De terugweg

De terugweg van het strand naar het huisje boven, drie kwartier rijden, is een wonder van kleurbeleving. Het blauw van de hemel boven het strand, en de donkergrijze wolken tegen de steile zwarte heuvels waar wij wonen aangeplakt, en daarboven weer een dreigende roze en lichtblauwe hemel. Terwijl we in de auto nog zitten na te stomen van het strandbezoek voelen we ook alweer de ijzige kou van het landschap boven optrekken. En onderwijl doet zich dan ook nog eens rechts van ons een traumhafte lichtgele zonsondergang voor.  La Palma: niet voor één gat te vangen.

Laatste dag

Na de tekening gaan we toch maar wel naar een strand, en naar wel zo'n strand dat in de boekjes beschreven staat als een van de meest toeristische stranden: Puerto Naos. Waar Henk ons uit logeren heeft gestuurd, hoog boven de zee in Las Caletas, daar giert de wind en is het gewoon te koud.

En inderdaad is het aan dit strand volop lente. De mensen liggen te blakeren op het zwarte zand. Ik koop een mooie paarszwarte badhanddoek met twee hagedissen, zoeen die echt bij dít strand hoort. Niet bij Nederland. De zee kun je hier niet in vanwege een overkill aan kwallen, maar soit. De zon is verrukkelijk en zo kunnen we toch met kleur op de wangen thuis komen.

De laatste lunch - met dit uitzicht -bestaat uit een kruidige linzensoep en garnalensla.