Apparatenstress

Apparatenstress. Ik heb het weer. Ik word voortdurend aangemaand om mijn 'systeem' op de iPhone te updaten, maar dat kan-ie niet want de iPhone is te vol.  Ik ben al begonnen met de foto's uit de iCloud te halen, maar dat moet één voor één downloaden en opslaan. En dat voor 2200 foto's. Gisteren heb ik 200 gedaan. Uren.

Ik vertel het maar niet aan Bobby, anders begint hij weer een lange tirade tegen Steve Jobs. Misschien heeft hij wel gelijk. 'Hoe was je dag?' vraagt hij als hij thuis komt. 'O gewoon', zeg ik.

Vandaag bestudeer ik weer de opslag. Er staat dat het updaten van het systeem 1,6 GB kost en die heb ik dus niet vrij. En ook al gooi ik vrijwel alle apps eraf, die 1,6 GB krijg ik echt niet vrij. Ik google en google en zie dat dit niet mijn particuliere probleem is maar die van de iPhone6 met een geheugen van slechts 16 GB.  (Zie ook dat je bij Android smartphones wel geheugen kan bijkopen, maar niet bij de iPhone6. Nieuwere iPhones hebben 64 of 128 GB geheugen.) Het 'systeem' neemt bijna de helft van die 16 GB in beslag. En als ik dan nog eens mijn 'opslag' bestudeer, wederom, zie ik dat niet de foto's het probleem zijn maar dat het grootste deel gevuld wordt door 'media'. Media? 

Ten langen leste hang ik de iPhone maar aan de computer en daar lees ik dat er heel veel muzieknummers op mijn iPhone staan. 409 nummers. 23 uur en 59 minuten. Huh? Dat moet via ‘automatisch synchroniseren’ ofzo gebeurd zijn. Als ik de nummer binnen iTunes op de computer probeer te deleten gebeurt er niets. Het kan geloof ik alleen op de telefoon, en weer één voor één. Grr! En terwijl ik zuchtend aan de klus begin gaat de telefoon ineens via de computer wel het systeem op de iPhone updaten. Uren ben ik ermee bezig. 

Het enige fijne hieraan zal zijn als het allemaal eindelijk lukt dat het allemaal lukt. Dat ik uiteindelijk de dingen zelf kan oplossen.

Rossini

Ik heb een nieuw plan: de dag breken met een gratis lunchconcert in TivoliVredenburg. Die zijn op vrijdagmiddag om 12.30 uur.  Dat vind ik een mooi fenomeen: gratis concerten. Er komen honderden mensen op af. Ouderen en jongeren. Hier zijn de mensen met culturele interesse, misschien weinig geld en wat tijd op de vrijdagmiddag. Erg leuk. Ik doe een paar pogingen of er iemand mee wil en om half elf heb ik raak: de kunstenares uit de wijk. Haar nieuwe amant uit Antwerpen gaat ook mee.

Vandaag zingt het koor van het Koninklijk Conservatorium uit Den Haag het 'Stabat Mater' van Rossini, een van de beroemdste middeleeuws-Latijnse gedichten over Maria's lijden tijdens de kruisiging van Jezus. Dit gedicht is door vele componisten gebruikt als basis voor een muzikaal werk.

De uitvoering is deze week in de Grote Zaal. Op mijn verzoek gaan we op de eerste rij zitten. Lekker dichtbij de artiesten. Zodat je alles van ze meemaakt. Hun kleren, hun schoenen, hun gezichten, hun ademhaling, hun tanden, álles. Het is ontzettend mooi en leuk. Die jonge mensen die nog helemaal aan het begin staan van hun carrière. Het is een heel internationaal gezelschap. Veel Aziaten. Ook de solisten komen uit alle landen. De tenor is Mexicaans, de bas komt uit IJsland, de sopraan Spaans en de alt Nederlands. 

Het is verschrikkelijk prachtig mooi. Hieronder ziet u een uitvoering van het werk tijdens de Salzburger Festspiele in 2012, met 'iets' oudere uitvoerenden.

Streekromannen

Streekroman-auteur Gerda van Wageningen is het nu helemaal voor Schoonmama. Ze heeft het boek ‘Zilver’ uit en gaat nu door met Maeve Binchy. Als ik op bezoek kom stapt er een jonge vrouw binnen, Hindoestaans ofzo, die sociaal pedagogisch medewerker is en in een kast in dit revalidatiecentrum twee grote letter boeken had gescoord die Schoonmama helemaal niet bevielen. Amerikaanse trash vond ze die. Dus spellen we de namen uit van de streekromanschrijfsters van deze wereld: Jos van Manen-Pieters, Annie Oosterbroek-Dutchen, Mien van ‘t Sant en noem maar op. Het meisje schrijft de namen allemaal netjes op.

