Er kuiert een dame op leeftijd in hemdje en korte broek door de straat als ik de deur dichttrek om boodschappen te gaan doen. Het is buiten ineens onwaarschijnlijk warm. O, mijn jas hoef ik dus niet aan, zeg ik tegen haar, met een blik op haar outfit. We raken in gesprek. Ze is heeft een burn out, vertelt ze. Maar waarvan dan, als je 73 bent. Ik denk dat ze eerder een diepe depressie heeft en dat woord niet wil zeggen.
Ze is heel eenzaam zegt ze, heel naar, maar wat ook opvalt is dat ze ze overal kritiek op heeft. Op haar kinderen die geen tijd voor haar hebben. De koren die niet leuk zijn. Het groen in de straat waar niemand bij helpt. Dat ze niemand heeft. Dat het voor haar niet meer hoeft. Pff. Kunt u niet wat in het buurthuis gaan doen, zeg ik. Zingen? Gymnastiek? Qi Gong? Vrienden maak je niet meteen, maar dan sla je in elk geval de dag een beetje stuk. Maar bij alles weet ze wel een paar bezwaren op te werpen. Als u zó kritisch op alles bent dan wordt het nooit wat, laat ik me op een gegeven moment ontvallen.
Natuurlijk denk ik ook dat ik haar een kopje thee of koffie moet aanbieden. Er even bij gaan zitten. Maar ik wil het niet. Straks wil ze vriendinnen met we worden. Het kost veel moeite om het gesprek af te ronden. Ze vindt het gewéldig, dat zie ik, dit praatje. Help!
De nieuwe dirigente in Bilthoven is ook weer een uitdaging. De eerste keer was héél leuk, de tweede keer helemaal niet. Heel chaotisch, en ze redeneerde geheel vanuit zichzelf en niet met enig gevoel voor de tamelijk traditionele dames op leeftijd die niet gewend zijn wereldmuziek uit hun hoofd te zingen. Dus ongeveer de helft had zoiets van: ik kijk het nog even aan, maar als het zo blijft ben ik weg.
Van de week heeft ze vermoed ik wat soul searching gedaan. Vandaag is ze veel opgewekter en minder drammerig. Ze probeert zowaar te begrijpen waarom dingen - die voor haarzelf zo klaar als een klontje zijn - niet overkomen. Zoals: 'We zingen het tweede systeem, mét opmaat.' Er zijn heel wat koorleden voor wie zo'n aanwijzing complete abracadabra is. Ook heeft ze van een Russisch liedje 'Sredi doliny' nu een Nederlandse vertaling gegeven.
Dus vandaag is het weer leuk. Ze maakt een foto van de groep, we moeten alfabetisch gaan staan. Blijkbaar wil ze toh iets meer contact met de groep dan ons aanblaffen. Ze vraagt niet onze namen. Gaat ze waarschijnlijk thuis aan de hand van Whatsapp en de e-mail uitpuzzelen wie wie is.
Alexandra, Annet, Blandine, Els, Ine, Iris, Janny, Lucie, Martine, Rosine, Tiny, Titia en Trinette. Ontbreken nog: Louise, Marjolijn, Maureen, Wieske. Wat grappig, zo'n namenlijstje.
En ik ga weer op de fiets. 15km heen en 15 km terug. Het gaat helemaal goed. Nu de Duitse vriendinnen niet meer in Bilthoven zingen fiets ik het hele stuk weer alleen. Dat is ook lekker. Héérlijke dinsdagochtend. In het bos De Leijen, waar je op de mooiste beukenlaan niet mag fietsen op straffe van een boete, spreekt een Bilthovense oude heer mij aan. 'U riskeert een boete', waarschuwt hij. 'Het is hier nu honden losloopgebied.' Maar hij weet ook te vertellen dat het beleid voorlopig is dat de boswachters vriendelijke fietsers verzoeken af te stappen en verder te gaan lopen. Jongemannen op fatbikes en racefietsen krijgen als ze hard fietsen wèl een boete.
'Sredi Doliny' vertaald:
1. Wanneer ik loop in 't stille dal en schuin naar boven kijk'
Dan groeit daar sterk en wonderschoon een grote, oude eik.
2. Een ieder ziet die hoge eik en met zijn bladerpracht,
staat hij daar eenzaam en alleen als een soldaat op wacht.
3. En komt de rode zon weer op of striemt de regenstroom:
’t Is veilig onder zijn bladerdak, maar wie beschermt die boom?
4. Geen dennenboom als metgezel, geen wilgen om hem heen,
geen struiken sling'ren rond zijn stam: hij staat daar heel alleen.
5. Hoe eenzaam is die oude boom, die kranig groeit en leeft.
Hoe bitter is zijn levensweg, daar hij geen liefste heeft.
Wat een schitterend weer vandaag. Zonnetje, beetje wind. We besluiten richting Hilversum te fietsen, heen door de polder (Maarssen, Oud Maarsseveense, Tienhoven, Egelshoek) en terug een stukje door het bos (Hollandsche Rading, Maartensdijk, Groenekan, Fort Ruigenhoek, Noorderpark. 36 km. Ik heb alweer zin in 80!
