Tuinporno. Dat is zo'n plaatje toch echt. Ik leerde dit woord ooit van Annet Planten, in de jaren tachtig collega bij de Amsterdamse vrouwenboekhandel Xantippe. Ze was ook tekenaar/illustrator voor de Margriet, waarvoor ze plantjes en bloemen en tuinen tekende. Zij was wat ouder dan de meesten van ons, ze was heel grappig, heel dun en heel rimpelig. Ze woonde in een huisje met steile trappen in de Korsjespoortsteeg met een oude grote zware hond die ze vier maal daags doe trappen op moest zeulen. Later is ze geloof ik naar Arnhem verhuisd, waar ze ook vandaan kwam. Zou ze nog bestaan? Als ik haar Google kom ik zegge en schrijve op één verhaal van haar tegen in het lesbisch literaire tijdschrift Lust & Gratie.
Maar ditvterzijde. Mijn Tuinbuurvrouw vertelde laatst dat zij als kind een boek had gelezen dat 'De geheime tuin' heette. Het is een kinderboek uit 1911. Dat heeft haar nooit losgelaten dus haar 250 vierkante meter volkstuin moest en zou een geheime tuin worden. Dat vind ik nog eens een mooi concept. De meeste tuinen hier zijn alles behalve een geheim. Mijn tuin vind ik een wonderbaarlijke verkwikkende vallei. Dat kun je vanaf het pad niet goed zien, alleen bevroeden. In die zin is mijn tuin ook een beetje een geheim. En dat probeer ik met al die fotocollages te laten zien.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten