Negorijdichter

O Komrij! Hij schrijft het wonderlijk nieuwe galgje- of scrabble-woord 'negorijdichter' op zijn blog en wel in Emmens verband. 'Bart 'Telraam' Droog is dorpsdichter geworden van het lieflijk gelegen Emmen. Hij neemt het stokje over van de verpletterende poëet Gezienus Omvlee, die te kennen heeft gegeven terug te willen keren naar de varkensteelt. Een beslissing die ik namens alle varkens toejuich. Ik herinner me Bart 'Telraam' Droog vooral als de man die op zijn website Rottend Staal, zaliger nagedachtenis, een verbeten campagne voerde om het zojuist ingestelde instituut van dichter des vaderlands om zeep te helpen. En daarna als degene die tot vervelens toe, op dezelfde site en overal waar hij een mogelijkheid zag, de oprichting van een niet-commerciële poëzieclub probeerde te saboteren. Ik wens de negorij Emmen veel succes toe.'

Ja, Emmen is mijn land van herkomst. En nee, daar is niets mis mee. En nee, ik ben er niet trots op. En toch doet zo'n zin zeer. Wat kan ik doen? Emmen verdedigen? Of de dichter Bart FM Droog?

Bart FM Droog (foto) schrijft over zichzelf op Rottend Staal: 'Hij werd geworpen op een tweepersoonsbed in de wijk Angelslo te Emmen, in een bungalow aan de Woerd 22, waarin naast zijn ouders al zes broers en zussen bivakkeerden, op die koude winteravond, de 18de februari 1966. Hij onvoltooide zijn middelbare school te Emmen en toog in 1983 via Berlijn naar Groningen, waar hij werkte als o.a. acquisiteur, barkeeper, chauffeur, horecabedrijfsleider, industrieel schoonmaker, plaatwerker, scheepsbouwarbeider, steigerbouwer en rijksambtenaar.'

Er komen best aardige, zelfs getalenteerde mensen uit Emmen. En Emmen heeft een befaamde dierentuin, en hunebedden, een mooie boekhandel, een mooi bos, en heel veel lieve grijze mensen. Misschien is het tijd voor een Emmen-blog.

Op Rottend staal staat een actie tegen Komrij's bloemzing De Nederlandse Poezie, ofwel De Dikke Komrij. Dat verklaart waarschijnlijk de kwalificatie Bart 'Telraam' Droog.

Bond Girl

Frances en ik moesten nog een keer op de foto, omdat de vorige foto's afgelopen oktober om negen uur des ochtends genomen waren, nadat een week lang alles misgegaan was. Maar het zóu lukken, hoe dan ook. Die staat van zijn tekenende zich op onze gezichtjes af. Vooral het mijne. Daar hielp geen lieve blusher of eyeliner aan.

Die foto kon echt niet meer. We zouden nu op tijd en ontspannen opnieuw op de foto. Die foto werd echter almaar weer uitgesteld, vanwege mijn Influenza A. Influenza A flatteert niet. En toen het bij mij een beetje over was kreeg Frances het. Maar ja, de foto moest en zou komen. Hier mogen we nu uit kiezen.

Dat viel niet mee en de collega's moesten maar meebeslissen. Klis was om hem moverende redenen ineens behept met nietsontziende eerlijkheid. Hij vond het net James Bond met Bond Girl. Of dat een compliment voor wie dan ook was laten we even in het midden. (Frances: 'Wie is dan de Bond Girl?'). Hij meende ook te moeten mededelen dat griep echt niet goed is voor een foto, dat we beter hadden kunnen wachten. En dat streepjes onder de ogen mij ook niet echt staan. Too much. Kortom: feed back van het genre dat héél goed is voor het zelfvertrouwen. Ik vrees dat Frances en ik voor het derde nummer van Boekverkoper wéér op de foto gaan. Als serie 'niet-helemaal-gelukt' wordt-ie wel weer boeiend.

Foto's: Hannie van Herk.

Polaroid

Polaroid stopt ermee. Dat is nog eens treurig nieuws. Ik ken diverse mensen met indrukwekkende verzamelingen polaroid-foto's, vooral gescoord in Amsterdamse cafés. Zelf ben ik ook al jaren een fervent verzamelaar. Jaren geleden begon dat, toen ik een tijd erg hard werkte en veel buitenshuis at. Het leven leek wel een soort opwindend, maar eigenlijk was het saai, at ik voortdurend met werkcontacten en verwaarloosde ik de vriendinnen.