Het is al weken geleden dat ik een eind fietste, dus het is spannend hoe ver ik ditmaal kom. Gaat het alweer een stukje beter? We spreken af met Zus&Zwager1 en treffen elkaar bij de heerlijke uitspanning 'Bij de Tuinman' op de Hoorneboegse Heide. Eerst wilden we bij Vliegveld Hilversum, ook een geliefde hotspot, maar dat terras zit bommetje vol, en er stappen net voor ons ook nog 50 motormuizen naar binnen.
Ik denk maar steeds: Dat wij zo'n droomdag hebben in een wereld met zoveel oorlog en dreiging.
Zondagmorgen met een septemberzonnetje. Gisteren naar de plantjesmarkt geweest en nog wat andijvie- en bietjesplantjes gescoord. De bak met de uitzinnig producerende cherry-tomaatjes-plant raakt aan zijn eind, alles wordt bruin en vergaan. Het zou enorm opbeuren als daar nog iets fris in komt. Op de zaterdagmarkt vroeg een mevrouw aan me toen ik de laatste zes bietjes-plantjes kocht: Gaan die nog wat doen zo eind september? Ik weet het ook niet, zeg ik, we gaan het zien. Dat vond ze een goed idee, maar toen had ik die laatste zes al afgerekend.
Dus vandaag haal ik de bak met cherrytomaatjes leeg, waar ik in het begin van het jaar ook vijf rassen vroege aardappelen had gepoot en in de zomer geoogst. Er blijken nog kilo's aardappelen in die bak te zitten. En in de plantenbak in ons voortuintje zitten nog paprika's en pepertjes die eindelijk rood zijn geworden. Als een echte trad wife maak ik vandaag een pittige tomaten-paprika-pepersoep en vanavond stamppot eigen bindsla.
Omroep Max heeft weer een topper: een programmaboek Europa met Philip Freriks en Maarten van Rossum als presentatoren. Zij reizen per trein door Europa en bezoeken diverse steden. Ze praten over het treinreizen, Europa, wat ze eten. Ze zwoegen zich door de stations met electronica heen. De poortjes. Je ziet ze reizen van Parijs naar Zaragoza (Spanje), Marseille, Wenen en Belgrado en Novi Sad en Servië. Het is onderhoudend en leerzaam, deze erudiete oude heren. Philip is voortdurend aan het doceren, en communiceren, heel interessant, en Maarten reageert maar haakt ook regelmatig af. Zijn hobby is plantjes fotograferen op het spoor.
Met de Tuinvriendinnen doen we een uitstapje naar het Amstelpark in Buitenveldert Amsterdam. Het park is ontstaan in 1972, toen was er de Floriade. Nu is het park, met de status van monument. Ik ben er het afgelopen jaar twee keer geweest met de voetbalvriendin, nu heb ik het gekozen voor een uitstapje met de Tuinvriendinnen.
Dit park gaat steeds meer voor me leven, naarmate ik er vaker kom. De tekst van de website en de plattegrond komen ook steeds meer binnen. Het park is geschikt voor een hele dag uit. We beginnen met koffie en een Holtkamp-gebakje bij de Midgetgolf. Dan een wandeling door allerlei verschillende tuinen en dan een verrassende Perzische lunch bij café De Orchidee. Het lijkt me uitermate geschikt voor een Familiedag.
Wat een feestdag. Als Tuinvriendinnen bouwen we steeds meer geschiedenis op met de feestelijke etentjes op de tuin en nu ook de tuin-uitstapjes.
Onze AH is niet altijd even goed bevoorraad, dus als ik bij mijn rit in de Buurt Taxi een kwartiertje over heb haal ik snel in de AH XL in Overvecht een voorraadje 'kipstuckjes' en 'beef-stuckjes'.
En laat nou precies dáár deze week de Diep Duik Donderdag van Lubach over gaan. In 1997 werd het bedrijf opgericht door de Brabantse boer Jaap Korteweg. De varkenspest was de aanleiding, hij werd vegetariër. In 2018 verkocht hij het aan Unilever, en sindsdien werd het product in 55 landen verkocht.
Unilever heeft het vorig jaar weer doorverkocht aan Vivera, een ander Nederlands vleesvervangend bedrijf. Maar dat is dus eigenkom van JSB, een Braziliaans megabedrijf in vleesverwerking. Corrupt. Op alle fronten fout. Milieu. Arbeidsomstandigheden. Politici omkopen. Vreselijk. Ik had het net herontdekt. Ik ben er echt van geschokt.
Na een half jaar afwezigheid ga ik weer taxi rijden, best spannend. In de nacht vooraf lig ik te bedenken welke handelingen er allemaal ook alweer aan de hybride Prius kleven. Zes jaar heb ik ze allemaal volautomatisch gedaan, maar nu ben ik ze een beetje kwijt. Hoe start je de auto ook alweer? Niet met een sleutel, maar met een 'Power'-knop. En het automaat rijden? En die overjarige TomTom? En de betaal-automaat? En de scanner voor de U-pas? En de oplader? Komt het allemaal weer terug?
Ja, het komt gelukkig allemaal weer terug. Het is er alemaal nog. Centralist Ben herinnert me eraan dat ik de rem moet intrappen bij het starten. Die was ik echt vergeten.
