IJskoorts

Zou het waar zijn? Komt er weer ijs? Kunnen we dit weekend schaatsen? Reizen we allemaal naar het noorden af om de noren onder te binden? Het laatste jaar dat ik me dat herinner was 1995, of was het 1996? Ik woonde in Noord, aan een sloot. We konden aan de keukentafel de schaatsen aantrekken.

Ik was in die tijd met een schaatsgek, die bij de eerste tekenen van vorst de noren uit de doos haalde en die hele avonden in de woonkamer aanhield. Ze kluunde over het witwollen tapijt in de woonkamer. Ik vond dat allemaal leuk - de liefde doet nu eenmaal rare dingen met je. Zodra in Friesland de eerste ondergelopen weilandjes bevroren waren blies ze alle werk af en vertrokken we. Dat waren nog eens tijden. Nooit, nooit zouden die tijden wederkeren, dacht ik, gezien de klimaatveranderingen. Máár: het kan verkeren. Het vriest en het zal de komende nachten blijven vriezen, voorspellen de weergoden.

Ik kwam een beetje in the mood door het nieuws van gisteren over FlevOnice. We kunnen nu bij Biddinghuizen of all places van 5 km natuurijs genieten. Raar gezicht, die rijtjes rug aan rug schaatsende personages in lege groene velden zonder dat het vriest. Het raarste vond ik dat ze er aan klunen deden. Sommige schaatsers kloegen over het ontbréken van scheuren in dit ijs. Mij hoor je daar niet over: van die scheuren kreeg ik altijd kramp. Zo heeft iedereen wat!

En zo lijkt het ineens een echt schaatsjaar te worden. Begin januari is de oude moeder jarig en volgens traditie doen we dan met de hele familie iets Leuks. Te Emmen. Dat valt niet mee, want daar was nooit wat te doen. Het werd net iets te te vaak bowlen. Maar: Emmen heeft nieuw beleid en doet tegenwoordig ook leuk in de kerstvakantie. Vorig jaar was er ineens Circus Renz. 'Nederlands gesproken', stond op het affiche, om te verhullen dat het niet het befaamde Circus Renz was, maar een Duitse achterneef. Mijn hele familie was nog nooit naar het circus geweest, wegens gewetensbezwaren ofzo, maar nu gingen ze overstag. Dit terzijde.

Dit jaar wordt dus schaatsen. Op de Markt is dit jaar EmmenOnIce. De header van de website suggereert een wijds schaatsbaantje, maar dat moet gezichtsbedrog zijn, want zo wijds is die Markt niet. Als je doorklikt zie je dat het echt kleinschalig is en dat de daar ter plekke te huren schaatsen oranje zijn. Kunnen we vast de outfit op aanpassen. Je kunt er ook op de groepsfoto. Kortom: dat wordt feest. En de neefjes uit Duitsland nemen de hockeysticks mee.

Het weer in Dokkum.

Bad Bullet

De voorgenomen sportfiets is er nog niet, dus toch maar op de Sparta Bad Bullet de tocht naar de Naritaweg ondernomen. Bad Bullet is kek, stoer, geil. Alleen: ik zou 'm niemand aanbevelen. Op de Sparta-site is hij haast niet te vinden, uiteindelijk onder het kopje 'trendgevoelig'. Ik weet niet of ik het eens ben met die benaming: Bad Bullet is een kruising tussen een Amerikaanse beach cruiser en een oude zware Duitse schoolfiets.

Bad Bullet mag dan officieel trendy zijn, er zijn ook bezwaren tegen hem in te brengen:
A. Hij is veel te zwaar.
B. Het stuur is te breed: je kunt niet naast iemand fietsen, op de Amsterdamse grachten kan geen auto je passeren en jij geen auto, hij past in geen fietsenrek.
C. Hij heeft te brede banden, zodat je heel veel weerstand hebt en dus niet opschiet. Deze en gene heeft me de afgelopen tijd al een Spartamet (die tegenwoordig ION heet) aanbevolen. Ik bedoel maar. De banden oppompen helpt overigens opzienbarend.
D. Je zit te ver naar achteren, je hangt als het ware in die fiets, wat voor een relaxed tienminutenritje niet erg is, maar voor een half uur tegenwind wel.

Toch zal ik Bad Bullet missen. Gewoon vanwege de looks. Vanitas vanitatis. Zonder dat ik het doorhad ben ik een grachtengordeldier met een grachtengordelsmaak geworden. Onze grachtengordelfietsenmaker Comman verkoopt Bad Bullet namelijk bij bosjes.

En eigenlijk viel het best mee, het ritje naar de Naritaweg. Het was nog geen 30 minuten. En als ik morgen de route vind zonder stoplichten kan ik daar misschien nog wel 5 minuten van af snoepen. Mag Bad Bullet misschien dan toch blijven?

