Zondag

Vandaag doen we de piramide van Austerlitz. Die ligt tussen Zeist en Woudenberg, vlak bij het Henschotermeer waar ik vorige week was. Ik was er nog nooit, want het leek me stom. De Fransen die een piramide aanlegden als eerbetoon aan Napoleon Bonaparte. Maar ja behalve stom is het ook wel weer curieus. 

In tegenstelling tot bij het Henschotermeer met al zijn slagbomen is hier is wel gewoon een grote gratis parkeerplaats, en een uitspanning met een vintage speelplaats van het genre dat men ooit Lunapark noemde. Op zondagmiddag zijn er aardig wat ouders met kindjes en gezinnen met honden. De trap naar boven telt 80 treden. Ooit kon je boven op die piramide bij helder weer uitkijken naar Alkmaar en Leiden en Zwolle, en zag je daar de Zuiderzee, maar nu zie je eigenlijk alleen maar bos. 

Het is een mooi bos, weer heel anders dan onder Hilversum, en de groene paaltjesroute is niet helemaal duidelijk, we komen een radeloos echtpaar tegen dat ‘m al bijna twee keer rond is gelopen, maar we hebben een wandelkaart mee en een route-app, dus daar komen we ook wel weer uit.

Tranen van Tito

Gezien: de documentairereeks De tranen van Tito over de landen van voorheen Joegoslavië: Kroatië, Slovenië, Servië, Bosnië, Kosovo, Montenegro, Noord-Macedonië. Iva Bicanic, dochter van Joegoslavische ouders die in de jaren zeventig in Nederland kwamen wonen, gaat terug naar het land van haar ouders. Zij is van professie trauma-psycholoog, ziet er uit als midden dertig maar schijnt vijftig te zijn. 

Het is extra boeiend om naar te kijken omdat wij Door de jaren heen naar Kroatië, Slovenië, Macedonië en Montenegro op vakantie zijn geweest. We keken er onze ogen uit, je kent de verhalen van de vreselijke oorlog in de jaren negentig. Tito die zo trots was op zijn welvarende zelfvoorzienende multi-etnische staat, maar na zijn dood bleef er niets van over. 

Heel interessant om met deze vrouw mee te reizen, die de taal redelijk spreekt, die vragen stelt waardoor mensen gaan vertellen. In de meeste van die landen is het nu armoe troef voor de meeste mensen. Veel jongeren willen weg, studeren in Slovenië is een springplank, want dat hoort bij de EU. 

De serie is terug te zien op NPO Start.

https://www.bnnvara.nl/tranenvantito

De tekeningen

Indachtig de woorden van de oude Folkert Haanstra dat alles wat je zoekt uiteindelijk in je eigen tuin te vinden is (ik neem aan dat hij tekenonderwerpen bedoelde) ga ik op zoek naar een plaatje van de toverhazelaar. Want die heb ik (nog) niet in mijn tuin staan, maar dat zou zomaar eens kunnen gebeuren. Welke tuin dan ook. 

Door diverse gesprekken de laatste weken met mensen over mijn tekeningen word ik me meer bewust van de zeggingskracht ervan. Neef Rick meent met klem dat ik mijn talent te gelde moet maken, maar ik zeg dat ik geen behoefte meer heb aan een race om erkenning in de vorm van leuren langs galeries en dergelijke. Dat ik gelukkig word van het maken en posten op diverse plekken. En af en toe íets verkopen. ‘Je bent veel te bescheiden’, vindt hij.

Maar nu reageert ene Yvonne op Iedere-Dag-Een-Tekening op deze toverhazelaar met ‘Wauw Lucie!!!!’ Dat vind ik dan mooi.

Iconen

Ben wat aan het afpeinzen over het tuinhuisje. Ik ben er nog niet geweest sinds we de sleutel gehaald hebben en alles eruit gehaald bleek. Vorige week had ik het er uitgebreid over met Peeq tijdens onze zompige tocht door de zodden voordat de schemer viel. En toen we bij haar thuis een flesje wijn soldaat maakten. Toen hoorde ik mijzelf zeggen dat ik eigenlijk ooit droomde om in zo’n tuin echt een kapelletje te bouwen. Als een Grieks kapelletje, boordevol iconen. Nadat Mutti overleden was heb ik veel iconen van vrouwelijke heiligen geschilderd. Vaak Byzantijnse, want die hadden veel tooi en kleur. Iconen schilderen is kopieerwerk. Je komt ervan in een mooie contemplatieve sfeer.

