er meteen weer prachtiger uit. En dan een uurtje bijkomen op mijn ligbankje. Ora et Labora.

Venkel

Het iets minder leuke aan zelf groente verbouwen is dat het als je eenmaal oogst hebt vaak te veel is. Hoe weinig je ook geplant hebt. En dat je bij het oogsten dus wilt uitdelen. En daar een beetje dwingend in kan zijn, want de boel moet niet verrotten. 

De buurvrouw had al een schaaltje cherry-tomaatjes gekregen en nu had ik weer een venkel in de aanbieding. Ik had er slechts drie, die enorm aan het uitschieten waren. Wil je een venkel? appte ik nu. En toen ze niet meteen antwoordde stuurde ik er een recept achteraan: rösti met venkel en zalm. Maar wel anders dan de mensen gewend zijn. Ze zou het proberen. 

Nu heeft AH geen rösti op voorraad en moet ik naar de Jumbo. 'Zal ik rösti voor je meenemen van de Jumbo'' Ik moet echt een beetje uitkijken.

Even regen

Op zondagmiddag gaan Bobby en ik vaak wandelen in een natuurgebiedje bij Utrecht. Doorgaans een heel fijne gewoonte. Bobby zoekt op de wandelkaart een nieuwe bewegwijzerde route en ik zoek er de digitale gegevens bij. Startpunt, digitale kaart, etcetera. Om narigheid zoals verdwalen te voorkomen. Ik check ook altijd even het weer. 

Het zou einde middag gaan regenen, om een uur of vijf. Met die wekenlange droogte achter de rug snakken we naar regen, denken we. Als we om half drie in de auto stappen regent het al. We geloven zo in de weer-app dat we dat negeren. Maar het regent best pittig. 

En er gaat meer mis. De route die Bobby heeft uitgezocht heb ik niet digitaal gevonden, en hij is de kaart vergeten. De rode wandeling die we willen doen loopt langs een camping bij Lage Vuursche. Die camping vinden we en daar parkeren we, maar de rode wandeling zelf kunnen we niet vinden. En het regent nog steeds. Misschien kunnen we beter naar huis gaan, zeggen we nog. Het is geen goeie dag. 

Maar dan herinnert Bobby zich nog een witte wandeling, genaamd De Vijver. Dat startpunt vinden we wel. Maar we hebben geen kaart bij ons en er.  ontbreekt onderweg af en toe wel eens een routepaaltje. En na een half uuro blijkt dat ik mijn telefoon kwijt ben. Daar heb ik een app op staan, waar alle bospaden op staan, zodat we in een vreemd bos altijd de weg terug kunnen vinden. Het regent nog steeds. 

Het is echt een lange rampzalige wandeling, kronkelig, en we hebben er totaal geen richtingsgevoel. De vijvers staan droog. Nou ja, blubber. Met druipende jassen en druipende haren sjokken we voort. Verregend. Gedesoriënteerd. Getergd. Moe. Een middag om gauw te vergeten.

https://www.staatsbosbeheer.nl/uit-in-de-natuur/wandelroute-vijver

Brand

Het is altijd een beetje raar om naar mijn blog te kijken  met al die huiselijke ditjes en datjes, terwijl de wereld in brand staat, en nu letterlijk. De enorme bosbranden in Frankrijk en Spanje, die ze maar niet onder controle krijgen, de evacuaties. 200.000 al in Frankrijk en 75.000 in Spanje. En dan hebben ze de steden nog niet eens ontruimd: Bordeaux en Madrid. Het gaat om het grote blussen, de internationale hulp, de kampeerders, de reddingsacties, de files. 

En ondertussen rijden we hier gewoon door, er wordt wel melding gedaan van watertekort, in de rivieren, de landbouw, de bossen, en de klimaatverandering wordt wel steeds genoemd maar de CO2-uitstoot is nauwelijks meer een onderwerp.

Middendorp

Herlezen: Vertrouwd voordelig van Peter Middendorp. Bobby had gevraagd of ik een Nederlands boek kon aanbevelen uit mijn boekenkast. Omdat hij vooral oude Russen leest en ik nooit vind ik het best  moeilijk kiezen. Ik herinner me dat ik hem ooit toen we weekje op vakantie naar Samos gingen J. Kessels. The novel van P. F. Thomese had aangeraden wanna hij de hele vakantie luid schaterend had doorgebracht. Eerst vond ik dat wel leuk, maar na een tijdje steeds minder.

