Strunjan

Pension Dino ligt overigens niet in Piran, maar in Strunjan (foto). Dat is durp in een natuurgebied vlak boven Piran, met zoutpannen. Er is ook een heuvel en een steile kust en een kerk, maar op deze foto staat de vlakte van de zoutpan. We hebben het echt geweldig getroffen in ons pension met een tuin vol kabouters. Er is qua keukenuitrrusting ongeveer niets, maar wel ruimte en vrij uitzicht. 's Avonds kunnen we buiten lezen. Wat wil je nog meer?

Vandaag wandelen we van Strunjan naar Piran. Goeie kaarten zijn er niet, maar we zoeken onze weg door de zoutpannen en langs de steile kust. Het is voor het eerst sinds een week dat er een beetje zon schijnt, dus de handdoek en de bikini gaan in de rugzak, voor het geval we langs een leuk strandje komen. Er zijn hier weinig stranden, in Piran zelf zie je alleen betonnen strandjes. Weinig aanlokkelijk. Hier blijken de gemeentegrasveldjes het meest aanlokkelijk te zijn. Bij het eerste gemeentestrandje hebben we nog niet door hoe heerlijk het is vergeleken bij andere beton- danwel kiezelstranden en rotspartijen, maar ik ga ze gaandeweg steeds meer waarderen. Ze lijken mij nog uit de communistische tijd te stammen: heel basic ingericht, democratisch toegankelijk voor iedereen. Lieve boompjes voor de schaduw. Heel goed.

We klauteren ons een oordeel onder die steile kustwand langs de zee, heel avontuurlijk op niet het juiste schoeisel. Tegen de tijd dat we besluiten te gaan liggen en bruin te worden is de zon weg. Tegen vijven bereiken we Piran. Waar we respectievelijk een Karst- en een Istrische pizza nuttigen.

Piran

Dit plaatje is van Piran. De laatste week van de vakantie gaan we spenderen aan de Adriatische kust. We keren weer een veilige haven de rug toe en gaan opnieuw onbekende verten tegemoet. Het enige doel vandaag is goed onderkomen vinden, spreken we af. We gaan geen steden bezoeken. Dat zou de goden verzoeken zijn. Maar: we komen toevallig wel langs Triest, misschien toch een kopje Italiaanse koffie proberen...? Dat doen we bij Muggia, vlak voven de Sloveense grens.

De kust van Slovenie telt slechts enkele tientallen kilometers en ligt ingeklemd tussen Italie en Kroatie. Voor WO II hoorde dit stuk Italie. Voor WO I bij het Habsburgse Rijk. In mei 1945 hadden de partizanen van Tito dit alles veroverd, inclusief Triest, maar de Geallieerden veroverden het weer op de partizanen. En zo zijn die grensen in 1946 uitonderhandeld. Anders was Triest ook Sloveens geweest en had het Trst geheten.

Er liggen aan het kleine stukje Sloveense kunst diverse steden en rotspartijen. Weinig kans op idyllische strandjes, zoals men zich zou wensen. We koersen aan op Piran, het mooiste stadje van allemaal, Veneziaans van sfeer. In de luwte liggen hotels, kuuroorden, bungalowparken... Het aanbod van hotels is niet wat wij wensen aan eenvoud en ruimte en zullen we maar doorrijden naar Istrie, tot we een bordje Pension Dino zien. Bij een berg richting kust en the middle of nowhere. Dat kan niet waar zijn. Voor wie mijn verleden niet kent: ooit had ik een hond en die heette Dino. Piran is beeld- en beeldschoon.

Voor wat plaatjes: Piran Photogallery.

Mount Čaven

Ter afsluiting van ons bezoek aan de Karst kiezen we voor Mount Čaven. Ik kan er even geen groter plaatje van vinden. Het is de dichtstbijzijnde wandeling in het wandelgidsje. Hemelsbreed lijkt het een afstand van niets, maar via de binnenwegen is het al gauw een uur kronkelen. Misselijk! Maar prachtig. Want via de vallei van Vipava moeten we ineens een bergwand steil omhoog naar het gehucht Predmeja, waar de drie uur durende wandeling begint. Maar omdat het al ruim over het midden van de dag is besluiten we voor de makkelijke weg te gaan en meanderen we in de bolide nog een half uur verder over grindwegen naar berghut Čaven. Spanning en sensatie. Eerst maar eens een bord bonensoep. Er komen hier echt nauwelijks vreemdelingen. Conversatie met de serveerster: 'Where do you come from?' 'From Holland.' 'Wow!'

Die Mount is geweldig. Eerst lopen we een lange tijd door een naaldbomenbos, maar uiteindelijk bereiken we bloemige weiden vol menhirs. Boven de boomgrens. Het is ijzig bitter koud. Wanten zouden geen overbodige luxe geweest zijn. Maar het uitzicht is schitterend. Men kan er bijna heel Slovenie overzien. En de Baai van Triest. En misschien wel de Po-vlakte. En de Julische Alpen. En de gehele Karst. En die vallei die schitterend in de zon ligt. Ik krijg wel even een aanval van hoogtevrees, maar: kiez'n op elkaer, doorzet'n maer.

Triëst

Triëst staat ook op het programma, want Bobby is nog nooit in Italië geweest. Het ligt vlak over de grens bij Skopo. Een dagje Italië. Met echte Italiaanse koffie en Italiaanse pizza. Het kan vandaag, het kan morgen, het kan volgende week, maar laten we nu gaan.

We houden grotendeels van dezelfde dingen - alleen houd ik beduidend meer van internetcafés en hij meer van kerken en kathedralen. Een groot verschil is hoe ergens komen. Ik loop graag kriskras zigzag door een vreemde stad en besluit bij elke hoek op grond van wat ik daar zie of ik links of rechts wil. Doorgaans komen alle highlights vanzelf op mijn pad. Deze aanpak gaat helaas niet zo goed met iemand erbij, want die wil bij 'links' of 'rechts' graag een reden of een doel.

Triëst ligt geweldig aan zee. Het grote belangrijkste plein met veel grandeur en paleizen loopt uit naar zee. We drinken koffie en lunchen aan dit kanaal, zie foto. Na de pizza laten we onze wegen scheiden. Terwijl ik nu in een duister internetcafé zit te bloggen (verstopt achter de fruitautomaat) bezoekt Bobby een Servisch orthodoxe kerk.

Skopo

In de karst logeren we in het dorpje Skopo, in een agriturismo farm. Wel een beetje luxe, vier sterren maar liefst, maar iets anders is er niet. Dit is geen toeristisch gebied. De meeste mensen spreken geen woord Engels of Duits, alleen Italiaans, maar dat kan ik dan weer niet. Maar ach, met handen en voeten redden we ons wel. Er zijn te Skopo vooral wijngaarden, winkels zijn er niet en een internetcomputers zijn hier al helemaal niet. Vandaar dat ik al dagen niet geblogd heb. Nu zit ik in Triest, in een luidruchtig stinkcafe, maar wel met een internetcomputer.

De broer van de overgrootvader van onze gastheer te Skopo was uitvinder. Aan hem is een kamertje gewijd. Hij vond ooit de 'aerocopter' uit, de voorloper van de helicopter. In het kamertje hangen tekeningen en een model. Hij was de professor van de familie, studeerde in Wenen en werkte in Wenen en Triest. Hij vond meer uit, hij had op diverse apparaten een patent. Ik heb geen aantekeningen gemaakt en schrijf nu alles op vol halve waarheden en nog erger: fouten. Deze tekst wordt wellicht hopelijk aangevuld en verbeterd.

Skopo is mooi. Heel eenvoudig, eigenlijk niets. Maar oud. Al die wijnbouw en grote klusters woningen / wijnboerderijen. Hele families moeten er wonen. Bij 'onze' familie woont een broer, waarvan de huisbaas (die wel een woordje over de grens spreekt) zegt: 'My brother is not married'. Dat zien wij ook wel. En er is een mooi kerkje bovenop de heuvel, ook al omgeven door wijnranken, en een mooi kerkhof. Veel jonge doden hier. Bij alle graven flikkeren elke avond lampjes. Boven Skopo en de hele karst hangen zwarte onweerswolken. Het onweer elke avond indrukwekkend. Vanuit Nederland druppelen sms-berichten binnen over schitterend weer.