Het rijden en de gesprekjes zijn weer erg leuk. Vijf ritjes heb ik om er in te komen. Gauw weer intekenen.
Een van de tuinvriendinnen was op vakantie en is weer terug. Ik maak een eenvoudig lunchje voor haar. Paprikasoep en broodjes. Het is altijd een mooi verwachtingsvol moment als alles klaar staat, vlak voor ze komt/komen. Het beeld van welkom. Leuk dat je er bent, kijk ik heb mijn mooiste kopjes uit de kast gepakt. Ik heb een soepje gebrouwen, verse broodjes gehaald. De tuin als spiegel.
Ben een beetje moe en druilerig. Ga een 'kloosterdagje' houden, zegt Bobby. En die geweldige kleurdoos van de Action met 80 kleurpotloden leidt tot een prachtig plaatje met tinten grijs en groen.
De Limburgse vriendin gaat binnenkort verhuizen naar de nieuwe wijk Cartesius, zuidelijk van NS Station Zuilen. Niet zo ver van ons dus. Jarenlang is het daar een enorme bouwplaats geweest, maar nu gaat het stukje bij beetje open.
Het is daar een schoolvoorbeeld van het nieuwe compacte bouwen wat ze hier ook in de nieuwe wijk Merwede doen, aan het Merwedekanaal. Geen laagbouw meer, allemaal appartementencomplexen - wel met karakter. Weinig ruimte voor auto's. Ze heeft er een driekamerwoning gekocht van 78 vierkante meter. Haar zoon gaat daar ook wonen, in het complex ernaast. Ze heeft net de sleutel ontvangen en als eerste is nu de stukadoor aan het werk. Die brengt ze 's morgens koffie, en daarom kan ik even komen kijken.
Eerst doen we de parkeergarage onder het gebouw waar niet elke bewoner een auto kan. En er staan fietsenrekken, waarvan vier fietsbeugels voor haar gereserveerd zijn. Er zijn geen bergingen. Vanuit de parkeergarage kun je met de lift naar boven maar ook is er een wenteltrap naar het openbare groen tussen de flats, dat al ingericht is. Wat het geheel een stuk aangenamer maakt. Sommige flats zijn ook al bekleed met groen.
Het is best spannend. Ze komt uit de behoorlijk chique Wilhelminaparkbuurt. Oergezellig. Iedereen woont daar al sinds mensenheugenis. Maar met de wassende leeftijd is een gloednieuwe duurzame woning met voorlopig weinig onderhoud ook heel aantrekkelijk. In de wijk staat ook nog een oud industriëel pand (een voormalige stadsbusremise) komen winkels en horeca en een food markt. Veelbelovend, maar dat duurt waarschijnlijk nog wel even.
De woontorens staan best dicht bij elkaar. Het wordt zaak snel het balkon te vergroenen. Hofjeswoningen staan ook dicht bij elkaar, zeggen we. Daar stoort dat ook niet. Als het groen maar mooi verzorgd en weelderig is. En natuurlijk komen er allemaal aardige buren wonen. Een Limburgse buurvrouw uit Kerkrade heeft ze al ontdekt. Er is een stukje buurtmoestuin.
Het ziet er best veelbelovend en opgewekt uit. Als straks de vloeren en de keuken er in liggen kan het verder ingericht met al haar gezellige spullen.
Op de terugrit door de polder - ik ben naar Heeg op verjaardagsvisite geweest - heb ik een groot deel van de rit een felle avondzon recht in mijn ogen.
Ergens op de A6 ter hoogte van Almere moet ik rechtsaf naar de A27 richting Utrecht. Almere is een lang stuk. Ik weet dat de situatie met die afslag veranderd is, maar door de zon kan ik geen verkeersbord lezen. In principe navigeer ik op mijn geheugen en mijn telefoon, maar ook die kan ik door de zon niet goed zien. En ik heb een melding van appje die precies op het blokje staat waarop staat waar ik naar toe moet. Bijvoorbeeld: 'Over 1 km naar rechts'. Men moet onder het rijden van de telefoon afblijven, maar áls ik even op de melding van dat appje zou klikken, om m hopelijk weg te klikken, zou ik waarschijnlijk in de app terecht komen en helemáál geen navigatie meer zien.
Enfin, zo mis ik de afslag naar de A27 en zit ik in de fuik naar Amsterdam. Van die dubbele banen waartussen je niet meer wisselen kan. Ik zit op de binnenbaan en had op de buitenbaan gemoeten. Ik kan er niet meer af. Ik ben al zo lang niet via de A6 naar Amsterdam gereden dat ik niet meer weet hoe de situatie daar is. Het is zaak de A1 te vinden richting Hilversum. Maar die zon! Gelukkig gaat alles goed op knooppunt Muiderberg. En dan heb ik oostwaarts de zon weer in de rug. Ter hoogte van Naarden vind ik eindelijk een parkeerplaats. Het appje is van Bobby die meldt dat hij een omelet zal bakken die om 19.15u klaar is. Dat is tijd die ik aangekondigd had. Niet dus.
De herfst is aanstaande. Het is een heerlijk sfeertje op de tuin. Verstild. Uitgebloeid. Afstervend. Maar toch ook nog wel bloei. En nog wat oogst: drie groene paprika's en een aubergine. De vier palmkolen die de hele zomer overleefd hebben worden nu aangevreten. Het gras is weer enorm gegroeid en mag nog wel een maaibeurt. De laatste van het jaar?
Er is in het clubhuis een extra ingelaste ledenvergadering. De Utrechtse volkstuincomplexen lieten zich tot nu toe in gesprekken met de gemeente vertegenwoordigen door de AVVN maar nu willen ze een eigen Utrechtse vereniging. Daartoe moeten de statuten gewijzigd. Ik vind het best slecht van mijzelf, maar ik ga toch liever naar mijn tuin dan naar een ALV.
Volgende week komen er bij het woensdagavondkoor hopelijk wat nieuwe mensen proefzingen en luisteren en kijken. Want er zijn deze zomer teveel koorleden afgehaakt. We zijn nu nog met zo dertien-veertien-vijftien. Op het programma voor komende woensdag staan wat oude nummers, nummers, van voor mijn tijd, die ik nog nooit gezongen heb, zoals dit 'Omarm me' van BLØF. Ken ik niet. Er is nu geen sterke altzanger meer. Wij nieuwe alten staan met de mond vol tanden.
Het arrangement dat wij gaan zingen is van onze eigen dirigent Olav. De mensen op deze video zingen wat anders. Hieronder het oorspronkelijke lied.
Drie afleveringen heb ik nu gezien van 'Zoals het komt' van Nicolaas Veul in de VPRO-reeks '100 Dagen'. Er is vooraf veel publiciteit omheen geweest, dus ik ben heel benieuwd. Zijn eerdere series over 100 dagen in de jeugdzorg, de ggz, voor de klas, in de wijk, heb ik allemaal niet gezien. Zijn stijl ken ik nog niet.
Nu loopt hij stage in een tehuis voor zwaar verstandelijk gehandicapte mensen. Volwassen lijven, kinderlijke geest. Het is heel indrukwekkend. Ik ben vooral ontregeld over hoe onzeker hij is, hij weet niet wat hij kan verwachten, wat hij moet doen, wat hij moet zeggen. Die ogen! Hij weet zich geen raad. Het gaat over de verzorgers, vaak stoere mannen. Over de ouders, die al heel veel meegemaakt hebben voor ze hun kind uiteindelijk maar naar deze instelling gebracht hebben. De dominee die reflecteert op de taak en de rol van de verzorgenden. 'Je moet niet denken dat het beter gaat worden met deze mensen. Je moet ze helpen zo goed mogelijk de dagen door te komen, accepteren dat het is zoals het is.' Zoals het komt. Pff.
Laatst tijdens een wandeling vertelde ik aan de Limburgse vriendin over de Japanse kunstenares Yayoi Kusama, hoe bijzonder haar werk is en dat ik het jaren geleden gezien heb in Museum Voorlinden.
En een dag later ontdekte ik dat er een grote overzichtstentoonstelling zou komen in het Stedelijk Museum in Amsterdam. We bestelden meteen kaarten. Bij zo'n ticket koop je een tijdslot waarbinnen je naar binnen mag. Dat betekent dat het erg druk is. Vanochtend blijkt de Limburgse vriendin ziek en ga ik vanwege dat betaalde tijdslot maar alleen.
Het is heel bijzondere kunst van iemand met een wondere binnenwereld. Ze is onlangs overleden, is 97 jaar geworden. Ze heeft decennialang in New York gewerkt en geleefd maar ze keerde uiteindelijk terug naar Japan, omdat de druk haar te groot werd, en ze ging permanent en vrijwillig in een psychiatrische inrichting wonen. De laatste jaren stond ook haar uiterlijke verschijning in het geheugen gegrift: een klein oud Japans vrouwtje met een knalrood-oranje pruik.
Aan deze grote overzichtstentoonstelling heeft ze zelf nog intensief meegewerkt. Dat stuk met die enorm geel zwarte pompoenen en slangachtige objecten zijn zeer bekend, een handelsmerk, en raar onvergetelijk indrukwekkend, maar ook overbekend. In die zin vind ik haar vroege werk heel interessant want dat had ik nog nooit gezien.
Als Tuinvriendinnen zorgen we tijdens vakanties voor elkaars tuin. Fascinerend de tuinen en de verschillende aanpak. In wezen klooien de meeste mensen maar wat aan, eigenlijk, je hebt de diepe wens te tuinieren maar geen kennis, je komt in een tuin terecht en probeert er wat van te maken. Nu is Trudy drie weken op vakantie. Ze heeft sinds dit jaar een kas, en of we de planten in de kas willen water geven. Als verrassing maak ik ook even een collage van haar tuin. Inzoomen op details is de devies.
Vandaag krijg ik op Facebook een link naar een uitgave De Tuin als Spiegel. Het lijkt me een leuk cadeautje voor de Tuinvriendinnen, maar ik wil eerst weten wie het gemaakt heeft. Het ‘boek’ blijkt niet op papier maar digitaal. Na enig speurwerk kom ik uit bij een zekere tuinspecialist 't Stekje die in Japanse esdoorns en Japanse tuinen gespecialiseerd is. 'Als hovenier kom ik bij ontzettend veel verschillende mensen en tuinen. En hoe langer ik dit werk doe, hoe meer ik merk dat een tuin veel meer kan zijn dan alleen een mooie buitenruimte. Een tuin kan een plek zijn waar je tot rust komt, waar je even weg bent van de drukte en waar je je écht thuis voelt. Daarom heb ik Je tuin als spiegel gemaakt: een digitale inspiratiegids voor mensen die anders naar hun tuin willen kijken. Niet alleen vanuit wat mooi is, maar vooral vanuit de vraag: Wat heb jij nodig om je goed te voelen in je eigen tuin?' Ik gok op Japanse esdoorns.
We hebben een nieuwe dirigente bij de zanggroep in Bilthoven. De vorige dirigente wilde ons niet meer en heeft ons zeg maar gedelete. Deze nieuwe is best bekend. Diverse mensen om mij heen hebben ooit met haar gezongen, zoals bij de Meezing Concerten in de Geertekerk. Ze heeft een totaal andere aanpak dan de vorige. Zo houdt ze niet van bladmuziek en wil ze ons gehoor en geheugen trainen. En ons vrij laten zingen. We gaan zingen uit een Duits liedboekje Come Together Songs maar dat heeft ze nog niet bij zich, want de post heeft het nog niet bezorgd. Dus starten we een eenmalige workshop met wereldliederen. We vinden het vooralsnog uitdagend en leuk.
Dat is weer heel anders dan het woensdagavond koor waar we nu een stukje 'Bohemian Rapsody' instuderen en 'Have a Nice Day'. Hoe meer dirigenten ik meemaak hoe leuker ik de verschillende karakters en aanpakken vind.
Sinds een paar maanden heb ik problemen met Google. Ik heb een Gmail-account en ik blog via Blogger, dat van Google is. Deze (gratis) diensten gebruik ik al 20 jaar of daaromtrent. De laatste maanden krijg ik voortdurend meldingen dat mijn opslag vol is. Die kan ik leegmaken of ik moet betalen. Ik wist niet dat ik opslag in Google Drive had, maar wel, en nadat ik die geleegd had bleef het probleem bestaan. Meldingen met 'Opslag Vol'. Ik kon geen foto's meer uploaden op mijn blog en mijn Gmail werkt niet meer. Niet dat ik veel met Gmail doe, maar er hangen wat e-mailadressen aan mijn Gmail-account zoals van de moestuinbakken in de straat.
Héél vervelend, vooral dat ik geen foto's kan uploaden in mijn blog, want het plaatje is minstens de helft van het plezier. Een tijdje heb ik betaald, maar toen dacht ik: Dat is vast te omzeilen. Daar weten handige jongmensen van. Dus het abonnement weer opgezegd. En na een paar werken wéér problemen met uploaden.
Vandaag maar mijn jaarlijkse Student-aan-Huis geboekt. Een aardige jongen uit IJsselstein ditmaal. Volgens hem zit er niets anders op dan te betalen. En waarom Google dan niet vriendelijk meldt: Sorry we kunnen dit soort diensten niet meer gratis leveren, en een beetje agressief tegen je blaast: Opslag Vol? Hij weet het ook niet. Hij raadt me aan te betalen.
Gekeken naar nieuwe seizoen van de serie 'Zussen' van Omroep Max. Het is een beetje een ongeloofwaardig maar toch wel meeslepend verhaal. Waarschijnlijk door de goeie acteurs. Kernwoorden: Families. Platteland. Oude liefdesgeschiedenissen. Drama. Goede actrices. Kan me niet herinneren of ik over het eerste seizoen heb geblogd, vast wel, maar dat moet je wel gezien hebben voor je deze kijkt.
Ze zussen hebben elkaar in het eerste seizoen leren kennen bij de notaris door wie ze uitgenodigd zijn nadat boer Johan is overleden. Verdronken in de gierput. Hij woonde daar met zijn moeder en dochter, die daar actief meewerken op de boerderij. Blijkbaar had hij meer dochters en aan hen laat hij de boerderij ook na. Die dochters wisten niet van elkaar.
In het nieuwe seizoen worden alle verhaallijnen uitgewerkt, ze worden ook steeds bizarrer. Er komt elf's nóg een zus bij. Maar ik heb gretig alles gekeken.
Binnenkort houdt de salderingsregeling van de zonnepanelen op. Je krijgt dan bijna niets meer voor teruglevering van je zelf opgewekte elektriciteit aan het stroomnet. Vereniging Eigen Huis heeft er een special aan gewijd. Wat te doen? Alle voor en tegens op een rijtje gezet. Bobby leest alles gedegen door. Wij hebben een tamelijk lage energierekening, want een goed geïsoleerd huis en zonnepanelen. En die panelen zijn al lang terugverdiend en afbetaald. 'Wat scheelt het', vraag ik, 'per jaar 200 euro? Daar kan zo'n dure speciale thuisbatterij nooit tegenop. Wat kun je doen? Zet de wasmachine en vaatwasser overdag aan. Laad je elektrische fiets of auto op tijdens de piekuren van de zon.'
Laat dat nou precies het advies zijn van de special.
Het is nog niet helemaal over met de oogst. De druiven zijn inmiddels tot druivensap gekookt, de kilo's appeltjes voor de helft verwerkt tot appelmoes. En nu heb ik nog spinazie en sla. De sla is 'bindsla'. Ik maak wel vaak gebruik van minikropjes sla romaine, ander woord voor 'bindsla', dus ik dacht een week of wat geleden: laat ik die eens poten. Ze zouden verticaal in de hoogte moeten groeien. Nou dat doen die van mij dus niet. Ik ken ze rood-wit, maar deze bleven heel lang groen. Op het laatst is er een rode tekening in gekomen. Nu lijkt het wel rode kool.
Er gaan steeds meer katholieke kerken in en rond Utrecht dicht. Toen we hier tien jaar geleden kwamen wonen hadden we nog de Jacobuskerk hier op het Prins Bernhardplein, waar ik regelmatig op zondagochtenden naar toe ging. Ik vond het daar lief en mooi. Het sluiten van die was een groot drama voor de mensen. Nu zit er een grote evangelische kerkgemeenschap in. Daar heb ik niets mee.
Toen ik nog in Amsterdam woonde had je meer keuze: de prachtige Nicolaas Basiliek bij het Centraal Station, de Papegaai in de Kalverstraat en de Krijtberg aan het Singel. Prachtige kerken, allemaal met mooie muziek. Ik ben niet gelovig maar vind/vond het fijn een katholieke kerkdienst bij te wonen, zolang er maar geen conservatieve preken gehouden worden Liefst met een koor. Maar met de afkalving van de leden en de kerken stoppen ook de koren.
Nou ja, onze gang naar de zondagmorgen-missen zijn hierdoor al jaren geleden gestopt. Het zijn ook vaak geen missen meer, maar door de leden zelf geleide diensten-van woord-en-gebed ofzo. Bobby wil wel naar de PKN-kerk, maar dat wil ik niet. Daar krijg ik de kriebels.
Samen gaan we nog wel eens naar de vrijzinnige Woudkapel in Bilthoven, waar ik ook koorzing, daar doen ze ook maandelijkse diensten rond mystici en wijsheidsliteratuur. Dat vind ik soms wel OK, maar nu was daar een voorganger die in het dagelijks leven executive coach is. Daar heb ik nog nooit van gehoord, maar hij lijkt me een coach voor het hoge echalon. Dat spreekt me ook niet aan. Van die mensen die onfatsoenlijk veel verdienen met hun eigen financieel gedreven leiding.
Ik loop het rijtje langs. In de Augustinuskerk aan de Oudegracht die ik ook wel sympathiek vind is wel een mis, maar geen koor, zodat we uiteindelijk naar de Dominicuskerk in de wijk Oog en Al gaan, waar vandaag een bekende theoloog Erik Borgman voorgaat en ook een koortje zingt. Dat is maar een kwartiertje fietsen. Borgman ziet er uit als Catweezle.
Hij is wel een goede spreker, en het koortje is ook lief (hoewel helaas begeleid door een piano), maar dit is ook niet wat ik zoek. Weer een te kleine gemeenschap met nog enkele tientallen oude mensen. Deze markante voorganger is een bevrijdingstheoloog, en staat ook helemaal aan de goede kant, maar ik denk: al die oude mensen komen toch niet voor bevrijdingstheogie, maar voor een beetje zielzorg.
Nee, dit was het ook niet. De boswandeling past mij beter als congemplatievorm.
De weg naar de parkeerplaats bij het Panbos (bij Bosch en Duin) is opgebroken, dus moeten we een andere ingang, waar de blauwe wandeling begint. Ik ben toch zo dankbaar voor paaltjes routes, zeg ik, dan hoef je je niet druk te maken of je goed loopt. Dat vindt Bobby een mooie voor in een dankbaarheids-schriftje.
Met de BayerischeFreundin en de hondjes Mochi en Loki gaan we wandelen langs de Lek. Het is daar hoewel vlak onder Utrecht zo wonderbaarlijk weids en stil. Elke keer dat ik daar ben ben ik weer blij dat ik dat plekje gevonden heb.
Vaak denk ik: wat kun je nou schrijven over de ervaring van het wandelen. Over wat dat geeft. Ik probeer het over te brengen in mijn fotocollages.
Vandaag staat er een groot verhaal 'Wandelen als staat van genade' van journalist Frénk van der Linden in de weekendbijlage van Trouw die met zijn geliefde Mylou en een vriendenstel Leoni en Jeroen een wandeltocht langs Hadrians Wall maakt. Noord Engeland. Northumberland. Ik ken het daar een beetje: Bobby en ik waren ooit daar. Deze vier mensen lopen acht dagen, 20 km per dag. Verder een luxe georganiseerde reis. Frénk is hopelijk helemaal hersteld van zijn lymfeklierkanker. Voor hem is de grote vraag: kan mijn lichaam dit? Ooit reisde hij lange afstanden per auto, toen werd het fietsen met de ogen op het asfalt, en nu lopen. Kun je de verstilling naar binnen onder woorden brengen?
