Gelezen:
Luchtschepen door
Amélie Nothomb (geb. 1966), een populaire Franstalige Belgische schrijfster, bekend om haar korte, scherpzinnige romans over vaak absurde thema's zoals eenzaamheid, identiteit en de menselijke conditie, met een mix van humor en filosofie. Ze laat zich inspireren door haar jeugd in het buitenland, zoals
Japan, waar haar vader diplomaat was. Ze debuteerde in 1992 en ze publiceerde sindsdien elk jaar een boek, dat vaak in meer dan veertig talen is vertaald
.
Dezd roman heeft een negentienjarige hoofdpersoon Ange, studente Romaanse filologie in Brussel. Ze is alleen, behalve een nare huisgenote heeft nauwelijks contacten. Een rijke zakenman huurt haar in om lessen literatuur te geven aan zijn zestienjarige dyslectische zoon Pie. De jongen heeft een hekel aan lezen en een passie voor wapens en zeppelins. Ze krijgen een speciale band. Daarnaast is er ook nog een vijftigjarige docent die voor Ange valt. Ze doet hem denken aan de jonge actrices uit de films van Eric Rohmer. Pie, die nooit een boek heeft aangeraakt, is ineens verlost van zijn dyslexie na het lezen van Le Rouge et le Noir van Stendhal. Vervolgens leest hij de Ilias van Homerus op één avond uit, die hij van slimme commentaren voorziet. Nothomb wil ermee laten zien dat er in literatuur een handleiding voor het leven te vinden is. Het is geen zware kost: ze schrijft helder en lichtvoetig in korte hoofdstukjes.
Ange en Pie verlangen naar een authenticiteit die mensen in de loop van 'die helse puberteit' dreigen te verliezen. Dominique vertoeft met zijn fascinatie voor kindvrouwtjes in een vergelijkbaar straatje. Geen ode aan de onschuld, maar aan een pure, ideale staat van zijn, ontdaan van het juk dat de volwassen wereld ons oplegt. Het is een surrealistische sprookjeswereld waar Nothomb de lezer invoert, naïef en wereldvreemd, maar ook wreed en meedogenloos.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten