Op zondagmiddag gaan Bobby en ik vaak wandelen Doorgaans een heel fijne gewoonte. Bobby zoekt op de wandelkaart een nieuwe bewegwijzerde route en ik zoek er de digitale gegevens bij. Startpunt, digitale kaart, etcetera. Ik check ook altijd even het weer.
Het zou einde middag gaan regenen, om een uur of vijf. Met die wekenlange droogte achter de rug snakken we naar regen, denken we. Als we om half drie in de auto stappen en het regent, dan negeren we dat. Het regent best pittig.
De routes die Bobby heeft uitgezocht heb ik niet digitaal gevonden, en hij is de kaart vergeten. De wandeling die we willen doen loopt langs een camping bij Lage Vuursche. Maar de wandeling kunnen we niet vinden. En het regent nog steeds. Misschien kunnen we beter naar huis gaan, zeggen we nog. Het is geen goeie dag.
Maar dan herinnert Bobby zich nog een witte wandeling, genaamd De Vijver. Dat startpunt vinden we wel. Maar we hebben geen kaart bij ons en er is ook geen kaart bij het startpunt. Er ontbreekt onderweg af en toe wel eens een routepaaltje. En na een half uuro blijkt dat ik mijn telefoon kwijt ben. Het regent nog steeds. Het is echt een lange en rampzalige wandeling en we hebben er totaal geen richtingsgevoel. Met druipende jassen en druipende haren sjokken we voort. Gedesoriënteerd. Getergd. Moe. Een middag om gauw te vergeten. Als we thuis zijn schijnt de zon weer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten