Rose

Mooie Deense film gezien op NPO/NLZiet: 'Rose', van regisseur Niels Arden Oplev uit 2022. Een zus en haar man nemen haar schizofrene zus Inger mee op een busreis naar Parijs. Wat een verwikkelingen. En dan toch nog soort van feel good. Ingers ongezouten uitspraken zorgen aanvankelijk voor spanningen onder de medereizigers. Eenmaal in Parijs blijkt ze een eigen agenda te hebben: ze zoekt naar een geliefde uit haar verleden. De film laat op een liefdevolle manier zien hoe kleine overwinningen gevierd worden. Fijne film met af en toe kromme tenen.

Kade

Deze zondag gaan we wandelen langs de Lambertszkade tussen Vreeland en Loosdrecht in de hoop dat er een bries waait. En die waait er. Heerlijk. Prachtig. En zo komen we weer een warme dag door.

Blokje educatief: de Lambertzskade is een eeuwenoud smal pad dat precies op de grens van de provincies Utrecht (Vreeland) en Noord-Holland (Loosdrecht) ligt. De kade scheidt en verbindt de Loenderveense Plas en De Wijde Blik. De kade werd in de middeleeuwen aangelegd als waterkering en vormde de staatkundige grens tussen het Graafschap Holland en het Bisdom Utrecht. In de 15e eeuw werd hier al turf gewonnen en ontstonden er sluizen in de buurt (zoals de Mijndensesluis) om deze brandstof te vervoeren. Door intensieve turfwinning in de 16e eeuw zijn de Loosdrechtse Plassen ontstaan.

Eeuwenlang was de kade niet meer dan een smal, modderig dijkje dat in de winter vaak onbegaanbaar was. Het werd voornamelijk gebruikt als voetgangersverbinding tussen Vreeland en Oud-Loosdrecht. In de jaren dertig probeerde de lokale VVV het pad op te knappen en begaanbaar te maken voor fietsers. Dit stuitte op verzet van omwonenden, die vreesden dat hun idyllische omgeving overspoeld zou worden door toeristen. Desondanks werd het pad in 1932 opengesteld. 

Tegenwoordig is de kade een beschermd natuurgebied. Het pad wordt beheerd door natuurorganisaties en is populair bij wandelaars en fietsers. Halverwege de kade staat een markante vogeluitkijkpost, vanwaar je uitzicht hebt over de Natura 2000-wateren en het drinkwaterwingebied.

 

Max 30 km per uur

We hebben iets nieuws in Utrecht: 30 km zones. In Amsterdam bestaat dat al langer. Tot grote tevredenheid an de bewoners, meldt de Fietsersbond. Want minder ongelukken en minder geluid. Ik denk ook dat het ontspanning heeft. In Zuilen waar ik woon hadden we dat nog niet, maar al wel rond het centrum. 30 km is niet gemakkelijk, het is echt heel langzaam. 

Er zingt veel rond over een flexflitspaal op de Wittevrouwensingel waar begin dit jaar 5018 automobilisten een boete hebben gehad. En niet te zuinig. 4 km te hard kost €37, 5 km te hard €46, 10 km te hard €95, 15 km te hard €195. En dan rijd je nog maar 45 km/u.

Die flitspaal staat nu bij ons op de Prins Bernhardlaan. Dat is hier de doorgaande straat. Voor de binnenstraten geldt die 30 km bij ons nog niet, maar die zijn zo levendig met wandelaars en fietsers dat je er vanzelf niet harder dan 40 km rijdt. Vind ik.

Omdat de 30 km-zones nu zijn uitgebreid over de hele stad gaat het er op de app van de buurt taxi regelmatig over. Want de boetes zijn pittig en die moet je natuurlijk zelf betalen. De vraag is we de kwartier-ritjes dan nog wel halen. 

Gevreesde flexflitsers centrum Utrecht verplaatst: hier staan ze nu:

https://www.rtvutrecht.nl/nieuws/4053264/gevreesde-flexflitsers-centrum-utrecht-verplaatst-hier-staan-ze-nu?at_medium=sharing&at_campaign=sharedArticle #rtvutrecht

De geheime tuin

Tuinporno. Dat is zo'n plaatje toch echt. Ik leerde dit woord ooit van Annet Planten, in de jaren tachtig collega bij de Amsterdamse vrouwenboekhandel Xantippe. Ze was ook tekenaar/illustrator voor de Margriet, waarvoor ze plantjes en bloemen en tuinen tekende. Zij was wat ouder dan de meesten van ons, ze was heel grappig, heel dun en heel rimpelig. Ze woonde in een huisje met steile trappen in de Korsjespoortsteeg met een oude grote zware hond die ze vier maal daags doe trappen op moest zeulen. Later is ze geloof ik naar Arnhem verhuisd, waar ze ook vandaan kwam. Zou ze nog bestaan? Als ik haar Google kom ik zegge en schrijve op één verhaal van haar tegen in het lesbisch literaire tijdschrift Lust & Gratie. 

Maar ditvterzijde. Mijn Tuinbuurvrouw vertelde laatst dat zij als kind een boek had gelezen dat 'De geheime tuin' heette. Het is een kinderboek uit 1911. Dat heeft haar nooit losgelaten dus haar 250 vierkante meter volkstuin moest en zou een geheime tuin worden. Dat vind ik nog eens een mooi concept. De meeste tuinen hier zijn alles behalve een geheim. Mijn tuin vind ik een wonderbaarlijke verkwikkende vallei. Dat kun je vanaf het pad niet goed zien, alleen bevroeden. In die zin is mijn tuin ook een beetje een geheim. En dat probeer ik met al die fotocollages te laten zien.

https://www.dbnl.org/tekst/_lus005199901_01/_lus005199901_01_0046.php

We moeten praten

Gelezen: We moeten praten door Jan van Mersbergen. Indrukwekkend verhaal over Koen, een jongen van elf, die al jaren niet praat en nu een spreekbeurt moet houden in de klas. Hij woont bij zijn opa die zijn opa niet is. Toen hij drie was is zijn Griekse moeder vertrokken  om nooit meer terug te komen. En op een dag is zijn vader overleden. Hij had teelbalkanker maar had daar nooit iets over verteld aan zijn vrouw en kind. Wat het héle familiedrama is, daar komen we pas aan het eind achter.

De Lek

Met Ella doe ik een dagje langs de Lek. De dag begint onder een wolkendek en eindigt in de volle zon. We sluiten af met een lekkere lunch bij Caatje aan de Lek. 

Het veerpontje vaart vandaag ook. Een pensionado vaart de boot en kletst honderduit tegen de passagiers. We hadden vanochtend een vriend van Bobby op de koffie die in zijn werkend leven een heel belangrijke meneer was maar nu drie maanden met pensioen. Vol in het zwarte gat. Misschien is zo'n veerpont wat voor hem. Heen en weer, heen en weer, heen en weer, heen en weer.... 

Ritmiek

Nu ben ik ook weer terug bij het koor in Wittevrouwen, én op de fiets. Het wonderbaarlijke herstel gaat maar voort. Fietsen is nog wel ongemakkelijk en pijnlijk, maar ik houd het inmiddels wel 25 minuten vol. Het grootste punt is het afstappen. Eenmaal afgestapt gaat het wel weer. 