Kijk: toen ik zes jaar geleden mijn Zuilense zolderkamer betrok had ik dit gemaakt voor aan de wand. Zoiets. Maar dan een tuinhuisje vol. En kaarsen, en wierook. En Byzantijnse muziek.

Blue January

Wat verandert de wereld als de zon schijnt. En dan vandaag vooral de perceptie van de tuin. Al weken denk ik: hoe heb ik ooit kunnen denken dat ik een tuinier was. Ik ben met geen stok naar de tuin te krijgen, zo koud, nat en naar. Maar vanochtend schettert inneens de zon en meteen scoor ik wat sneeuwklokjes, narcisjes en kivietsbloemen bij de bloemenwinkel. Weinig idee wat er in de grond zit aan bollen.

En als dan de bolletjes in de bak zitten, heerlijk frisgroen, ga ik lange dode takken afknippen, de verdena die zich overal en nergens verspreidt en het riet in de vijver. Ik ga in ons tuintje achter mos afschrapen. En algen uit de vijver. Gelijk is alles minder erg.

En alsof het dan nog niet genoeg is ga ik de pluizige resten van de sierasters in ons gemeenschappelijke moestuingebied in de straats afknippen. Twee uur lang. Au au. Maar het ziet er allemaal wel heel wat frisser opwekkender uit.

Op de foto een toverhazelaar. 'Hamamelis'. 'Een prachtige én geurende winterbloeier. In het najaar krijgt de heester mooi goudgeel blad om vervolgens in de winter op het kale hout te bloeien met gele tot rode bloemen.’ Een plant die de treurige  januari-tuin zou kunnen opfleuren. Ik zóu er een kunnen halen. Nu heb ik alleen een stermagnolia die nu al aardig in de knop zit, maar toch vind ik het een beetje een teleurstellend boompje. Als ie eindelijk bloeit is de bloei doorgaans na drie dagen voorbij. Eén windvlaag en de bloemen liggen op de grond. In Kalmthout (Vlaanderen, net over de grens bij Breda) is een Arboretum met honderden prachtige bloeiende hazelaars. 

Naar de dermatoloog

Voor de ‘ingreep’ naar de dermatoloog. Het plekje op mijn linkerschouder dat me in het najaar vorig jaar zorgen had gebaard en waarvoor ik begin december naar de huisarts ben gegaan is nu nóg kalmer geworden. Is het nog wel nodig? Maar ja, zoals de dermatoloog vorige keer al zei, ‘het hoort er niet’.

Toch wel spannend, dat ze in je gaan snijden waar je bij bent. Ik ben niet veel gewend op dat gebied. Twee jonge dames gaan mij snijden. Twintig minuten zou het duren. Het wordt minder dan een kwartiertje. Het valt alles mee. Ik lig op mijn zij op een snijtafel, ze teken het plekje af, verdoven met vier prikken, en gaan dan snijden. Ik voel echt niets. Dan dichtbranden, dichtnaaien, en een verbandje. Foldertje mee. 24 uur niet douchen. Over 14 dagen wordt de hechting verwijderd en hoor ik wat voor weefsel het was. Na afloop heb ik ook geen pijn. Een belevenis van niets. 

Opgelucht weer naar buiten. In de wachtkamer zit een mevrouw met schrik ogen. Komt u voor iets engs? vraag ik. Ja, zegt ze. Ze licht helemaal op omdat ik het vraag. Veel sterkte!

Kun je nog zingen

We zijn met dertien, weer bijeen met het koor. Ik word blij begroet, twee keer was ik niet geweest. Er is toch wel een niet-aflatende afvalrace gaande. Gisteren heeft weer iemand zich definitief afgemeld. Twee anderen blijven weg zolang Omikron. Twee zijn er niet wegens een besmette huisgenoot. Desalniettemin zingen we erg lekker. De foto is gemaakt ten afscheid voor de vertrokkenen. Daarom wuiven we allemaal.  Bye bye.