De orkaan niet doorstaan

Op de foto hiernaast staat Hans P., rechts, op de rug genomen. Hij ontving ons afgelopen zomer in zijn elke verbeelding tartende nieuwe boekhandel Selexyz Dominicanen in Maastricht. De pluizenbol geheel links ben ik. Elise de B. maakte de foto. Zo trots als hij was. Aan de muur hangen de foto's van de megaverbouwing van de kerk.

Ik was verontwaardigd. Iemand die echt veel voor zijn bedrijf gedaan heeft en er spraakmakende dingen heeft neergezet wordt er bij een reorganisatieplan rucksichtslos uit gegooid. Hij past niet in het dit jaar ontworpen organigram. Elk jaar zijn organigram.

Ik heb een beroep waarin ik iedereen mag bellen, wat dat betreft alleen al erg leuk werk. Dus ik bel Matthijs. Die rommelt wat op zijn bureau en leest me dan de Personeelsmededeling voor. 'Toe Matthijs', zeg ik, 'laten we een gesprek voeren. Hoe kun je Hans er nu uitgooien!' 'Je bent geschokt', stelt hij verbaasd vast. 'Ja, inderdaad, ik ben geschokt en ik heb ook even geen vragen. Behalve dan: Hoe kún je'. 'Het is allemaal niet zo schokkend', zegt Matthijs, 'we hadden het in augustus al aangekondigd. Iedereen kon uitrekenen wat er ging gebeuren.'

'Natuurlijk ben ik teleurgesteld', zegt Hans. 'Ik had wel door willen gaan. Het is een fantastisch bedrijf en ik had er wel aan mee willen bouwen. Maar ditmaal heb ík de orkaan niet doorstaan.'

We zijn jaren geleden een keer samen naar Duitsland geweest. Jeroen en ik hadden een excursie naar de Mayersche in Aken en Gondrom in Kaiserslautern bedacht, met Hans als reisleider. We deden een kennismakingsrondje vooraf. Onderweg bleken we gedrieen een voorliefde voor de Griekse zangeres Haris Alexiou te delen. Hans kwam er vandaag in het telefoongesprek op terug. 'Drie jaar geleden heb ik je een kopie van die cd beloofd, zei hij, en elke keer als ik hem draai denk ik er aan.'

Bij de vorige grote reorganisatie - jaren geleden alweer - ben ik Donner in Rotterdam ingelopen en heb ik met diverse medewerkers gepraat. Woedend waren ze op de hoofddirectie. We waren een half jaar enorm gebrouilleerd. Ik herinner me nog dat Matthijs en Hans samen op hoge poten op de redactie langskwamen om alle incidenten waar ze woedend over waren te door te nemen. Na twee van de zeven incidenten behandeld te hebben zei ik: 'Laat de rest maar, ik snap jullie punt. Volgens mij kunnen we beter vrienden worden.'

Raar beroep, dat van journalist. De kunst van het vrienden worden en afstand bewaren.

Competentiemanagement

Vandaag hadden we op het werk een inleiding over competentiemanagement. Een competentiemanagementtrainer legde uit dat het erom gaat dat medewerkers binnen een bedrijf optimaal en almaar beter presteren. Om dat te bereiken moeten hun Capaciteiten, Mogelijkheden en Dromen met elkaar in balans zijn. Ofzo. Een weg daartoe was het POP, het Persoonlijk Ontwikkelings Plan. Dan weet je dat het allemaal klopt wat je doet in het leven en waar het naar toe gaat. Alsof het leven maakbaar is. Ik houd geloof ik meer van toeval en genade. Maar RoRo7 en Vinnie zeiden ooit een POP gedaan te hebben en daar glunderden zij bij.

Het was een heel eind fietsen naar het nieuwe kantoor tegen de wind in, meer dan een half uur, zowel de heen- als de terugweg wind tegen. Er zijn mindere reden om een potje te gaan wenen. Toch?

Thuis is het gelukkig windstil. Ik studeer op Weeping Willow van Scott Joplin uit het pianoboek Just Rags. Beetje over die ritmes struikelen. Mijn lieve broer zei gisteren fijntjes dat ik wel moest proberen me de intentie van de componist eigen te maken. Ja ja, ik hoor wel wat je zegt. Deze avond maar eens déze competentie gaan managen.

'Rouwig, maar niet rancuneus'

Noemde Hani501 haar gemoedstoestand toen ik Vespa kwam halen. Vespa is weer thuis. Wat heeft ze daar in godesnaam allemaal uitgevroten dat H. mij dit filmpje stuurt?

Verbij

Dit is verbij,
dit het gebeur,
dit maak niet bly,
dit maak nie seer,
dit is verbij.

Elisabeth Eybers (1915-2007)

Bovenstaand gedicht(-fragment?) citeer ik van een site van Simon Vinkenoog, als ik net heb vernomen dat Eybers is overleden. Eenmaal thuis zoek ik een bundel van haar in mijn poeziekast: het is de verzamelbundel Gedigte 1958-1983, die ik in 1986 kocht. Wat was er toen gaande in mijn leven? In die tijd werkte ik bij de toenmalige vrouwenboekwinkel Xantippe - nu Xantippe Unlimited. Van daaruit hadden we in 1985 de landelijke Vrouwenboekenweek georganiseerd, en in 1987 startten we met Surplus Vrouwenboekenkrant. Literatuur van vrouwen was toen een specialisatie. Er waren fantastische dichteressenoptredens, onder andere met De Nieuwe Wilden onder aanvoering van Elly de Waard. Met een goed ontwikkeld gevoel voor historie schreven en organiseerden we Schrijfsters in de Jaren Vijftig (Van Gennep, 1989), met optredens van oude schrijfsters. In het boek staan fantastische zwart-wit portretten van de schrijfsters, waar deze van Eybers sterk aan doet denken.
Eybers stond niet in het boek en ik geloof niet dat ze bij een van die bijeenkomsten was. Waarom eigenlijk niet? Wilde ze niet? Hadden we een Oordeel over haar? Wisten we niet dat ze in Amsterdam woonde? Ik herinner het me niet. Ik typ nog een gedicht over:

Krabbel

In die kafeehoek-kader vier
ou skoolvriendinne: drie deur vlyt
en sedige fatsoenlikheid
verslete, mededeelsaam, suur.

Slegs een, van wie die blik vergly
uit die gesprek, bedek die vonk
van drome en verdriet - nie jonk,
maar driftig, ouderdomloos, bly.

Uit: Neerslag (1958)

Trois Ans

In de boekhandel in de stad Langres (stad van de encyclopedist Denis Diderot en van Jeanne Mance, een van stichters van de Canadese stad Montréal) ontdekte ik dat ik Frans kon lezen. L'amour dure trois ans van de Franse schrijver Frédéric Beigbeder. Zo begint het (toe, even doorzetten, het zijn maar een paar regels en je begrijpt ze):

1. Avec le temps on n'aime plus

L'amour est un combat perdu d'avance.

Au début, tout est beau, même vous. Vous n'en revenez pas d'être aussi amoureux. Chaque jour apporte sa légère cargaison de miracles. Personne sur Terre n'a jamais autant de plaisir. Le bonheur existe, est il est simple: c'est un visage. L'univers sourit.

Dat heb ik toen maar gekocht. K. zag het boekje liggen en zei: 'Drie jaar? Daar doe je het wel voor he?'

Novembervakantie (2)

Dit was het tweede huis waar we waren, het buitenhuis van mijn goede vriendinnen K. en Fr. Het staat in een gehucht ergens tussen de dorpen Coiffy le Haut en Coiffy le Bas en heeft wel vijf gigantische slaapkamers, een woonkeuken, een bibliotheek, een kamer met tafeltennistafel en een schuur met gereedschap en houtvoorraden waar je U tegen zegt. Maar er was koud en alleen in de woonkeuken die houtkachel. Dus daar speelde het leven zich af. In de slaapkamer (wéér raampje linksboven) hadden we baat bij rubberen kruiken. K. en Fr. hadden in de slaapkamerkast weliswaar elektrische dekens opgeborgen, maar die hadden ze in de gebruiksaanwijzing niet vermeld. Dus hebben we ze niet gezocht en dus hebben we ze niet gevonden. Deze vakantie ben ik aardig vaardig met houtkachels geworden. Het lievelingsboek in dit huis was How to be Good van Nick Hornby.

Novembervakantie (1)

Twee weekjes was ik weg, met de ouwe getrouwe Nissan 100NX en met Bobby. Eerst een week naar Saarland (Dld) en toen een week naar de Haute Marne (Fr). Dit is het Duitse huisje, het heette Haus Hanne. Het lag in het dorpje Eisen ergens tussen Trier en Saarbruecken. Eigenaar was een oudere Meistermaler. Het was eind november en koud & mistig, maar we hadden de woningen geselecteerd op de Houtkachel. En we hadden van Hani501 een wit vloerkleed meegekregen om voor de respectievelijk Houtkachels te draperen. Als dat niet romantisch is! En dat was het. Boven-links is het slaapkamerraam met uitzicht op verre verten. Dan is mist niet erg.