Vanavond hebben we een workshop. Een langharig jongmens met baard genaamd Gerben geeft een workshop ritmiek. We klappen op vele wijzen diverse ritmen, en we leren een Macedonisch volksliedje in 7/8ste maat. Sto mi e milo, ofzo. O had ik maar een winkeltje, zou het betekenen.

Het leuke van het Wittevrouwenkoor is dat het door zulke leuke jonge mensen gedirigeerd wordt. Ze zijn idealistisch en rommelig en aardig en wat al niet wat heel fijn is. Deze jongen vertelt dat hij een Slavisch vrouwenkoor leidt in de wijk Hoograven, dus dan heb je hem al googelend zo gevonden.

Meesterwerken uit Le Havre

Toen Bobby en ik een paar jaar geleden een weekje in Normandië op vakantie waren en onder andere de Tuinen van Etretat bezochten, wilde ik ook graag naar Le Havre naar het architectonische Musee d'Art Moderne met al zijn impressionistische werken. Ik had geen idee, maar het leek me wel wat, impressionisme in zo'n ruige havenstad. Rotterdam, zeg maar. Helaas zijn we toen niet gegaan, maar nu kun je naar het Singer Museum om een indruk te krijgen. 

Toen ik de afgelopen maanden weer beter en beter werd, dacht ik: Ga ik nu een nieuw leven beginnen en zo ja wat dan, of zal ik mijn oude dingen weer oppakken. Het  lijkt steeds meer op het laatste uit te draaien, wat logisch is want ik had leuke bezigheden buitenshuis. Zo ook mijn stukken over kunsttentoonstellingen in Museumkijker. 'Mag ik weer?' app ik aan Zwaze, en ik mag.  Vandaag dus naar Le Havre.

Werken van beroemde Franse kunstenaars als Auguste Renoir, Claude Monet, Raoul Dufy en Henri Matisse, vertellen het verhaal van de kunstenaarsstad die Le Havre ook was en is. In de negentiende eeuw groeide de stad uit  tot een knooppunt van handel en uitwisseling, dankzij de internationale scheepvaart en de spoorverbinding met Parijs. De aantrekkingskracht van de stad zit 'm niet alleen in de bedrijvigheid van de haven, maar ook in de atmosfeer van licht en zee aan de monding van de Seine. Kunstenaars als Eugène Boudin, Claude Monet, Raoul Dufy en Othon Friesz werden hier opgeleid, terwijl Parijse kunstenaars de laatste ontwikkelingen meebrachten. Gesteund door vermogende havenbaronnen ontstond er een levendig kunstklimaat.

In deze dynamische omgeving schilderde de jonge Monet, gefascineerd door het steeds veranderende licht zijn 'Impression, soleil levant' (1872), dat geldt als het startpunt van het impressionisme. In 1903 werd de impressionist Camille Pissarro naar Le Havre uitgenodigd, die er een reeks havengezichten schilderde, die de stad Le Havre verwierf voor het plaatselijke museum.

Raoul Dufy is eigenlijk wel de belangrijkste schilder van Le Havre. Van dat werk ben ik ooit heel veel gaan houden toen ik in de jaren tachtig in de kaarten- en posterwinkel werkte. Zo vrolijk en springerig. Hier hangen wel heel andere, donkerdere, werken dan die indertijd voor ansichtkaarten gebruikt werden

Het Flevohuis

We gaan naar het Flevohuis in Amsterdam-oost. Dat huis ligt aan de Zeeburgerdijk, op een steenworp afstand van waar ik van 2010 tot 2015 met veel genoegen gewoond heb. Het Flevohuis is een heel groot beetje detonerend flatgebouw, maar ik geloof dat het vanaf de jaren zeventig al een goed onderkomen biedt aan honderden Amsterdamse bejaarden. Sinds een week verblijft Bobby's oudste neef daar: na langdurige ontstekingen in zijn rechter knie is nu zijn rechterbeen geamputeerd. Na een maandenlang verblijf in het OLVG ligt hij nu hier op de revalidatie-afdeling. In zijn prachtige flat aan de Amstel is hij al maanden niet geweest. Wij hebben het nog maar net gehoord. 

Het is best confronterend: zo'n grote machtige man nu in zo'n revalidatiebed. De beenstomp ligt open en bloot onder hem. Hier gaat hij leren zelfstandig in en uit een rolstoel te komen. Drie maanden krijgt hij er voor. Gelukkig heeft hij twee liefhebbende kinderen (ook al weer rond de vijftig) die in de buurt wonen en alles voor hem doen. Maar hemel, daar lig je dan. Er liggen meer patiënten met geamputeerde benen, vertelt hij. Ze eten samen in een eetzaal. Je moeten maar vaker naar hem toe, zeg ik tegen Bobby. Het is niet veel meer dan een half uur met de auto.

We hadden gehoopt na afloop te gaan eten bij het Chinese restaurantje 'Fook Sing' aan de Molukkenstraat waar ik in mijn jaren daar regelmatig kwam. Zelfs vierde ik er een keer mijn verjaardag. Maar het is gesloten. Dinsdag en woensdag gesloten. Op grond van een vage herinnering vinden we een Chinees 'Wong Koen' in de Watergraafsmeer. Wat zijn wij toch simpele zielen, zeg ik: domweg gelukkig van naar de Chinees.

https://onsamsterdam.nl/artikelen/het-flevohuis-was-een-bejaardenpaleis-aan-de-rand-van-de-stad

Findhorn

Het lijkt bij jou wel op de 'Tuinen van Findhorn', reageert een van de Tuinvriendinnen als ik in de groepsapp de foto's van mijn enorme kolen stuur. Weer aanleiding om een middagje te googelen. Want waar heeft ze het over? 

De Tuinen van Findhorn zijn een spirituele leefgemeenschap en ecodorp in Schotland, al sinds de jaren zestig. In de jaren zestig brachten de tuinen ecologische wonderen voort zoals een reuzenkool van 18 kilo en een broccoli (-struik) van 27 kilo. Ter vergelijking: mijn enorme kolen zijn 1,7 kilo.

De filosofie van Findhorn draaide om de diepe overtuiging dat alles in de natuur met elkaar verbonden en bezield is. De oprichters stelden dat de mens niet boven de natuur staat, maar er een gelijkwaardige partner van is. Hun filosofie rust op drie pijlers. 1. Luisteren naar de innerlijke stem: volg intuïtie en goddelijke inspiratie bij elke dagelijkse beslissing. 2. Communiceer met de spirituele essentie van planten en landschapselementen (deva's en natuurgeesten). 3. Werken is liefde in actie: voer elke taak, hoe alledaags ook, uit met volledige aandacht, liefde en toewijding. Door deze principes toe te passen op onvruchtbare, droge zandgrond, slaagde de gemeenschap er in de jaren zestig in om reusachtige koolsoorten en een overvloed aan gewassen te verbouwen zonder chemische hulpmiddelen. Dit trok wereldwijd de aandacht.

Vandaag de dag wordt de oorspronkelijke filosofie van Findhorn beleefd in de vorm van een praktisch, ecologisch leefmodel waarin spiritualiteit en duurzaamheid hand in hand gaan. De gemeenschap heeft zich getransformeerd van een centraal geleide stichting tot een door de bewoners zelfbestuurd ecodorp.

In de centrale leefgemeenschap wonen permanent tussen de 300 en 500 mensen. Als je kijkt naar de bredere regio telt de gemeenschap ruim 600 vaste leden, die oorspronkelijk uit meer dan 40 verschillende landen komen. Daarnaast verblijven er continu tientallen tot honderden tijdelijke bewoners, zoals studenten, workshopdeelnemers en vrijwilligers. 

In het dagelijks leven blijft de oorspronkelijke filosofie voelbaar. Beslissingen en bijeenkomsten starten nog altijd met momenten van stilte. Werken in de tuinen of de keuken wordt nog steeds benaderd als een vorm van actieve meditatie: liefde in actie.

De rode kool

Vanochtend een van de rode kolen geslacht. Gisteren heeft Bobby de groene kool klaargemaakt, deze week mag hij met de rode aan de gang. Met buurvrouw D. in conclaaf over de kool, want zij wil er graag een stukje textiel mee verven. Op internet heeft ze gevonden dat je de buitenste bladeren ervoor moet gebruiken. Maar welke buitenste bladeren zijn precies de buitenste bladeren?

Zo houden wij onszelf en elkaar bezig...

Jim van Os

Ik kijk naar een oude aflevering van het tv-programma 'De Verwondering' met psychiater Jim van Os. Ik vind dat Annemiek Schrijver mooie zondagochtendgesprekken voert, maar vaak mis ik bij haar het journalistieke uitgangspunt wie-wat-waarom-en-hoe. Dan heeft ze een gast en dan snap ik de aanleiding of de insteek niet goed. Wie is die persoon? 

Vaak leidt dat na de uitzending tot een zoektocht die wel heel interessant is. Zoals vandaag deze Jim van Os, hoogleraar psychiatrie in Utrecht. Hij is heel erg voor de menselijke benadering van patiënten en tegen de DSM. Het diagnostiseren, het labelen van mentale ziekten. Het is allemaal angst bij veel psychiaters, zegt hij.

Van Os is een belangrijke aanjager van een vernieuwingsbeweging binnen de geestelijke gezondheidszorg. Hij verzet zich fel tegen het hokjesdenken. Psychisch lijden moet volgens hem niet als 'ziekte' behandeld worden, maar vraagt om persoonlijke aandacht, zingeving en maatschappelijke verbinding.

Vier vragen zouden centraal moeten staat bij gesprekken met mensen met ernstige psychische problemen. In plaats van een diagnose te stellen vindt hij dat hulpverleners vier basisvragen moeten stellen: 1. Wat is er gebeurd in je leven? 2. Wie ben jij eigenlijk? 3. Waar wil je naar toe? 4. Wat heb je nodig om dat te bereiken?

In augustus verschijnt bij Lannoo zijn nieuwe boek Wat psychisch lijden is. En wat je moet weten voor je naar de ggz gaat. Hij vindt dat psychisch lijden geen medische ziekte of brein-defect is, maar een pijnlijke reactie op het leven. Hij pleit voor werken met groepen en ervaringsdeskundigen, in plaats van individueel, dan zijn ook meteen al die wachtlijsten opgelost.

Oogst

Uit een ooghoek is duidelijk te zien dat de oogst in de moestuinbakken in de straat behoorlijk uit de klauwen begint te lopen. Met name de kolen zijn enorm! 

Nu vind ik kolen prachtig, maar in de nieuwe moestuinbakken met de nieuwe vruchtbare aarde zijn ze bijna wanstaltig. Er staan twee enorme rode en drie groene in de bak. 

Ik heb Bobby gevraagd iets te koken, want hij is nogal van de Hongaarse en Russische keuken. Maar in zijn recept gaat 500 gram kool, en één kool weegt gestript al 1,7 kg.

https://mergenmetz.nl/blog/rakott-kelkaposzta-hongaarse-schotel-met-savooiekool/

ZenZienTekenen

Na maanden afwezigheid ben ik weer bij het ZenZienTekenen. Zo heerlijk. We tekenen met zijn vijven op een heel mooi volkstuinencomplex 'Ons Buiten' in Utrecht-oost bij Voordorp.

Er is een dierenwei bij, met kippen, een konijn en twee geiten, maar ik concentreer me op wat bloemen. Ik teken cosmea, rudbeckia en papaverbollen.

Toine's clematis

Alle drie hadden ze een foto van een bloem ingeleverd. Vorige week vrijdag. Ik zou ze mijn techniek leren. Maar ik dacht: dat kan ik ze nooit leren. Ik weet zelf al niet hoe ik het doe. Hoe maak je een clematis: een donkere bloem maar licht dooraderd? En dan dat hart met al die stampers en meeldraden! De foto die Toine instuurde was licht lila van een veel te lage resolutie. Daar kon ik helemaal niets mee.

Toen kwam maandag Hani501 langs die enthousiast uitweidde over wat AI al niet vermocht. Teksten verbeteren, foto's verbeteren. Toen heb ik Toine's foto opgefluft met ChatGPT: 'Maak de foto mooier'. En dat doet ChatGPT dan.

Shetland

Ik heb weer een tv-tip. 'n Heerlijke BBC-crime serie op NPO: Shetland. Twee vrouwelijke rechercheurs, allemaal karakteristieke types, heden en verleden. Ruige natuur. Liefde, haat, oude geschiedenissen, ziekte, hunkering, you name it. ,,, Zes afleveringen dit seizoen en het is al het tiende seizoen dus dat belooft wat om terug te kijken. 

https://www.volkskrant.nl/nieuwe-series/het-heerlijke-tiende-seizoen-van-shetland-staat-in-de-traditie-van-de-betere-britse-crimeseries~bef989f3/

Geloof

We gaan naar Museum Gouda naar de tentoonstelling 'Geloof'. Er hangen werken uit het Rijksmuseum, uitgekozen door de schrijvers Stefan Sanders (christen, katholiek), Arnon Grunberg (seculier, joods) en Naema Tahir (moslima).

Het idee klinkt veelbelovend, als het onderwerp je interesseert, maar de uitvoering is dat niet. Er  hangt een ratjetoe aan schilderijen en ernaast wat zakelijke tekstjes over kunstenaar en werk. Je zou verwachten dat er een tekst hangt waarom de gastcurator in kwestie dit werk heeft uitgekozen, wat het voor hem/haar belichaamt.

De drie hebben heel verschillende invalshoeken. Stefan Sanders heeft denk ik lang rondgedold in de homo-uitgaanswereld en kwam een decennium of daaromtrent geleden tot geloof en sindsdien is zijn geloof en kerkgang naar de Nicolaas Basiliek in Amsterdam zijn onderwerp voor zijn columns in Trouw en lezingen. Een business model.

