Verven

Het grote verven is begonnen. Zussen, zwagers, vrienden, vriendinnen, ik heb de handigerds onder ons een uitnodiging gestuurd en sommigen konden. Enkelen komen zelfs een hele dag, anderen een halve dag, al naar gelang. 

Mijn rol in dit alles is ondersteunend: telefoneren, appen, koffie, thee, melk, sap, soep, broodjes, schuurpapier, universeel vulmiddel, spoelen, vegen, opruimen. Naast de Praxis van de Amsterdamsestraatweg leer ik nu ook de Praxis van Maarssen kennen. Vlakbij de Planetenbaan, waar Bobby en ik eind jaren negentig werkten. 

De toewijding van de mensen is groot en hartverwarmend. 

Paasbest

Is dit het laatste bezoek aan de Hair Gallery? Ik denk het niet. Vanuit Zuilen kan ik straks gewoon even naar Amsterdam-Oost op en neer voor de kapper.

De kapper en ik bespreken het nieuwe huis. Daar hebben we alle tijd voor, want ik wil nieuwe krullen. Hij zet nu kleinere krullers dan de vorige keer, zegt hij, want toen was hij bang dat het zou gaan kroezen. Maar dat bleek niet zo te zijn. Nu kent hij mijn haar, beweert hij.

Qua verbouwen en verven en slepen en verhuizen adviseert hij alleen aan de positieve dingen te denken, en niet aan zorgen. Gewoon denken aan hoe leuk en mooi het huis wordt, in plaats van tobben over dat t allemaal zo veel is. 

We hebben ook een gesprek over Ikea-meubelen. Volgens hem gaan die heel makkelijk ín elkaar, maar zijn ze erg moeilijk te demonteren.

Tenslotte behandelen we het onderwerp religie. Hij blijkt te Singapore katholiek opgevoed te zijn, maar doet er nu niets meer aan, hoogstens is hij een beetje boeddhistisch qua levensinstelling. Zijn zuster is - nadat haar man is overleden - ineens boeddhistisch geworden en brengt al jaren dagelijks uren door in de tempel. 

Hij is wel meer dan twee uur met mijn haar bezig. Ondertussen loopt de kapsalon vol met allemaal oude dames die met keurig Paashaar naar de Paasdiensten willen. De katholieken gaan al om half drie. 'Halen we dat nog?' 

Nostalgia

Je wordt ouder papa, geef het maar toe... Ik kan niet meer zo goed én werken én slepen én forenzen én boodschappen doen én koken én afwassen. Ben 's avonds helemaal gevloerd en wil alleen nog maar naar bed. Het mooie is dat het 's morgen dan toch wel weer gaat. 

Gisteravond keek ik tussen de afwas en het in bed ploffen nog wel naar de nieuwe serie 'Goedenavond Dames en Heren' van Omroep Max. Die speelt begin jaren zestig. Ik geloof dat wij in die tijd ook tv kregen, in 1963, met de dood van koningin Wilhelmina. Ik was nog een peutertje, maar herinner me nog wel de sfeer.

De woonkamers, de apparaten, de keuken, de auto's, de maaltijden: ze geven een grote Aha-erlebnis. Moeders maakt macaroni en de mannen eten het niet, met het blijkbaar universele mannen-argument  van toen: 'Dat is geen eten'. Oom Peter, de directeur van de Omroep, heeft kanker en loopt bij Dokter Moerman en mag alleen sla. Ondertussen rookt hij nog steeds als een ketter. 

Aartsengelen over de vloer?

Hoogst wonderlijk telefoontje. Of ik vijf dagen aartsengelen op bezoek wil. Ik ben vergeten welke: Michaël, Gabriël, Rafaël, Ariël en nog een. Belster heeft ze net vijf dagen gehad, vanavond gaan ze weer weg. 'Je moet ze echt binnenlaten en welkom heten met een schoon huis, kaarslicht en witte bloemen en in een enveloppe met daarin je wensen over jezelf en je medemensch. Daar gaan de aartsengelen je dan mee helpen.'

Wat? zeg ik. Engelen? Hier in huis? Hu! Stappen er dan vijf manspersonen binnen, zich engelen noemde? Maar ja, wel nieuwsgierig natuurlijk.

Wat heb je ervan gemerkt, vraag ik. Ze had een 'aanwezigheid' gevoeld en ze voelde zich een stuk lichter nu.

'Trouwens. Het moeilijkste is niet het ontvangen van de engelen', zegt ze, 'maar je belofte dat je ze weer aan drie mensen doorgeeft. Deze telefoontjes dus.' Ik beloof: 'Ik ga dit even googelen. Morgen geef ik antwoord.' Dat kan ik toch helemaal niet aan, met al die verhuisperikelen? Ik ben nauwelijks thuis dezer dagen. 

'Straks drinken ze al je lekkere biertjes op!' Zegt Bobby.

De kasten des levens

Rinus de timmer is bijna klaar met de kasten. Voorlopig dan, Wat een weelde. Het huis wordt met de dag leuker door! Hij vindt het zelf ook erg verrassend en gezellig. Nu gaan we alle die nieuwe kasten schilderen. Zucht. Weer een kleurkeuze! Dennis de stukadoor is ook klaar. Wéér een vriendschap afgerond.

Heen en weer

Heen: Amsterdam-Zuilen-Bunnik

Terug: Bunnik-Rijnsweerd-Zuilen-Amsterdam

Gevoelsmatig is het vandaag twee uur heen en twee uur terug, dus vier uur in mede vanwege twee tussenstops te Zuilen. Ze zeggen ook dat het komt doordat de economie weer aantrekt, dat er weer zoveel meer auto's bij de weg zijn.  Het is zowel òm als ìn Utrecht raak. Maar als ik thuis getergd op mijn Moves-app kijk - meten is weten, tenslotte - dan blijk ik zowel heen als terug 1uur en 20 minuten gereden te hebben. Dus totaal twee uur en veertig minuten. Ook veel, maar het is geen vier uur. Vergeten, dit!

Kantoor in de storm

Op de een of andere manier nodigt dd storm me uit om de werkdag eens op te delen door middel van een lunchwandeling. Als je op de kaart van Bunnik kijkt is, dan lijkt het een enorm eind vanwege dat de dichtstbijzijnde bruggen elk ruim tien minuten lopen zijn dwars door industrieterreinen. Maar de wind kolkt zo in die immer zo kalme Kromme Rijn, dat iets me naar buiten trekt. Ze zijn al weken bezig met de oevers van de Kromme Rijn. Waar het kán maken ze rivier iets breder en ontwikkelen ze natuurlijke oevers. Maar omdat er spoorlijnen lopen en er bedrijventerreinen tegenaan gepleurd zijn kan dat niet overal. 

Heb ik al eens verteld dat ik een mailtje gestuurd heb naar de Gemeente Bunnik, of ze er niet wat aan konden doen? Dat wij zo tussen het hekwerk en het spoor klem zitten, dat je je in een psychiatrische inrichting waant. Ik ben opgebeld, dat wel, maar de gemeenteambtenaar kon niets voor mij doen. Ook niet een vlotbrugje ofzo.

De wandeling duurt ca 50 minuten. Die rek ik ook nog eens op naar een uur, want onderweg passeer je de St Barbara Kerk, waar kr in de dagkapel een schietgebedje kan doen. En een bakker, waar je verse belegde broodjes kunt  laten beleggen. Daar heb je na zo'n storm en drang wandeling wel zin in.

Dit was eens maar nooit weer.