Voor mijn verjaardag krijg ik het boek Why Women Grow van de Britse journaliste Alice Vincent. Ik zag het liggen in de boekhandel en had er meteen hoge verwachtingen van. Wat betekent je tuin voor je, in alle facetten. Zelf heb ik daarbij behalve de eigen tuinen ook de tuinen van de vriendinnen en de zussen in gedachten. Zo verschillend. Ik herinner me dat ik het prachtige Om én nabij van Yolanda Entius las over haar tuin in Frankrijk. Zij zei: Je moet eerst van je (nieuwe) tuin gaan houden zoals die is en je je ermee verbinden voor je een plan gaat maken.
ik beleef enorm veel onzegbare dingen aan de tuin en mijzelf in en om die tuin. Hoeveel tijd en energie je erin steekt. Hoeveel wildernis je prettig vindt dan wel kunt verdragen. Of je er ook kunt niksen en genieten. Of je almaar (zelf)kritisch blijft of ook tevreden kunt zijn met hoe het is. Of je je wilt verdiepen. Of je je wat aantrekt van de mensen en de tuinen om je heen. Die zijn zo anders, je kunt er niet eens aan beginnen om er tekst bij te maken. Dus ik ben heel benieuwd naar dit boek.
Ik heb de indruk dat deze schrijfster vindt dat vrouwelijke tuiniers tuinieren heel anders beleven dan mannen. Zelf heb ik daar geen idee over. Ik vind het een beetje een chaotisch boek. Zoals een dagboek chaotisch kan zijn. Van de hak op de tak. Ze schrijft veel over moederschap, kinderloosheid, al dan niet gewenst/gekozen. Zelf is zij een kinderloze dertigster met veel uitdijend gezinsleven om zich heen. Een relatie, een flat, de behoefte aan groen ook al is het maar in huis of op het balkonnetje. Hoe helend en heilzaam het is. Maar het is allemaal vrij willekeurig en associatief wat ze schrijft. Ze gaat bij allemaal vrouwen op bezoek die op een oproep om tuinenverhalen reageren en praat met ze over het leven (kinderen) en de tuinen.
Ik had verwacht/gehoopt dat ze een soort van systematische diepspirituele gesprekken over het zijn in de tuin zou hebben, het werken, het niet-werken, het resultaat, de oogst, de keuzes, de planten, de groenten, het onkruid, de verwondering, de vreugdes, de teleurstellingen, de verzoening, het geluk. Het er gewoon maar zijn. De luchten, de vogels, de vorderingen, de bloeisels, het verval. Maar dat is het niet. Nu moet ik mij verzoenen met wat ze wel doet en doorlezen. Ik zou het hebben van een tuin nooit koppelen aan kinderen hebben of niet hebben. Zorgdrift?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten