Eifel

Het is hier heerlijk en prachtig en exotisch en dat op maar drie uur rijden van huis. Ik kan het iedereen aanbevelen. Bij onze gesprekken over waarheen-leidt-de-weg telt nu ook de afstand. Bobby wil per se over de grens en exotisch, en ik wil niet zo ver. Dus niet meer de Moezel en de Sahr. Twee jaar geleden deden we Ahrweiler aan de Ahr, vorig jaar Wallonië, en nu wonen we een weekje te Stadtkyll aan de Kyll. Stadtkyll is niet heel bijzonder, maar 5 km verderop ligt het schitterende Kronenburg. Ik heb wel 20 foto’s gemaakt van het stadje, want het is behoorlijk tekenwaardig. Gezien de waarschuwende regulerende verkeersborden in het stadje komen hier ‘s zomers horden en ook bussen toeristen, maar nu in november is het er vrijwel leeg. Af en toe een wandelaar. Mooi mooi mooi. 

Leeg

De november-mist-vakanties beginnen altijd met vrijdagavond het hoofd leegmaken. Met een of meer mandala’s. De ecoline-brushes blijken er bijzonder geschikt voor. Je kunt met al die 30 kleuren prachtig ton-sûr-ton werken. Drie blauwen zitten hier in. En nu is het hoofd leeg.

De Vulkaneifel

Zus4 noemt de november-weekjes-weg van Bobby en mij altijd onze ‘mist’-vakanties, omdat we ooit een weekje in de Vogezen waren waar de hele week een dichte mist hing, dus nu heb ik mijn best gedaan dat we begin november te gaan in plaats van eind november. 

En kijk: we hebben nog blaadjes aan de bomen en de zon schijnt. Het is wel goed fris. Eerst moeten we altijd een daag afkicken van alles. Bobby is ditmaal maar in zijn eentje naar de REWE gegaan en thuisgekomen met een grote boodschappentas vol speciale biertjes, worstjes, kaasjes, brood, wijn. Om mij te sparen heeft hij geen nootjes meegenomen.

Allerseelen

Omdat het net vandaag Allerzielen is wil ik graag naar een kerkje om Marg te gedenken. Het was 21 maart dat we afscheid van haar namen. Zeven maanden nog maar. Het voelt veel veel veel verder geleden al. Ik mis haar vaak. Mutti mis ik ook. Daar is Allerzielen voor. Allerseelen heet het hier. We wonen een weekje in Stadtkyll, in de Eifel, en een Allerseelen-dienst vind ik in het nabijgelegen Kronenburg, een middeleeuws ‘burgdorp’ boven op een berg. Het is een beetje haasten zo op de eerste vakantiedag om er op tijd te zijn. En Kronenburg lijkt heel oud en pittoresk, ook al zien we geen hand voor ogen in het novemberdonker. Morgen gaan we gewoon nog een keer.

Het is erg fijn om weer eens een H Mis bij te wonen. Dat is al een tijdje geleden. Ik versta er niet veel van, en ze doen niet aan namen noemen, maar het geeft niet. Ik heb mijn geliefden herdacht.

Mosselavond

Van de week was het al op het nieuws: de files zijn langer dan ooit en zullen alleen maar erger worden. Ik heb er gelukkig niet zoveel meer mee te maken, maar vanavond hebben we er weer een te pakken. De grootste file ever, geloof ik: 1100 km rond 17.30u. We zijn op weg naar Vlaardingen voor een afspraak met Schoonmama en een dame van de Bank. Die afspraak is om 19u. Beetje dom. Voor alle zekerheid vertrekken we al om 16u. Bij Gouda stuurt Google me richting Den Haag, en bij Zoetermeer richting Pijnacker. In de regen stapvoets door een snel duisterend Zuid-Holland. 

‘Waar zijn we en waarom rijden we hier?’ vraagt Bobby die lag te slapen. ‘Omdat Google zegt dat dit hoe dan ook de kortste route is.’ Hij heeft het niet zo op Google. Achteraf blijkt dat de Beneluxtunnel dicht is èn dat er een motorongeluk is op de Van Brienenoordbrug. De mensen moeten ergens de Maas over. Het staat muurvast op de A4, A13, A20, A12, A16. Het is een wonder dat we er überhaupt langs komen. De Bankmevrouw uit Maassluis weet te vertellen dat Maassluis ook potdicht zit met auto’s die denken dat het slim is om met de pont over te steken naar Rozenburg. Niet dus.