Kemenche

Vanavond een concert bijgewoond van traditionele Griekse muziek. Christos Tsiamoulis speelde de ud (een soort luit), Sokratis Sinopoulos de kemenche (een soort lier) en Katerina Papadopoulo zong. Die laatste twee zijn van 1974. Ooit zaten ze samen in het kinderkoor van Christos' broer Iannis, en nu zijn ze getrouwd. Christos met zijn ud was bedoeld als de ster van de avond, maar eerlijk gezegd vond ik Sokratis en Katerina interessanter. Sokratis op de kemenche klonk echt schitterend en Katerina's zang ook.

Het was een soort verstilde cirkelende muziek, je kunt het meditatief noemen, maar misschien doe je dat als je er geen referentiekader voor hebt. Er kwam geen performance bij kijken, ze zaten gedrieen rustig op hun stoel te spelen. Alleen aan het ritmisch gewiebel van de Grieken in het publiek merkte je dat het bij hen iets anders aansprak. Bij de toegift slingerde een aantal van hen zelfs een rijdansje door de kerk, en de volksdansgroep uit het buurthuis te Zaandam-Oost haakte enthousiast in. Als het concert niet in een kerk was geweest maar in een Griekse taverna zou het heel anders van sfeer zijn.

Associaties natuurlijk met mijn verjaardag afgelopen 1 mei te Thassos. Daar werd ook veel gerijdanst, maar niet zo ingehouden. Wij deden hartstochtelijk mee. Na een Happy Birthday voor mij eindigde het dorpsfeest in liederlijke taferelen. Dames die wulps samen op de tafels dansten, borden die kapot werden gegooid...

Traditionele Griekse muziek vind ik vaak Turks klinken, maar dat hardop zeggen lijkt mij taboe. Maar waarschijnlijk heeft de volksmuziek aan beide lanten van de Bosporus dezelfde Byzantijnse oorsprong. En muziek blijkt ook Grieken en Turken te kunnen verbroederen. Zo speelt Sokratis samen met de Turkse muzikant Derya Turkan, hun cd heet Letter from Istanbul. Op YouTube is een filmpje te zien dat ze samen spelen.

Voor de feiten: het concert was in de Geertekerk in Utrecht, waar Muziekcentrum Vredenburg sinds de verbouwing onder meer naar toe geweken is. Het programma wordt op 18 december uitgezonden in het NPS-programma In Concert: Passaat via Radio 6.

Bourbonne-les-Bains

Een moment terugdenken aan de laatstleden vakantie. Nog maar twee weken geleden zaten we nog in de Haut Marne! Frankrijk! Twee jaar geleden was ik ook al eens in de stad en arrondissement Langres, en toen was ik ook al geintrigeerd door de vele tinten grijs en beige. Ik heb maar weer eens geprobeerd het op papier te krijgen - het is geloof ik wel een beetje gelukt.

Het kerkje van Bourbonne-les-Bains, waar deze tekening gemaakt is, was binnen en buiten beeldschoon van grijzen en beiges. We planden er de avondmis bij te wonen, na de wandeling, maar er was niemand te bekennen. Een buurman wees ons door naar een kapelletje, waar een stokoude priester de mis hield. De man viel bijna om van ouderdom. De vier oude dames in het gehoor hielden hem letterlijk en figuurlijk overeind. Dat was mooi. Hoelang nog? En dan?

Voor de kenner van tekenmaterialen: ik werk doorgaans met pastelkrijt. Ik heb twee dozen van het merk Rembrandt, dure krijtjes, maar mijn lievelingsdoos draagt de naam Marie's, volgens mij van Chinese oorsprong. Ik heb 'm tien jaar geleden voor een klein bedrag in een winkel voor kunstenaarsbenodigdheden te Hamburg gekocht, tegenover het Museum aldaar. De tekenleraar die ik toen had (tekencursus te Artis) prees de vale tinten van Marie's krijtjes. De Rembrandt-krijtjes hebben veel primairdere kleuren. De tekenleraar wist te vertellen dat de Marie's-krijtjes in Amsterdam af en toe wel op het Waterlooplein te vinden zijn, maar ik heb ze nooit gevonden. De krijtjes en de doos zijn inmiddels helemaal naar God, en worden door postelastieken bij elkaar gehouden. Maar zonder deze krijtjes zouden mijn tekeningen er niet zijn.

Waarom dat grijs en beige? Op bewust niveau kan ik die tinten echt niet mijn lievelingskleuren noemen. Ik denk het soms te kunnen verklaren uit mijn land van herkomst, Drente, waar zo buitengewoon veel bejaarden wonen met grijze permanentjes en beige mantels. Doe maar gewoon dan doe je gek genoeg. En hoezeer ik die houding ook haat, bij het tekenen zijn vale kleuren met lichtwerking het mooiste wat ik kan bedenken.

Mooi wandelen kun je trouwens rond Bourbonne-les-Bains.

Iraanse blogcultuur

Gisteren een heel gesprek gehad over bloggen. En niet eens naar aanleiding van Doris Lessings neologisme blugging, maar door de link naar mijn eigen blog die ik haar gestuurd had. K. heeft het niet zo op bloggen. Ze voelt het niet, vindt het eenrichtingsverkeer, houdt niet van mystificaties, heeft liever echt contact.

Hoe kan het dat ik het bladeren door wildvreemde bloggen zo ontzettend fascinerend vind? Ik vind het echt, creatief, en geweldig van energie. Net kwam ik bij toeval op een blog genaamd Falsist, schitterend van foto en kleur, maar door de gebruikte lettertekens geheel onleesbaar. Heel af en toe zijn er foto's en illustraties gepubliceerd, dat je denkt: de auteur is van de damesliefde. Ben ik nou gek? Waar komt dit vandaan? Iran? En dan dat muziekstuk!

Een paar maanden geleden heb ik een boek gekocht over de Iraanse blogcultuur: Wij zijn Iran. De jonge Iraanse weblogscene door Nasrin Alavi (Meulenhoff). In dat land moet zo veel ondergronds, maar er is een ontzettende uitingsdrang. Veel over seksualiteit.

(Overigens kom ik elders het muziekstukje tegen met bewegende beelden. Misschien ben ik wel enorm onnozel.)

Adieu Frederiksplein (slot)

Nou ja, en alleen maar lijden was het nou ook weer niet. Rechtsachter zie je een stukje Jonathan.

De schemerlampen waren van een Duitse kunstenares van wie ik de naam kwijt ben, ze sneed de modellen uit het oubolligste behangpapier dat je je maar voor kunt stellen. Iedereen die ons bezocht ging een beetje glimlachen. Kom daar maar eens om op een doorsnee kantoor. Misschien dat een van mijn lieve lezertjes de schemerlampen herkent, dan kan ik een link naar de website van de kunstenares maken. (De foto heb ik gepikt van RoRo7).

Jeroen: bedankt! De site van de behangkunstenares heet Inke.nl

Adieu Frederiksplein (2)

Het is 17 uur. Iedereen is weg. Ik zit alleen met een halflege fles champagne in het pand. Mooi dramatisch. Vanmiddag hebben de verhuizers het meeste meegenomen - al zijn ze natuurlijk cruciale meubelstukken vergeten. Net hebben Vinnie en ik de eennalaatste pdf van het laatste nummer doorgenomen, want er was vandaag ook nog een Kerstnummer af te ronden. We hebben er maar iets optimistisch van gemaakt. Het is best aardig geworden, alleen de kerstquiz is nog niet helemaal naar wens opgemaakt.

Jonathan belt. Over een half uur komt hij de computers afkoppelen. 'Marty, jij en ik zitten hier sinds 2000', zegt hij invoelend. 'Marty is best emotioneel...' Ik kijk naar de vrolijk geverfde wanden, de schemerlampen van jaren-zestig-behang. Wat een goeie energie was er toen we Kenniscentrum begonnen. Tekenend daarvoor zijn de muren en de schemerlampen in de kleur oranje, blauw en appeltjesgroen. Mirjam H. en Ellen M. schilderden de meeste wandjes. Daarna volgde een mooie avond met Jeroen K., Connie V. en Ellen schemerlampen op de wanden plakken met op de achtergrond vervreemdende muziek van Yann Thiersen uit de film 'Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain'.

Maar sindsdien ging Ellen weg, toen Mirjam, toen Connie en als laatste Jeroen. En nu wij allemaal. En een volgende huurder gaat straks die vrolijke wandjes er uit slaan. Emotioneel? Ik?

Vanmiddag ben ik sportfietsen wezen kijken. Want Sloterdijk. Ik zag een mooie koningsblauwe glimfiets met zeven versnellingen voor slechts 150 euro. Zeker uit China, zei ik gewiekst. 'Nee hoor', zei de fietsverkoper, 'uit Maasmechelen, van een Nederlandse fietsenmaker. Alle vitale onderdelen zijn van aluminium, dus hij kan best buiten staan. U mag 'm gerust proberen.'

Vinnie heeft ook twee glaasjes champagne gehad, maar hij haalt nu een bakfiets bij McBike om de laatste rode stoelen in te laden. Dan heeft hij ook een echt ingericht huis. Wat Boekblad al niet betekent voor de mensen. Adieu Frederiksplein.