Er is weer een nieuw besmettingskaartje in NRC. Ik weet niet wat ik verder over zal schrijven. For Your Information. FYI. Het wordt er met die besmettingen helaas nog steeds niet beter op.
vrijdag 5 maart 2021
Het kaartje
Er is weer een nieuw besmettingskaartje in NRC. Ik weet niet wat ik verder over zal schrijven. For Your Information. FYI. Het wordt er met die besmettingen helaas nog steeds niet beter op.
donderdag 4 maart 2021
Naar de kapper
Bij het Zoomzingen met het koor doen we even kletsen vooraf. ‘Hoe gaat het?’ ‘Goed.’ ‘Ik mag morgen naar de kapper!’ breng ik in. En alle dames gaan los over de kapper.
Vanmorgen is het zo ver. Wat ontzettend fijn. De laatste keer was in november. Het Poolse maisje is helemaal in voor mijn plan om een bob-kapsel te proberen. Het is ook nog eens zo klaar. Anders moet ze altijd om de oren heen knippen en dat is veel meer precisie-werk.
Wat heb je de afgelopen maanden gedaan, vraag ik. Niks, zegt ze. Koekjes bakken. Ze had zich helemaal gestort op koekjes bakken. ‘En eet je ze dan ook op?’ vraag ik. Nee, ze eet ze niet. Haar man eet ze op.
Theater Thuis
Ik ben alweer kwijt hoe en waarom ik er terecht kwam, maar ineens was ik (proef)lid geworden van Theater Thuis. Dat leek me wel wat in deze corona-tijd, dat je niet alleen televisie of Netflix kijkt, maar ook echt theater van echte mensen.
O ja, ik weet het weer: ik was op zoek naar de Berini’s, naar Rotterdamse An en Harry, omdat ik Marjolein Meijers had gezien als talkshowhost in Dordrecht. Ik vond ze geweldig, toen, in de jaren tachtig. De Berini’s blijken er al jaren geleden mee gestopt. Harry wou niet meer.
In de jaren zeventig en tachtig te Groningen ging ik veel naar het theater, maar in Amsterdam werd het gaandeweg minder. Het aanbod in Amsterdam is te groot, zei ik altijd, het is niet bij te houden. Ik beperkte het ongeveer tot De Mug met de Gouden Tand. Nu in Utrecht is het aanbod beduidend minder dan in Amsterdam, quantitatief. Er is hier een goeie schouwburg, maar veel van het aanbod en de artiesten ken ik niet meer. Of vind ik niet zo leuk.
Dus denk ik: kan ik mooi een corona-theaterbijspijkercursus doen. En zo raak ik verzeild ik een voorstelling van Erik van Muiswinkel. Uit 2013. Ik vind hem erg goed en leuk, maar ik moet zeggen: ze zouden het wat actueler mogen doen. Politieke grappen uit 2013 die doen het niet meer zo. Of oudejaarsconferences uit 2009.
Bobby en ik beginnen trouwens allebei te glimmen als we het hebben over de Berini’s. We kenden elkaar nog niet, maar hen wel. Die strakke regionale duo’s. Straatartiesten. In Groningen hadden we Rooie Rinus en Pé Daalemmer. Meer weet ik er nu even niet.
Wie ik ook leuk vind, maar dat is net weer een ander genre: Herman Finkers, Brigitte Kaandorp, Dolf Jansen. En jonger: Arjen Lubach, Plien & Bianca, Yentl & De Boer. En mijn heldinnen van weleer waren Jenny Arean, Jasperina de Jong, Adèle Bloemendaal, Martine Bijl. Moet ik die maar gauw tijdens mijn proeflidmaatschap op Theater Thuis gaan zoeken.
- De Berini's op Theater Thuis:
- 1 voorstelling van Erik van Muiswinkel op Theater Thuis
woensdag 3 maart 2021
Karbaat
Het is een driedelige serie, en ik heb nu anderhalve aflevering gezien. In de eerste kwamen vooral de moeders aan het woord, in de tweede de kinderen, en in de derde andere donoren die in verschillende klinieken zaad doneerden en dus ook heel veel nageslacht hebben. Die moeders te horen vertellen hoe ze daar in de behandelkamer lagen, met de benen omhoog in de stangen, hij met die eendebek in de hand, vaak met erotisch getinte praatjes en soms verkrachtte hij ze ook nog. Maar ze wilden zo graag een kind, dan zeiden ze maar niets, ook niet tegen hun man. Vertellen ze nu met tranen in de ogen. Hoe goedgelovig ze waren. De verzonnen donor-paspoorten.
De kinderen die hier in beeld (stuk of 15) komen zijn vaak best blij met hun broers en zussen. Er komen er steeds meer bij via de DNA-bank. Die kinderen vinden het zo te zien allemaal wel leuk.
Terugkijken:
dinsdag 2 maart 2021
Ommetje
Ik wil zo graag weer eens naar Zus4 in MeckPom en ik had bedacht: ik gá gewoon, wie houdt me tegen, maar als je dan toch even de regels leest dan mag het echt niet. Je moet je registreren, melden, test resultaten, quarantaines, in Duitsland zijn ook de huisjesparken dicht, vakantie is verboden. Alleen familiebezoek is beperkt toegestaan maar dan gaat het alleen over ouders en kinderen en grensverkeer. En Utrecht-MeckPom kun je echt geen grensverkeer noemen. Dus wachten we maar weer even en houden we ons op de been met weer een ommetje dichtbij huis.
Reenske wil wel mee op ommetje en omdat zij geen auto heeft graag in de buurt van Amsterdam. En zo vinden we een nieuw nog nooit ontdekt parkbos: het Diemerbos, in de oksel van de A1 en de A9. Ik herinner me nog dat het aangelegd werd in de jaren negentig, dat zag je vanaf de snelweg, en dat ik dan meewarig dacht: wie gaat daar nu lopen, en nu is het 25 jaar verder en blijkt het een heel leuk bos, een soort Amsterdamse Bos. En met die snelwegen valt het best mee. De A9 door de Bijlmer is inmiddels overtunneld, een kilometers lange tunnel, dus daar kan ik ook eens gaan kijken.
maandag 1 maart 2021
Dordt
Een van mijn lievelingsmusea is het Dordrechts Museum. Prachtig gebouw, schitterende tentoonstellingen. Genieten van schoonheid is het adagium van het museum en dat ervaar je daar in alle facetten: het gebouw, de tuin, het restaurant, de tentoonstellingen. En dan die stad zelf, daar aan de Merwede. Echt treurig dat het dicht is.
Bij Thoth verscheen nu het collectieboek Dordrechts Museum. Kijken naar zes eeuwen schilderkunst, dat ik in het kader van mijn nieuwe activiteit kunstboeken recenseren aangevraagd heb. Op de cover ‘Landschap met vaart’ van Jan Toorop (1889). Het is een mooi en beetje onconventioneel bladerboek.
Bij Thoth verscheen nu het collectieboek Dordrechts Museum. Kijken naar zes eeuwen schilderkunst, dat ik in het kader van mijn nieuwe activiteit kunstboeken recenseren aangevraagd heb. Op de cover ‘Landschap met vaart’ van Jan Toorop (1889). Het is een mooi en beetje onconventioneel bladerboek.
Nergens een aanleiding voor dit boek beschreven, dus ik ga een beetje snuffelen op de site. Deze tijd is een crime voor kunstinstellingen die bezoekers willen verwennen met de mooiste tentoonstellingen. Al die medewerkers die thuis zitten te bedenken wat ze zouden kunnen doen, zonder inspirerende aanwezigheid van de collega’s. Ze proberen ze van alles met filmpjes. De conservatoren die je door zalen geleiden. Thematische wandelingen door de stad. Ook leuk.
 |
| Het boek uit 2010 |
Ik kijk naar een interview met hun flamboyante directeur Peter Schoon op het Dordtse cultuurprogramma Kunstmin Live, in oktober 2020 opgenomen, waarin hij geïnterviewd wordt door Marjolein Meijers (zangeres van voorheen de Rotterdamse Berini’s). Hij vertelt wat ze als museum allemaal proberen om het hoofd boven water te houden, maar dit boek noemt hij niet. Raar, een boek geeft veel meer dan een filmpje. Ik ga de samenstelster maar eens mailen over het hoe en wat.
Zondag
Het is een hele eenvoudige beetje saaie zondag maar heel lekker. Het begint met dichte mist. Er is weer eens code oranje afgeroepen. Als ik wakker word moet ik echt even checken, want die weersvoorspellingen zijn vaak fout. Maar de mist is inderdaad spectaculair. Dit is het uitzicht uit mijn kapelletje hedenochtend.
Ik heb geen zin meer in Zoom-zingen dus de laatste les laat ik aan mij voorbij gaan. Ik heb ook geen zin in het tv-programma ‘De Verwondering’, waar ik vaak op zondagochtend naar kijk voor het zondagse gevoel. In plaats daarvan lees ik een paar hoofdstukken in een boek met portretten van spirituele vrouwen, maar dat boek boeit me ook niet bijzonder. Hier en nu en liefde, jaja, we doen ons best.
Het wordt een beetje krant lezen, het kerkblaadje van de krimpende katholieke kerk Utrecht, muziek luisteren, receptje zoeken, boodschappen halen, wandeling kiezen (Linschoten) mooie wandeling maken, mail beantwoorden, inroosteren bij de Buurt Taxi, koken, ‘Eredivisie’ kijken met bord op schoot, thee, ‘Zondag met Lubach’ kijken, kunstboek lezen. Zo’n dag. Lekker.
Dat er avondklok is merken we niet eens. Alleen als ik ‘s avond laat de voordeur op het nachtslot doe denk ik: anders zouden we nog een ommetje maken.
Abonneren op:
Posts (Atom)