‘Digitaal vaardig’

Mijn zorgverzekeraar gaat met zijn tijd mee en is gedigitaliseerd. Alles is gedigitaliseerd. Je krijgt geen post meer maar (vrijwel) ook geen mailtjes. Er is in de online omgeving een rijtje facturen en diep in de site is ook ergens een Postvak In. Daar staan die facturen ook in, maar ook andere post. Je krijgt doorgaans geen melding dat er post is of een factuur. Soms krijg je wel een mailtje die is atijd licht dreigend gesteld, dat je dingen niet betaald hebt. Ik moet zeggen dat ik het overzicht een beetje kwijt ben. En met al die onderzoeken achter de rug en in het vooruitzicht  wil je er toch wat greep op houden. Zelf krijg ik geen facturen van de zorgaanbieders, ik heb geen idee.  Dat Eigen Risico van €485, is dat al opgebruikt inmiddels, bijvoorbeeld? En een factuur heb ik door zo´n dreigmail van schrik twee keer betaald. Wordt dat verrekend of moet je daar om vragen?

Vandaag wil ik dat eens oppakken en afhandelen. Het is toch een voortdurende onrust. Maar denk je dat er een telefoonnummer te vinden is op de site? Klantenservice heeft wel een knop, maar als je daar op klikt kom je op pagina's met 'veelgestelde vragen', en vooral géén telefoonnummer. Ik overweeg naar een zorgkantoor te gaan, er zit er een in Leidse Rijn en een in Zeist, dan zie je eens een mens, maar misschien als ik nog even door zoek. Omdat ik zo volhardend ben lukt het vandaag.

Je moet veel nummers BSN, DiGiD, en je hele dossier bij de hand hebben, dus dat maak ik. En de mededelingen in mijn 'Postvak In', en de afschriften van de bank.

Dat de facturen als 'onbetaald' in het systeem staan komt omdat ik niet via de Betaalknop betaald heb, legt de medewerkster uit. 'Als u zelf via de bank betaalt dan geeft het systeem dat niet aan. Nee. Dat kan niet.' 'Maar die Betaalknop doet het vaak niet', zeg ik. 'Ik móet wel. Nu is er vorige week een bedragje teruggstort. Waar bestaat dat bedragje uit? Ik heb daar geen bericht over, niet in de mail en niet in mijn Postvak In. Soms krijg ik een melding: 'Doe het via de app, maar die loopt ook vast.'

Nou ja, en zo lopen we alle kwesties door. Alles is betaald, stelt ze me gerust. Er zijn dus nog geen facturen van de januari-onderzoeken binnen. Dus die €485 'Eigen Risico' komt nog.

Ligt het aan mij, vraag ik, of ligt het aan u? Nee, U bent digitaal vaardig, dat hoor ik wel', zegt de medewerkster. 'Als ik zo eerlijk mag zijn', zeg ik, 'ik ben al heel heel veel jaren klant bij u, ik vind u sympathiek, en u wás adequaat, maar voor mij is dit inmiddels een reden om over te stappen.'

'Ik durf het haast niet te zeggen', antwoordt ze, 'maar misschien kunt u de app opnieuw downloaden? Misschien doet hij het dan wel.'

In de herkansing

Laten we het avondlijk zwemmen nog een kans geven, en nu een uur later. Dus niet van 20 tot 21 uur, maar van 21 tot 22 uur, Dan is er geen aquajoggen meer, en alle zeekoeien zijn huiswaarts en naar bed. 

Het is gewoon een genoegen: baantjes trekken in De Kwakel. 'n Half uurtje is genoeg, Ik kan zelfs aardig meekomen in baan 4, er zwemmen nu maar tien mensen in plaats van de dertig van vorige week, dus er is wat afstand tussen je voorganger en jou. Zelfs vind ik een dubbel kleedhokje, waar men gewoon de kont kan keren.

Voor wie de vorige aflevering over De Kwakel gemist had: zie hier.

Utrecht in de storm

Gelezen: ‘Stad in de storm’ van Thea Beckman, dat ik vorig weekend in de behandel in de Domkerk had gekocht. Het vertelt van een jongen die de zoon is van een drukker en boekhandelaar te Utrecht die in Oudewater tegen twee vrouwen aanloopt, moeder en dochter, die daar bij de heksenwaag een certificaat komen halen om te bewijzen dat ze geen heksen zijn. 

Op de trekschuit van Utrecht naar Oudewater ontmoet hij een vrijbuiterige jongen, een arme wees, die keihard moet werken voor de kost. Het klikt tussen hen. Er dreigt oorlog in Holland, de Fransen rukken op tot on Utrecht,  en de waterlinie om Holland heen wordt onder water gezet. Johan en Cornelis de Witt worden vermoord. Dat is zo’n beetje de politieke achtergrond te Utrecht waartegen dit boek zich afspeelt.

Het is een heel werk, zo’n boek lezen, het is nogal omvangrijk, maar heel educatief. Je leert van alles over de geschiedenis van je stad en wat oorlog en bezetting in concreto betekenden. Het lezen voelt weer net als vroeger dat ik als kind zoveel boeken vrat, dat er werelden voor je open gingen. Thea Beckman was zo in staat gewone kinderen te beschrijven. Ik herinner het me nu weer van ooit ‘Kruistocht in spijkerbroek’. Dat was uit 1973, ik weet dat Zus4 het las en toen ik ook. Dit boek is van 1979, toen studeerde ik en las ik geen kinderboeken meer.. 

'We bidden elke dag voor u'

De tot Best Life Church verbouwde Jacobuskerk op ons Prins Bernhardplein heeft vanmiddag Grand Opening. Vandaag breng ik mijn afval maar eens naar naar de diverse afvalbakken bij de kerk en na enig aarzelen loop ik er naar toe. ‘Mag ik even kijken?’ vraag ik aan een dame die sleutelfiguur blijkt te zijn. ‘Ik ging hier vroeger altijd naar de kerk.’ Natuurlijk ben ik als de dood dat ze gaat ‘getuigen’ en proberen me te bekeren. 

De kerkgangers mogen nog niet naar binnen, want de puntjes moeten nog op de ‘i’, maar ik mag wel. Gna. Apetrots laat ze me de nieuwe vloerbedekking zien. En de nieuwe stoelen. De nieuwe toiletblokken. ‘Met kerst hadden we wel 1600 mensen’, vertelt ze. ‘En dus veel te weinig wc’s. De pastorie hebben omgebouwd tot kinderkerk.’ ‘Waar is het orgel gebleven?’ vraag ik want boven zie ik een gapend gat. ‘ Het orgel hebben we weggegeven aan een kerk in Roemenië, of zo’n ander land’, vertelt ze, ‘en die waren er heel erg blij mee.’

En dan begint inderdaad het getuigen. 'Acht jaar geleden moest ik niets van Jezus hebben', vertelt ze, 'maar toen riep hij me. Maar hij zei ook dat ik moest wachten. Dat ik geduld moest hebben. En toen heb ik hier mijn man gevonden. En nu hebben wij deze kerk gekregen en hebben we hier om de hoek een prachtig huis kunnen kopen. Het is hier geweldig.' Als ik deze kerk en de mensen erachter Google valt te lezen dat zij en haar man en zij soort van preachers zijn.

Ik zeg dat ik echt blij voor hen ben met dit prachtige gebouw, maar dat ik voor de katholieken in de wijk wel sneu is. ‘Dat begrijp ik’, zegt ze, ‘we vinden het ook heel erg voor u. We bidden elke dag voor u. En u bent hier altijd welkom.’

Singer

Er zijn nieuwe tentoonstellingen in het Singer Museum in Laren. Op het gevaar af in afgeladen zalen terecht te komen gaan we toch. Het is al zo lang geleden! De ene expositie (‘Impressionisme & Beyond - A Wonderful Journey’) is een privé verzameling van de Van Vlissingen Art Foundation. De andere tentoonstelling is gewijd aan Lodewijk Schelfhout, Nederlands eerste kubist. Hij eindigt (net als Toorop) met katholieke kunst.

Singer is helemaal verbouwd. Theater en museum zijn verbonden en hebben nu een grote ruime brede gezamenlijke entree met een groot kassameubel om de doorstroom te vergroten. De winkel is twee keer zo groot geworden. De tuin is ook in de revisie. Het restaurant is ook verdubbeld. 

Het is weer een geweldige feel good tentoonstelling, waar ze bij het Singer erg goed in zijn, ditmaal met veel schilders die ik niet kende. Zeegezichten, bosgezichten,  tuingezichten, dorpsgezichten, schepen, paarden. Dat zijn de thema’s waar de Van Vlissingens in grossierden. Prachtig van kleur en impressie.

Ik koop altijd achteraf de catalogus om thuis alles nog eens na te lezen en hopelijk te onthouden. Het is erg druk, maar niet zo erg als ooit bij de tentoonstelling van Rothko in het Gemeentemuseum in Den Haag een paar jaar geleden. Daar stond het drie rijen dik voor elk schilderij en kon je het niet eens zien.  

Er is ook een wonder nieuw fenomeen aan de hand. Een opmerkelijk aantal bezoekers (vooral oudere heren) kijkt nauwelijks naar de schilderijen maar maakt er een foto van, en ook van de begeleidende informatie. Ze gaan dan pontificaal midvoor het schilderij staan, met de ellebogen hoog wijd, en benemen ieder ander het uitzicht. Als ze de foto hebben rennen ze voort naar het volgende schilderij. Gaan die mensen dan thuis op de telefoon die schilderijen nog eens bekijken?

Beska en Divna

Moet even heel diep in mijn geheugen graven (en in mijn blog) om de naam van dit kerkje weer te vinden. Het kerkje bij het vrouwenklooster op een eilandje in het Skadar Meer in Montenegro. Beska. 

Op de een of andere manier helpt het tekenen van kerken en kloosters me om pas op de plaats te maken en uit de hektiek van de dag te stappen. Zoals Ik-Móet-Nieuwe-Schoenen. 

Op de bovenkamer kan ik me daarvan losmaken. Het was er zo mooi op dat kloostereilandje. We werden er naar toe gevaren voor een X-bedrag en na twee uur weer gehaald. De jonge nonnen hadden zelf ook een motorboot om naar het vaste land te gaan en boodschappen te halen. Die bergwegggetjes er naar toe waren ijzingwekkend smal.

Bij het tekenen draai ik muziek van Divna, een verrukkelijke zangeres van Byzantijnse religieuze muziek, die ik hoorde in het kerkje aan het Meer van Ohrid. Wat zijn die voormalig Joegoslavische landen toch fantastiche plaatsen om te zijn. Maakten veel meer indruk dan onze laatste bestemming Dolomieten / Zuid-Tirol.

Mijn ordner met natuurtekeningen en stadsgezichten puilt uit. Ik heb een nieuwe gehaald, waar ik de landschaps- en urban tekeningen in gestopt heb. De andere zitten dieren, vooral vogels en bloemen. Elke tekening is een gestold  moment. Ik heb al bijna een halve meter.

Schoenenjacht

Als je haar maar goed zit, en als je maar trots bent op je voeten. 

Deze zaterdagochtend raap ik mijzelf bijeen om in de Utrechtse binnenstad nieuw schoeisel te zoeken. Die ouwe afgetrapte schoenen moeten weg. Ik neem me voor om álle schoenenwinkels in te lopen, van het Vredenburg door de Steenweg tot aan de Lijnmarkt aan toe, waar een Wolky-winkel. Zus4 heeft op hele vrolijke Wolky-sneakers gewezen op de Wolky website. Ik ga naar alle sneakerwinkels, want ik wil tenslotte sneakers, maar ook naar alle nieuwe merkenwinkels: Clarks, Gabor, Timberland, Birkenstock, Dr. Martens, Fred de la Bretonniere, en Wolky’s. Je weet nooit waar je tegenaan loopt. 

Het is het allemaal niet, tot ik de winkel van Dr. Martens binnenloop. Ik ga daar nooit in omdat ik het schoenen voor bozige jongeren vind. Leuke opstandige  jongeren, met stoere zwarte of kleurige op oude soldatenkistjes geïnspireerde booties. Dat past toch niet bij een dame van zestig. En nu hebben ze ze ineens met bloemetjes! En slangenprint. Ze zijn vrolijk en plat en stevig, eigenlijk precies wat ik zoek. Van de bloemetjesschoenen pas ik maat 39. Die zitten lekker, lopen goed, maar ze staan nogal bijzonder. En duur! 180 euro. Dan pas ik de slangenleren aan, en die passen helemaal bij mij, maar deze maat 39 is net te klein. Maat 40 hebben ze niet. Dat komt omdat het Engelse schoenen zijn, legt de verkoopster uit. En in Engeland hebben ze geen maat 39. Ze maken ze speciaal voor Nederland en vergeten ze dan optie sturen.

Ik app ze naar deze en gene voor een oordeel. Ik vind dat ik ze wel kan hebben en dat ik er niet uitzie als een boze oudere jongere. Maar toch twijfel, met name of men ze wel naar haar werk aan kan. Zus4: ‘Die Qual der Wahl, zeggen ze hier. Ik vind ze beide erg leuk. Ik zou ze zó kunnen kopen. En dan nooit aandoen.’ En Hani501: ‘Als je los ziet, denk je: tikkeltje te wild, amiga? Maar op de foto met jou staan ze gewoon heel leuk en vrolijk.’ Drie anderen zijn ook voor de bloemetjesschoenen.