Ik vind hem in zijn schrijven wat pompeus. De natuurervaringen met grimmige winden en slagregens, natte voeten, blaren, struikelen. De geschiedenis van Hadrian's Wall. De Romeinen. De Schotten.
Waar zou het ook over kunnen gaan? Zijn herinneringen aan zijn ziekte. Het scheren langs de dood. De liefde van je omgeving. De vogels. De bomen. De luchten. De vrienden met wie je op stap bent. Waar zíj mee bezig zijn. De huizen waar je mag slapen en verkwikken.
De Buurt Taxi bestaat 10 jaar en dus is er een feestje. Met speeches van de directeuren, de wethouder, de eigenaar van Steck waar wij huren en medewerkers van de ASR die de bediening doen. Wat een kluit mensen. Ik heb in de loop der jaren drie trouwe medewerkers aangebracht. Inmiddels heb ik zelf al een half jaar niet gereden, onder meer omdat ik niet mag tillen en je naast het aurorijden, wat wèl gaat, ook het gesjouw in en uit de auto met rollators en boodschappentassen hebt. Ik hoop dat we daar wat op vinden.
Vorige week heeft Bobby verrukkelijke druivensap gemaakt van de druiven uit de achtertuin thuis. Een emmer vol druiven kwam er van af. Bijna drie liter hadden we.
De laatste weken ben ik maar weinig op de tuin geweest, maar nu wil toch even de laatste druiven scoren. Er zijn echter maar heel weinig druiven. Een bodem van de emmer. Heeft iemand ze gepikt? Zijn het de duiven?
Het is nu heel nat op de tuin. Wat een verschil met van de zomer.
Vorige week donderdag hadden we geboeid naar Lubachs Diep Duik Donderdag gekeken over de slechte staat van de snelweg-bruggen in Nederland. En toen ging ook nog de brug bij Nijkerk en de A28 dicht.
Deze brug rijden wij best vaak, als we naar Heerde gaan. En dat doen we de laatste tijd regelmatig, want Schoonzusje heeft een hernia. Zo eens per week gaan we op bezoek en een potje voor hen koken. Normaal is het een uur rijden naar Heerde, maar over Apeldoorn is het anderhalf uur. Plus de files die erbij komen.
Gistermiddag gebeurde het dat de A28 dicht ging dus ik zat 's avonds bij Lubach echt te wachten of hij er al wat mee deed, maar dat was te snel.
Het is lekker om weer stukken te schrijven voor Museumkijker. Vandaag is het stuk over Lou Loeber gepubliceerd wier tentoonstelling ik vorige week zag in Schiedam. Misschien vind je het leuk om te lezen.
Twee afleveringen gezien van de serie 'Door Vrouwenogen' van het programma 'Andere tijden'. Beelden van de vrouwenbeweging in de jaren zeventig en vele bekende en minder bekende vrouwen die nu rond de zeventig zijn blikken terug. Ik was in de jaren zeventig dertien tot drieëntwintig. Heb er vooral in mijn Groningse jaren van alles van meegemaakt.
Ik kijk er nu met gemengde gevoelens naar. De wereld was toen zo dat de meeste vrouwen huisvrouw en moeder waren en in een regime zaten waarbij vaders de baas in huis was, het geld verdiende, en haar toestemming moest geven, en vaak dat niet deed. De dochters van die moeders hadden veel moeite met de rol van zowel de vader als die van de moeder. Ik wou dat nóóit! Wij zongen liedjes als 'Olioliola, nooit mijn moeder achterna'... Achteraf vind ik dat wel hard. Zij was product van haar tijd.
De meeste vrouwenbeweging vond natuurlijk plaats in Amsterdam. Daar komen dan ook de meeste beelden vandaan. Maar de vrouwenbeweging was overal. De moedermavo. Zelfverdedigingscursussen. Fort-groepen. Muziekgroepen. Boeken. Demonstraties. Festivals.
Diverse vrouwen die nu geïnterviewd worden heb ik indertijd ontmoet. Toen waren ze vaak kraker, nu zij het dames op leeftijd in nette appartementen. Wat zou er in die vijftig jaar gebeurd zijn? Ik schreef in die tijd interviews voor Opzij, Katijf, Homologie en later in Surplus en de XL. Ik hoorde er nooit echt bij. Dat actiewezen trok mij niet. Ongenuanceerd vond ik dat. Ik was wel sympathisant maar hield mij grotendeels afzijdig.
Het meest raakt me nu een vrouw, nu ver in de zeventig, die zich indertijd in losvocht uit het traditionele gezin in een Rotterdamse volkswijk en uiteindelijk glas-in-lood-bedrijf is begonnen. Heel vrolijk en trots. Zij staat op het plaatje van dit blog.
Wat eten we vandaag? In de vriezer ligt al een hele tijd een halve zak rösti-rondjes. Bij dit recept doen ze die in de traybake. Eerst een kwartier de rösti-rondjes en dan een half uur de kip, bloemkool en ui, vermengd met baharat-kruiden. Het is weer een feestje.
Vandaag is Oogstfeest op de volkstuin, met een Dixieland-bandje van oude mannen, maar ik heb niet zo'n zin in pogingen tot gesprekjes met vreemde mensen. Wie-bent-u? Welke-is-uw-tuin? Hoe-is-uw-oogst? Er is een Botanische linoleum-schilder-workshop, zie ik nu, wat ik misschien wel leuk zou vinden, maar daar had ik me voor moeten opgeven.