Arnon Grunberg is joods opgevoed, seculier geworden maar nu hij vader is geeft hij zijn zoontje toch een joods religieus erfgoed mee. Een belangrijk thema voor hem is het offer.

Naema Tahir is Brits Pakistaans van afkomst, moslim, jurist. Had ook lang een column in Trouw. Bij haar gaan de tekstjes veel over interreligieuze ontmoetingen. 

Ik had graag gehad dat er teksten bij de werken stonden als: dit werk heb ik gekozen omdat het dit-en-dit bij mij raakt. Nu staan er wel QR-codes bij dus misschien heb ik wat gemist aan geluidsfragmenten, maar ik heb het niet zo op geluidsfragmenten bij beeldende kunst tentoonstellingen.

Alles wat ik vind staat ook in de Volkskrant-recensie. Als Bobby eindelijk klaar is met kijken blijkt hij alles ook te vinden. Hij doet er alleen wat langer over. Fijn dat we het eens zijn. 

https://www.volkskrant.nl/tentoonstellingen/een-mooi-idee-van-museum-gouda-kunst-gekoppeld-aan-verhalen-over-geloof-wordt-in-de-praktijk-een-allegaartje~b3c24224/

Bees

Vier maanden ben ik weg geweest van mijn nieuwe senioren-popkoortje 'The Bees' in de wijk Wittevrouwen in Utrecht-oost. Vier intensieve maanden heeft het geduurd: de diagnose, de operatie en het herstel. 

Vanavond hebben ze/we weer een 'concertje' in Theaterhuis De Berenkuil aan het eind van de Biltstraat. Ik kende het niet: het ontzettend leuk gebouw en sfeervol ingericht. Vooral voor culturele cursussen en optredentjes. Dat kan ook alleen maar in Utrecht-Oost. 

Ik ga er met de auto naar toe. Op de fiets is echt nog te ver. ('s Middags fiets ik een proefrit naar Tuincentrum Steck, dat is een kwartier heen en een kwartier terug en ik haal het wel, maar dat is nog te pijnlijk.) Ik ben echt tegen met de auto de stad in, en in Wittevrouwen geldt een bijna Amsterdams parkeertarief, maar dat moet dan maar voor een keer. 

Het vorige optreden (in de school waar we ook oefenen) zong ik nog mee, ik was toen kakelvers in het koor en kon nog geen song voluit meezingen. van die keer herinner ik me vooral de onzekerheid. Nu zit ik in het publiek. Eerste rij. Dat doet me goed. Je ziet het plezier. En het klinkt best aardig. Niet briljant maar ook niet om je voor te schamen. Nu vertelt steeds een van de zangers een verhaaltje over het liedje dat volgt. Heel charmant.

In de groepsapp heb ik gelezen dat Sofie, een van de twee leuke jonge dirigenten, ermee gaat stoppen. De andere, Olav, gaat gelukkig door. Ook meerdere leden stappen op. Ze zeggen dat ze een te druk pensionado-bestaan hebben waarin keuzes gemaakt moeten worden.

 Volgende week is ter afsluiting van het seizoen nog een 'workshop', wat dat ook moge inhouden. Ik ga weer meedoen.

Agapanthus

Deze plant staat altijd in het voorjaar enorm te pronken in de tuincentra: groot en weelderig en prijzig. De agapanthus ofwel de Afrikaanse lelie. Bloem-van-de-liefde. Agapè is Grieks voor liefde, anthos voor bloem. Bloeit veel op de Canarische eilanden  en Madeira.

Vorig jaar kocht ik een paar kleine agapanthusjes in de aanbieding, die vervolgens helemaal niets deden. Maar vorige week zijn ze dan toch uit hun schulp gekropen, niet zo vet als die in de tuincentra, maar lief. Bescheiden. O nu ik er over lees hoort-ie ook gewoon in juli te gaan bloeien.

Heggenschaar

Op mijn verjaardag zo'n twee maanden geleden kreeg ik een elektrische heggenschaar cadeau. Van het merk Worx, net als mijn grastrimmer. Dan kun je met dezelfde accu toe. 

Vandaag kan ik hem eindelijk inwijden. De volgende fase in het fatsoeneren van de tuinwoestenij. Op de een of andere manier vind ik het fijn om me al is het maar een beetje te conformeren aan de huisregels. Je heg netjes houden is een van die regels. Ik heb zoveel heg dat het met de hand niet te doen is. Daar krijg je enorme spierpijn van. 

Ik glunder er van. Dat je van zo'n apparaat zo gelukkig kan worden. 

Auch raus

Het is me het nachtje wel. Het gesprek van de dinsdag is Ga jij vannacht kijken? Zo ook met de buurvrouwen D. en C. bij het avondgieteren op straat. Twee van ons gaan kijken, één niet.

De wedstrijd Nederland-Marokko is van 03-05u, of nog erger bij verlenging en/of penalties tot 06u. Nou ja, u kent de uitslag al. 

Bobby en ik gaan vooraf naar bed en doen een pyjama-party. Het is heel spannend. Enorm hoog tempo en ongekend fel. Marokko is veel sterker, maar Oranje krijgt toch 1-0 voorsprong. Maar dan wordt het in de blessuretijd toch 1-1, met daarop verlenging en penalties. En daar gaat het mis. Dat is het dan. Duitsland heeft ook al verloren. 

Ik hoor in onze buurt geen uitzinnig toeterende Marokkanen.

Terug uit Australië

Ze is er weer! Hani501 is terug uit Australië. Van de week wisselden we telefonisch al wat ditjes en datjes uit, eigenlijk nog niet over Australië maar vooral over hoe overleef ik de hitte en hoe krijg je je overwoekerde tuin weer onder controle als je er twee maanden uit geweest bent, en zo kwam ook mijn tuinbuurman ter sprake die boos is over 'mijn' woekerende braam. Zal ik je ermee helpen, stelt ze voor. Nou graag! Ik vereerd, dat ze daar helemaal voor uit Heeg komt.

Ze appt dat ze van 14-16u komt en in die tijdsspanne gaat ze als een razende Roel tekeer. Zowel bij de buurman als bij mij. We verzamelen alle braam op een kar en proppen die achterin haar bolide. Ze zal het naar de milieustraat in Heeg brengen. Weg is weg. Een gemaaide en bramenvrije tuin. Heerlijk. Het begint weer ergens op te lijken. 

Maar ik weet nog steeds niet hoe de vakantie in Australië was. 

Te Sloterdijk

In Amsterdam-West is een stukje stad, een voormalig dorp, Sloterdijk. Een oud dijkje met wat oude dijkwoningen en een kerkje. Het ligt klem tussen de snelweg A10, de Haarlemmmerweg en de sporen van Amsterdam Centraal naar Haarlem, Enkhuizen en Den Helder. Vroeger was bij dit oude dorpje  een treinstation. Station Sloterdijk. Toen ik in de jaren tachtig in Bos&Lommer kwam wonen was dat ons station. Het ligt aan het eind van de Admiraal de Ruyterweg. 

Sindsdien is aan de andere kant van de A10 het huidige NS-station Sloterdijk gebouwd, mega, alsook een grote kantorenwijk. Het is daar alles behalve behaaglijk. Er is zonder liefde gebouwd. Je verdwaalt er ook onmiddellijk. 

Daar in dat kerkje in die verrommelde verzakelijkte omgeving in dat Sloterdijkje (om het nog ingewikkelder te maken, het adres is aan de Spaarndammerdijk) hebben Zus&Zwager3 een uitvoering van hun koor 'Zingen voor het Leven' waar zij sinds twee jaar  bij zijn. Het is een koor voor/met mensen die kanker hebben of hebben gehad. Of ermee te maken hebben gehad. Om ze een doel energie en een sociale omgeving te geven. Er zijn meerdere van die koren in Nederland en dit is het koor van Amsterdam. 

Het is een prachtige middag, niet in het minst door de begeesterde dirigent: Charles Hens. Hij leidt het koor met hart en ziel. In het dagelijks leven is hij operazanger. Dit koor doet hij erbij. Hij is zoals een dirigent moet zijn, die de mensen optilt. Dat ik zelf nu tot de doelgroep behoor, van mensen die kanker (gehad) hebben, draagt  ongetwijfeld bij aan mijn gevoel bij de muziek en de zangers. Sommige stukken zingen wij ook in Bilthoven en bij het nieuwe koor in Utrecht-Oost.

Op het heetst van de dag

Het is alweer maanden geleden dat we dit deden met de Tuinvriendinnen: samen mandala's kleuren. En nu is het precies op het heetst van de dag. Van de week. 39,5 is het thuis in de schaduw. We hebben natte theedoeken in de nek en drinken liters water.

Wat begint als onschuldige kleur-bijeenkomst wordt ineens een hele sessie. Wat zijn ieders hopen en verwachtingen van het groepje. Zijn we vriendinnen, of zijn we 'slechts' een tuinclubje? Nodigen we elkaar uit voor onze verjaardagen? Een van de vier vervult bijna altijd de uitnodigende rol en de rest reageert snel of minder snel. 

Wat is vriendschap? Werpt zij op. Als iedereen haar doopceel gaat lichten? Familiegeschiedenissen uit de doeken doet? Of is zo bijeenzitten kleuren ook vriendschap? Wie houdt eigenlijk verjaardagsfeestjes? 

Het is een rare avond. Komt het van de hitte?

Hitteplan

Ik was in de ochtend al naar de tuin om hier en daar te gieteren, en toen ik terug fietste was het al 36,5 graden. In de schaduw. Ik dacht dat ik me aanstelde. Je moet gewoon gaan liggen en wachten tot het voorbij is. Ik heb erg te doen met de mensen die morgen een feestje geven. Ik had een paar uitnodigingen. Een vriendin stuurde een mail waarin ze iedereen toestemming gaf om gemakkelijke luchtige en ook onflatteuze kleren aan te doen. Ze hadden 100 Spaanse waaiertjes gekocht. Ik wist toch niet of ik wel zou gaan heb nu maar alles afgezegd. Op de bank liggen tot het over is. 

Bij het liggen wachten tot het weer weer over is helpt een boek lezen ook goed. Zo las ik 'Op zoek naar Ramona' van Kader Abdolah. Hij leest heerlijk weg. Hoofdpersoon is Pieter Rademaker, een succesvolle Amsterdamse kunstschilder, gevestigd, in een witte middenklasse bubble, door zijn recalcitrante puberdochter Ramona steeds meer in aanraking komt met de multiculturele samenleving in al zijn goede en kwade facetten. Hij heeft weinig contact, ze woont overal en nergens, verkeert met een wulpse Turkse vriendin Ayşe en komt terecht in kringen van drugshandel en prostitutie. Hij komt ook in aanraking met een Ethiopische kunstenaar die zonder papieren hier al 13 jaar woont. Zij worden bevriend alsook met de Iraakse kruidenier. Hij krijgt een relatie met Ayşe en die vindt een baan in de bejaardenzorg. Hij gaat heel anders schilderen, meer multiculti onderwerpen en krijgt daarmee een grote tentoonstelling in het Rijksmuseum. Uiteindelijk raakt Ramona steeds meer gelieerd aan een moskee en verdwijnt zij, waarschijnlijk als IS-bruid. Nou ja, de kritiek op dat boek is dat het allemaal veel te rooskleurig wordt weergegeven. Ik heb er wel van genoten.

WK

Bobby's nichtje die al jaren in Damascus werkt en woont is over en ditmaal komt ze ook bij ons op bezoek. Wat ontzettend leuk en wat een verschil in leven: wij hier op Zuilen en zij zo internationaal. Ze denkt erover om in Noord-Italië een huis te gaan kopen. Thuis zijn, geworteld zijn, lijkt nauwelijks betekenis voor haar te hebben. 

Wat we wel gemeenschappelijk hebben is de familie (elk jaar de Kerst) en het WK. Vannacht speelt Nederland tegen Tunesië, van 01 tot 03 uur. Zij gaat echter niet bij ons kijken, maar bij haar ouders te Heerde. 

De hitte blijft een puntje van aandacht. We hebben even de schuifpui open maar dan komen er allemaal motten binnen vliegen, voor het tv-scherm. Oranje wint. Dat belooft wat voor de komende weken.

Binnen - buiten

In de woonkamer hebben wij een thermometer die zowel de binnen- als de buitentemperatuur meet. Hij is heel belangrijk dezer dagen. Want wanneer mogen eindelijk de schuifdeuren open? Overdag als het buiten in de schaduw 35 graden is is het binnen nog 27,9. Als het om 22.30u ook buiten 27,9 graden is mogen de deuren open en kunnen we buiten zitten. Er waait een bijna koel briesje, heerlijk. We nemen een ijskoud borreltje. Het voelt als een feestje.

De Spaanse margriet van Trudy

Wat moet je doen als je alsmaar binnen zit met de gordijnen dicht. Iedereen vraagt aan elkaar: hoe kom jij de dag door? Dat is toch wel de conversatie van de dag. De een zit met haar voeten in een teiltje koud water, de ander heeft natte handdoeken in de nek. Ik ga maar tekeningen maken. Net als laatst in het klooster. en dan blijken die dagen met niks ineens heel productief.

Voor mijn 'cursus' had ik ze gevraagd om een foto van een bloem. Omdat ze mijn dahlia zo mooi vonden. Wat ik vergeten was was was een gedetailleerde de instructie voor de foto die je gaat naschilderen. Er moet iets heel speciaals in zitten met het licht. Vppr mij gaat meeste tijd gaat doorgaans zitten in het vinden van de juiste foto. Daar kan ik uren mee bezig zijn. Maar de criteria zijn heel intuïtief.

Deze Spaanse margriet was knalgeel/oranje met rood, fantastisch in de tuin, maar voor de tekening mist er wit licht. Licht donker. Licht schaduw. Nu heb ik dat een beetje opgelost met witte lijntjes erlangs, en later weer meer knalrood gemaakt.

Op de tuin

Weer eens een lunch op de tuin. K. komt lunchen en ik heb thuis een mooie maaltijdsalade klaargemaakt. Dat is altijd feest. Vandaag met quinoa, broccolirijst, gerookte kip, geitenkaas en mango. 