Škocjan Jama

Na Ljubljana gaan we naar de karst, een gebied ten zuidwesten van Ljubljana. Er is daar welige wijnteelt en er zijn grotten, onder meer de grotten van Škocjan. Om daar te komen neem je de snelweg naar het zuiden, die op een gegeven moment splitst in een richting Triëst en een naar Koper. Dat twee plaatsten zijn nog latere bestemmingen. Eerst doen we dus de karst.

Een van de hoogtepunten van de karst zijn de vele grotten hier. Ze moeten spectaculair zijn. Je gaat honderden meters onder de grond, uren, en dwaalt dan door grotten als kathedralen en heel diep, diep in de diepte krochten van de aarde stroomt een rivier.

De Škocjangrotten staan te boek als een van werelds grootste curiositeiten. Bij het dorp Divača baant de rivier de Reka zich diep onder de grond een baan door de aarde. Het zou de diepste ondergrondse stroom ter wereld zijn. De brug er overheen, de echo’s en de harmonie van de geluiden, de ongebruikelijke zaal Little Pans, de kloof van de rivier in de Svetina zaal, niet minder dan 1400 meter lang, de indrukwekkende stalagtieten in de Stille zaal… Men kan niet anders dan deze meesterstukken bewonderen die alleen gemaakt kunnen zijn door de natuur zelf. De grotten hebben een lengte van 5 kilometer en zijn meer dan 200 meter diep met verschillende watervallen.

Twee uur onder de grond, voetje aan voetje tussen de andere toeristen schuifelen. Niet uitglijden over de glibberige stenen. Ja, ik zie er altijd een beetje tegenop. Maar OK, het moet dan maar, want natuurlijk is het prachtig en spectaculair. Niet benauwd worden. Gewoon doen wat de reislidster zegt: Stay Together As A group!

Tweede poging Ljubljana

Een paar wensen heb ik slechts voor dit ene dagje Ljubljana: de Moderna Galerija Ljubljana - ofwel het Museum for Modern Art - waar een paar interessante tentoonstellingen aangekondigd zijn. Dicht. Nou, dan het International Centre of Graphic Arts, maar daar is alleen een tentoonstelling over het game-personage Lara Croft te zien. Dan vind ik de rest van de dag slenteren ook goed. Verder wellicht wat boekhandels, cd-winkels, en als het moet nog een kerk.

Jazz & Blues heet de cd-winkel waar we cd's kopen. Geen idee, Sloveense jazz van eigen makelij. De boekhandel waar we verzeild raken heet Mladinska. Erg veel te koop, ook heel veel Engels, en bijzonder veel Kluuns. Ik sms maar even naar Kluuns Nederlandse uitgever dat 'zijn' Kluun er in heel veel stapels ligt. Zou ik ooit een excursie naar Ljubljana overwegen, dan is deze winkel / uitgeverij wel een hit. Thema zou kunnen zijn: hoe te overleven in een klein taalgebied. Nederlandse uitgevers klagen wel over de kleine Nederlandse markt met slechts 16 miljoen mensen, maar Slovenie heeft maar 2 miljoen! Aardige mensen werken er: echte karaktertypen. Deze winkel is een mooie mengeling van onze Amsterdamse topboekhandels Athenaeum en Selexyz Scheltema.

We doen nog een kerk of twee, een Servisch Orthodoxe en een Franciscaner, en dan wil ik eerst weer een slaapje doen. Tenslotte staat er ook nog een jazzconcert op het programma in de plaatselijke Jazz Club. Maar die zou in een park plaatsgrijpen. Die blijkt wegens de stortregens niet door te gaan. O! zegt Bobby, alsof hij het net bedenkt: maar er is ook Finale van de UEFA Champions League. Barcelona tegen Manchester United. En zo eindigen we te Ljubljana op het terras van de English Pub. Er zijn hier - uiteraard - veel United-fans. Ik ben voor Barcelona. Barcelona wint.