Een van de Tuinvriendinnen doet iets met een sap-pers. Ik vermoed dat de medetuiniers hun appelen kunnen brengen en dat zij er dan sap van maakt. Eerst maar eens een tekening van gisteren inkleuren.
Het ging allemaal heel goed met me, maar nu is er een breuk vastgesteld. Het blijkt veel voor te komen in mijn situatie, maar dat hadden ze er niet bij verteld, om me niet ongerust te maken. Liever had ik het wèl geweten. Heb ik iets fout gedaan? Daar is weinig over te zeggen.
Voor ik dit wist was ik al bij de fysiotherapie om te kijken of ik misschien wat meer zou mogen tillen, wat ik graag wil, en hoeveel dan en hoe dan, maar door de breuk zijn de oude leefregels geloof ik niet meer geldig en eenduidig. De ene hulpverlener zegt wat anders dan de andere en men is het ook niet eens. Beetje vervelend. Ik weet best weinig over spieren, dus het is fijn dat de fysio posters van spieren heeft hangen. Die verticale buikspieren moet ik ontzien, daar zit geloof ik de breuk in, en ik moet oefenen de horizontale buikspieren te gebruiken. Dus op je zij uit bed. Altijd door de knieën met tillen. Oefeningen om de horizontale spieren te trainen.
Drie van ons maandelijkse ZenZienTeken-clubje zijn een weekje naar Frankrijk waar ze tekenen, helaas kon ik niet mee, en nu zijn Aukje en ik met ons tweeën. We zijn weer op Landgoed Oostbroek, wat een fijne plek met de grote kloostertuin.
Anne Marie opent de tekensessies altijd met een citaat over kijken en zien, maar die is er nu niet. Vandaag doen we het een keertje zonder. Zoals: 'Alles wat ik niet heb getekend heb ik niet werkelijk gezien', van de Zen-Zien-grondlegger Frederick Franck.
Aukje doet een zonnebloem, zie links, en ik een rijtje perenbomen. Leibomen. In een hoekje van de tuin. Ik vind zulke volle tuinen prachtig, maar voor tekenen best moeilijk, ik kan niet kiezen, ben vandaag niet geconcentreerd. Ik moet gewoon één plant, één bloem, één stuks fruit.
Er is onstuimig weer met wind en regen voorspeld, maar we gaan toch. Wandelen met Diana langs het Gein bij Abcoude. Station Abcoude ligt ongeveer tussen ons in. Na deze hete zomer is het wel fijn om eens in echt nat herfstweer te lopen. Onstuimig noemde de weerman het.
De schilder Piet Mondriaan heeft dit landschap in de periode 1905-1907 veel geschilderd. Tijd voor een rondje googelen. Hij ging er vanuit Amsterdam op de fiets of met de stoomtrein naar toe. Hij is geboren in Amersfoort, in een onderwijzers gezin. De jonge Piet had diverse broertjes en één zusje. Dat meisje, Christien, moest wegens voortdurende ziekte van moeder Mondriaan, vanaf haar achtste het huishouden bestieren. Vader Mondriaan had naast zijn baan vele andere bezigheden buitenshuis.
En zo lopen we 12 km door het natte Utrechtse lege land. Helaas is (de horeca van) Fort Nigtevecht alleen op zaterdag en zondag open. Even onthouden.
Ik kijk weer eens bij de koolhydraatarme recepten, want die zijn vaak erg origineel. Veel groenten en smaak, en vet/eiwit. Ik vind het heerlijk maar mis dan toch het aardappeltje of de rijst.
Dit is een recept met venkel, paksoi en champignons in een traybake en daar overheen een (zelfgemaakte) pindasaus-dressing. Als je het koolhydraatarm arm bereidt doe je er bloemkoolrijst naast, maar ik doe toch een schep gewone zilvervliesrijst.
Je zou er ook nog kip bij kunnen doen, maar zo is het ook goed.
Zondag was de allerlaatste Zomergasten en toen zaten we in oost Groningen, dus de Zomergasten kijken we maandagavond terug. Dan heb ik de recensies al gelezen. Het fenomeen televisie-psychiater. Deze is ook nog hoogleraar. Zo'n gesprek gaat over belangrijke zaken van de ziel, over mensen met problemen in hun psychische ruimte, en over de falende politiek en te weinig ggz-zorg voor deze mensen. 'Interessante uitzending, maar ik zou hem niet graag als psychiater hebben', schrijft Nichtje. 'Nee, hij is wel erudiet, maar niet zo aardig. Je wil toch ook dat je psychiater áárdig is,' reageer ik.
Morgen gaat ons koor in Witte Vrouwen weer beginnen. Wat zouden we dit najaar gaan gaan zingen? Ik heb er het afgelopen half jaar maar weinig aan meegedaan. De dirigent stuurt een titel: 'Have a Nice Day' van de Oostenrijkse componist Lorenz Maierhofer. Gelukkig staat er op YouTube ook een filmpje met de nadruk op de alt.