 Nu vind ik het moeilijker. De Duitse Kristine Birkau vind ik altijd heel goed,  Om en nabij van Yolanda Entius over haar Franse tuin, maar ik twijfel of dat niet teveel 'vrouwenboeken' zijn? Dus raad ik ook Peter Middendorp aan, zijn roman over zijn jeugd in de Blokker in Emmen. Ik google nog even wat over de ophef die het boek indertijd (2014) veroorzaakte, vooral in Drente, omdat hij zo negatief over Drente en de Drenten was. Ik vond het toen bijzonder geestig. Jongen wordt van school gestuurd en gaat bij zijn vader in de Blokker-winkel werken. Later wordt hem in interviews altijd weer gevraagd naar die negatieve passages over Drente en de Drenten, en dan zegt hij dat het de woede van een ongelukkige puber was. Hij zou dat nu niet meer zo doen.

Terwijl wij in Heerde zijn leest Bobby dat boek en ook hij is oprecht verontwaardigd over die passage over Drente. Ik ben nieuwsgierig want ik weet het niet meer en de dag dat Bobby en Hans een lange fietstocht maakten herlees ik het boek. Ik vind het nog steeds heel geestig, dat werk in de Blokker. Schrijnend ook dat die ouders geen aandacht hebben voor hun kind en alleen maar voor de winkel. En uiteindelijk verlaat hij de winkel en Emmen. Coming of age.

Aardbeien salade

'n Heerlijke vrolijke frisse maaltijdsalade met aardbeien, avocado, feta, sla en geroosterde amandelsnippers. Heel verrassend, heel lekker. Echt geschikt ook voor een lunch op de tuin.

https://www.jumbo.com/recepten/aardbeien-feta-en-avocadosalade-1445527-7

Innovatie

De laatste podcast van Gijs Groenteman in de Volkskrant-reeks 'Met Groenteman in de Kast' is een gesprek met Floortje Scheepers, kinder- en jeugdpsychiater, hoogleraar aan het UMC. Even opgezocht: zij is van 1969. 

Ze spreken over innovatie in de ggz, en over dat tegenwoordig zoveel kinderen in de ggz terecht komen met ernstige problemen als depressies, eetstoornissen, automutilatie en suïcide-pogingen. Laatst had ik me ook al verdiept in Jim van Os, óók psychiater, ook innovatie als speerpunt, ook UMC. Zij moeten naaste collega's zijn. Zij zeggen vergelijkbare dingen.

Gijs Groenteman kan zo goed interviewen, gesprekken van hem komen alles goed binnen. Ik kijk ze trouwens liever dan ik luister. En bij de podcasts van de Volkskrant kan dat. Bij Spotify zijn de filmpjes te zien, maar ook op YouTube.

Eerst gaat het gesprek over het vak van psychiatrie, dat in de jaren negentig het geloof in de biologische psychiatrie opkwam, maar dat die insteek nu helemaal ingestort is. Psychiaters weten eigenlijk bijna niets, er is geen eenvoudig antwoord op psychische problemen, het beste wat een psychiater kan doen is niet boven de patiënt gaan staan, maar naast haar/hem. Uitzoeken waarom de persoon tegenover je gekomen is waar die gekomen is. Wat haar/zijn ervaringen zijn. Samen helpen er uit te komen. Net als die Jim van Os is zij tegen de DSM-diagnostiek en voor een klhistisvhe benadering. Het vak moet zich ontwikkelen naar leren luisteren naar de patiënten, naar hun ervaringen, proberen van de mensen zelf te leren wat wel en niet geholpen heeft. Zij doen verhalen verzamelen, interviews met (ex-) patiënten waar ze met hele open vragen proberen hun verhaal te noteren, het vertelde verhaal, niet opgeschreven, en dan gaan onderzoekers uit de databank die verhalen analyseren.

Het tweede deel gaat over kinderen met psychische/psychiatrische problemen. Toen zij begon in de psychiater waren de jongste patiënten zo achttien jaar, vertelt ze, maar nu zijn ze ook veel jonger. Er is niet een simpele verklaring voor waarom dat is, de menselijke geest is complex, dus bij elke vraag komt er een uitgebreid genuanceerd antwoord, maar ze hebben het over zaken als het leerlingen-administratie systeem Magister, waarmee ouders hun kinderen op school tot in detail kunnen volgen, wat kinderen hun vrijheid ontneemt. En over de smartphone. Kinderen die geen gesprek meer kunnen en durven voeren, ze durven alleen te appen, niet te telefoneren, of een gesprek van mens tot mens. Contact is af en toe pijnlijk, schuurt, en dan moet je toch weer verder. Kinderen zouden normaal contact maken verleren.

Heel interessant. Ik zie nu dat er ook net een hele uitzending met haar geweest is in het radioprogramma 'Nooit meer slapen'.

https://youtu.be/7R67FBH5SV4?is=RkzZp3WNVaXUFiL5

https://open.spotify.com/episode/2WuDvfVULhfoB12UiuSq5l?si=-esrJY22Ry276qYQu6U41A&utm_source=copy-link

Back home

Ik weet haast niet waar ik moet beginnen nu we weer thuis zijn. De buurvrouwen hebben gegieterd, dus alles staat er goed bij, maar toch is het nog droog. 

De tomaatjes in de moestuinbak, die ik nog moest opbinden maar niet opgebonden had, geven een enorme oogst. In de volkstuin ga ik maar grasmaaien. 

De courgetteplant heeft een enorme gele courgette. Dat wordt morgen courgettesoep. 

Ik heb ook nog een plant in een pot zonder naamkaartje. Ik meen me te herinneren dat het een meloen was, maar PlantNet weet het ook niet, die twijfelt tussen pompoen, meloen en courgette. Ik hoop dat het een meloen wordt. Hoe dan ook: ik vind het geweldig allemaal. 

Charley Toorop en Pyke Koch

Nog een Gelders uitje en wel naar Gorssel: naar de tentoonstelling 'Alles of niets' met werk van Charley Toorop (1891-1955) en Pyke Koch 1901-1999). Gorssel ligt ook aan de IJssel, een eindje zuidelijker: tussen Deventer en Zutphen. 

Ze waren allebei autodidact en maakten allebei heel krachtig werk: de een expressionist en de ander magisch realistisch. Ze schilderden vaak dezelfde onderwerpen, maar haar werk is intens levendig en betrokken, en dat van hem meer afstandelijk. Ze waren hun leven lang bevriend. Koch was tien jaar jonger dan Toorop en had fascistische sympathieën. 

Het uitje naar Gorssel vond ik altijd een hoogtepunt. Dat mooie museum More en dat heerlijke terras.

https://www.moregorssel.nl/tentoonstellingen/charley-toorop-en-pyke-koch-alles-of-niets

Blauwvingerdagen

Ik denk: laat ik een dagje naar Zwolle gaan. Dan heb ik wat stadse reuring en kunnen Bobby en Hans samen een eind fietsen. Eerst wil ik nog met de bus, voor de belevenis, maar de bushalte is een kwartier fietsen en het motregent ineens. Dus toch maar met de auto. 

Een van de redenen dat ik liever niet met de auto wil is dat ik nogal kan opzien tegen vreemde parkeergarages. Maar Zus4 heeft dat bezwaar weggewuifd: 'Ach, dat is de ouderdom. Dat hebben we allemaal. Het valt heus wel mee. Ik ben laatst ook in Zwolle geweest en die parkeergarage was heel makkelijk.' Nou goed dan.

Het is héél druk in Zwolle. Overal kraampjes, op pleinen tot in de winkelstraten aan toe. En heel veel mensen. Dan denk je: het zal dit pleintje wel zijn en dan ophouden, maar het hield niet op. Een mega braderie met mega veel bezoekers. Precies wat ik haat.

Dus na anderhalf uur gauw terug naar het oersaaie Heerde. Even googelen wat er aan de hand was. De Blauwvingerdagen: de grootste braderie van Noord-Nederland. 200 kraampjes. 50.000 bezoekers. Blauwvingers is een oude bijnaam voor Zwollenaren.

https://blauwvingerdagenzwolle.nl/

De Spreidingswet

De wereldproblematiek gaat ook niet aan de Veluwe voorbij. Fietsend door de bossen tussen Heerde en Epe passeren we een Fletcher-hotel waar honderden vluchtelingen gehuisvest zijn. Wat afschuwelijk, zo in the middle of nowhere, het is ver lopen naar het dorp.

De mensen in Epe willen die opvang niet, het zou een tijdelijke opvang zijn die in maart 2026 zou sluiten, maar het COA heeft niets anders dus de mensen blijven daar en het COA moet dwangsommen betalen.  In de krant verhalen over vele weigerachtige gemeenten die ondanks de Spreidingswet géén asielzoekers willen, dat in hun program akkoord hebben staan en dus hoe dan ook weigeren. Of ze zeggen alleen kleinschalige opvang te willen maar wijzen geen gebouw aan.

Afschuwelijk om die mensen in het bos te zien lopen tussen alle fietsende ouderen die hier een weekje van de natuur komen genieten.

De Dellen

Hans is gearriveerd. Hij komt ons een paar dagen gezelschap houden. We wandelen in natuurgebied De Dellen. Het is heel mooi afwisselend, het is een oud landgoed van de 19e eeuwse weerkundige Buys Ballot die er ook begraven ligt. Bobby en Hans popelen om mij de bevindingen (het Doppler-effect) van Buys Ballot uit te leggen, te mensplainen, maar ik zeg gauw: Laat maar.

De Eikenlaan

Tekenen helpt tegen alles. Zoals ik al zei: ik vind het hier heel mooi maar ook een beetje saai. Dit huis waar wij verblijven heb ik twee jaar geleden ook getekend, die tekening hangt ingelijst in de keuken, maar toen was de voortuin nog niet ingevuld. En toen had ik na twee bomen geen zin meer, terwijl er heel wat meer staan.