Tekenen

Buurjongetje Liam staat voor de deur. ‘Zullen we weer eens schilderen’, vraagt hij. Daar is het al veel te lang niet van gekomen. ‘Ja maar’, zeg ik eerst, maar ik haat jamaar. Doe nou gewoon welkom. Eerst lopen we voor mij naar de fietsenmaker, die mijn zadel en fietsband heeft gerepareerd. Dan voor hem naar AH voor een reep chocola, en dan gaan we schilderen. OK?  Zo gezegd zo gedaan. 

Liam heeft hetzelfde kleurboek als ik. Hij wil graag tegelijk dezelfde kleurplaat inkleuren. En chocola eten. En hij raakt helemaal gebiologeerd door mijn schaal met noten: walnoten, hazelnoten, pecannoten, amandelen. ‘Denk je dat ik noten mag meenemen naar school? Morgen mogen we alleen groente en fruit meenemen. Zijn noten ook groente of fruit?’ ‘Nee, noten zijn geen groenten of fruit, noten zijn noten.’ Hij krijgt een handje amandelen mee. Kijken wat de juf ervan vindt. 

Ik hou van stilte, maar Liam wil graag ‘Fitlala’ van Kinderen voor  Kinderen horen, het lied voor Koningsdag 2018. En zo komt er weer allemaal nieuwe cultuur bij mij binnen. Wat een rijke dag.

Oppotten

Op naar de Welkoop. Vorig jaar mei had ik van Zus4 een kweekkasje gekregen voor mijn verjaardag, waar ik in mijn kleine stadstuintje echter weinig mee kon. Liever wilde ik een ‘oppottafel’, zonder kweekbak Toen ik - maanden later in het najaar - het kasje nog in de doos maar zonder aankoopbon - terugbracht naar de Welkoop te Harmelen, kreeg ik een tegoedbon. Kom maar terug in maart april, zei de manager, dan heb ik oppottafels te over.   

Ook daar is nu tijd voor. 

Maar eigenlijk valt het aanbod oppottafeltjes bij de Welkoop vies tegen. En ook bij vervolgens de Praxis valt het tegen. Uiteindelijk blijkt Bol.com de meest uitgebreide collectie te hebben en - hoe erg ik internetwinkelen ook vind - daar heb ik nu een oppottafel gekocht. Gistermiddag besteld, vanochtend bezorgd. En nu inrichten. Het tuintje wordt er meteen een stuk rommeliger en zelfredzamer en gezelliger van!

Castellum Hoge Woerd

Zullen we naar het Máxima-park? stelt Will voor. Dat ligt in de wijk Leidsche Rijn bij Vleuten, net aan de andere kant van de A2, tegenover Maarssenbroek, een plek waar je normaal niet zo gauw naar toe gaat. Maar zomaar vrij biedt zomaar openingen, bijvoorbeeld om zomaar een park te bekijken. 

Aan de zuidkant van het park ligt het Castellum Hoge Woerd, dat museum is, en restaurant, en theater, en festivallocatie. Ooit waren hier namelijk Romeinen gelegerd en was er een Romeins Badhuis. Bij zo’n giga nieuwbouwwijk hoort geschiedenis. En als het er niet is dan máák je het. Het is echt een leuk museum. Gratis. Er is fors in geïnvesteerd. 

Het Maximapark is een beetje Vondelpark-achtig met nieuwe stadsvilla’s in en aan het park die geïnspireerd zien op oude NS-stationnetjes en/of villa’s te Zandvoort. Er zijn vijvers en deelparken en een restaurant en kronkelweggetjes. Ondanks dat het Leidsche Rijn is - of Vleuten De Meern, daar wil ik af zijn, is het best leuk. 

Ik heb me er even in verdiept. Het zit zo. Het Máximparkt ligt op de grens van de wijken Leidsche Rijn en Vleuten De Meern. Al die nieuwbouw samen heet het Project Leidsche Rijn. Maar het project bestaan uit twee wijken: de wijk Leidsche Rijn die onderdeel is van de stadUtrecht, en de wijk Vleuten De Meern die een zelfstandig dorps is gebleven, maar wel in 2001 door de gemeente Utrecht is geannexeerd. Geen wonder dat ik het niet kan volgen. De annexatiedrift van de Stad Utrecht. Zoals het dorp Zuilen in 1954 door Uttecht is geannexeerd. 

Het project Leidsche Rijn is door de beroemde stedenbouwkundige Riek Bakker ontwikkeld.

Pech onderweg

Soms zit het mee, soms zit het tegen. Ik heb een zogenoemd ‘netwerkgesprekje’, in het kader van je-weet-nooit-hoe-een-koe-een-haas-vangt. Om 16 uur bij enorm jong en hip café Ganspoort aan de Vaartsche Rijn. Best een eindje fietsen, maar dat is goed voor de energiestromen en de wilskracht die het dezer dagen een beetje laten afweten. 

Mijn netwerkman komt drie kwartier te laat, gaat langdurig over zijn eigen sores praten en dan wordt hij gebeld (‘Sorry, die móet ik even nemen, vind je niet erg toch?’). Na tien minuten reken ik maar af en vertrek ik. 

Terwijl ik over de Catharijnsesingel naar Bobby’s nieuwe werk fiets om dat even te bekijken begint het eerst te stortregenen, dan onweert en bliksemt het heel hard en heel dichtbij en jagen enorme hagelstenen uit de hemel. Als een verzopen kat kom ik er aan. Hij blij, dat is dan wel weer leuk. Ik mag alle werkkasten zien. Als we naar huis fietsen schiet het zadel los, en rijd  ik midden in een nagelknippertje, waardoor in 1 seconde mijn achterband (binnen en buiten) plat is.

Montenegro

Er is een tv-serie op BNN/Vara, waarbij twee BN-ers die elkaar verder niet kennen samen op de gevaarlijkste wegen door de bergen rijden. Onwaarschijnlijke duo’s. Ik kijk nooit naar zulke series, maar vandaag is Montenegro aan de beurt en sommige gele weggetjes op de kaart staan mij nog in het geheugen gegrift. Dat was wel een onvergetelijke vakantie. Mede door die weggetjes. 

Ditmaal bestaat het duo uit de zwaarlijvige zanger/rapper/muziekproducent Brownie Dutch (rechterhand van Ali B.) en de goochelaar op leeftijd Hans Kazán. Ik snap het format niet zo goed: je ziet vreemde landen, BN-ers in de stress, en ze voeren af en toe persoonlijke gesprekken. Is dat een formule voor succes? Hans Kazan vertelt dat hij als vierjarig jongetje tussen twee vechtende ouders zat, en over zijn faillissement, en Brownie Dutch over zijn tijd als kind in een Blijf van m’n Lijf-huis en over zijn  zoontje dat hij sinds zijn scheidingmaar een weekend per veertien dagen ziet.  

Maar deze twee zijn op de weggetjes in de bergen af en toe even  bang en misselijk als ik toen. Ik weet nog dat ik bijna alleen maar over die weggetjes kon bloggen.

Dinsdag

Natuurlijk ben ik vroeg wakker en startklaar om aan het werk te gaan, maar er is ineens geen werk meer om naar toe te gaan. Van het weekend merkte ik al hoe raar het is om niet voortdurend allerlei nieuwssites en social media-kanalen bij te hoeven houden teineinde na het weekend genoeg ‘nieuws’ te kunnen maken. Ik kan het nog steeds niet geloven, maar zet toch maar alle informatiestromen uit, want wat moet ermee.

Ineens zijn er zeeën van tijd voor klusjes waar ik doorgaans niet aan toe kom. Zoals de huisarts bellen voor een afspraak over die 24-uur-bloeddrukmeting van vorige week. Moet je drie kwartier voor in de wacht staan. Heb ik nu alle tijd voor. Naar de AH aan het begin van de Amsterdamsestraatweg of de EkoPlaza aldaar voor wat zakjes boekweit, want dat verkopen ze niet op Zuilen. Het wilde bloemenzaad zaaien tussen de moestuinbakken. Daar schijnt enige handigheid bij te komen kijken want voor je het weet valt als dat zaad op één plek. Vermengen met droog fijn zand is het devies. Er lopen wel allemaal kauwtjes tussen de bakken zaden te pikken. We gaan het zien.

Er staat ook nog twee preien in mijn moestuinbak in de straat: die moest ik maar eens oogsten. Ze zijn enorm. En mooi! Zoek een receptje voor een heerlijke prei-tuinerwtjes-basilicum soep. Die soep is een half uur later ook weer klaar.

Dan heb ik alweer zes eierdozen verzameld dus daar kan ik groente in gaan opkweken. Tot nu toe deed dat zaad allemaal niets, binnen niet en buiten niet, ook niet bij twee keer gieteren per dag, maar de kans is groot dat in april alles anders wordt. Weer een half uurtje verder.

Natuurlijk kan ik nog wat narcisjes en viooltje kopen en dan staan straks alle bloempotjes er fris en fruitig bij. En dan is er één werkloze ochtend voorbij. Bobby heeft zijn vrije dinsdag en slaapt.

Misschien kan ik mijn eerste sollicitatiebrief gaan schrijven? Want als je WW krijgt moet dat vier keer per maand. Of zal ik daar eerst maar eens een weekje mee wachten en even bijkomen van de schrik.

Drents heideschaap

We zouden naar zee, ik koos de Wassenaarse Slag, maar het motregent zo dat het de moeite niet waard is. Als alternatief kiezen we Landgoed Heidestein bij Zeist. Ik ben daar nog maar een keer geweest, en ik weet niet precies waar het ligt, maar het was prachtig. Er is een schaapskooi, een wonderlijk ‘theehuis’ met een bosvijver en een heide met een vennetjes. En een schaapskooi die officiële fokkerij is van het Drentse heideschaap. De ingang is aan het eind van een lange straat langs de bosrand met een stuk of zes sociale woningbouw-flats.

Er komen daar veel kindertjes en vaders & moeders en opa’s & oma’s en vormen van grootfamilies. In en om de schaapskooi werken vrijwilligers die kopjes koffie voor een euro schenken. We krijgen er een toastje met muisjes bij. Ter ere van de geboorte van de lammetjes. Mèh mèh mèh, mekkeren de Drentse heideschapen.