Een van de Tuinvriendinnen wordt 65 en geeft een Tuinfeestje. Ze heeft zo'n 30 mensen uitgenodigd uit haar hele leven en ze is al weken bezig met de voorbereiding. Haar tuin was een beetje een oerwoud en daar heeft ze een centraal 'pleintje' in weggemaaid. Vier mintgroene bankjes (Xenos) erin. Ze heeft mijn huisje en tuin ter beschikking hevrasgd voor eventuele uitwijk en logés. Dus dat heb ik helemaal schoongemaakt. We hebben ook een koeltas en een powerstation meegebracht.
We worden geacht om 16u sharp aanwezig te zijn want ze heeft een Opening. Haar dochter is full swing aanwezig als rechterhand. Bereiden, inrichten, bedienen. Dagenlang. De heg nog eens extra gesnoeid. Ik ben ook almaar in de weer als praktische achterwacht met spullen en bereidheid.
De Opening blijkt een Qi Gong-les op de gesnoeide 'pleintje' midden in de wildernis. Haar eigen Qi Gong-leraar geeft de les. Het is snoeiheet daar pal in de zon, maar het is toch mooi. We lijken wel een sekte. Daarna vriend(inn)en liedjes met gitaar, onder wie een zingende nicht. En iedereen zingt mee. De jarige staat er in een prachtige blauwe jurk als een goddess te stralen. Hoewel ik het zelf niet zo makkelijk vind, een feestje met zoveel vreemden, om een gesprekje aan te knopen ('Waar ken jij Karin van?') vlucht ik niet en heb ik uiteindelijk best een paar leuke ontmoetingen, onder meer met de Zingende Nicht. Uit Amsterdam. Zij zingt in een zorgcentrum in Buitenveldert voor demente mensen. De stralende jarige kun je niet in de steek laten. Maar er blijft niemand in mijn huisje slapen.
In Trouw van vanochtend een column van Ronit Palache, zich tegenwoordig noemende Ronit van Tijn Palache, over het ongemak van praatjes aanknopen met vreemden. Dat dat steeds meer in onbruik raakt. Dat er nu een Sire-campagne is gestart om praatjes aan te knopen op straat, om de eenzaamheid te verdrijven. Zij heeft een interview-reeks gedaan in De Rode Hoed, zo vertelt ze, met onbekende mensen. Dat ongemak in het begin.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten