Ontploft

Vijf dagen ben ik niet geweest en de tuin is nagenoeg ontploft. Groeizaam weer heet dit. Het allermooiste is de roodbloeiende struik, die vorig jaar bij het determineren als ‘struikkamerfoelie’ uit de bus kwam en nu als ‘weigelia’.

Ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen. Ik had thuis nog een treurige hebe en een treurige salie in een pot, die zet ik maar hier in de aarde. De rododendron die ik er vorige week had neergezet bloeit al als nooit tevoren, hoewel nog erg klein. De hebe heb ik er maar naast gezet.

Dan ga ik binnen een poosje onder de iconen liggen. Daar was het hier toch allemaal om begonnen.

De accu

De accu van mijn fiets is stuk. Zomaar. Na vier jaar had hij nog steeds een groot bereik, dat viel me niets tegen, maar nu was het van het ene op het andere moment over en uit. Gelukkig maar dat het vorige week onderweg niet gebeurd is. ‘€545’, zei de fietsenmaker. ‘O nee, €599.’ Toen heb ik maar niet de zwaardere accu genomen want die kost €799. Dit is me ook gebeurd toen ik de fiets een week had. Toen zat er garantie op. Twee jaar garantie zit er op zo’n accu. Wat een handel!

De stilte

Nog snel even mijn flyertje printen voor alweer de 7e Stille Wandeling. We gaan de Kleine Maarsseveense Plas rond. En als we rond zijn gaan we weerom, want verder is daar teveel asfalt.

Vandaag lopen we met tien. We worden al een instituutje. Er is een vaste kern die meeloopt, er komen af en toe nieuwe mensen aanwaaien… Na afloop doen we een rondje: wat heb je beleefd! En sommigen vertellen dat ze met een groot verdriet liepen, vanwege sterfgevallen, en dat uiteindelijk door het samen in stilte lopen het verdriet minder scherp werd.

Bij mij leiden de stille wandelingen steeds tot intense dankbaarheid. Met de mooie natuurgebiedjes zo vlak bij huis, de aardige mensen die meelopen, de tevredenheid met het samen stil zijn… Dat ik dit bedacht heb en dat het werkt…

Groene Hart

Drie dagen fietsen door het Groene Hart levert een groene tekening op. Zo even uit de losse pols lijkt het schaap niet helemaal een schaap, maar toch best aardig.

Weer mooi

Het laatste stukje van de driedaagse fietstocht om en door het Groene Hart is nog slechts 34 km lang en bekend terrein. Door de Nieuwkoopse Plassen, langs de Meije, Kamerik, Haarzuilens, Maarssenbroek en dan weer Thuys te Zuylen. 

Het was een geweldig leuk uitje - op die middelste regendag na. Volgende keer echt een goeie waterdichte poncho mee. 

Het is begin mei zulk mooi lentegroen met overal koolzaad en fluitenkruid en kwinkelerende vogels, jonge eendjes en lammetjes. En niet te vergeten de allervriendelijkste Vrienden op de Fiets die zo gastvrij voor zo weinig geld hun paradijselijke(tuin)huis openstellen. 

Regendag

De hele dag zijn we rusteloos in de weer met diverse weer-apps, die allemaal net wat anders voorspellen. Globaal wordt er steeds één grote regenbui verwacht, zo tussen 15 en 16u, en daaraan vooraf af & toe en hier & daar een buitje, maar in werkelijkheid is het onverwacht veel meer. Vaak zeg je dat het doorgaans wel meevalt, maar vandaag valt het vies tegen. Het regent gestaag van 11-16u. Koud! Nat! Ik heb wel een regenbroek mee, maar Zus3 niet. Brr.

We beginnen in/rond Kinderdijk dat ik bijzonder treurig en troosteloos is met kou en regen. Al die sneue toeristen die daar in regenjas met paraplu een wandelingetje maken. We gaan maar gauw weer verder. Daarna Krimpen aan de Lek en Krimpen aan de IJssel waar we op een veerpont twee oudere Britse dames treffen die een 7-daagse fietstocht maken van Brugge naar Amsterdam. Ook helemaal doorweekt. Ze zijn de kroning van Prins Charles ontvlucht zeggen ze.

De IJsseldijk van Krimpen aan de IJssel naar Gouda is nat en naar, en nergens een plek om te schuilen. Wel bushaltes maar geen geen bushokjes. Pas in het gebied ten oosten van Gouda bij de Reeuwijkse Plassen stuiten we op een gezellig en droog etablissement ‘t Vaantje, waar we een beetje kunnen opdrogen. En dikkedakken. Als we weer vertrekken - het regent nog steeds een beetje -  blijkt onder onze stoelen een plasje regenwater te liggen. 

Met al die regen wordt het weg zoeken en vinden van de route ook steeds lastiger. We fietsen op een briefje met knooppunten, een fietskaart en de telefoon. Maar met al die regen gaat dat niet. Ik had al eerder ontdekt dat de nummers van de knooppunten op de kaart niet altijd matchen met die onderweg, de combinatie met de wegenkaart werkte goed om de fouten bij de stellen, maar met die regen moet alles diep in de tassen verstopt. We proberen ons te verlaten op de knooppunten-kaarten langs de route. Maar ons korte termijn geheugen is niet meer wat het geweest is, dus meer dan twee nummers in het voren kunnen we niet onthouden. Zucht.

Uiteindelijk komen we - weer na ca 77 km - via Bodegraven en Zwammerdam - met prachtig weer aan bij ons tweede onderkomen in Nieuwkoop. Een pláátje. Zomaar bij een vriendelijk echtpaar in de achtertuin.

‘Op fietse’

Dag 1 van een driedaagse fietstocht: 77 km. Met Zus3. We doen Utrecht-Vianen-Leerdam-Gorinchem-Hardinxveld. We hebben afgesproken op de Eco-stand-te fietsen in plaats van op de Tour-stand. Dat is wat zwaarder trappen, maar dan is de kans dat de accu voortijdig leeg raakt kleiner. En dat gebeurt dan ook niet.

Het stuk vanaf Vianen naar Leerdam is het meest bloemrijk, zo uitbundig lente-achting met koolzaad en pinksterbloemen. We willen graag langs de Waal naar Gorinchem fietsen, maar dat stuk van de route is helaas helemaal opgebroken wegens dijkverzwaring. In Gorcum rusten we uit op een terras met uitzicht op de Merwede en de voetvegen naar Woudrichem, Loevestein, Sleeuwijk en Werkendam. Daar was ik een paar jaar geleden met Will. Overal was ik met Will. Het stuk ná Gorcum via Hardinxveld-Giessendam is ook niet al te pittoresk. En de Alblasserwaard ook niet. Maar de lintdorpen Bleskensgraaf en Molenaarsgraaf maken alles weer goed.

We logeren in een tuinhuis in Molenaarsgraaf. Een huisje in een voormalige hooiberg. We wonen Dodenherdenking bij hier in het dorp, waar in 1944 een Brits vliegtuig neerstortte. Veel later werd de motor van dat vliegtuig gevonden in een weiland. Daar is nu een monument voor. De mensen zijn heel christelijk hier. Het is de Biblebelt. Ze zingen ook veel luider het Wilhelmus dan wij te Zuilen gewend zijn. 

Bij een veredelde snackbar gemaand ‘La Paloma Blanca’ eten we op het terrasje in de avondzon: het is wat het is: saté, patat en sla. Mmm.

De andere gasten op het terras adviseren ons volgaarne bij de route van morgen. Ze zijn duidelijk trots op hun Alblasserland. We blijken vlak bij Kinderdijk te zitten. Dat moeten we natuurlijk wel in de route meenemen ook al is het 20 km extra.

Morgen wordt wat regen voorspeld. Vanaf 15u.