Römertopf

We zijn uitgenodigd bij iemand die zwéért bij de römertopf. Dat is een poreuze, aardewerken schaal met deksel. Ik heb al vaak overwogen er een aan te schaffen, maar toch is het er nog nooit van gekomen, ik vind het ook een beetje een jaren zeventig-ding. Misschien komt-ie in het kader van het fenomeen slow cooking weer terug.

Voor gebruik dient men de römertopf minstens een kwartier in koud water te plaatsen, en de eerste keer zelfs een etmaal! Misschien is dat het wat me weerhoudt. Daardoor neemt de schaal dit vocht op en wanneer men hem daarna met deksel in de oven zet en langzaam opwarmt, dan ontstaat er een oven-in-een-oven. Gedurende het bakken verdampt het water, waardoor er een nevel ontstaat die de ingrediënten gaarstoomt. Er gaan geen vitaminen en voedingsstoffen verloren tijdens het kookproces. Aanbakken is onmogelijk. Dat zijn toch enorme aanbevelingen!

Volgens onze gastheer is de römertopf ook ideaal voor als je etentjes geeft. Je zet de boel als de mensen arriveren in de oven en dan gaart het en gaart het en het maakt niet uit hoe lang en kun je je ontspannen met je gasten onderhouden.

Nog wat weetjes: de schaal is gevoelig voor temperatuursschommelingen en mag nooit in een voorverwarmde oven worden geplaatst. Een hete schaal op een koud oppervlak zetten kan ook voor problemen zorgen. Een römertopf kost tussen de € 30,- en € 50,-. Je hebt verschillende formaten, voor twee en voor vier personen, maar ook minirömertopfjes voor singles.

Een römertopf koopt men o.a. bij Pannenland of bij Zus & Zo Keuikengerei.

Ons intieme kapitaal

Omdat ik nodig naar de gespecialiseerde drogist moet voor een nieuw potje Hepatodoron loop ik ook maar even binnen bij boekhandel De Wijze Kater en daar zie ik liggen: Echte vrienden. Intimiteit in tijden van Facebook, GeenStijl en WikiLeaks van Stine Jensen, essay van de Maand van de Filosofie 2011. Ik had al geprobeerd het aan te schaffen via een internetboekhandel, maar daar is het allemaal uitverkocht. Zo zie je maar weer.

Op het werk  hebben wij het vaak over Facebook en Twitter, van directiewege moeten we ons daar alemaal de hele dag ophouden, niet ter meerdere glorie van onszelf maar van de Titel. Marketingtechnisch schijnt het allemaal de toekomst te zijn, dus wij propageren het ook best wel een beetje in ons Vakblad. Of propageren: we laten de mensen ermee kénnismaken.

Ik ben er allemaal lid van, maar stel mij vind ik zelf behoorlijk terughoudend op. Ik lurk. Volg velen op ons vakgebied, vind sommigen van hen geweldig, en anderen uitgesproken stom, en aan sommige mensen erger ik me wild. Vinnie kan heel goed Facebooken, vind ik.  Het beste van iedereen. Ik kan het niet. Wil het niet. Ik blog al en vind dat wel genoeg. Ik vind drie à vier alinea's een leukerder lengte dan 1 à 2 zinnen.

Een filosofisch essay over dit fenomeen is bij mij erg welkom. Ik lees het dan ook in één ruk. Stine Jensen is hooked geweest aan Facebook en nu er weer van af. Zij schrijft eerlijk en grappig en heeft een brede blik. Genadeloos onder het eigen vergrootglas.

Waarom verspreiden wij al dat intieme kapitaal, vraagt zij zich af. Een aantal verklaringen heeft ze. Ten eerste de evolutionaire (opgemerkt worden, informatie over vijanden verzamelen, een partner zoeken), ten tweede de sociologische (erbij horen, macht verwerven), ten derde de psychologische (vriendchap, contact, ijdelheid en aandacht) en ten vierde de emanicipatoire (het persoolijke is politiek). En dan is er nog een mogelijkeverklaring voor onze aanhoudende drang om intiem kapitaal te verspreiden en te consumeren: het verlangen naar urgentie én naar de verstrooiing die dat biedt.

Het is volgens mij een heerlijk boek voor believers. Ik vraag me af of mensen die níet in de sociale media verkeren - en dat doen toch nog de meesten - het ook zo interessant vinden. Waarschijnlijk wel, omdat Stine het uiteindelijk allemaal afwijst.

Eicellen

We zitten in het Badhuis. Myr (ook alweer 36) vertelt: 'Mijn ex heeft een eicel afgestaan aan een bevriend homomannenpaar. Ze wilde wel voor een eicel zorgen, maar ze wilde het kind niet voor hen baren. Toen hebben die mannen een draagmoeder gezocht, waar het embryo in geplaatst is. dat gebeurde in Cyprus, want in Nederland mag dat niet. Nu is er een tweeling geboren, waar die ene homoman en mijn ex de biologische ouders van zijn, maar juridisch is het kind van die draagmoeder en haar echtgenoot. Nu moeten ze een hele procedure doorgaan om te kijken of ze de tweeling kunnen adopteren.'

Maar het wordt nog raarder. De nieuwe mogelijkheden van het invriezen van eicellen nu de cellen nog gezond zijn spreekt haar erg aan. Want zelf wil Myr ook wel een kind, maar liever niet er de hele dag voor zorgen. Eens in de twee weken weekend-moeder/vader zijn, dat lijkt haar meer wat.  Dus wat haar betreft vindt ze een homostel dat graag een kind wil, en laat ze daar een van de ingevroren eicelletjes bevruchten door hun sperma in inbrengen bij een draagmoeder... Ja, geeft ze toe, het is een raar gesprek, maar het kán allemaal tegenwoordig en het houdt haar de hele dag bezig.

Bist du bei mir

Wat zullen we doen? Behalve het dwingende bijna dagvullende ritme van ontbijt, afwassen, koffie, paaseitjes, wasje draaien, wasje ophangen, wasje opvouwen, vuilniszak verversen, middageten, afwassen, thee, boodschappen... We weten het niet zo goed. We maken een uurtje een ritje door lente-Drenthe, maar in een kopje koffie met appeltaart heeft ze geen zin. Daarvoor is ze te verdrietig.

'Zullen we muziek luisteren', vraag ik na de middagthee. 'Zal ik Aafje Heynis opzetten?'  Dat vind ik verdraaglijker dan EO-samenzang. Dat vindt ze een goed idee. We luisteren hand in hand. Af en toe huilt ze een beetje, en ik ook. Af en toe valt ze in slaap. En ik ook. 'Je mag wel naar huis gaan hoor', zegt ze, 'maar ik weet niet of er vanavond nog een komt.' 'Ja', weet ik, 'Riet komt vanavond nog even'. Maar met dat ik het zeg is ze het weer vergeten.

Als je haar maar goed zit

We gaan naar de kapper, Mutti's haar is nogal een wildernis. Je gaat toch wel mee he, vraagt ze. Bij de kapper binnen zegt ze: Ik ben hier nog nooit geweest, ik ga altijd naar een andere kapper. Maar de kapster spreekt haar tegen en zegt dat Mutti hier al jaren komt, en volgens de gegevens in de computer was december de laatste keer. Toen heeft ze wassen-&-watergolven gekregen.

Het krullen zou wel weer eens mogen, want Mutti heeft geen krullen van zichzelf, maar ik besluit toch maar geen permanent te laten zetten, maar alleen maar te knippen. De kapster bekijkt ons via de spiegel en vindt dat Mutti en ik veel op elkaar lijken.

Het is woensdagmiddag, tevens kinderknipmiddag.  Kleine kinderen zitten in een stoel, die ook een autootje is. Die kunnen hun hoofd niet stil houden. Zo heeft iedereen wat.

Wie wat bewaart

Wie wat bewaart die heeft wat, is een moeilijke wijsheid voor iemand die graag alles weggooit. Er staat een trommeltje op mijn aanrecht waar alle sleutelsbossen van mijn leven in zitten. Het zijn geen sleutels die actueel zijn, want die hangen aan diverse spijkers. Toch kom ik er niet toe de oude sleutels weg te gooien.

Een van de vele sleutels moet die van Mutti 's appartement zijn. Maar welke? De twee die ik vorige keer had meegenomen, die waren het in elk geval níet. Het moment komt steeds dichterbij dat ik die sleutel nodig heb, realiseer ik me, omdat ze misschien ineens de deur niet meer opendoet.

Het trommeltje. Ik zou het zo leeg kunnen storten. Geen haan die ernaar kraait. En toch: af en toe zit er in dat verleden een clou. Mooie woordspeling. Ik herinner me ineens weer wanneer ik die sleutel in dat trommeltje stortte. Vijftien jaar geleden of zo. Ik was beledigd, gekwetst, kwaad, om iets wat ze zei, en reed om 00.30 uur terug naar Amsterdam. Ik besloot dat ik geen intimi meer was met haar. Ik zou vanaf dan weer aanbellen. We legden het niet lang daarna weer bij, maar nooit deed ik de sleutel terug aan mijn actuele sleutelbos.

Vanavond doet Mutti voor het eerst inderdaad de deur niet open als ik aanbel. De sleutel van de eerste voordeur van het complex had ik vorige keer al gescoord, dus daar kan ik in. En nu zit aan het bosje van drie sleutels inderdaad Mutti's sleutel! Ze staat weifelend in de gang als ik mij toegang verschaf. Had u de bel niet gehoord? De bel?

Warum?

In de bloemenzee voor winkelcentrum de Ridderhof in Alphen aan den Rijn staat een bord: 'Waarom? Warum?' Het duikt in bijna iedere nieuwsrubriek op.  In de Volkskrant een verhaal over de Bordjesman,  Timo Tasche, in Duitsland bekend als 'Der Schildermann'. Al zeven jaar gaat hij naar plaatsen waar zich drama's hebben voltrokken om zijn bordjes te plaatsen, maar ook bij rechtszaken of demonstraties komt hij opdagen met zijn borden en een band om zijn hoofd.

In 2009 dook het bord op in Oostenrijk, voor het huis waar Josef Fritzl in een kelder zijn dochter jarenlang opgesloten en verkracht had. Daar stonden ook twee andere borden bij: 'Schon wieder' en 'Wie kontte es dazu komen?' In Winnenden, waar een scholier in maart 2009 op een school 15 mensen doodschiet, poseert de maker van de borden met zijn bord met daarop 'Gott, wo warst du?' voor een grote groep cameraploegen en fotografen. Vorige maand liet hij zich nog filmen bij de Libische grens, waar hij samen met iemand een kartonnen bord met de tekst 'Stap op, Kadhafi' vasthield.

Tasche zegt zelf in een televisiereportage de overtuiging te hebben dat er 'wat veranderen moet'. 'Ik begrijp niet dat er maar zo weinig mensen betrokken zijn.' Volkskrant-fotograaf Hans Aarsman denkt dat het de man om aandacht te doen is. 'Zijn missie is niet het beantwoorden van de vraag: 'Warum' heeft dit drama zich voltrokken, maar het krijgen van aandacht', zegt Aarsman. 'Net als de seriemoordende scholier uit Winnenden zal ook hij het gevoel kennen dat de wereld hem niet ziet staan. Maar hij heeft een minder gewelddadige manier gevonden om de aandacht op zich te vestigen.'