Het is zo warm, we puffen wat onder de vijgenboom. Thuis met alles dicht is koeler. Maar toch heerlijk zo'n plek.

De roos van Karin

Eind deze week zouden we weer gaan mandala's kleuren met de Tuinvriendinnen. Zeven weken na de operatie, dan mocht het wel weer kunnen, hoopte ik toen we de afspraak maakten, nog vóór de operatie. Een paar weken geleden had ik ze mijn dahlia gestuurd en nu wilden ze schildercursus van mij in plaats van mandala's. Alle drie hebben ze een foto van een bloem ingestuurd.

In de weerapp zie ik net dat het komende vrijdag maar liefst 38 graden wordt. Eerder deze week miepten we al over 32 graden. Dus ik zeg tegen de dames: vrijdag doen we geen 'cursus' hoor! Laten we maar gewoon mandala's kleuren. Maar eigenlijk is dat ingegeven door dat ik niet zie hoe zij van die foto's die zij ingestuurd hebben schilderijen kunnen maken. Ik doe maar wat en dan ineens is er een wonder geschied en is het wat geworden. Maar hoe draag je dat aan hen over?

Ik probeer de roos van Karin. Zit het er in?

Loft88

Een paar van de alten van het Bilthovenkoor gaan lunchen in restaurant Loft88 in Bilthoven en ik mag ook mee. Bilthoven is de afgelopen jaren enorm opgefluft met nieuwe winkels, een nieuw plein, nieuwe huizen. Niet slecht daar. Toen de Bayerische en de Limburgse vriendin ook nog op dit koor zaten gingen we er vaak lunchen.

Vandaag is het veel te warm buiten op het terras dus we gaan lekker in de door airco gekoelde binnenruimtes. Ze hebben met gemist en stralen dat ze me terugzien. Ze willen alles weten. Dat hoef je geen twee keer te zeggen. Dat is mooi. Eigenlijk zingen we alleen maar eens in de twee weken samen en praten we bijna nooit, maar toch voelt het als vriendinnen. Heerlijk. Ze zijn enorm Bilthovense dames. Met Tesla's, BMW's en villa's. Ik voel me een beetje een sloeber met een benzine-auto. Heb jij geen elektrische auto? Nee ik heb geen elektrische auto. 

Er zijn wat problemen bij het koor. Toen ik er nog bij was blogde ik er wel eens over. 4 mezzo's die niet meekwamen, niet luisterden, niet opletten, niet oefenden. En de dirigente die steeds humeuriger werd maar ze niet weg durfde te sturen en nu het hele dinsdagochtendkoor dreigt op te doeken. Niemand weet precies hoe het zit. Laat staan hoe het afloopt. Maar wij willen bij elkaar blijven, zeggen we.

My first potato's 2026

Mijn eerste eigen aardappelen van het jaar. Frieslanders heten deze. Ik had per soort zes vroege pootaardappeltjes in de moestuinbakken gepoot en deze zijn nu als eerste klaar. 

Frieslanders schijnen heel populaire aardappels te zijn. Tegenwoordig koop je ze in de supermarkt niet meer per ras. Bij AH heb je alleen 'vastkokende' en 'kruimige'

Frau und Auto

Toen ik donderdag met nieuwe gel-zadelhoes en fietsbroek-met-zeem naar de tuin gefietst was dacht ik: misschien kan ik nu de auto ook wel eens gaan proberen. De zuster had gezegd dat ik weer mocht gaan rijden als ik mijn  aandacht 100% bij de weg zou hebben en niet meer bezig was met hoe-ik-zit. 

Dus zondagmorgen rijd ik even proef met de auto naar tuincentrum Steck voor wat plantjes, want mijn tuinen ontberen bloemetjes. Ook in de auto rijd ik voor de zekerheid met de fietsbroek aan, en het gaat wonderwel. 

Vandaag voert de autorit naar Vliegveld Hilversum voor een ochtendwandeling met Broerlief die me eigenlijk van huis zou halen, maar nu hoeft dat dus niet meer. Wat een feest. Een mooie boswandeling doen we, met lunch met uitzicht op vliegtuigjes. De hitte (het onderwerp van de dag) is te doen.

In het verloop naar het herstel kunnen bijna alle gewone dingen weer. Zal ik nu mijn oude leven weer oppakken, vraag ik me af, of moet het roer om? Moet ik allemaal nieuwe dingen beginnen? Ik ben geneigd de oude dingen weer op te pakken. Daar was toch niets mis mee?

Zaterdag is slotavond van het koor in Bilthoven en daar kan ik nu gewoon weer naar toe. Ook al heb ik sinds februari niet meegezongen.

Drie mede-alten die morgen samen gaan lunchen nodigen me uit. Ja! Een van hen biedt aan mij te halen, helemaal uit het verre Utrecht, maar dat hoeft dus nu ook niet meer. 

Onweer

In de achtertuin is het in de schaduw de hele middag en avond 35,9 graden. Pff. Binnen is het 'slechts' 29 graden dus we houden alles potdicht en elk uur check ik vol verwachting de diverse weer-apps of en hoe laat het onweer komt. 

Die apps zorgen voor schijnzekerheid, want de voorspellingen zijn elk uur totaal anders. Je zou zo graag een einde aan die drukkende hitte willen en checkt vaker dan goed voor je is. Want als het gaat regenen hoef ik niet te gieteren. Maar dan wordt er weer wel, dan weer geen regen voorspeld. Het voorspelde front verdwijnt op de Buienrader ineens via Amsterdam naar West-Friesland. Er is geen peil op te trekken. Uiteindelijk ga ik om 21 uur dan toch maar sproeien en gieteren. 

Vanaf 22 uur begint het toch te onweren, urenlang, en hard! De temperatuur buiten daalt in een paar minuten wel tien graden. Opeens hebben we Code Oranje hier in de provincie, en in heel Nederland. Ik geniet enom. Pas de volgende morgen zie ik dat het helemaal niet zo leuk was en dat er heel veel ongelukken met omvallende bomen en branden zijn geweest.

https://www.nu.nl/binnenland/6400108/woningbranden-en-omgevallen-bomen-door-het-hele-land-tijdens-zware-onweersbuien.html

Zadeldek

Herstellen. De afgelopen dagen in het klooster heb ik goed onderscheid leren maken tussen stoelen. Houten harde stoelen en banken, in grote getale aanwezig in zo'n klooster, dat gaat niet, ook niet met een kussen erop. Maar op stoelen met zachte stoffen zittingen plus kussen houd ik het best even uit. 

Als eerste daad vandaag weer thuis bestel ik online een zadelhoes met gel en een fietsonderbroek met zeem. Ik houd het niet meer uit zonder fiets. Ik wil heel graag een wat  wijdere wereld in. 

Vandaag is 35 graden voorspeld en ik wil echt even naar de tuin. Beetje gieteren, beetje maaien en beetje onkruid trekken. Alles met mate. Gisteren heb ik bedacht dat ik het gieteren ook met hálve gieters kan doen. Tenslotte mag ik max 5 kilo tillen, dat is een halve gieter. Het is alleen maar twee keer zo vaak lopen. Dat doe ik graag.

Maar twee keer een half uur lopen naar de tuin onder de moordende zon is zeker geen pretje. Dus voor nu vind ik een kussentje voor op mijn zadel. En het gaat. Tot de tuin dat haal ik wel. Tot mijn onuitsprekelijke vreugde ligt mijn tuin in de ochtend geheel in de schaduw. 

Een echte Theodora

De laatste tekening vanuit Egmond. Egmond-aan-Zee is het geworden. Het is er niet zo mooi, maar dat is geen van de Nederlandse badplaatsen. Grote appartementencomplexen direct tegen de duinen aan. Er staat er een appartement te koop met uitzicht op zee, ruim 9 ton vraagprijs. Niets aan, geen winkel in de buurt, alleen maar die te dure flats waar altijd tijdelijk toeristen in wonen. 

Ik teken natuurlijk het meest pittoreske, de vuurtoren, niet die flats, al staan ze er rechts nog net op. Het heeft iets universeels, die tekeningen die ik ter plekke maak. Ze zijn al jaren in precies dezelfde sfeer. een echte Lucie Theodora.

De Schie

Gelezen: 'Ze vliegen nog altijd over de Schie' van de Iraans-Nederlandse schrijver Kader Abdolah (1954), sinds 1988 in Nederland. Ik vond het boek in onze buurtbibliotheek. Heel bijzonder, verrassend, meeslepend. 

Het speelt in een appartementencomplex in Delft, een oud gebouw van de TU. Abdolah woont in Delft. Ik dacht dat hij in Zwolle woonde, maar dat was alleen zijn eerste jaren in Nederland. 

De roman vertelt over een aantal bewoners van dat appartementencomplex. Ernesto, de man die niet weet waar hij vandaan komt, goudsmit. Een vrouw Alejandra uit Guatemala met haar vierjarige dochtertje Amalia. Zij heeft een paar jaar geleden met een Nederlander heeft geslapen, zegt ze, en die is volgens haar daar de vader van Amalua en hij woont volgens haar in dat complex. Hij ontkent alles. 

Er wonen ook diverse oudere vrouwen, vaak weduwen, die veel tijd met elkaar doorbrengen en alles met elkaar bespreken en voor elkaar zorgen. Een van hen is Henny, de vrouw die alles weet. Een man Peter ziet eruit als een Japanse sumo worstelaar maar is een Duitser. Met zijn allen proberen ze het mysterie op te lossen, door Alejandra te helpen een DNA-test te doen. Ondertussen logeren Alejandra en Amelia bij Ernesto. Amelia heeft een speciale band met katten en wandelt met alle katten uit het complex. Ernesto heeft er een werkplaats, waar hij in de krochten een hele inboedel van een Joodse familie uit de oorlog vindt. 

Het is verrassend en grappig en wijs. Het verhaal hangt van de toevalligheden en vraagstukken aan elkaar. Veel is onduidelijk over ieders gesvhiedenis, maar het gaat om het heden en daarin vormen deze mensen een mooie gemeenschap met elkaar. En ook dat is tijdelijk want de mensen gaan dood en dan komen er weer nieuwe mensen wonen. In zo'n stad als Delft.

Aanleiding om me een beetje in de Schie te verdiepen, een waterweg tussen Delft en wat tegenwoordig de Nieuwe Maas heet maar ooit de Merwede. Vlak vóór de Merwede splitste deze Schie in meerdere kanalen: naar Rotterdam, naar Delfshaven, en naar Schiedam en naar

De waterwegen waren voor de spoorlijnen de belangrijkste reisroutes en aanvoerroutes voor goederen. Ze waren in het begin bezit van de steden, die uitmaakten wie erover varen mochten. Het voert allemaal veel te ver, maar er is een Atlas van de Schie.

Schilderij

Van kloosterretraites kom ik doorgaans terug met een paar mandala's en een tekening van het gebouw. 

Maar deze abdij is zo complex én omgeven door bomen dat het niet lukt om een geschikt stukje of het geheel op de foto te krijgen. Heel frustrerend, want er hangen hier drie prachtige schilderijen van de abdij. 

Ik loop nog speciaal een rondje om het geheel heen voor een ultieme foto, maar nee. Vanaf het grasveld vanuit het dorp zie je voornamelijk bomen. Zie linksonder. Die schilderijen die hier hangen zijn kennelijk van vóór die bomen. 

Ik heb wel wat gemaakt, maar niet iets van het klooster. Wat ik wel gemaakt heb: een dahlia, een mandala en een strand-/vuurtoren-gezicht zijn nu de score.

Hittegolf?

We worden almaar gewaarschuwd voor een op handen zijnde hittegolf, code geel en een hitteplan. Maar het is de hele dag bewolkt en er waait een straffe bries. 

Behalve het zicht op de garnalenkotter is de strandervaring vandaag van een geheel andere orde dan die van gisteren. Grijs. Leegte. 

Ook mooi.

Strand

Heb hier nog niet vermeld dat we naar het strand zijn geweest. Te Egmond aan Zee. Hoe kan ik dat event-je overslaan? 

Het kou-en-regenfront is eindelijk weggewaaid. Er komt weer een hittegolfje aan. Vandaag is het gelukkig nog koel-zonnig. Zo leuk aan het strand. Al dat licht en al die oeverloos blije mensen, kindjes, honden. O!

Uit Minsk

Bij het avondeten wordt oosters-orthodoxe muziek gedraaid. Gisteren waren het de monniken van Chevetogne, dat is nogal laag en diep, en vandaag zijn het vrouwenstemmen. Echt mooi. 

Dit is het cd-hoesje Niet erg leesbaar, dat Cyrillische schrift. Hoe Google je zoiets? Maar op de achterkant staat in het Frans dat het gaat om de Soeurs de St. Elisabeth uit Minsk, Belarus. Het is een nog vrij jonge orde, gesticht in 1999, Russisch orthodox. Ze helpen veel mensen met psychiatrische problemen. Ze waren erg populair, maar de laatste jaren hebben ze echter veel kritiek gekregen omdat ze de kant van Rusland kozen in de oorlog tegen Oekraïne. 

Hoe dan ook: erg mooie muziek.

https://youtube.com/shorts/SMgryI4JtFw?is=O9U6T6rG1d3XftiA

https://youtu.be/BJMLzUM-qf4?is=fFyfqc8YBHQoWHVo

M. Asscher

Ik houd heel erg van kloosterboekhandels die ook breder boekenaanbod hebben dan katholieke lectuur. Hun keuze uit literaire boeken spreekt me aan. Bij de winkel aan de Rijnstraat in Amsterdam ('Plein van Siena') leerde ik Vonne van der Meer kennen. Maar die is dicht. Zulke winkels zijn er haast niet meer. Er was er ook een in Hoofddorp. Deze bij de Adelbert Abdij is ongeveer de laatste der Mohikanen. Er schijnt er ook nog zo'n boekwinkel in Wittem in Limburg te zijn. 

