Half mens

Gelezen: Half mens van Maartje Wortel. Het is haar romandebuut. In 2007 won ze de Write Now!-verhalenwedstrijd en aar verhalenbundel Dit is jouw huis werd bekroond met de Anton Wachterprijs voor het beste literaire debuut. Ze komt van de Rietveld Academie, ze volgde de opleiding Beeld & Taal.

Ik kies het bij mijn buurtboekhandel Java Bookshop vanwege het mooie omslag en het opmerkelijke gegeven. De hoofdpersoon, een Nederlands meisje van 20 jaar, woont met haar ouders in een grote villa in Los Angeles. Haar leven bestaat vooral uit een alfabet aan jongensnamen bij elkaar zoenen, uitslapen en niet te veel nadenken. Tot ze op een zaterdagmiddag met de fiets naar de universiteit gaat en aangereden wordt door een taxi.

De andere hoofdpersoon is een 41-jarige Mexicaan, ook woonachtig in Los Angeles. Hij is copywriter op een reclamebureau. ’s Ochtends staat hij op, kijkt National Geographic Channel, rookt sigaretten, neemt een taxi naar zijn werk. ’s Avonds komt hij weer thuis en rookt nog meer sigaretten. Voor deze Michael lijkt het alsof zijn leven nog niet echt begonnen is. Tot hij op een zaterdagmiddag in een taxi zit die een Nederlands meisje aanrijdt.

Ze verliest een van haar benen. Vooral het stuk dat ze in het ziekenhuis ligt en haar dat medegedeeld wordt dat haar been er af moet en de dagen erna als het been er af is is intrigerend van droogheid. Haar ouders willen vervolgens een rechtszaak aanspannen, in een land als Amerika levert een situatie als deze veel op aan schadeclaims. Voor Elsa hoeft het niet, maar ze laat het toch toe. In de rechtszaal ontmoeten deze twee elkaar.

Het boek boeit van begin tot einde, al ráákt het me niet heel erg, maar dat kan aan van alles liggen, en zeker aan mijzelf. Het is zeker interessant, zo'n gegeven en zo'n onderkoelde benadering. het is met een met een opmerkelijke mix van afstandelijkheid en mededogen dat deze Maartje Wortel (29) over deze twee dolende zielen schrijft.

Girl, I'm gonna miss you

Exit Nichtje. Ze sms't dat ze in Reenske's bubbelbad zit. Het was een mooie maand. Bobby zegt dat Nichtje en ik behalve een sitcom ook elkaars Gezinsvervangend Tehuis waren. Er komt spontaan een liedje voor haar bovendrijven: 'Girl I'm gonna miss you' van Milli Vanilli.

Het is een liedje met een heel drama, herinner ik me weer. Milli Vanilli was een Duits/Frans popduo (Fab Morvan en Rob Pilatus) die berucht waren omdat ze hun Grammy Award moesten inleveren toen bekend werd dat ze zelf geen noot gezongen hadden van het album waarvoor ze een Grammy wonnen en dat ze playbackten tijdens live-concerten. Het was 1990. Maar dit terzijde.

Ik kom gewoon weer terug, zegt Nichtje. Je komt gewoon weer terug, zeg ik. Misschien komt ze wel weer terug. Het is ook wel een beetje veel: Mutti weg, Vespa weg, Nichtje weg... Het liedje 'Girl I'm gonna miss you' is voor alle drie.

Midnight in Paris

Heb enorme honger naar wat luchtige input van buitenaf. Een avondje film in het Springhavertheater te Utrecht, met 'Midnight in Paris', een heerlijk ouderwets onderhoudende Woody Allen, ware het dat niet Woody Allen zelf meer de hoofdrol speelt, maar ene Owen Wilson.

Het verhaal: een Amerikaanse familie reist naar Parijs voor zaken. een vader, moedr, dochter en aanstaande schoonzoon. Gil is een succesrijke scenarioschrijver, maar hij heeft een droom: hij  werkt aan zijn eerste roman, en kampt met twijfels. Inez en haar ouders vinden het maar niets.

Als Gil op een nacht naar huis wandelt, komt een oldtimer voorbij met vreemdelingen die hem meetronen naar een feestje. Gil komt in de jaren twintig terecht is, de periode waar hij dol op is en die ook voorkomt in zijn roman. Hij ontmoet er beroemde schrijvers en artiesten, zoals Ernest Hemingway, Cole Porter, Pablo Picasso, Luis Bunuel, Man Ray, Gertrud Stein. Zij helpen hem met zijn roman en met zijn leven. Hij wordt er verliefd op een meisje dat de geliefde was van velen van hen. Zij op haar beurt droomt van de Belle Epoque als ideale tijd. En dan is er ook nog een detective die helemaal kwijtraakt in de tijd en bij de Zonnekoning opduikt. Het is allemaal erg geestig.

Gil ontdekt uiteindelijk dat zijn verlangen naar een 'gouden verleden' iets van alle tijden is. Mensen verkiezen een nostalgisch en geïdealiseerd verleden, eerder dan het rommelige heden of de onbekende toekomst. Parijs is heerlijk, de herkenning van al die jaren twintig-kunstenaars is heerlijk, de dialogen zijn heerlijk. 

 

Lijstenmakerij

Met Anneke ga ik naar een lijstenmakerij. Zij heeft een schilderij gekregen dat haar raakt, maar het is grauw, het moet gereinigd en er moet een nieuwe lijst om. Kóm, zeg ik, we gaan naar de lijstenmakerij, laten we ons voorlichten.

Voor mij is het een geweldig uitje, want in een ver verleden werkte ik jarenlang mee in de lijstenmakerij van Ex. Klanten kwamen met hun schatten bij je, en dan ging die [schilderijen, foto's, borduurwerken, batiks, en wat al niet] perfectioneren. Ze legden hun schat op de werktafel en samen ging je uitzoeken wat ze mooi vonden en wilden/konden betalen. 

Nu doen we dat met een schilderij van Annekes oudoom uit 1944. Al gauw concluderen we dat je geen lijst kunt uitzoeken bij een schilderij dat grauw is, tenzij je besluit dat je het grauw láát. 

Ik voel me in de lijstenmakerij als een vis in het water. Grappig is dat.

'Midden in de roos'

Er treedt dezer dagen hier te lande een Amerikaanse folkzangeres op: Ana Egge. Vanavond in Lage Vuursche, morgenavond in Tiengemeten (een Zuidhollands of Zeeuws eiland, daar wil ik af zijn), zondag in café De Amer te Amen, en a.s. woensdag in Paradiso. Maar dan zit ik in Frankfurt. Zal ik even naar Lage Vuursche rijden?

Recensie in 8Weekly: 'Ana Egge schiet met Bad Blood net zo onverwacht en hard in de roos als Lucinda Williams destijds met Car Wheels On A Gravel Road. Het is het zesde album van Ana Egge die in 1997 sterk debuteerde met River Under The Road. Met haar vorige cd Road To My Love trok ze de aandacht van liefhebbers van country-folk en Americana. Op haar nieuwe album maakt ze een artistieke sprong voorwaarts. De  vergelijking met Car Wheels On A Gravel Road, is op zijn plaats.

Bad Blood is niet lichtvoetig is. Het thema: de geestelijke ziektes van familieleden van Egge. Het titelnummer beschrijft de onmogelijke keuze tussen familie en gerechtigheid. Haat en liefde wisselen elkaar af en de strijd is voelbaar. Van 'slecht bloed' is ook sprake in het openingslied 'Driving With No Hands' dat handelt over een nachtmerrie waaruit het moeilijk ontwaken is.

Egge bespeelt een akoestische gitaar die ze zelf ooit bouwde. Het mooiste instrument blijft haar warme, donkere en intrigerende stem. Ana Egge toont zich op Bad Blood een goed songsmid. Collega Allison Moorer is in vier nummers te horen op orgel en als zanger. Hopelijk levert Bad Blood niets dan goeds op voor Ana Egge, die dezelfde omarming verdient als Lucinda Williams. Met Bad Blood schiet ze midden in de roos.

Tomado

Op RTV Noord Holland is een leuk item over Museum Jan van der Togt in Amstelveen, waar een tentoonstelling is over Tomado-rekjes. Dat verzin je toch niet! EN leuk! Op deze foto richt de directeur een van de rekjes in. Ik weet niet hoe oud men moet zijn om een sentiment te hebben over Tomado-rekjes. Ik had op mijn puberkamer ook een Tomado-rekje, een gekleurde.

Even zoeken. Tomado is de naam van een bedrijf dat in 1923 te Dordrecht werd opgericht door de gebroeders Van der Togt. Eén van hen is Jan, die het Museum Jan van der Togt in Amstelveen heeft gesticht. Tomado staat voor Van der Togt Massa Artikelen Dordrecht. Na WO II begon de Wederopbouw, waarin Tomado-producten symbool stonden voor het moderne huishouden. Vrijwel ieder huishouden bezat wel een of meer Tomado-producten. Heel bekend waren de boekenrekjes met steunen van draadstaal en metalen planken in verschillende pastelkleuren. Dit zijn nu collector’s items.

De huidige fabrikant van de rekjes is de firma Metaltex. De huidige direcetur heeft voor de tentoonstelling een groot aantal nieuwe Tomado boekenrekjes aan het museum geschonken. Bekende Nederlanders, woonachtig in Amstelveen, kunstenaars, mensen die zijn betrokken bij het museum en de burgemeester en wethouders van Amstelveen, zijn benaderd om hun eigen kunstwerkje te maken voor op het beroemde rekje of om een persoonlijk voorwerp te tonen uit de jaren ’50, ’60 dat voor hen is verbonden met het boekenrekje. Heel geestig.

Grote Brokken

Leen heeft mij uitgenodigd voor een avondje Bimhuis. Eerst eten in het Bimhuis-restaurant, slechts geopend voor concertbezoekers, en daarna concert. We genieten een Jubileumavond van Corrie en de Grote Brokken. 

Al 25 jaar brengt gitariste/componiste Corrie van Binsbergen kopstukken uit jazz, pop en orkestmuziek samen in haar Brokken. De band staat voor cross-over in de ware zin des woords: filmische muziek, popsongs, dialogen, improvisaties en hilarische intermezzi wisselen elkaar af in hoog tempo. 

Naast Beatrice van der Poel, Bob Fosko en Wouter Planteijdt treedt Van Binsbergen zelf op de voorgrond met wervelende gitaarsolo’s in de geest van Frank Zappa. Zij laat ieders talent naar boven komen.

Het is een fantastische energie die van deze muzikanten afspat. Alle gemiezemuis verdwijnt als sneeuw voor de zon. Iedereen in het publiek straalt. Zangeres Beatrice van der Poel is een aanstelster van de bovenste plank, maar zij is het enige minpunt van de avond. Bob Fosko (van de Raggende Mannen)  is de ster. Ekfa en ik gaan een nieuwe verhaalliijn beginnen: elke week naar het Bimhuis.

www.corrieendegrotebrokken.nl