Contactloos

Ik rijd een oude dame naar de begraafplaats. Het is de verjaardag van haar overleden echtgenoot, vertelt ze, en ze is er al een tijdje niet geweest. Daar voelt ze zich schuldig over. De mevrouw is duidelijk vergeetachtig. Maar twee zoons heeft ze die naar haar omzien en haar financiën doen. Ze hadden gezegd: ‘Mam, koop nu maar twee strippenkaarten voor de Buurttaxi, dan kun je een poosje vooruit.’ 

Vroeger kochten de mensen de strippenkaarten voor de Buurttaxi bij een sigarenwinkel of de bloemenzaak, maar tegenwoordig kan dat met pin in de taxi. Dus ik €50 intoetsen en zij houdt haar betaalpasje tegen het apparaat. Het is in principe contactloos betalen, maar nu vraagt-ie om een pin. ‘Dat weet ik niet’, zegt ze hulpeloos, ‘mijn zoon zei dat ik ‘m zo kon betalen.’ We proberen het nog een keer en nog een keer, maar steeds vraagt-ie om de pin. ‘Mijn zoon zei dat ik geen pincode hoefde’, zegt ze steeds. ‘Ik kan dat niet meer.’ En: ‘misschien moeten we het in twéé keer doen.’

Ik rijd haar eerst maar eens naar de begraafplaats.

Wanneer ze drie kwartier later weer terug gaat probeer ik het nog een keer en dan inderdaad in twee keer €25, zoals zij zelf voorstelde. Ik dacht: ‘Ik zou niet weten waarom hij dat dan wel zou doen, en deze mevrouw is niet meer helemaal bij, maar niet geschoten is altijd mis.’ En wat denk je? Het werkt. De onmisbare zoons, die overal voor zorgen. 

Na afloop proberen we op de Centrale te achterhalen hoe dit kon. Misschien heeft de zoon een limiet op contactloos pinnen gezet?

Reactie Zwager1:

‘Tegenwoordig geldt bij alle banken dat je tot €50 per keer zonder pincode kunt betalen. Bij €50 en meer moet je je code intoetsen. Zodra je met al die kleine bedragen samen boven de €100 komt, moet je  (voor de zekerheid) een keer je pincode intoetsen. Daarna kun je weer kleine bedragen betalen zonder code (tot de volgende € 100). Allemaal ter bescherming van de klant.’

‘Vóór Corona was de grens €25. Om contacten te verminderen is het €50 geworden. Dan hoefden de klanten minder vaak een betaalautomaat aan te raken.’

Gieteren

Vóór het huis gieter ik rond het avondeten zes gieters, na het eten naar de volkstuin waar ik minimaal vijftien gieters uit de sloot trek, en dan tot slot nog het achtertuintje waar we goddank wel een tuinslang hebben. Het kost dagelijks anderhalf uur. Ik heb het nu al een week gedaan sinds we terug zijn uit Normandië, en het is het natuurlijk waard, maar het is me wel een Taak, zeg. En ik doe alleen de verse plantjes, groenten en bloemen, niet het gras en niet de struiken. En het gaat steeds warmer worden. Tot nu toe is het zonnig maar niet heet. De tuinburen op de volkstuin gaan ook op vakanties en roepen de hulp van de buren in. Ze hebben het voor mij ook gedaan. Pff.

Misa Tango

Jongste Nichtje zingt mee in een Argentijnse Mis, ook wel genoemd ‘Misa Tango’, van componist Martin Palmer. Ze heeft me een uitnodiging gestuurd. Vrijdag in het kerkje in Vleuten, zondag in de Dominicuskerk in de wijk Oog in Al. Daar was ik nog nooit in. 

Het is best een groot koor, dit Amor Vincit, zeker 35 mensen. Het is leuk om haar daar te zien zingen, ook omdat ik haar meestal zag optreden als jazzzangeres. Leader of the band.  

https://youtu.be/n92CCs2wqac

Enkel für Anfänger

Gezien: de film ‘Enkel für Anfänger’. ‘Enkel’ betekent kleinkinderen.  Ik merk dat ik het steeds prettiger vind om films te zien met leeftijdgenoten in de hoofdrol. Dit is een leuke film. Drie kinderloze pensionado’s schrijven zich in bij een bureau voor hulp-opa’s en -oma’s. Een oude hippie die in een soort woonwagen woont. Een pas gepensioneerde vrouw die allemaal plannen heeft maar ook een echtgenoot die niets wil dan zijn modeltrein en. En een oud-arts, homo, weduwnaar. Ze krijgen kinderen toebedeeld uit hedendaagse gezinnen. Een Russisch jongetje, zoon van een Russische alleenstaande moeder, die nogal gepest wordt op school. Een jongetje uit een chique gezin met een hele jonge moeder en een veel oudere vader. En een boze oudere zus uit vaders’ eerste huwelijk. En een meisje uit een ecologisch bio-dynamisch gezin. De kinderen zijn heel dol op hun nieuwe oma’s en opa’s. Iedereen loopt tegen ongemakkelijke situaties aan. Grappige film.

De Familiedag

Als er een feestje is maak ik bijna nooit foto’s. Verjaardagen, etentjes. Nu mis ik ze. We hadden Familiedag - dit jaar in Oosterbeek. Eindelijk weer. 2019 was de vorige, maar toen kwam Corona. 

Tot dan toe deden we de Familiedag altijd in een horecazaak. Oma betaalt, zeiden we erbij, want we hadden ooit een bedrag van de erfenis apart gezet. Maar de bodem van dit potje raakt in zicht en dit jaar vonden we de horeca echt onbetaalbaar geworden.

Ons geweldige Nichtje in Oosterbeek bood aan dat het wel bij hen mocht. Mijn rol in het geheel dit jaar was uitnodigen, aanjagen, notuleren, en de lunch en de glutenvrije afdeling. Twee zwagers en een neef nemen taarten mee. Cateraars leveren lunch en diner - het diner met borden en bestek. We kiezen cateraars met goede glutenvrij aanbod, want we hebben maar liefst vier coeliakie-patiënten in de grootfamilie. Sinds Bobby dat ook heeft doe ik bewuster mijn best dat ook deze vier lekkere dingen krijgen. Het is erg leuk om hen te zien schranzen.

In de middag maken we een lange wandeling door de uitererwaarden en een stukje romantisch bos. Een gids bij het oude kerkje vertelt over de geschiedenis van het kerkje en de slag met de Engelse militairen in september 1944. We zijn met circa 28. Inmiddels heeft een deel van de jongste generatie andere prioriteiten zoals sport en EO-Jongerendag. 

Het is zo relaxed, iedereen kletst met iedereen en de kinderen spelen ook met elkaar. Tafelvoetbal en bordspellen. Zij zijn achterneefjes en -nichtjes van elkaar en kennen elkaar nauwelijks tot niet. Het is zo leuk. Aan het eind ben ik helemaal gevloerd en lig ik met Nichtje op de hoekbank te chillen. Er komen steeds meer daar naar ons chill-hoekje.

Nu is het wachten op de foto’s van zus1 die bijna altijd van de Familiedag een boekje maakt.  Nichtje zegt dat het volgend jaar wel weer bij hen mag.

En ja hoor, daar is de foto. Zo zien we eruit.

Snijbiet

Het wordt tijd om wat te oogsten. De sla is nog niet zo ver, maar de snijbiet is echt klaar, en de spinazie ook. Vandaag eten we snijbiet. We vinden allebei snijbiet niet de allerlekkerste groente, maar dat komt wellicht van de harde steeltjes, die kun je ook eerst apart bakken. Ik doen er feta door en geroosterde pijnboompitten, en gebakken aardappeltjes erbij.

Het ‘voordeel’ van snijbiet boven spinazie is dat snijbiet steeds weer aangroeit. 

Toch wel trots op eigen oogst.

Recept: https://simoneskitchen.nl/knapperige-snijbiet-met-knoflook-en-pijnboompitjes/

Saladetijd

Ik probeer wat nieuwe vegetarische maaltijdsalades uit voor als we bij mooi weer eventueel op de tuin zouden willen eten. Dan kan ik die thuis klaar maken en meenemen. De quinoa-salade met mango en cashewnoten van de de site De Hippe Vegetariër is verrassend heerlijk. En vandaag is het een zwarte bonensalade met een heerlijk avocado-citroen-knoflook-koriander-sausje. Ik serveer er nog wat taco-chips met salsa bij en we hebben weer een glutenvrij feestmaaltje.

- Zwarte bonenschotel: https://supersnelgezond.nl/zwarte-bonenschotel-met-romige-limoen-koriander-dressing/

- Quinoa-salade met mango, cashewnoten en cranberries: https://www.dehippevegetarier.nl/vegetarische-recepten/quinoasalade-met-mango-cashewnoten-en-cranberrys/