Hier sta ik nu met de nieuwste Joke van Leeuwen en de nieuwste Maarten Asscher in mijn handen. Ik koop Asscher. Ik heb heel wat van hem gelezen. In mijn werk kwam ik hem af en toe tegen. Toen was hij nog directeur. Eerst van een uitgeverij, later van een boekhandel. Ik heb hem een paar keer mogen interviewen. Hij was heel beschaafd en voorkomend, alwetend, maar op grote afstand. Aan hem kon je moeilijk tippen. Hij was net zo oud als ik, maar mijlenver verheven.

Toen hij directeur àf was werd hij schrijver. Veel oog voor kleine details. Zijn boek over de dingen (voorwerpen) waar hij van hield vond ik mooi, als ook zijn boek over fietstochten door Nederland. Die waren niet zo intellectueel. Wel diep geïnteresseerd in de dingen. 

Nu schrijft hij over de kanker die hij gehad heeft, aan de dood ontsnapt, zware kuren, bijna dood. Maar behalve de stukken over het ziekenhuis gaat het vooral weer over literatuur. Over sterfelijkheid. Enorm erudiet. Ergens schrijft hij dat zijn leven sterk verliteratuurd was/is. Voor mij zijn de stukken die wel over het ziekenhuis gaan en over de overweldigende liefde van familie en vrienden dan ook de meest pakkende stukken. En hoe hij dat is gaan waarderen. Dat zijn familie en vrienden veel meer voor hem doen dan hij indertijd. Dat hij meer interesse toont in anderen. Diep herkenbaar.

https://www.nrc.nl/nieuws/2026/02/23/schrijver-maarten-asscher-de-confrontatie-met-de-dood-werpt-een-schel-licht-op-dingen-a4918784

Getijden

Je hebt in zo'n klooster de hele dag door gebedsdiensten. Getijdendiensten. Om 06u de Lezingendienst; om 07.30u de Morgendienst, om 9.30u de Eucharistie, om 12.30u de Middagdienst, om 17.30u de Avonddienst en om 20u de Dagsluiting ofwel de Completen. De monniken zingen dan psalmen en bidden gebeden met voortdurend opstaan en zitten. Ook al geloof ik er allemaal niet in, het heeft het iets heel moois. Die mannen die hier hun leven met elkaar leven, totale toewijding, en zo'n mooie spirituele en culturele plek in stand houden, al vele vele eeuwen. 

En daarbij hebben ze dus een Gastenhuis. En een boekhandel. En een kaarsenmakerij. En een boomgaard met speciale appel rassen. Er zijn circa 10 gasten. Er is een shift gasten van maandag tot donderdag en een van vrijdag tot zondag. We  betalen €70 per etmaal en krijgen eenvoudig doch goed biologisch eten. Het middagmaal genieten we in de refter (eetzaal) bij de monniken, de broodmaaltijd krijgen we in de gastenkamer. Het eten gaat in stilte. Je geniet van het eten, is het idee.

De spelregels van zo'n verblijf zijn: meedoen met de diensten en in stilte hier zijn. Je kan prachtig wandelen in de omgeving. De rust en stilte zou je kunnen aanvliegen, maar als je dat kan is het bijzonder helend.

Met de kaarsrechte keiharde houten banken is het echter niet te doen voor mijn tere gestel. Ook niet met een kussen. Au au. Daar doe ik even niet meer mee.

Afgezien van dat ongemak is het hier mooi. Het klooster hangt vol kleurige uitgesproken kunst, de grote tuin is geweldig, alsook de (boek)winkel.  

Muziek kijken

Over Early Music-tv gesproken: het is wel de vraag wat het kijken naar een concert voor meerwaarde heeft boven louter luisteren. Live snap ik het: het zijn tenslotte mensen van vlees en bloed die die muziek maken. Maar dit is vrij statische opnamen. Ze hebben maar een paar camerastanden. Een camera komt heel dicht bij de musici, zodat hun lichamen, uiterlijkheden, kleding, houding ineens bovenmatig veel aandacht krijgen. 

De catalogus van EM-tv is niet zo toegankelijk, tenminste niet voor mij als nieuwkomer. Ik moet er mijn weg nog vinden. Als je geen namen van musici, componisten, stijlen hebt is er haast geen beginnen aan. Sporify doet dat goed, die introduceert je steeds weer bij muziek waar je van houdt. Je eigen bubbles en daar een beetje omheen. Dus ik vraag K. om een tip en zij komt met de groep 'L' Arpeggiata' van Christina Pluhar.

En zo kom ik bij een concert van hen met de Zweedse zangeres Malena Erman. Hoogblond en met een enorm weelderige boezem. Ik kan er niets aan doen, maar de aandacht gaat steeds naar die boezem. Dus ik ga maar weer eens googelen, blijkt zij de moeder van Gretha Thunberg te zijn, de milieuactiviste.

https://emtv.online/

Egmond Binnen

Ineens verblijf ik in een kamer in het Klooster van Egmond. Ik woon in kamer 29, Bobby in kamer 28. Het is al weer jaren geleden dat we hier waren. 

Het is altijd wennen de eerste dag maar na verloop van tijd geweldig weldadig. Het zijn sobere kamers zonder opsmuk, maar wel met eigen douche en toilet. Je beweegt hier mee met het dagritme van de monniken, gebedsdiensten, maaltijden. Vaste punten in de stille dagen. Er zijn circa twaalf gasten, maar die praten niet met elkaar. Ook niet tijdens de maaltijden. 

Er is hier een bibliotheek, een tuin, een boekwinkel en een museum. Er zijn de duinen en er is de zee. Die is 3,5km lopen recht door de duinen. Ik heb tekenspullen mee, een boek, en muziek. 

K. heeft me een jaarabonnement cadeau gedaan op Early Music Televisie, EMTV, daar zijn registraties te zien van concerten van het Festival Oude Muziek. Dat is wel mooi hier in het klooster.

Het jaar van Fortuyn

Gekeken naar de dramaserie 'Het jaar van Fortuyn' uit 2022. Ik weet niet waarom ik indertijd niet gekeken heb, want de serie is de hemel in geprezen en inderdaad zeer de moeite waard. 

Het jaar van Fortuyn was 2001-2002, alweer 25 jaar geleden. Als de dag van gisteren. Vooral herinner ik me het tv-debat na de overwinning van Leefbaar Rotterdam waarin Ad Melkert en Dijkstal Fortuyn probeerden te negeren. Hier gaat het vooral over Melkert (gespeeld door Ramsey Nasr) en Pim Fortuyn (gespeeld door Jeroen Spitzenberger, die ik verder niet ken. Vijf lange afleveringen, van begin tot het eind geboeid.

Ad Melkert die door Wim Kok als zijn opvolger was aangewezen maar die daardoor aan de leiband liep en geen kritiek mocht hebben op de Paarse kabinetten. Een misschien wel slimme en goedbedoelende man maar een zonder uitstraling en charisma. En overtuigd van de oppermacht van de PvdA. Die van 45 naar 23 zetels wegzakte. Fortuyn vermoord, Melkert vermorzeld.

https://npo.nl/start/serie/het-jaar-van-fortuyn