Dinsdagochtend te Bilthoven

De nieuwe dirigente in Bilthoven is ook weer een uitdaging. De eerste keer was héél leuk, de tweede keer helemaal niet. Heel chaotisch, en ze redeneerde geheel vanuit zichzelf en niet met enig gevoel voor de tamelijk traditionele dames op leeftijd die niet gewend zijn wereldmuziek uit hun hoofd te zingen. Dus ongeveer de helft had zoiets van: ik kijk het nog even aan, maar als het zo blijft ben ik weg.

Van de week heeft ze vermoed ik wat soul searching gedaan. Vandaag is ze veel opgewekter en minder drammerig. Ze probeert zowaar te begrijpen waarom dingen - die voor haarzelf zo klaar als een klontje zijn - niet overkomen. Zoals: 'We zingen het tweede systeem, mét opmaat.' Er zijn heel wat koorleden voor wie zo'n aanwijzing complete abracadabra is. Ook heeft ze van een Russisch liedje 'Sredi doliny' nu een Nederlandse vertaling gegeven. 

Dus vandaag is het weer leuk. Ze maakt een foto van de groep, we moeten alfabetisch gaan staan. Blijkbaar wil ze toh iets meer contact met de groep dan ons aanblaffen. Ze vraagt niet onze namen. Gaat ze waarschijnlijk thuis aan de hand van Whatsapp en de e-mail uitpuzzelen wie wie is.

Alexandra, Annet, Blandine, Els, Ine, Iris, Janny, Lucie, Martine, Rosine, Tiny, Titia en Trinette. Ontbreken nog: Louise, Marjolijn, Maureen, Wieske. Wat grappig, zo'n namenlijstje.

En ik ga weer op de fiets. 15km heen en 15 km terug. Het gaat helemaal goed. Nu de Duitse vriendinnen niet meer in Bilthoven zingen fiets ik het hele stuk weer alleen. Dat is ook lekker. Héérlijke dinsdagochtend. In het bos De Leijen, waar je op de mooiste beukenlaan niet mag fietsen op straffe van een boete, spreekt een Bilthovense oude heer mij aan. 'U riskeert een boete', waarschuwt hij. 'Het is hier nu honden losloopgebied.' Maar hij weet ook te vertellen dat het beleid voorlopig is dat de boswachters vriendelijke fietsers verzoeken af te stappen en verder te gaan lopen. Jongemannen op fatbikes en racefietsen krijgen als ze hard fietsen wèl een boete.

'Sredi Doliny' vertaald:

1. Wanneer ik loop in 't stille dal en schuin naar boven kijk'

Dan groeit daar sterk en wonderschoon een grote, oude eik.

2. Een ieder ziet die hoge eik en met zijn bladerpracht,

staat hij daar eenzaam en alleen als een soldaat op wacht.

3. En komt de rode zon weer op of striemt de regenstroom:

’t Is veilig onder zijn bladerdak, maar wie beschermt die boom?

4. Geen dennenboom als metgezel, geen wilgen om hem heen,

geen struiken sling'ren rond zijn stam: hij staat daar heel alleen.

5. Hoe eenzaam is die oude boom, die kranig groeit en leeft.

Hoe bitter is zijn levensweg, daar hij geen liefste heeft.