De Polaroid-foto's moesten het bewijs vormen dat het allemaal de moeite waard was. Dat het leven dat ik leidde 'het volle leven' was. De serie aanleggen was ook leuk. Regelmatig kwam in de restaurants en kroegen een 'rozenman' langs, doorgaans een Indier of een Pakistani, die dinerende mensen als romantische herinnering een roos en een polaroid aanbood. Voor vijf gulden. En toen de euro kwam vroegen ze vijf euro. Eerst liepen ze twee vrouwen altijd voorbij, maar ze leerden dat die ook klandizie gaven. En ik dong af, werd als vaste afnemer desalniettemin beste vrienden met de Paki's. De eerste tien stelden nog niet zoveel voor, maar er groeide een fascinerende stapel. Wat zegt zóiets over mij, over het stadse leven in de 21e eeuw?

Inmiddels liggen er al 131 Polaroids naast mijn scanner. Het zijn idiote foto's met als enige constante: ik. Vaak zijn de kiekjes onscherp en bijna iedereen staat er lelijk op. Je wist een paar basisregels op te stellen om ze niet al te lelijk te laten zijn: naast elkaar gaan zitten in plaats van tegenover elkaar; niet naar elkaar toe buigen; breed stralen. Soms weet ik niet eens wie er met me op de foto staat. Een vreemd personage met wie ik levensverhalen uitwisselde. Waar het die avond over ging en hoe de avond verliep weet ik meestal nog wel.

Ze staan al jaren bijeen op mijn website 'Het Volle Leven'. De meeste foto's heb ik 's nachts vóór ik in bed stapte op de site gezet en een link naar het personage in kwestie gemaild met de tekst: 'Daar sta je'.

De reeks groeit nog steeds, al gaat het nog maar heel langzaam, omdat ik al jaren graag zelf kook en thuis eet. Veel Paki's stopten met de rozenverkoop en verkopen alleen nog Polaroids. Hoewel de meeste cafébezoekers hen hooghartig afwijzen is er blijkbaar nog steeds voldoende klandizie om het métier vol te houden. Zou deze folklore stoppen nu Polaroid ermee stopt? Jammer hoor!

Het einde van Polaroid
Mijn reeks Het Volle Leven

Valentijn

De kranten staan nu al vol met Valentijnsdag. Moet je je nu door deze commerciele onzin laten meeslepen of niet? Kaarten vol hartjes in de wereld gaan rondstrooien en/of stilletjes afwachten of er wat komt? In nrc next vanmorgen kregen we alvast een preekje over liefde voor jezelf als basis voor het kunnen geven van liefde (heel waar, maar toch beetje kaal) met als illustratie een vaas bloemen voor jezelf. Dus heb ik vanavond op de piano maar mooi 'My Funny Valentine' en 'Someone To Watch Over Me' ingestudeerd. En u kent het procédé inmiddels vast al: als u op het plaatje klikt wordt het groter en kunnen de muzikanten onder mijn lieve lezers het printen en ook gaan oefenen! Héél bevredigend idee als u allemaal meespeelt, op uw piano, gitaar, klarinet, altviool, kerkorgel, blokfluit, trekzak, mondharmonica, whatever...

Onrustbarende ruis

Het is wel een héél ander boek dan dat van Meijsing. Dit is erg bijzonder grappig, een frisse wind om je geest mee door te waaien.

Als ik het plot ga navertellen blijft er niets van over. Schrijver met writers block vindt mobiele telefoon in het Vondelpark. De tragische liefdesgeschiedenis tussen Maurice Maillot en Do, alias Adolphe Klein, alias Dora, de vrouw die hij op het spoor komt nadat hij de telefoon gevonden heeft. Maurice over de telefoon: 'Meteen toen ik hem zag, toen ik háár zag bedoel ik, ging het door me heen: mijn leven neemt een andere wending.'

De erotiek van Maurice en Do beschrijft Mutsaers op een ongekend grappige wijze. Nadat ze één keer de liefde bedreven hebben (Do is nogal op plasseks) nodigt zij hem uit voor een honeymoon te Oostende, maar daar moet hij dan wel een paar maanden op wachten. Wat hij ook zonder morren doet.

