Pfas

Zoals bekend sluit ik de dagen altijd af met Lubach. Niet altijd  even sterk, maar vaak genoeg wel. Zijn Diep-Duik-Donderdag-onderwerpen vind eigenlijk altijd goed. Deze week gaat het over PFAS. Volgens hem is de paniek over de gezondheidsrisico's in de media niet helemaal terecht en hij probeert de situatie dan ook te nuanceren. Mensen hoeven volgens hem niet meteen bang te zijn als ze een flintertje teflon van een beschadigde pan binnenkrijgen. Wél is er volgens hem reden tot boosheid richting de bedrijven en chemische reuzen die jarenlang hebben verzwegen dat PFAS schadelijk kan zijn voor mens en natuur. 

Vrijdag is er wel weer meteen veel kritiek op, zoals op de site Tegengif.nl: 'Of je door PFAS ziek wordt of kanker krijgt, hangt inderdaad van veel factoren af. En het klopt: PFAS zijn niet de enige stoffen die onze gezondheid beïnvloeden. Toch zijn deskundigen het erover eens dat we onze langdurige, aanhoudende blootstelling moeten beperken. Wat vrijwel alle PFAS gemeen hebben, is hun persistentie: ze breken niet of nauwelijks af. Het gaat niet zozeer om acute gezondheidseffecten; het gaat om gevolgen die zich in de loop van de tijd ontwikkelen en onze volksgezondheid raken. Tegengif maakt zich dus wél zorgen over de gezondheidsrisico’s van PFAS. Die zorgen worden gedeeld en geuit door meer dan 150 artsen en gezondheidsorganisaties, waaronder KWF Kankerbestrijding.' Tegengif wil vooral dat de politiek zich gaat roeren. 'We willen een breed Europees restrictievoorstel met zo min mogelijk uitzonderingen. Zodat we ons hopelijk over een tijd inderdaad niet meer zoveel zorgen hoeven te maken.'

Back Home

De hoogste tijd om weer eens naar de tuin te gaan. Als het zo regent zoals vorige week dan wil je liever die tuin even vergeten. Nu schijnt de zon weer en ga ik nog maar eens gras maaien. De heggen zijn geschoren door de klussers van dienst. 

Laatst deed de petroliekachel het niet en bleken de batterijen voor de ontsteking vervangen te moeten worden. De retro-radio doet het nu ook niet, ik geloof dat in deze toch wat vochtige omgeving batterijen er gauw mee ophouden.

Ooijpolder

De slotdag van het driedaagse uitje: de Ooijpolder. Die ligt net nog in Gelderland, ten oosten van Nijmegen, aan de Waal. 

We starten in Ooij, een dorp ongeveer op de Duitse grens. Op de een of andere manier heeft in mijn hoofd het idee postgevat dat je met de auto de Ooijpolder niet in mag als een Waddeneiland, maar dat blijkt een verzinsel. Wel kun je nergens parkeren, ons vertrekpunt Ooij is dus heel goed gekozen. 

Ik heb een wandeling van 11 km van Routiq gedownload en die voert ons weer door heel afwisselende landschappen. Eerst door traditionele landbouw- en veeteelt-polders en dan wat meer wildernis. Uiteindelijk komen we bij de Waal en de Bisonbaai en het beroemde gezellige hotel restaurant Oortjeshekken. Ik had het in eerste instantie nog geopperd om daar te overnachten, maar met elk een eigen kamer werd het ons wat te prijzig.

Heel erg grappig is dat we daar Schoonzusje en haar man tegenkomen. Uit Heerde. Hun jongste dochter woont in Nijmegen. Vandaar. Eerst treffen we ze op een dijkweg waar zij in hun bolide aan komen rijden en wij net lopen. Huh? En later in de natuur bij de Bisonbaai.

Het is een bijzonder gebied met veel geschiedenis. Er valt weer veel te googelen.

Sint-Jansberg en Mookerhei

Alsof het niet op kan. Weer een prachtige wandeling over de Sint-Jansberg en de Mookerhei. We sstarten in Plasmolen. Het is allemaal verpletterend mooi en  overweldigend. Wat hebben we al ontzettend veel gezien en beleefd, stamelen we na afloop weer thuis. Had je aan de overkant in het Land van Cuijk de Romeinen die vastliepen op de heggen, hier heb je op de berg ook de opgravingen van een enorme Romeinse villa, en op de Mookerhei een herdenkingsbord over de Slag op de Mookerhei. In die zin zijn die wandelingen zo educatief! Ik google me suf na afloop. Wanneer was dat? Peeq weet het ook niet.

De Slag op de Mookerhei vond plaats in 1574, in de Tachtigjarige Oorlog. 'Wij' verloren enkele duizenden en de Spanjaarden wonnen. Zowel Lodewijk als Frederik van Nassau sneuvelden.  Zij waren de broers van Willem van Oranje. Ook hier valt weer veel te googelen.

https://www.natuurmonumenten.nl/natuurgebieden/sint-jansberg

De Maasheggen

 

Met Peeq heb ik weer een driedaags uitje en ditmaal houden we ons op in St Agatha onder Cuijk aan de Maas. Cuijk ligt in Brabant, en aan de overkant van de Maas ligt Mook in Limburg. We hebben een appartementje op de begane grond.  In St Agatha is een (voormalig) klooster, maar geen winkels of horeca. Daarvoor moet men naar Cuijk.

Vandaag wandelen we onder St Agatha langs de Maas door het 'Maasheggen landschap'. Het is Unesco Erfgoed ook nog. Maasheggen, een intrigerend woord. Ergens op een educatief bord aan de Maas lees ik dat indertijd de Romeinen op weg van Maastricht naar Nijmegen hier bij Cuijk vastliepen in de Maasheggen. 

Peeq en ik zijn zeer content over onze eerste dag. Mijn eerste dag na de griep in ogenschouw nemende val ik mijzelf alleszins mee - we lopen toch maar mooi 9 km. En over onze manier van zomaar ergens neerstrijken en maar zien. Het Maasheggen-landschap is bijzonder. Morgen gaan we aan de overkant van de Maas.  

De blauwe regen

Ik heb nog steeds griep en ik mag sowieso niet tillen dus Bobby moet de ravage door storm Boelo in ons voortuintje helemaal in zijn eentje fatsoeneren. Gelukkig hebben onze behulpzame buren gisteren al een heleboel takken gesnoeid en in de berm naast de vuilcontainer gelegd, en die blijken vanmorgen al door de gemeente geruimd te zijn zonder dat iemand daar om gevraagd heeft. De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Vandaag gaan Bobby en de buurvrouw door. Er moet een nieuwe staaldraad komen en bevestigd worden en dan moet die overgebleven takkenbos omhoog gehesen en verankerd worden. Nu hangt het weer. Het was een prachtig, en nu dit. Hopelijk loopt het volgend jaar allemaal weer uit.

Eus

Gelezen: Mijn moeder de kleine reus van Ozcan Akyul. Ik vind hem een aardige sympathieke tv-presentator en columnist, maar van zijn literaire kwaliteiten ben ik niet zo overtuigd. Hij heeft wat veel vaste onderwerpen. Dat hij een Turkse Nederlander is, uit Deventer komt, dat hij in een heel arm milieu is opgegroeid, een alcoholistische vader had. Dus een boek over zijn moeder, analfabeet en geen woord Nederlands sprekend, leek me mogelijk boeiend. Veel zonen adoreren hun moeder, meer dan dochters.

Maar het boek gaat maar deels over zijn moeder en zeker staat ze niet centraal. Het is een verzameling columns over Eus, zijn werk, zijn kinderen, zijn vaste hang ups, de mensen die alle Turken en Marokkanen door elkaar halen. En af en toe komt zijn moeder langs die wil komen schoonmaken en de kinderen volstoppen met  snoep. Het is onderhoudend, maar wel een gemakzuchtig gemaakt boekje, een stapel columns bij elkaar geveegd en het geheel is niet eens goed geredigeerd.