Eenzame dame

Er kuiert een dame op leeftijd in hemdje en korte broek door de straat als ik de deur dichttrek om boodschappen te gaan doen. Het is buiten ineens onwaarschijnlijk warm. O, mijn jas hoef ik dus niet aan, zeg ik tegen haar, met een blik op haar outfit. We raken in gesprek. Ze is heeft een burn out, vertelt ze. Maar waarvan dan, als je 73 bent. Ik denk dat ze eerder een diepe depressie heeft en dat woord niet wil zeggen. 

Ze is heel eenzaam zegt ze, heel naar, maar wat ook opvalt is dat ze  ze overal kritiek op heeft. Op haar kinderen die geen tijd voor haar hebben. De koren die niet leuk zijn. Het groen in de straat waar niemand bij helpt. Dat ze niemand heeft. Dat het voor haar niet meer hoeft. Pff. Kunt u niet wat in het buurthuis gaan doen, zeg ik. Zingen? Gymnastiek? Qi Gong? Vrienden maak je niet meteen, maar dan sla je in elk geval de dag een beetje stuk. Maar bij alles weet ze wel een paar bezwaren op te werpen. Als u zó kritisch op alles bent dan wordt het nooit wat, laat ik me op een gegeven moment ontvallen. 

Natuurlijk denk ik ook dat ik haar een kopje thee of koffie moet aanbieden. Er even bij gaan zitten. Maar ik wil het niet. Straks wil ze vriendinnen met we worden. Het kost veel moeite om het gesprek af te ronden. Ze vindt het gewéldig, dat zie ik, dit praatje. Help!