Gelezen: De overbodigen door Herman Koch. Al weken heb ik geen boeken gelezen, vooral omdat ik verslaafd ben geraakt aan de oude tv-serie Friends zoals ik ook al tamelijk hooked kan zijn aan de serie Seinfeld. Friends heeft heel veel afleveringen en jaargangen. Oneindig veel.
Dit boek ligt op de tafel met 'sprinters' in de bibliotheek, dat betekent dat je ze nieuw zijn en dat je ze maar een week in huis mag houden. Van Herman Koch heb ik eigenlijk alleen maar ooit zijn eerste boek Het diner gelezen. Dat was toen een krankzinnige hype. Het leest lekker, maar het is ook aardig over de top over hedendaagse man-vrouw-relaties. Maar ik denk ook: eerder las ik vaak op zondagochtend een boek in bed, dat was erg lekker en goed voor mijn jaarlijkse boekenlijst, laat ik dat weer eens proberen. Wat ook speelt is dat ik dat series kijken ook veroordeel. Een geheime zonde. Waarom zou een boek lezen beter zijn?
Dat geldt zeker voor dit boek. Het is heel onderhoudend en goed geschreven. Je leest het in een ruk uit. Twee echtparen doen een lange afstandswandeling van een week door Engeland. Ze kennen elkaar niet zo goed, hun kinderen hebben verkering. De verteller is Herbert, een bekende mediagenieke bioloog met veel boeken op zijn naam, zeer zelfingenomen. Hij schrijft graag over de dierenwereld als metafoor voor hoe mensen met elkaar omgaan, het recht van de sterkste, seks bij dieren dat op verkrachting lijkt. Hij is ook erg gefascineerd door Britse crimiseries en fantaseert hoe een inspecteur hen zal vinden en ontmaskeren. Wat uiteindelijk ook gebeurt.
Helemaal aan het eind is ook pas de ontknoping van wat er werkelijk allemaal gebeurd is. Het is een soort psychologische crimi. Spannend. Immoreel, die verteller. Beetje gemengde gevoelens. Uren geboeid liggen lezen, het is knap werk zo'n boek te schrijven, maar ook: is dit nu hoogwaardiger dan lachen om Friends?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten