Vandaag ga ik opnieuw zoeken nu vind ik 'm: hij ligt niet ten oosten maar ten westen van Everdingen, direct onder de Lekdijk. Maar er is daar geen parkeergelegenheid, dus we kunnen toch het beste bij het fort parkeren.
Alleen was ik even vergeten dat er in de weekends grote verkeerschaos is rond Vianen wegens werken-aan-de-weg (A2) bij Vianen. Dat levert al weken gedoe met heel veel sluipverkeer op daar bij de Lek. Dit weekend zijn er in het hele gebied verkeersregelaars neergezet. Gelukkig rijden wij eerst naar het zuiden, daar is weinig aan de hand, maar by van vanuit het Zuiden naar het noorden (onze terugweg) staat wel 15km file. Dus we maken een prachtige lange lichtgevende wandeling door het oerhollandse Rivierenlandschap.
De voetbalvrienden vraagt of er weer een portret aankomt, maar nee. Het lastige is dat ik veel van die nieuwe gezichten niet goed kan onthouden. De meisjes met de paardenstaarten. Is het een generatieding? Van de jonge voetbalsters springt qua karakteristieke looks én spel Esmee Brugts er uit met haar lange vlechtjes, en die heb ik natuurlijk al lang geportretteerd. Zij gaf trouwens de perfecte assist voor dit doelpunt van Kaptein. Na afloop van de wedstrijd google ik dus maar wat plaatjes en praatjes nu over Wieke om haar beter te onthouden. De uitbundige plaatjes geven wel wat meer reliëf.
Qua karakteristieke looks springt de Franse keepster er wel helemaal uit: Pauline Peyraud-Magnin, een potteuze tante Sidonia.
Je kunt als particulier ook zelf op eigen kosten een ijzer infuus nemen bij een privé-kliniek en dat kost dat minstens €400.
Nu is dat soort winkels er nog maar heel karig, hoewel de sigerettenwinkel annex kantoorwinkel annex postagentschap in ons winkelcentrum ook nog wel meer dan 10 kaartenmolens buiten heeft staan. Met vooral Hallmark. Art Unlimited heeft trouwens tegenwoordig een website waar je al die geweldige kunstkaarten per stuk kunt kopen, meldt Hani501.
Als nu de postbode langs komt is het echt feest. Zo mooi! Zo lief. Deze bijvoorbeeld krijg ik van mijn Zweden-minnende Zus1. Het is een illustratie van de Zweedse illustrator Lennart Heijne (1940-2017). Hij tekent veel 'tomtes ' (Zweeds kabouters) en elanden in besneeuwde landschappen. Tomtes zijn mythische beschermende wezentjes.
Er is enige verwarring over de postzegels waar een getal op staat en geen waarde. Omdat mensen nauwelijsc post meer sturen hebben ze die zegels vaak al jaren zo niet decennium in huis. Ondertussen worden die postzegels almaar duurder, dus zijn ze nog wel geldig, is dan de prangende vraag. Eén van de kaarten die ik kreeg had wel vier van die zegels. Uit angst om te weinig te plakken.
Vandaag ga ik mee naar de Paasdienst. De eigen dominee gaat voor, Jochem, en die vind ik best goed in zijn genre. Zijn stukjes in het kerkblaadje zijn van grote wijsheid en eenvoud. Hij evenaart haast de Duitse priester en veelschrijver Anselm Grün. Dat hij openlijk homo is, is ook een pre.
Er zijn deze Eerste Paasdag wel meer dan vijftig mensen in plaats van de gebruikelijke dertig. En een koortje. En een blokfluitgroep (3). Direct vóór ons zit een heel druk gezin met vijf drukke jongetjes die echt niet stil kunnen zitten en anderhalf uur lang door hun ouders terechtgewezen worden. Voor wie hun aanwezigheid een zegen is zou ik niet weten.
Halverwege de dienst komt er stilletjes ook nog een mooie oosterse jongen in een knap zwart-wit leren jekkie binnen. Volgens Bobby is het een Iraanse jongen uit het AZC in Overvecht. Hij heeft deze kerk gevonden om naar toe te gaan. Dat is mooi. Ze doen hier goede dingen voor de wijk. Zoals Warme Woensdag: elke woensdag de hele dag open huis voor iedereen met tussen de middag gratis soep en broodjes. Er is een dakloze die er de hele woensdag gaat liggen slapen. Er komen veel soorten mensen op af. Ik vind dat mooi, zou misschien wel kunnen helpen met soep maken ofzo. Alleen het christelijke vind ik naar. Dat is te wijten aan mijn opvoeding. De dominee zegt nu als paasboodschap dat de mensen niet moeten omkijken naar wat de kerk wàs, maar wat die nu is en wil zijn.
Deze zondag bidt hij niet alleen voor de mensen die lijden onder oorlogen en rampen, en de eenzamen, maar ook voor de mensen die een ernstige operatie moeten ondergaan.
Nu lees ik een 'reportage' in de Volkskrant over hoe weinig de e-bike doet voor de gezondheid. Volgens mij gaat het vooral over mensen die de e-bike op de turbo-stand zetten. Hoe slecht het is voor de bewegen, vooral voor kinderen. Als je hem op de turbo-stand zet hoef je echt geen kracht te zetten. Dat doe ik nooit, alleen bij een lange fikse helling, maar die heb je hier in de omgeving niet. Het eerste jaar met e-bike fietste ik principieel op de laagste eco-stand, later stapte ik over op 'tour'. Bij goed weer kun je dan makkelijk 60 à 70 km fietsen. Heerlijk. De enige zorg is dat je de accu leeg fietst. Dat gebeurt soms bij tegenwind. Mijn accu kostte €600, de nog zwaardere kostte €800. Daar was ik te zuinig voor. Stom.
Ik vind het Volkskrant-artikel onbarmhartig streng. Maar misschien gaat het ze meer om kinderen en jongeren op e-bikes dan om senioren. De fatbikers die helemaal niet meer trappen. De voordelen van de e-bike zijn er ook. Mensen fietsen vaker en verder dan ze zouden doen met een gewone stadsfiets. Ze laten vaker de auto staan. Ze zijn lekker buiten. Volgens de site Gezond Leven wegen de voordelen van het e-biken echt op tegen de nadelen.
- https://www.volkskrant.nl/kijkverder/v/2026/e-bike-gezondheid-fietsen~v2839753/
- https://www.gezondleven.be/nieuws/elektrische-fietsen-even-gezond-als-fietsen-zonder-ondersteuning
Je wordt heel zorgvuldig begeleid, en ze waarschuwen je voor de geluiden. Je krijgt een knijpding in je hand. Als je één keer knijpt kunnen ze met je praten, als je twee keer knijpt halen ze je eruit. Maar dan moet je er daarna wel weer opnieuw in.
Ze maken vijf beelden, dus als ik op tweederde van de tijd eruit zou willen hoeft niet alles opnieuw. Er is ook een schermpje met beautifulle natuurplaatjes en radio. Maar die radio hoef ik niet. De geluiden die het apparaat maakt zijn heel fascinerend, alsof ik in een geluidskunstwerk lig. Ik lig gewoon een kwartier stil en dan is het voorbij. Waarschijnlijk door het oxazepammetje. (1 pilletje voor €13,- zelf af te rekenen).
In het eerste verhaal strompelt een gewonde Duitse soldaat na de oorlog door een bos en denkt terug aan zijn tijd in het concentratiekamp. Terwijl zijn collega Viktor de gevangenen sadistisch behandelde, hield hij zelf administratieve lijsten bij voor transporten. Hij vraagt zich af of hij schuldig is door louter gehoorzaam te zijn geweest.
Het tweede verhaal gaat over de schilder Franz Marc, samen met Kandinsky oprichter van de expressionistische kunstbeweging Der Blaue Reiter. Hij stierf in 1916 in WO-I. Claudel herschrijft zijn levensverhaal en laat hem na 1916 doorleven in een psychiatrische inrichting. Hij wordt uiteindelijk vermoord binnen het nazi-programma voor de moord op mensen met een verstandelijke of geestelijke beperking.
En dan is er het verhaal van een jonge bejaardenverzorgster: een zeventienjarige meisje verzorgt zonder veel toewijding een hoogbejaarde man in een tehuis. Hoewel de man vredig lijkt, zingt hij nog steeds nazi-marsen, wat de spanning tussen het heden en een duister verleden benadrukt. Heel ongemakkelijk boek. Wel erg goed weer.
Nodig van de winkel is tahin en aubergine, de rest is wel in huis. Tahin is sesampasta. De aubergine moet een half uur in de oven, dan is hij papgaar.
Ik kan wel zeggen: het is héél erg lekker, maar door de tahin ook nogal machtig. De volgende keer ga ik de helft van de tahin doen.
Het duurt een poosje, maar dan komt de manager bij ons zitten vertellen. We zijn net journalisten (dat waren we beroepsmatig immers ook) en vragen haar de hemd van het lijf. De 'manager' is een leuke jonge vrouw. Volkslust is een familiebedrijf, vertelt ze. Haar vader en grootvader waren/zijn bakkers en hebben op enig moment besloten de horeca in te gaan. Ze zijn begonnen met broodjesketen 'Le Perron' op treinstations en toen wilden ze echte horeca en kochten ze deze naam van een Antwerpse bakker uit begin 20e eeuw. Het had heel veel voeten in de aarde gehad voor ze deze locatie op dit landgoed Pijnenburg hadden kunnen pachten. Maar het loopt inmiddels als een tierelier. Ze hebben een grote parkeerplaats, heel belangrijk voor de vele bezoekers, en prachtig terras in de zon, en een veel betere kaart dan al die pannenkoekenrestaurants verderop in Lage Vuursche-dorp.
Bij de aardappelen tref ik een mevrouw met wie ik aan de praat raak. Over aardappelen en uien. Hoe ik in die jaren moestuinieren geëvolueerd ben. Zij komt uit Maartensdijk, vertelt ze, en is daar secretaris van de volkstuindersvereniging. Ik vertel dat ik in deze tijd van het seizoen het omspitten van de aarde zo zwaar vind. 'Ik spit nooit meer!' verklaart zij. 'Ik heb een woelvork.' Een wat? Ze googelt wat en toont me een plaatje. 'Hij is wel een beetje duur (ca € 169) maar hij is geweldig. Alle medetuinierders gebruiken hem. Je blijft rechtop staan, het is niet zwaar, je krijgt geen pijn aan je rug.'
Bij de kassa waar de verkoopster bezig is met de nummers van de aardappelen in te typen, vraag ik voor de zekerheid aan de mede klant: 'Woelvork zei u hè? Mijn kortetermijngeheugen doet het niet meer zo.' Ze schatert het uit. Grote herkenning. Zestigershumor.
De punten die het verschil moeten maken betreffen vooral de auto: het parkeren, de doorgaande wegen, de milieuzones, de prostitutie, voor welke groepen er gebouwd moet worden (hoeveel procent sociale woningbouw), eigenlijk niet zo het AZC. Dat gaat volgens mij in Utrecht wel aardig. Vandaag stem ik maar op de buurtgenote van de brief in de bus. Nummer 7 staat ze.
Utrecht heeft 45 gemeenteraadszetels. De afgelopen jaren was er een linkse coalitie van GroenLinks (8), D66 (8), PvdA (4), ChristenUnie (2), Student & Starter (1). VVD had 5 zetels, CDA 3. De landelijke rechtsere partijen hadden geen zetels, er zijn hier maar weinig lokale partijen. Benieuwd hoe dit vanavond uitpakt.
Ik vind het heel geruststellend om in een linkse stad te wonen, al wordt er schaamteloos op GroenLinks gescholden. Dat merk ik bijvoorbeeld in de Buurt Taxi. Dan gaat het bijna altijd over de auto's.
