Idylle

We zijn in Markelo. De standaard-conversaties bij het betrekken van een vakantiehuisje gaan over dat ik het een stóm huisje vind. Ik kan niets vinden, het is niet ingericht op mijn behoeften, er zijn trappetjes en drempels waar ik ze niet verwacht, de sleutels passen niet, de ramen zijn te klein, de winkels zijn ver weg en dicht, de lampen zijn kapot, en meer van die ongemakken. Ik ben ongelukkig en Bobby kruipt achter zijn krant. Hij zegt - als hij al wat zegt: Wat heerlijk dat we hier zijn. 

Zeven jaar geleden waren we hier ook, toen in november. Ik weet niet of ik toen ook blogde want toen had je nog geen smartphones. In mijn lijf zitten nog herinneringen aan de trappetjes en drempels en sleutels. De prulletjes op tafels en vensterbanken. Toen was het koud en mistig, nu schijnt de zon.

In het gastenboek staat het ene na het andere gelukzalige bezoekerscommentaar. Daar ben ik geloof ik nog niet.

Ik bestudeer de kaarten van de omgeving. Het is heel oud organische gegroeid landschap: er is - vanaf de kaart althans - geen touw aan vast te knopen. De provincie Holland is veel overzichtelijker dan Twente. Misschien ben ik een beetje overspannen. Misschien moet ik maar in het sappige gras gaan liggen wachten tot de donkere wolk in het hoofd weggewaaid is. Sproeten vangen. 

The Next Generation

Dit zijn Mutti's achterkleinkinderen. Zus1die altijd de boekjes na afloop maakt stuurt enkele uren na afloop van de Familiedag al deze foto: wie-is-wie?

Ik doe een poging: Jefta, Matz, Marit, Rachel, Elin, Felix, Hidde, Meja, Jemima, nathan en Job. Alleen onze jongste telg Juda staat er nog niet op. Die is afgelopen 1 mei geboren, en moeder en kind moesten na de lunch nodig weer slapen.

De termen 'achterneven en -nichten' en 'oudtante en oudoom' vind ik altijd heel ver klinken. Na zo'n dag met elkaar buiten voelt dat helemaal niet meer zo.

Voor de eerste Familiedag twee jaar geleden had ik een lijstje namen in mijn iPhone gezet, omdat ik al die baby's en peuters absoluut niet kon onthouden. Dat is nu over. Wat zijn ze leuk allemaal.

Sion

In Abdij Sion in Diepenveen was ik rond 1980 voor het eerst. Ik was mee op uitnodiging van Marg. Zij was indertijd een beetje een navolger van de ex-priester Herman Verbeek en ging ook eens naar Taizé. Toen ze me vroeg om nee te gaan logeren in een klooster hadden ze extra lage tarieven voor bijstandsgerechtigden en studenten. Dat leek met wel wat, een goedkope vakantie in de natuur. Maar wat dat was, een klooster, waarom en waartoe, wat die monniken bewoog, die nachtelijke murmeldiensten, het kale kamertje met een crucifix, het kale eten, ik begreep en niets van en werd er niet echt gelukkig van.

Nu is het 35 jaar later en zit ik ineens op 10 minuten lopen van Abdij Sion. Ik hoorde laatst dat deze monniken met nog maar zo weinig zijn dat ze overwegen te vertrekken, en wel naar Schiermonnikoog. 

We gaan even kijken en ik ben verrukt van de prachtige ambiance. Er lopen allemaal gasten om het klooster heen en ik ben stikjaloers. Het lukt ons door de poort te sneaken de binnentuin in. Daar zitten wat mensen te lezen. Zo mooi! Waarom begreep ik dat toen niet?

Waarom gaan we niet een weekje op retraite?

Klootschieten

Familiedag. Ingesteld na het overlijden van Mutti. De eerste zaterdag van juni hebben we Familiedag. De organisatie berustte dit jaar bij mij. Ik heb gekozen voor de toplocatie NuNu.nl, een restaurant aan de Raalterweg te Schalkhaar, Deventer. Er is een tipitent voor ons, een speeltuin, picknickbanken, lounge-bedden, en veel lekker eten en drinken. Zeer grote aanbeveling voor dagjes uit met gezelschappen met en zonder kleine kinderen. 

De zon schijnt, maar niet zo heet als gisteren. We gaan steeds uit de tipitent in de zon. De achterkleinkinderen hollen en voetballen en dollen in de retro-speeltuin. Ze worden per persoon steeds meer persoonlijkheden en ze kunnen het ook steeds beter met elkaar vinden. 

De dag is een vrolijke chaos! Het toppunt van genoegen is het klootschieten. Ik wist niet wat dat was, dacht dat we gingen kleiduiven schieten, maar nee. De organisatie kan ook niet goed overbrengen hoe het gaat, dus bedenken we maar eigen spelregels. En die regels nestelen en zo krioelen we en groupe door het bos. De kleine kinderen draven als vrolijke puppies voor de troepen uit.

Vecht

De avondwandeling doe ik qua liefelijke plaatjes het liefst langs de Vecht noordwaarts, maar aan de overkant, aan de Vechtdijk, onder de J.M. De Muinck Keizerbrug, houden zich 's avonds luide jongeren op met auto's, brommers en radio's. Ze klinken agressief en unheimisch, alsof je er niet veilig langs kunt lopen. Ze verstoren de idylle enorm. 

Wie was De Muinck Keizer? vraagt u zich wellicht af. Ik in elk geval wel. Hij was de directeur van de grote staalfabriek Demka van Zuilen, die Zuilen groot gemaakt heeft. Dat heeft van Zuilen zo'n arbeidersoord gemaakt. 

Aan mijn kant van het water is dat niet aan de hand, maar onder de brug draagt het geluid enorm door.

1u 58 min

'Kom je gauw kijken', vraag ik aan Leen. 'Het is niet ver: een half uur met de trein en een kwartier met de Bus. Bus 3 naar Zuilen-noord, halte Prins Bernhard Plein.' 'Misschien kom ik wel met de fiets', zegt ze. 'Het is toch langs het Amsterdam-Rijnkanaal?' 'En langs de Zeeburgerdijk. Vanaf Muiden, Weesp, Loenen of Breukelen kun je ook langs de Vecht', meld ik. 

Wij wonen tussen beide waterwegen in. Beide routes hebben een eigen bekoring. Om haar aan te moedigen stuur ik een kaartje

Nieuwe gordijnen

De nieuwe gordijnen zijn klaar. Ze kleuren goed, maar ik vind ze wel een beetje saai en bleek, vergeleken bij mijn vorige Indiase glimgordijnen. Maar ja, dat is het compromis. Bobby is ervan overtuigd dat als de kamer uiteindelijk wat meer krachtiger elementen bevat, donkerder houten kasten zeg maar, dat het dan heel anders oogt.