Mutti is jarig

Vandaag is het 97 jaar geleden dat Mutti geboren werd. 1924 was dat.  Als ze er ng geweest zou zijn was ze zo oud als Auntie nu.

Zus3 en ik maken een verjaardagswandeling ter nagedachtenis. We gaan maar niet naar Emmen of Leeuwarden, maar houden het bij Ankeveen. Broerlief heeft als levenstaak op zich genomen om de foto's van de familie te verzamelen en in te scannen, en sinds tijdje is er een link op OneDrive, waar we de reeds ingescande bestanden kunnen bekijken. 

De bovenste foto zit in de map 1947-1950. Mutti was toen onderwijzeres. In die map zitten ook foto's uit Maastricht, waar ze blijkbaar een uitje met haar verloofde (Vati)  naartoe had.

Ik vind ook een foto waarop ze zo oud was als ik nu. 1986. Toen was ik bijna dertig. Ze had enorm veel strengen met vooral plastic kralen. Die liggen allemaal in mijn kapelletje in een aardewerken schaal.

De Prik

We krijgen in maart al de prik! Nog twee maanden-en-nog-wat. Zo valt te lezen op de gisteravond gepubliceerde ‘routekaart’. Als alles volgens schema verloopt. Wat raar dat dat niet op het journaal was. Of heb ik iets gemist? Wij vallen in de categorie ‘thuiswonende ouderen’, die meteen na de zorgprofessionals en mensen in instellingen aan de beurt zijn. Je weet wel meteen waar je staat. We krijgen ‘m op een GGD-priklocatie.

'Niet zo optimistisch', waarschuwt Bobby, 'het is vanáf maart.'

https://www.nu.nl/coronavirus/6100329/routekaart-voor-vaccinaties-in-nederland-wie-is-wanneer-aan-de-beurt.html

Kaag

Gekeken naar de documentaire over minister van buitenlandse zaken Sigrid Kaag, sinds een tijdje ook lijsttrekker van D66. Er staan zoveel commentaren in de kranten over de documentaire dat ik maar eens ga kijken. Ze is een beetje Prinses Maxima, zo beeldschoon en idealistisch en overtuigend. een sprookje. 58 jaar nu. Wel heel opgepoetst op dit soort foto’s. Hoewel je als ze zegt dat ze wel premier wil worden denkt: Hoezo, D66 een premier? We hadden Hans van Mierlo, we hadden Jan Terlouw, Els Borst, Thom de Graaf, Boris Dittrich, Alexander Pechtold... Sommigen van hen waren vice-premier, maar er was toch nooit een D66-er premier? 

Kaag vangt veel lof, maar ook heel veel kritiek, en dat vooral vanwege haar Palestijnse echtgenoot. Het is indrukwekkend haar als diplomaat op al die wereldtonelen in het Midden Oosten aan het werk te zien. Er wordt een paar keer de vraag gesteld waarom ze dat dynamische werk voor de VN - en het heerlijke huis in oost-Jeruzalem - heeft ingeruild voor een ministerspost in Nederland met al dat Haagse gedoe. De eeuwige kamervragen. En waarom ze lijsttrekker zou willen worden. De rechtse media die je privéleven overhoop trekken. 

De regisseur van het programma heeft Kaag vijf jaar gevolgd. Het is een beetje raar dat de film nú vertoond wordt en niet ná de komende verkiezingen. 

Om een tekening te maken bekijk ik tientallen portretten van haar. Wat kan zij er verschillend uitzien. Er zijn genoeg foto’s waarop je wel kunt zien dat ze 58 is, dit is heel erg gestileerd, belicht, waarschijnlijk ontzettend geretoucheerd. De looks zijn voor een vrouwelijke lijsttrekker wel héél belangrijk. Voor haar. Toch gebruik ik zo’n te mooie koninginnefoto. Misschien later nog eens een gegroefdere.

Deze tekeningen zóuden kunnen leiden tot een reeks lijsttrekkers: Mark Rutte, Wobke Hoekstra, Lodewijk Asscher, Lilian Marijnissen, Jesse Klaver, en niet te vergeten Gert-Jan Seghers, Kees van de Staaij, Geert Wilders, Thierry Baudet, Henk Krol, Esther Ouwehand.... Kweenie.

Terugkijken:

https://www.npostart.nl/2doc/03-01-2021/VPWON_1309691

Neven-en-Nichten

Het is alweer drie jaar geleden dat we Neven-en-Nichtendag (van vaderskant) hadden. Nu heeft een van ons een mailtje gestuurd aan alle neven en nichten met de vraag hoe-het-met-ons-gaat. Iedereen begint onverwacht mededeelzaam mede te delen. Heel bijzonder. De gezondheid, het werk, de vrijetijd, de kinderen, de kleinkinderen. Help.

Er was een tijd dat ik een lange time out had met de familie, zo tussen mijn twintigste en mijn vijfendertigste, waardoor ik geen band met de neven en nichten opgebouwd had. Ze waren in mijn gevoel allemaal heel christelijk en ik had een vriendin. Mijn coming out in mijn ouderlijk huis was niet zo fijn verlopen, dus ik besloot ik het hele familiegebeuren maar even op een heel laag pitje te zetten. 

De meeste generatiegenoten in de familie kregen echtgenoten en kinderen (en inmiddels kleinkinderen). Ik niet dus. En nog een paar niet, bleek later. Maar in familieverband gaan de gesprekken over de kinderen en de kleinkinderen. En over het werk. Logisch. Maar laten dat nou onderwerpen zijn waar ik niet zoveel over te melden heb. Ik zit er echt mee in mijn maag. Moet ik nu coming out doen dat ik mijn werk kwijt ben? Heb ik daar zin in? Zal ik het verzwijgen? Of is het dan alsof ik me schaam?

Maar de een na de andere mail rolt binnen. Een longtransplantatie. Iemand die in een revalidatiecentrum werkt die overloopt van de COVID-patiënten. Iemand die op een school werkt waarin Coronatijd geen leerlingen zijn. Iemand wiens zoon besloten heeft dat hij de zaak van zijn ouders niet voortzet. Daar kan dan een mailtje over ‘je-werk-kwijtraken-op-je-61e-en-dan’ ook wel bij. Het leven zelf. En dan kan ik ook vertellen over mijn nieuwe leven met de Buurttaxi, de wandelingen, de tekeningen, het koor, de ovenschotels, de oude tantes... 

Het is haast een beetje too much. Maar het werkt heel therapeutisch. 

Corona-kaartje

Het RIVM komt voortdurend weer met een nieuwe besmettingenkaartjes. Ik volg ze via NRC, die ze rond de eerste van de maand publiceert. De vorige had minder zwarte en donkerrode gemeenten dan die van november, dus ik ben nogal benieuwd hoe het er nu na twee weken lockdown voor staat. Of het al beter wordt. Dat mag je toch hopen. Maar als je dit ziet wordt het vrees ik nog even langer binnen blijven. 

De vorige maanden:

Cuong Lu

Liever dan naar zoom-kerkdiensten kijk ik op zondagochtend naar ‘De verwondering’ met Annemiek Schrijver. Niet elke gast is even boeiend, vorige week had ze bijvoorbeeld Bart Chabot, zegt me weinig, maar vandaag is het weer raak. Voor mij dan. Ze heeft als gast Cuong Lu, een Vietnamees-Nederlandse boeddhist. Hij kwam in de jaren tachtig naar Nederland, waar hij moeilijk kon aarden omdat hij als kind alleen maar oorlog had meegemaakt. Hij kende alleen maar vechten, geen vrede. Geen vriendschap.

Hij leefde zestien jaar als monnik in Plum Village bij Thich Nhat Hanh, en is toen vertrokken, omdat hij zich realiseerde dat hij almaar zijn best aan het doen was een goede monnik te zijn. Je bent, je bent niet goed of slecht, je bent beide, goed en slecht naast elkaar.

Het is zo’n leuk verrassend gesprek. Met zijn Vietnamese accent doet hij steeds onverwachte  uitspraken. Zoals dat je je elkaar bij de eerste ontmoeting écht ziet, en dat daarna je beeld van de ander troebel wordt door je ideeën over die ander. Hij is nu geestelijk verzorger in gevangenissen, en de jongens zijn heel blij met hem omdat hij ze benadert zónder idee over ze. Zonder veroordeling. Hij gaat naast ze zitten en het is goed. Elders lees ik in een interview dat hij 20 minuten nodig heeft met iemand om leeg en stil te worden. Hij noemt zichzelf een stilteling.

Zoals deze man over het leven praat, zo wil je zo wel wekelijks bij hem zitten en van hem leren.

Verder kijken/lezen

- Uitzending De Verwondering

- Interview in Trouw:

De afwas

In NRC een aardig artikel over het fenomeen afwas. Ja er staan ook belangrijker onderwerpen in, zoals de miljoenen dollars die Donald Trump nog steeds binnenhengelt aan donaties, maar dat is niet dit blog.  De vreugde over de afwas wel. Oefening in genieten van het moment. De organisatie, het verse sop, het teiltje, de afwasborstel. De temperatuur van het water. Toen wij hier kwamen wonen namen we natuurlijk een afwasmachine. Het aardige van de afwasmachine is dat je aanrecht snel leeg is. Als iedereen tenminste zijn vuile spullen meteen in de machine zet. 

Een maand of wat geleden deed onze afwasmachine het niet meer goed. Vaak vond ik het afwasblokje ongebruikt ergens in de machine. Bij het uitruimen moest ik alles checken of het wel of niet schoon was. Omdat ik van het voorspoelen ben is het al niet al te vuil. Maar op een gegeven moment konden we er niet meer omheen: hij doet het niet goed meer. Er moest volgens mij een monteur bij komen, maar Bobby wilde het graag eerst zelf uitvinden. Dat duurde weken. Steeds andere programma’s uitgeprobeerd, reinigingsmiddelen erop losgelaten. Ik werd er best knorrig van, want de hele tijd deed je de afwas voor niets in de machine want als die eruit kwam moest je alsnog met de hand afwassen.

Toen we eenmaal besloten hadden dat er een monteur moest komen gingen we wekenlang weer ouderwets afwassen. Wat is er eigenlijk mis met afwassen? Een machine is ook een heel gedoe, want lang niet alles kan erin. En dan dat uitruimen. Enfin. Uiteindelijk belden we een monteur. Dat duurde nog weken, want de firma heeft maar weinig monteurs in dienst. Het bleek een klein euvel. Zo verholpen. Wel 100 euro kwijt..

In die weken/maanden ben ik het afwassen enorm gaan herwaarderen. Een groot voordeel is dat het allemaal in tien minuten gebeurd is en direct weer schoon in de kast staat. Wij hebben - heb ik gemerkt - niet zo’n handig aanrecht voor de afwas, omdat je daar niet meer op ingesteld bent. Dus je bedenkt je systeem voor spoelen, stapelen, opruimen. Ik vind het onverwacht leuk om over het plezier daarvan te lezen. Ook over de gesprekjes onder de afwas. Natuurlijk gebruikt ze termen als mindfullness en slow food en slow cooking, die hangen tegenwoordig overal aan.