Gewoonlijk, búiten de spits om, is Vlaardingen 50 minuten rijden. Vandaag is het heen 2u en 15 minuten. Gelukkig kunnen we nog net snel wat eten in het revalidatiecentrum. Het is er mosselavond. Mosselen met patat. Het is mijn vastendag, maar na zo’n rit vál ik aan op al dat verboden eten.

Dit is voorlopig ons laatste bezoek aan dit Vlaardings revalidatiecentrum. Schoonmama moet er uit, ze moet plaatsmaken voor andere patiënten uit het ziekenhuis. Maandag verhuist ze naar een woonzorgcentrum te Vlaardingen. Voorlopig voor tijdelijk. Want het streven is een woonzorgcentrum in Maassluis. Maar daar is geen plek. ‘Het Vlaardings woonzorgcentrum ziet er op de foto’s op hun site wel veel gezelliger uit dan het revalidatiecentrum’, zeggen we opbeurend. ‘Eigenlijk kan het alleen maar beter worden.’ Maar Schoonmama is weer behoorlijk van de leg. ‘Ik was net een beetje gewend’, zegt ze.  Wel is ze oneindig blij met weer drie nieuwe Grote Letter Boeken. 

Om 21 uur als we terugrijden staan op de A20 nog steeds de eindeloze files naar de Beneluxtunnel en de Van Brienenoordbrug. Wij schuiven er voorzichtig langs.

Bébé 5

Van de week was ik op bezoek bij Nichtje en haar beide Bébé’s. Nichtje wil niet hebben dat ik foto’s plaats. Tekeningen mogen wel. De verslaglegging heeft daardoor enige vertraging. Niet dat u dat veel uitmaakt. Het is niet erg, want zo móet er een tekening komen.

Ik had erg leuke foto’s van het boodschappen doen met twee baby’s. Maar die zijn te complex om te tekenen. Wat zijn ze leuk. En lekker. En beeldschoon.

Ik heb de grootste Bébé (bijna 2) voorgelezen uit een prentenboek van Charlotte Dematons . Veel ervaring heb ik niet met het voorlezen uit prentenboeken. Zonder tekst hè. Maar Nichtje deed het mooi voor. Dematons platen staan boordevol grappige details. Die wijs je dan aan en dam zegt de Bébé hoe dat heet. Ze kan er geen genoeg van krijgen. En dan gaat ze genoegen bovenop het boek liggen kroelen.

Brush pen

Ecoline. Ik weet niet of het u iets zegt. Het zijn/waren altijd van die vierkante potjes felgekleurde inkt. Waterige inkt, heel anders dan de dikke vette oostindische inkt. Ik werk niet met inkt, want het wordt zo snel een knoeiboel.

Maar onlangs werd ik attent gemaakt op het relatief nieuwe fenomeen ‘brushpen’, veel handzamer dan potjes en minder kans op vlekken. Ik bekijk er wat filmpjes over van tekenaars die er érg enthousiast over zijn. We gaan binnenkort weer een weekje weg en tijdens die weekjes weg is tekenen een belangrijke tijdsbesteding. Ik heb het idee dat ik misschien wat ‘losser’ kan werken met zo’n brushpen. Zo ik al bezwaren heb, dan betreffen die de kleuren. Die vind ik té. Te fel, te helder. Ik houd meer van vale kleuren. 

ik koop zulke zaken niet op internet. Eerst zíen. Van de week te Amsterdam liep ik langs Van Ginkel Kunstenaarsbenodigdheden. Die had ze niet. (Stemmetje: Dit is meer iets voor de hóbbywinkel, Lucie Theodora. Je voelt je gelijk op je plek gezet.) Dus vandaag dus maar naar de hobbywinkel Pipoos aan de Oudegracht. Ik zou ook naar Swaak kunnen gaan, maar dat is een stuk verder en ons bint beetje lui. Pipoos heeft inderdaad een grote afdeling met brushpennen: per stuk, per 10, per 20, per 30. 

Raak in gesprek met de verkoopster, dat is toch zo leuk van échte' winkels, zij is kunstgeschiedenisstudente en aquarelleert zelf. Zij heeft de brushpennen ook uitgeprobeerd, verteltze, maar is er weer van afgestapt inderdaad vanwege die felle kleuren. Ik twijfel erg. Ze laat me op een papiertje knoeien en dan hak ik maar de knoop door: ik koop ik een set van 30. Best duur, 50 euro. Cadeautje voor mezelf. We gaan het zien. 

Vanaf ongeveer minuut 10.