vrijdag 4 december 2015

Het Syrië van Assad

Bobby is naar zijn moeder. Ik kan een avond miezemuizen en zappen op de bank. 

Zo kijk ik op NLZiet naar een VPRO-documentaire: 'Het Syrië van Assad' van een Amerikaanse journalist met een filmer, die wil begrijpen dat Syriërs aan de kant van Assad vechten. De werkelijkheid is altijd genuanceerder dan wat de media tonen.

Hij probeert contact te krijgen met relevante personen en partijen, en filmt vanuit de auto en op straat. Voor ons is Assad de ultieme bad guy, maar als je hiernaar kijkt dan zie je toch wat anders. In het deel van Syrië dat nog onder Assads regime leeft functioneren de maatschappij en overheidsdiensten redelijk gewoon. Voor zover dat kan in een land in burgeroorlog. Het lijkt een open maatschappij met ook plek voor het moderne leven. Hippe jongeren, westerse kleding, feestjes. Ook in Syrië is veel grote vluchtelingenopvang waar mensen bivakkeren die gevlucht zijn voor IS. Wij geven ons land niet weg aan die terroristen, zeggen ze. En als je kijkt naar de situatie in Libië, Irak en Afghanistan, dan zou dat ook wel eens een beetje waar kunnen zijn. Wie ben ik? Ik kan de berichtgeving niet overzien en beoordelen, maar dit lijkt mij een heel relevante uitzending.

donderdag 3 december 2015

Weer klaar

Nieuwe nummer is weer klaar. Wat zal ik erover vertellen? Ik ben trots op ons. Verder zijn het weer zware tijden. Ik vind dat ik over het werk niet kan/mag schrijven. Zeker niet bloggen. Bobby zou graag zien dat ik alles opschreef. Ik wil dat niet. Ik houd  het hier bij onderwerpen als lekker eten en drinken, concertjes en buurtbiebjes. Die dingen zijn ook allemaal waar.

woensdag 2 december 2015

Beheerder

Ik had me het niet helemaal gerealiseerd, maar nu het biebje er staat ben ik er ineens beheerder van. Buurman Jeroen heeft het getimmerd en geplaatst, maar ik moet er boeken in doen. en dan maar hopen dat andere mensen er niet alleen maar boeken uithalen, maar ook boeken in doen. Gelukkig krijgen wij op het werk veel boeken. 

Ik neem een stapeltje boeken voor het biebje mee naar huis, leg ze even op de bartafel en dan ziet Bobby ze. Hij houdt nogal van boeken. 'Mag ik even kijken voor je ze in het biebje zet?' 'Natuurlijk', zeg ik. En wat denkt u? Hij wil ze graag allemaal houden. Dat kan ik hem natuurlijk niet weigeren, maar voor heb biebje schiet het niet op.:

Mensen lopen er langs (vooral de hondenuitlaters) en kijken verbaasd. Beetje wantrouwig. Buurman Jeroen heeft er houten opschrijfbordjes en een zwarte dikke stift aan gehangen.

Vandaag heeft iemand op zo'n bordje geschreven: 'Kan er een bordje bij hoe het deurtje open gaat?'  Ik ruk aan het deurtje en het gaat inderdaad niet open. Ik ruk harder en harder, en dan schiet het los. Het klemt enorm. Wat een verantwoordelijkheid, maar wel geweldig: beheerder zijn van een buurtbiebje. De boeken ga ik niet meer vooraf aan Bobby laten zien. Hij kan in het vervolg zelf uit het biebje scoren.

Retro seventies

De kamer boven - die mijn kamer wordt, en tevens logeerkamer - raakt steeds leger. De dozen daar zijn leeg en de inhoud is in de 'zolderkasten' geraakt. De tijd is daar om er meubels bij te gaan zoeken. Ik weet nauwelijks wat ik wil. Mijn eerste droom is twee fauteuils voor het raam met uitzicht op het plantsoen. Zonder dat ik van het bestaan wist blijk ik beïnvloed door een trend. Ik zoek op 'blauwe fauteuil' en raak gebiologeerd door deze stijl. En nota bene in Mainz vorige week verzeilden we in een hip café dat helemaal ingericht is met seventies-meubels: deze stijl.

