Madeira 2010

Koninginnedag 2010 wordt steeds mooier. De map met tekeningen uit het gehele leven, na zeg 1976, inspireert me enorm. Herinner me ineens weer diverse tekencursussen waar ik op ging en waar ik na een paar keer wegbleef. Deels omdat ik de juffen STOM vond, deels omdat ik niet met verf kon werken en ze me dat niet wilden of konden leren, deels omdat ik zo'n scoringsdrift had/heb en alleen maar Meesterwerken wilde maken. FAALANGST. Ik werd bij die cursussen- zie ik nu - toch uitgenodigd om meer met materialen en vormen te experimenteren dan ik uit mezelf geneigd ben te doen.

We hebben afgesproken vandaag te gaan basteln. Bobby heeft een boekje mee met tekenopdrachten. Ik blader het 'n beetje gereserveerd door, maar stuit dan toch op een opdracht die intrigeert. Uit de hand een paar blokjes tekenen en die met de hand invullen. Los. Het hoeft niet te lijken. Laat die hand maar gaan. En dan gebeurt dit! Nu ben ik heel gelukkig en trots.

Beetje een rare reproductie, met de iPhone genomen. Ik heb zonder ook maar enig moment aan de scanner te denken op A3-formaat gewerkt en die past niet.

Gele vloerbedekking

Achter de 19 verhuisdozen die nog steeds niet zijn uitgepakt en die ik misschien wel nooit ga uitpakken staan een paar mappen met tekeningen. Die mappen stonden in het oude huis in de gangkast. Ik had geen idee wat er in zat, ik vreesde dat het kunstwerken van Ex waren., waar ik wat mee moest. Teruggeven of boos weggooien. Maar nu - op deze vrije dag - peins ik wat over Kunst aan de Wand - de wanden zijn nog steeds intens katoenwit. Ineens herinner ik me tekeningen van onder anderen twee maki's en twee woestijnvosjes die ik ooit te Artis maakte. A1- of A0-formaat. Die moeten ergens zijn. Laat ik eens in die mappen kijken.

Zitten in die ene map die ik niet dorst te openen mijn eigen tekeningen uit mijn hele leven, van mijn studententijd tot en met eind jaren negentig! Sommige herinner ik me nog goed, andere ben ik geheel vergeten. Zoals deze. Blijkbaar ging ik in '97-'98 als ik heftige belevenissen had beleefd via tekeningen verwerken. Hier zien we Mutti in haar nieuwe woning. Vati was enige tijd daarvoor overleden. Zij ging over van de te grote woning in de eensgezinswoningenwijk naar een appartement in het centrum.

Ik had met haar de nieuwe vloerbedekking en de gordijnen en kasten uitgezocht. Over die gele vloerbedekking en de groen-met-gele overgordijnen was ze heel uitgesproken. 'Mutti, het is niet zo gebruikelijk en u heeft een tamelijk grote kamer, dus het is wel Aanwezig,' waarschuwde ik haar menig maal. Maar ze wist het zeker. Geen twijfel.

Tot de vloerbedekking gelegd was. Ze belde. 'Het is heel oranje', zei ze. 'Dit wil ik geloof ik toch niet'. Toen zeiden alle kinderen in koor dat het wel mee zou vallen als de meubels er in stonden en de gordijnen zouden hangen. Het is alweer 13 jaar geleden!

Koninginnedag 2010

Het wordt wel een beetje saai, maar op het housewarming feestje zeggen ze dat ze het wel snappen, dat ik zeg dat ik even mijn huis niet uit wil. Dat ik best mensen wil zien, en interesse heb, maar dat men zich voorlopig even bij mij thuis moet vervoegen. Iedereen is welkom en ik zal heerlijk koken, maar wel híer.

Koninginnedag aan de Zeeburgerdijk. De oranje stoelen op het balkon had ik al. Er gebeurt hier helemaal niets! Ook geen kinderen op straat., die hier doorgaans in de weekends toch in groten getale spelen. Nou vooruit dan: een wandelingetje langs het Amsterdam-Rijn-kanaal. Op de brug lopen gasten van Camping Zeeburg zich vrolijk op te maken voor luidruchtige Koninginnedagpret ergens in de meutes in de binnenstad. Zij wel.

Marokkaanse kipjes

Tijd geleden dat ik weer een Marokkaanse tafel gemaakt heb. Dus de verhaallijn 'koken' heeft een tijdje droog gestaan. Maar dit recept 'Kip Met Olijven' is weer erg lekker. Ik heb geen grote borststukken genomen, maar stukken (biologische) kipfilet. Sudderen in de Creusetpan. En halal lamsworstjes op de grill. Die worstjes nemen gretiger aftrek dan de zorgvuldig gesudderde kipjes.

Het recept moet met ingelegde citroen, maar die heb ik niet in huis. Geen idee wat dat is. Mirjam H. weet te vertellen dat dat erg lekker is, ingelegde citroen. En al die koriander in mijn recepten doet het erg goed. Dat ik er slaperig van zou worden, zoals de huisschilder waarschuwde, dat is niet het geval.

Je wrijft het er wel in, dat je in een allochtone wijk woont, zegt Nieuwe Baas, die alweer twee jaar bij ons is en helemaal niet nieuw meer. Ik moet maar een nieuwe naam voor haar verzinnen.

Housewarming

Omdat nu Bien ons gaat verlaten (Capelle is niet haar 'ding') hebben we wéér een afscheidsfeestje. Ditmaal doen we het maar eens bij mij thuis - heb ik meteen mijn housewarming. Hier staan ze allemaal op mijn balkon. Allemaal, behalve Vinnie dan, die op enig moment sms-t dat hij vast staat bij de RAI. En dat terwijl hij uit Vianen komt. Vinnie, wat doe je bij de RAI? Je moet helemaal niet bij de RAI zijn! Hebben we een man in de redactie, is het er een die geen kaart kan lezen!

De steigers op de foto zijn van de schilders die het pand verven. Vorige week waren ze dagenlang bij mij op het balkon. Het zijn heel aardige Marokkanen, de schilders. Omdat ik voortdurend boodschappen het huis insleep en ik Marokkaans eten ga maken, krijg ik steeds meer contact met de opperschilder, een fijne man met fluwelen ogen. Hoe gezond Marokkaans eten is. En koriander, daar wordt een mens volgens hem slaperig van. En had hij me laatst niet met een meisje op de Dappermarkt zien lopen? Was dat mijn dochter? 'Ja', zeg ik eerst. Trots. Maar dan denk ik: Lucie Theodora, lieg niet zo. 'Nee', verbeter ik mijzelf dan schuldbewust, 'dat was Nichtje'.

Als Vinnie er eindelijk is draaien we - hongerig als we inmiddels zijn - het programma met speeches en zang versneld af. Het is een prachtige avond. We gaan haar missen. We doen onstuitbaar mooie woorden en cadeaus. Hani501 en ik zingen Bien het prachtige Vaarwel Lief Kind, Nog Steeds Bemind, Het Noodlot Scheidde Wreed Ons Van Elkander. Uit Vol Gemoed, Een Laatste Groet, Aan Jou, die 'k Nimmer Vergeet... (bis). Tweestemmig. En bijna loepzuiver.

Het is een geweldig feestje. Voortaan doen we alle feestjes thuis, zeggen we. Na het eten willen ze disco. Tijd voor mijn Motown-afdeling op de iPod. We dansen met elkaar op Stevie Wonder en Diana Ross. Helaas heb ik geen foto van een aangedane Bien gescoord. Maar wel een van een dansende Frances en Vinnie. Ze vinden dat de discolamp die nog in de planning staat niet in de keuken moet, maar hoog in de woonkamer.

'Lekker roken'

Reenske mailt een foto van een verleden verjaardag. 'Lekker roken' is het subject van de mail. Jules, Reenske en ik. Wat een slettebakken waren we. Nu roken we niet meer. We praten over de geur van rook, hoeveel zin we hebben. 't Is dat jullie allemaal gestopt zijn, zeg ik haast beschuldigend, nu heb ik niemand meer die ik de schuld kan geven. Als je nú langskomt met een pakje, gaan we het oproken. O ja, zegt Reenske. Maar het is te laat, morgen is het weer vroeg dag. Dan nemen we allebei nog maar een kopje thee, slurp, en gaan we elk zoet op tijd naar bed. Carrièrevrouwen. Saai hoor.

Journalistieke autonomie

Hot news voor journalisten. NRC-hoofdredacteur Birgit Donker en directeur-uitgever Gert Jan Oelderik leggen hun functie neer. Donker blijft wel, maar gaat weer schrijven. Net als in het verleden Folkert Jensma. Wat is daar gebeurd? Het zal in de loop van vandaag of morgen wel onthuld worden. Er zou een 'interpretatieverschil' binnen de directie zijn over het borgen van de journalistieke autonomie van de redactie.

NRC is onlangs overgenomen door investeringsmaatschappij Egeria en de aandeelhouders van Het Gesprek, onder wie Derk Sauer. Oelderik en Donker hebben de 'verzelfstandiging' van NRC Media geleid. Vandaag is oud-NRC.next-redactiechef Hans Nijenhuis benoemd tot de nieuwe directeur-uitgever. Hij moet nu samen met de redactieraad met een voordracht komen voor een nieuwe hoofdredacteur. Sauer zegt: 'Wij denken dat Hans de juiste combinatie van journalistieke ervaring en zakelijk inzicht voor heeft om dat in goede banen te kunnen leiden.’

De redactieraad zegt: 'Met de commissarissen is opnieuw vastgelegd dat er nooit gemorreld zal worden aan de redactionele onafhankelijkheid.'

Het intrigeert me. Wat is de kwestie? Wat kan het verschil van mening over zakelijkheid en onafhankelijkheid zijn, dat Donker en Oelderik dat absoluut niet willen en Nijenhuis wel. En waarom is het weer niet zo principieel dat Donkers wel blijft schrijven?

Adformatie schreef onlangs over Sauer en Donker: 'Dat op de dag na de val van het kabinet NRC Handelsblad opende met ‘Kabinet gevallen’ irriteerde Derk Sauer zodanig dat hij direct hoofdredacteur Birgit Donker belde. "De tijd van 'all the news that’s fit to print' is echt voorbij. Ik wil niet weten wat er is gebeurd, want daar zijn andere media sneller in, ik wil weten waarom het is gebeurd.’ En Adformatie tekende ook deze quote op uit Sauers mond: ‘We gaan helderder maken waar het merk NRC voor staat. De positionering van een krant is essentieel. NRC is het huismerk van academisch Nederland, dat gaan we verder uitbouwen. Dat publiek, dat vroeger OSM (ons soort mensen) heette, daar zetten we een hek omheen en daar blijft iedereen met z’n poten vanaf.’

Ik ben niet de enige die denkt: waar gáát dit over?