Trots

Nichtje is op tv te zien in het SBS6-programma Trauma Centrum, een realityprogramma op de spoedeisende afdeling van een ziekenhuis. Vorige week schijnt ze ook al geweest te zijn. Zo'n programma waar je nooit van je leven naar kijkt. Nu wel, natuurlijk. Ze ziet er echt uit als een tv-dokter. Rustig. Deskundig. Zoals ze de patiënt met een fractuurtje in haar hardloopvoet en de arts-assistent begeleidt. Indrukwekkend! Wat ben ik trots.

Kamer

De roman Kamer (Room) van de Ierse schrijfster Emma Donoghue verdroeg ik niet. Na 25 bladzijden hield ik op. Te beklemmend. En dat terwijl zij een van mij lievelingsauteurs was / is. Nu ga ik naar de film. 

Voor wie niet weet waar het boek over gaat: een jongetje van 5 en zijn moeder wonen al 5 jaar in een 'kamer', een geluiddicht schuurtje achter in een tuin, bij een gek die haar daar opgesloten heeft. De moeder al 7 jaar. Een soort Natascha Kampusch. Maar dan anders. Het jongetje weet niet anders dan dat dit de wereld is. Maar zijn moeder heeft zijn hulp nodig om te ontsnappen en moet hem vertellen dat er meer is dan die kamer.

Will zei dat-ie zó mooi was, het jongetje zo geweldig vertederend. Maar dat die film zó binnen zou komen, dat had ik toch niet verwacht. Koortsige konen. In een café praten Peeq en ik langdurig na over de onverwachte impact die de film op ons heeft. Zo benauwend. Dat het in het schuurtje bij jouw eigen achterbuurman kan gebeuren. Er zitten ook zoveel raadsels in. Hoe zit dat nou met haar vader? Heeft hij haar ook misbruikt? Is hij de vader van het jongetje? Nee, dat kan niet. 

Onschuld

Doritha heeft een opening van een tentoonstelling. Het thema is onschuld. Ze heeft allemaal portretten gemaakt met 'onschuldigen'. Het gezicht en de haren zijn wazig, de nadruk ligt op hun ogen. De kwetsbaarheid van die portretten doet bijna zeer. Volwassenen met de kinderblik.

Rucola

Gisteren zei een jongmens aan de kassa van AH die mij een watermeloen in de dop overhandigde: Ik kan me niet voorstellen dat het werkt! Jazeker, kon ik hem vertellen, het werkt als een gek! De rucola is al 4 cm. En de broccoli en de doperwten ook. Ik moet verder. Dus zoek ik in het instructieboekje naar Wat Nu? De rucola moet verpot in een pot van 12 cm doorsnee. Die hádden ze vorige week in AH in felle kleurtjes. Bobby vindt die te kinderachtig, maar ik moet natuurlijk doen wat ik wil, voegt hij er snel aan toe.

Gelukkig voor hem zijn ze deze week al op, ik zal dus naar een Tuincentrum. Misschien toch zo'n vierkantemeter tuin? Maar die vind ik zo vierkant in ons organische ronde-vormen-tuintje niet passen. Als ze rucola 10 cm is kan ik hem al nuttigen. Dan is-ie vast in één hap op.

Einde

Ik lees de novelle Daan en Olivia van Beitske Bouman, gevonden in de digitale bibliotheek. Ik ben steeds minder enthousiast over het aanbod, vooral onaanspreekbare backlisttitels en een slechte zoek- en bladerfunctie. Tegenwoordig zoek ik op uitgeverij. Dit boek van Beitske Bouwman was van Querido. Ik kies het om het thema en het prachtige omslag. Ik ken haar niet. 

Het is verrassend mooi en indringend. Het verhaalt over het einde van een relatie. De geschiedenis begint op het moment dat Daan het pand verlaat - wat daar aan vooraf gegaan is blijft lang in het midden - en het behandelt het eerste etmaal van beiden nadat ze uit elkaar zijn. Hij is accountant, zij chirurg. Ze zijn veertigers, zogeheten succesvol, en wonen in een prachtig huis. Hij weet niet waar naar toe, moet hij naar zijn ouders, en rijdt als een kip zonder kop en wil naar zee. Zij dwaalt onrustig door het huis. 

Hun beider onrustige hoofd staat centraal in dit boek. Om en om krijgen ze een hoofdstuk. Voor beiden is een leidende gedachte dat ze hoe dan ook willen blijven werken en geen dag verzuimen, werk biedt houvast. De liefde was verwaarloosd, maar blijkt een sterkere kracht dan ze in hun sleurleven vol steeds meer kleine en grote irritaties gedacht hadden. Nu raken ze beiden zo ontregeld van de breuk dat dat niet gaat. Na een etmaal lijkt het door die ontregeling allemaal iets minder zwart-wit definitief dan in het begin, en hebben ze allebei behoefte aan een opening. Maar als hij thuis kont wacht hem een onaangename verrassing.

In een bio'tje over de auteur op haar website lees is dat ze filosofe is en dat ze met man en drie dochters in een dijkwoning aan de Waal woont. Hoe zou ze bij dit onderwerp komen?

Ze heeft een nieuwsbrief. De laatste aflevering gaat over wachten, over lege tijd durven toelaten. Ik abonneer me.

Franciscus

Overal in de stad hangen affiches van een tentoonstelling over Franciscus van Assisi, verteld door Henk van Os. Ze intrigeren. Veel spiritueel angehauchte mensen voelen zich zeer door hem geïnspireerd. En zo neem ik voor het eerst sinds weken (sinds de onverwachte instorting van mijn OV-chipkaart) weer eens de bus naar de stad. Op naar het Catharijneconvent.

Henk van Os, oud-directeur van het Rijksmuseum te Amsterdam, heeft zijn hele leven een snik gehad naar Franciscus en dan in het bijzonder naar afbeeldingen door de eeuwen heen. 2D en 3D. Ik denk dat ze Henk van Os zo prominent aan de tentoonstelling hebben toegevoegd om ook ongelovigen dat museum in te krijgen. 

Ik ben meer onder de indruk van het gebouw dan van de tentoonstelling, maar dat komt wellicht omdat ik niet met heiligen ben grootgebracht. Vanuit de kerk hoor ik prachtige gewijde zang, maar de deur is dicht. Helaas. 

De afdeling middeleeuwse beelden van vrouwen doet me meer.

Griek

Het is niet de Nieuwe Waterweg, zegt Bobby. Maar toch: het uitzicht op de grote vrachtschepen die voortdurend langs varen is geweldig. We eten bij een Griek aan de Amsterdamsestraatweg, met vol uitzicht op het Amsterdamrijnkanaal. Pittoresk is anders, maar toch houden we ervan. 

We hebben allebei een frustrerende werkdag achter de rug en helemaal geen zin in boodschappen halen en koken.  Deze Griek, gelegen naast de ook al weinig inspirerende supermarkt Boni, is wel op loopafstand. 

Ik vind het heerlijk. Knap er helemaal van op. Lekkere dorade met spinazie. Flesje retsina. Baklava met ijs toe. Wat is het eigenlijk kinderlijk eenvoudig om ons terug in het goede humeur te krijgen.