Ik vind het ontzettend leuk en gezellig en behaaglijk. Bobby's commentaar: je gaat de Wendeling nabouwen. Dat is het huis waar ik van ca 1967 tot ca 1975 opgroeide. Hij is daar nooit geweest.

dinsdag 1 december 2015

Donker Utrecht

Donker Utrecht is heel donker. Als automobilist vind ik het af en toe gewoon eng. Zeker als het regent en waait. Dacht eerst dat het misschien aan mij lag, aan de oude ogen, maar Hani501 en Mandy zeggen desgevraagd het ook te hebben. Het is vooral dat je in het donker de fietsers niet ziet. Dat je soms niet durft door te rijden omdat je bang bent dat je een fietser schept. We weten niet waar het aan ligt. De straatverlichting? De fietsers zonder lamp?

Co-creatie

Binnenkort komt er de eerste inspraakavond met de Gemeente over het plantsoen, en vanmiddag hebben we als burgerinitiatiefgroep voorbespreking. Ik ga helemaal mee in het proces, heb ik besloten, maar ik zit het met enige verwondering bij. Er zijn volgens mij al tientallen ambtenaren bij betrokken, van allerhande richtingen en departementen, en de projectleidster voert ons in allerlei mistige procedures in die nodig zijn om het project tot een succes te maken. Ondertussen wordt ze een paar maal door haar privéleven gebeld en ge-appt: man, kinderen en moeder.Maar dit terzijde.

Ze heeft een voorzitter (v) gecharterd die de bijeenkomsten gaat voorzitten. Die is er nu ook al ook bij. Ze hebben al draaiboeken gemaakt, waar ze het trouwens ter plekke niet helemaal over eens zijn. Maar dit terzijde. Het gaat allemaal in co-creatie gebeuren. Nieuw modewoord. We weten het ook niet, maar we laten het uit de groep komen. Het duizelt ons, als initiatiefgroep, maar we spelen mee. Wie weet hebben we over een jaar een prachtig opgefluft plantsoen.

Ons plantsoen wordt nu vooral gebruikt door hondenbezitters en hardlopers. De projectleidster heeft studenten een buurtonderzoek laten doen onder de gebruikers van het plantsoen. Dat zijn dus de hondenbezitters en de hardlopers. Die zijn heel tevreden over het plantsoen, weten we nu, want zij lopen er hard en laten hun hond uit. Daar is het inderdaad heel geschikt voor. Wat heb je daar nou aan, denken wij stilletjes, want het kan veel leuker en dan kunnen die mensen daar nog steeds hun hond uitlaten en hardlopen.

Onze initatiefneemster wordt geadviseerd in haar praatje niet te zeggen dat zij vindt dat de honden weg moeten. Want stel dat er hondenbezitters op de co-creatie-avond komen, dan kan dat zomaar helemaal uit de hand lopen.

We hebben geen idee hoeveel mensen er gaan komen. Tien, twintig, vijftig, honderd? Er is geflyerd op 1500 adressen, zeggen ze. En wij hebben gemaild en ge facebookt.

Na die avond komt er een werkgroep. De landschapsarchitecten hebben er zin in, zij hebben al drie tekeningen klaar, vertelt de projectleidster. Maar die mogen ze nog niet laten zien, want nu gaat het om co-creatie. Eerst luisteren.

Paradiso

Eindelijk weer een avond naar de Parel van Zuilen, ofwel Paradiso aan de Vecht. Ik kan nooit iemand mee krijgen en ik snap dat niet want die avonden zijn párels. Ik kan nog een bedenken: Hani501, maar die zit in Friesland. Ik kom, appt ze. En daarvoor trotseert ze de storm. Wauw.

Vanavond genieten we 'Steampowered Airplaine', voorlopig de naam van de gloednieuwe band van Fay Lovski. Met: Fay Lovski: bas, zang. Laurens Joensen: gitaar, zang, die veel werk vertaald heeft van John Hartford, schrijver van o.a. ‘Gentle On My Mind’. Janos Koolen: mandoline, gitaar, banjo, zang. En Joost van Es: viool, zang.

Ach, wat weer een topavond. Hani501 geniet even zeer als ik.