Het was half februari dat ik voor het laatst naar de kapper was. Vlak daarna kwamen de onderzoeken, de diagnose en de operatie. En toen het herstellen. Mijn haar groeide en groeide en ik kon me niet voorstellen dat ik twee uur in een kappersstoel zou kunnen zitten.
En nu is het de hoogste tijd voor nieuwe krullen. Ik was al wezen vooroverleggen met de kapster of ze ook papillotten heeft, die geven een grovere krul, en ja die heeft ze.
Ik vertel alles. Over het wakker worden uit de narcose. Het piepen van apparaten in de zaal. De telefonerende mede patiënten. Dat ik na vier dagen naar huis moest en weigerde. Dat ik zo'n pijn had. En dat ik zo snel herstelde. Het is natuurlijk een griezelig verhaal, maar wel met een happy end. So far. Vind je het erg dat ik vertel, vraag ik nadat in het allemaal verteld heb. Nee hoor zegt ze. 'Mijn vriend vraagt wel eens of ik al die verhalen mee naar huis neem. Maar nee, dat doe ik niet.'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten