Feel good

Mooie film: Les Intouchables. Echte feel good movie over een totaal verlamde puissant rijke man die een Senegalese man als verzorger inhuurt, die hem behalve verzorgt ook uitdaagt en plezier geeft. Wat zal ik erover vertellen: iedereen heeft 'm al gezien. Dat ik nu zelf aan bed gekluisterd ben terwijl ik de film bekijk, dat geeft toch een extra dimensie. 'Die hebben we toch al eens gezien', zegt Bobby. 'In een vakantiehuisje. Ik vond 'm een beetje cliché.' Ik herinner me er vaag iets van, dat ik er toen steeds bij in slaap viel. Sommige stukken had ik algezien, andere stuiken waren helemaal nieuw. 'Misschien wel wel cliché', zeg ik, 'maar ook ontroerend. Het is maar goed dat ik in mijn eentje films kijk.'

Bericht uit de ziekenboeg

Hoe gaat het nu met haar? Wel, het universum is weer gekanteld. Léék het allemaal de goede kant op te gaan, inmiddels is ze terug bij af. 

Wat is er gebeurd? Ik probeer 's avonds laat iets van de grond te pakken en dan schiet het in mijn rug. Zo heet dat. De pijnstiller doet het meteen niet meer. Alles steekt en brandt. Ook de gekneusde rib. Terwijl die eerst alleen aan de achterkant pijn deed, doet-ie dat nu rondom. 

Ik had het werk beloofd vandaag weer te komen, maar dat gaat echt niet. Ik moet verzaken.

De pijnstiller mag ik twee maal daags, ná het eten. Want anders kan hij de maag kwaad  doen. Hij zou in principe 12 uur moeten werken. Dus mag ik pas weer om 7.30u een pil, na het ontbijt. 

Ik ga in mijn eigen kamer liggen jammeren en kermen. Vanuit daar roep ik om 07.30 uur: Zuster! Maar Zuster slaapt zijn slaap-der-onschuldigen en hoort mij niet. Eenmaal wakker geschud maakt hij een bammetje en mag ik weer een pil.  

De rest van de ochtend bestaat uit proberen zo liggen dat er zo weinig mogelijk pijn is en te googelen op rugklachten en de werking van mijn eerst wel en nu niet meer werkende pijnstiller. 

Alleen

Met de bus ga ik naar Broese om een besteld boek op te halen, een verlaat verjaarscadeau, en ik duik er in de spirituele hoek. Gisteren had ik namelijk een gesprek met C. over liefde en verlangen en eenzaamheid, en over de wegen die men kan bewandelen om de innerlijke onrust de baas te worden. 

C. vertelde boeken van ene Jan Geurtz te lezen (titels als Vrij van gedachten en Verslaafd aan liefde) en daar veel aan te hebben. Dat is een auteur uit de boeddhistische hoek. Ik kende hem niet. Ik noemde Anselm Grün, die kende C. weer niet. De innerlijke onrust te lijf gaan, het leren het goed met jezelf te vinden, is volgens mij de rode draad in al die boeken. Ze geven woorden aan de kwellingen van het hart en de ziel, en antwoorden.

Jan Geurtz zag ik bij Broese niet staan, misschien keek Ik niet goed, maar wel een Anselm Grün die ik nog niet kende: De kunst van het alleen zijn. Grün is een oude katholieke monnik, ik geloof niet dat hij jongeren erg aanspreekt. Zouden oudere boeddhisten jongeren meer aanspreken? Of zoeken jongeren eigen vertolkers?

Vanwege mijn eigen kloostercel, mijn zielenkamer, hoe zal ik hem noemen, verkeer ik momenteel in het veld waarover Grün schrijft. Alleen zijn is een thema dat natuurlijk speelt in het kloosterleven, waar mensen gekozen hebben voor het celibaat, dat wil zeggen: enerzijds alleen, maar ook in een gemeenschap. Maar het alleen zijn is voor ongeveer iedereen een thema: het speelt voor alleengaanden, gescheiden mensen, mensen die hun partner verloren hebben, alsook voor mensen die samenleven. En ook voor kinderen, pubers, jong volwassenen.

Grün onderzoekt het thema van alle kanten, beschrijft de manieren hoe mensen tijd alleen doorbrengen, tevreden danwel ongelukkig. Structuur, rituelen, bewust met je tijd omgaan en niet de tijd verlummelen, kiezen voor wat je doet, schrijven, lezen, muziek luisteren, wandelen, stil zitten, iets aanpakken, het kan allemaal heel vervullend zijn als je er bewust voor kiest.  Toch heeft hij wel een beetje een bejaarde benadering. Ik zou wel eens willen lezen hoe een jonge auteur dit vraagstuk te lijf gaat.

Community

Kijk, ik ben de straat weer op. Achter het huis zijn ze nu eindelijk echt begonnen. In december meldde ik al verheugd dat ze aan de gang gingen met die modderpoel, maar toen bleek alleen de riolering aangelegd te worden. Sindsdien parkeert er niemand meer. Maar sinds deze week maken ze er echt werk van. Er komt een nieuw hek tussen ons en het achterompaadje van de Prinses Beatrixlaan, er komen extra schuurtjes, er komen vele parkeervakken, een paar bomen, algehele bestrating en een toegangspoort. Zodat wij straks - achterom althans - een gated community vormen.

Taart

Tuin! Denk je. Bloemetjes. Kruiden. Fruit. Geuren. Vogeltjes. Mussen, roodborstjes, vinkjes... 

Bobby kreeg een 'vogeltaart' voor zijn verjaardag. Die zou het vogelbezoek stimuleren. En ja hoor. Er komt een duif op af. En op het sedum op de schuur grazen kraaien. 

Assen e.o.

Er is de laatste dagen veel langs me heen gegaan! Ik heb al die dagen niets meegekregen van het winterse weer in Duitsland en Noord Nederland. Maar nu het weer beter gaat ('Het is nog niet helemaal over!' schijn ik vanavond zeven keer gezegd te hebben. 'De nieuwswaarde gaat er wat van af,' zei Bobby rond elven), maar ik voel me Stukken Beter. Ik kijk zelfs weer Journaal. Nieuws over de ijzel in Noord Nederland is makkelijker te behappen dan dat over aanrandingen in Keulen tijdens Oud & Nieuw. Om maar wat te noemen. 

De beelden van de ijzel activeren herinneringen aan mijn eerste 23 jaren in het Noorden. Dit is een plaatje uit Assen. Daar woonde sinds de jaren 70 mijn oma in een Vrijgemaakt bejaardenhuis. De kerkdiensten schalden er op zondagochtend uit de honderden speakertjes over de buurt, waar veel Molukkers woonden. Assen, daar kwam mijn eerste vriendje vandaan. Daar had ik

mijn eerste 'schoonmoeder'. Assen, dat was Bartje. Ik heb nog steeds een Bartje-beeldje. Volkslied: 'Ik heb u lief mijn heerlijk landje... Mijn enig Drentheland...'

Er staat ook een Journaal-reporter op een leeg busstation te Groningen. Daar studeerde ik. Daar stond het Peerd van Ome Loeks. Daar nam ik de bus naar Emmen, en de bus naar Schiermonnikoog. Naar Drachten.  Volkslied: 'Van Lauwerszee tot Dollard tou... Van Drenthe tot aan 't Wad...'

Wat is dat allemaal lang geleden. Toen volgden er 35 jaren Amsterdam. En toen ineens te Utrecht. Geen idee of Utrecht een Volkslied heeft.

Een tip wordt me toegestuurd: Utereg me stadje,

Adem

Het is heel goed dat ik me een maand geleden aangemeld heb bij de huisartsenpraktijk hier in de buurt. Nu heb ik ineens een dokter. Het is een prettige aandachtige dokter die de tijd neemt.

Volgens de dokter is het inderdaad een gekneusde rib. Daar is geen geneeswijze voor anders dan gewoon genezen, en dat duurt. En pijnstillen. Omdat paracetamol en ibuprofen tot nu toe niets deden geeft hij mij een sterkere pijnstiller. Twee keer daags. En tussendoor doorgaan met paracetamol. Als dat werkt zal de verkramping afnemen, is de hoop en verwachting. 

Dit Naproxen beïnvloedt de rijvaardigheid niet, een nog sterker medicijn doet dat wel. Tot nu toe durfde ik niet te fietsen en te autorijden. Hopelijk is dat straks over. Rust en bewegen en pijnstillen en ademhalen. Vooral ook vol ademhalen. En niet scheef gaan lopen. Ik ga maar weer op bed liggen wachten op de verlossing.