Het boek staat vol opmerkelijke plekken en inzichten. 'Vaak is de consensus een regelrechte moordenaar', aldus Mutsaers in een interview met Onno Blom in Trouw. 'In een tijd van watervrees voor terrorisme mag dat ook wel eens gezegd worden. Wat moeten we aan? Wat moeten we vinden? Wat is een mannetje, wat is een vrouwtje? Wat is een mens, wat is een dier? Wat is goed en wat is slecht? Wat is ernst en wat is ironie? Mijn medelijden treft in de eerste plaats de slachtoffers van de consensus,' aldus Mutsaers.

Er staat een treffende quote van literatuurcriticus Anthony Mertens achterop Koetsier Herfst: 'De ruis in de teksten van Charlotte Mutsaers is geruststellend en onrustbarend tegelijkertijd, want het weer kan daar van het ene op het andere moment omslaan.' Kan het van harte aanbevelen, vooral voor wie een beetje vastzit in het een of ander.

Recensies: Arjan Peters in de Volkskrant en Onno Blom in Trouw.

Lentegroen (2)

Het is dat ik me niet zo mag inspannen. M. zegt dat ik Influenza A heb, net als half Nederland, en die kan het weten. Anders reed ik nu stante pede naar het tuincentrum voor een achterbak vol lentegroen. Nu heb ik mij beperkt tot een bosje narcissen en drie potjes blauwe druifjes bij de supermarkt. Tulpen en amarylli had ik al. Had ik maar een tuin. Kon ik maar een dagje spitten.

Behelp ik me nu maar met een vaasje, wat plaatjes en interculturele interpretaties. 'Brood is voedsel voor het lichaam, de narcis is voedsel voor de ziel', zou de profeet Mohammed gezegd hebben. Terwijl voor veel westerlingen de symboliek van de narcis gekoppeld is aan ijdelheid en zelfzucht, staat in veel oosterse landen de narcis symbool voor een treurige liefde. 'Om elkaar eeuwige liefde te betuigen, sturen van elkaar gescheiden geliefden elkaar een narcis, om zo het liefdesleed te verzachten.' Mooi.

Lentegroen (1)

Hani501 kwam op ziekenbezoek. Ze heeft een nieuwe auto gekocht vandaag. Hoera. Ik moet nog even geduld beoefenen voor ik een nieuwe wagen kan kopen, maar daarom kan ik des te blijer zijn om andervrouws bolide. De auto betekent steeds meer voor de vrouw, zo stond gisteren in de krant. Goh...

Ze heeft straks een lentegroene Citroen Saxo. En alles doet het. Voorzien van alle gemakken, die iedereen doodgewoon vindt, zoals stuurbekrachtiging, elektrische ramen, centrale deurvergrendeling, sigarettenaansteker (waar de TomTom op aangesloten moet), maar de gebruiker van oude bakken kent louter ongemak en heeft dat jarenlang goedgepraat. Heb ik laatst nog met Nichtje ons slap om gelachen - zíj heeft een oude Polo, waar de verwarming het niet van doet. Als het mist moet ze uit het zijraam hangen om te kunnen kijken waar ze rijdt. En dan vragen meerijders: Kan dat raampje niet dicht? Het is kóud? Nee, dat raampje kan even niet dicht. Hoe je je dan scháámt.

Bij Hani501 deden de laatste maanden kilometerteller, snelheidsmeter en benzinemeter het niet meer. Best onhandig. Maar voor mensen die oude bakken rijden is haast geen ongemak erg genoeg. Je auto dáárom vervangen klinkt als: een nieuwe auto kopen als de asbak vol is. De grens van het ongemak was nu blijkbaar bereikt. Van de weeromstuit maakt ze zich nu al zorgen over die elektrische ramen, want als dat mechaniek het begeeft, kunnen die ramen dan nog wel open?

Ze belde vanmorgen al om vijf over negen met het heuglijke nieuws. Gaan we proefrijden? riep ik enthousiast, hoewel nog te bedde, want ik ben een fanatiek proefrijder. Ze zou gráág willen, maar dat zat er nog even niet in. Eerst moet de garagehouder de lentegroene Saxo nog rijklaar maken. Nieuwe lentegroene banden, lentegroene distributiesnaar, lentegroene radio..., en als dat er allemaal op en aan zit, woensdag, dan kunnen we.