Ik verwacht eerlijk gezegd niet zo veel resultaat van haar zoektocht en zal me dus op de Grote Letter-kast te Zuilen richten. Was dat vroeger een kast met streekromans, tegenwoordig is het meer een bonte indifferente verzameling genres, waar gauw mee mis schiet, heb ik al gemerkt. Maar Gerda van Wageningen is favoriet, die ga reserveren en scoren.

Mutti las deze boeken vroeger ook. Ze had een abonnement, ik geloof dat er elk kwartaal een nieuwe bij kwam. Toen ik het huis uit ging om te studeren werd mijn slaapkamertje de logeerkamer en boven het logeerbed kwam een plank met al die streekromans erop. Als ik me verveelde las ik ze.

Verder los ik alle vraagstukken van Schoonmama op. Ze wil graag koekjes, kaneelbeschuitjes om precies te zijn, maar die hebben ze niet on bet winkeltje van het revalidatiecentrum. Wel hebben ze Franse wafeltjes. Verder heeft ze nood aan een glas druivensap, een pakje Danoontje, een proteïne-drankje, een flesje water.

Het koortje

Nieuwe belevenissen in de reeks Lucie-Theodora-en-de-beginnerskoortjes. Dit koortje heet Pica Bella en oefent in Zimihc aan de Bouwstraat. Net als twee jaar geleden het koortje van Andrea Hauser. Ik ben er al om 19.50u, ruim op tijd. De dirigente doet een stemtest met een ander nieuw koorlid. Huh, nu al een stemtest? Maar dat hoeft pas na twee keer. Als ik zou willen blijven. Twaalf middelbare tot oudere dames stellen zich aan mij voor, ik onthoud er niet één.

Het is een zware avond, want het is weer erg moeilijk voor mijj. Ook hier moet je als nieuweling meteen meezingen. Het is een dameskoortje met drie stemhoogtes: sopraan, mezzo-sopraan en alt. Ik wil wel tenor, maar dat doen ze niet.

Je moet altijd een beetje afwachten hoe het gaat, wie van de koorleden welk taakje heeft, en wie er aan de touwtjes trekt. De dirigente besteedt geen aandacht aan mij. Daar is zij blijkbaar niet voor. Zij is alleen voor het dirigeren. 

Een dame gaat over de map met partituren, die mag ik ‘lenen’ voor de avond, maar niet meenemen. Hoe moet ik dan oefenen? De partituren staan ergens online, zegt ze, daar moet ik van iemand toegang toe krijgen, dan kun ik ze zelf downloaden en printen.

De dirigente is van de niet gemakkelijk in het oor liggende muziek. Zo doen we 'In every seashell' van de componist Witold Lutoslawski. Kan er geen touw aan vastknopen. Ze studeert met ons de stukken niet stem-voor-stem-regel-voor-regel in. Het is natuurlijk al hun vierde week... Dit is een nadeel als je na de start instapt. Ik krijg niet goed te pakken ewat ik precies moet zingen. De alten links en rechts naast mij zingen verschillende tonen - wat niet zou moeten - en ik weet niet bij wie ik aan zal haken. ‘Mogen de alten nog een keer apart,’ vraag ik af en toe, ‘want we hebben hem nog niet.’ Maar zo doet deze dirigente dat niet. Het gevolg is dat ik maar een beetje onder de radar probeer te blijven en niet voluit ga zingen, wat toch eigenlijk het verlangen is als je op een koortje gaat. ‘Vind je het leuk?!?’ vragen na afloop de alten na afloop gretig. ‘Nou eh... ik vind het vooral heel moeilijk’, zeg ik. 

Dit is al de dérde keer dat ik dit meemaak. Je zoekt een beginnerskoortje en komt in een tamelijke chaos terecht. Eerst overkwam me dit op het Java-eiland, toen op de Bemuurde Weerd met Claudia Copier en toen met het spiritueel zingen met Andrea Hauser. Ik húnker inmiddels naar de Zing & Beleef-lessen van Hans Veldhuizen in het Concertgebouw. Wat was dat strak en perfect georganiseerd. En plezierig en vreugdevol.

Ze oefenen hier thuis met audiofiles die ze per app doorsturen. Op die files heeft de dirigente elke partij ingezongen. Dat is weer nieuw voor mij. Vanochtend loopt mijn Whatsapp vol met partituren. En ik heb al maanden problemen met de opslagruimte van de telefoon. Ik gebruik nogal veel apps en de foto’s zitten weliswaar in de iCloud, maar nemen nog steeds veel ruimte in. Nu met die audiobestanden loopt mijn hele telefoon helemaal vast.

Mijn telefoons kreeg ik voorheen van het werk. De prijs, het model en de opslag was voor mij nooit im Frage. Nu blijk ik maar 16 GB te hebben en dat is voor mijn telefoongebruik gewoon te weinig. Nu moet ik ineens weer uitvinden wat ik met de grote audiofiles kan. Je kan ze niet opslaan. Uiteindelijks verwijder ik maar de chat met de koordame, inclusief audiofiles. Ook ondankbaar! Nu heb ik weer een nieuw vraagstuk: wat wil ik aan een nieuwe iPhone uitgeven? Wat zijn die duur!

‘Nee, dit koortje wordt het ook niet’, concludeert Bobby. Hij wil mij grasg helpen en al zijn contacten aanspreken voor advies, maar ik houd dat steeds tegen, omdat die allemaal zo’n hoog niveau hebben. ‘Ik heb gewoon geen niveau’, hoor ik mijzelf nederig concluderen. Moet ik de droom van een koortje dan maar opgeven? En het houden bij af en toe ‘Zing & Beleef’?

Kunsttypes

Kijk, er staat weer een nieuwe stukje van mij op Museumkijker.nl. Gisteren was ik met oprichter en eindredacteur Françoise op stap, mocht ik met haar mee socialiseren in de kring van kunstcritici. Het kan best zijn dat u denkt: Wát nou, al die kunst, maar wilt u toch even klikken? 

Ik raakte er met allemaal kunsttypes in gesprek, omdat Françoise mij aan hen voorstelde. De dame die vorige week in het Haags Museum tegen mij zei dat ze 'maar' een blogger was, was er ook weer. 'Hallo', zei ik. Ze keek een beetje weg, maar glimlachte later toch wel. Wat een wereld raak ik in verzeild.

Inzingen

Binnenkort ga - weer eens - voor proef op een Utrechts koortje. Een nieuw vrouwenkoortje zich noemende 'Pica Bella'. De vorige teleurstellingen heb ik maar weer verwerkt. Mijn oudste nicht tipte mij deze. Ze zit er zelf niet op. Het is wel weer in Utrecht-Oost, dus een half uur fietsen, maar dat is dan maar zo.

Ik heb alleen al zo lang niet gezongen, dat ik er best een beetje tegenop zie of ik überhaupt nog wel een toon kan pakken. Laat ik eens via YouTube inoefenen. Voor wie ook zin heeft: doe maar mee. 

Martinique

Exotiek is iets gevoeligs in de kunst (aan het worden). Ik was in het Van Gogh Museum bij de pers-preview van de tentoonstelling over de 19e eeuwse Franse schilders Paul Gauguin en Charles Laval, die is toegespitst op de schilderijen die ze gemaakt hebben op het Frans-Caribische eiland Martinique in 1887. We zien paradijselijk weelderig landschap met palmen en mangobomen, en veelkleurige Afrikaanse vrouwen met manden op hun hoofd. Voortdurend wordt de kijker erop gewezen dat de schilderijen de gekleurde blik tonen van de geprivilegieerde witte koloniaal, en zeker niet de beleving van de afgebeelde zwarte mensen daar weergeeft. De slavernij was op dat moment dan wel afgeschaft, maar de voormalige slaven werkten nog steeds voor een hongerloontje lange dagen op de plantages. Zo relaxed als die vrouwen op de schilderijen afgebeeld staan, zo was het niet. De draagsters liepen dagelijks tientallen kilometers met die zware manden op het hoofd.

Een museum dat dergelijke schilderijen exposeert moet heden ten dage benadrukken hoezeer ze zich dat bewust zijn en de kijker moet zich dat ook bewust zijn. Het geeft iets ongemakkelijks aan het kijken. Mag je er nog wel van genieten of is dat uit den boze?

Gauguin en Laval in het Van Gogh Museum: zij waren  bevriend met Vincent van Gogh, en diens broer Theo van Gogh kocht werk van ze aan. Zo zijn deze kunstenaars en hun werk met het museum verbonden. Wie denkt ‘Eh... Charles Laval, ken ik die? Heb ik iets gemist?’ hoeft zich niet te generen. Bijna niemand kent die naam, ook veel medewerkers van het museum zelf wisten het niet, bekenden ze bij de pers-preview.

Er hangen tientallen schilderijen en schetsen. Ze vertellen over de vriendschap en de reis van vier maanden van Gaugin en Laval naar Martinique. Die reis maakten zij omdat ze op zoek waren naar een ongerepte omgeving en een eenvoudig bestaan. Ze experimenteerden er met hun stijl, met sterkte lijnvoering en vereenvoudigde kleurvlakken en complexe schilderijen.

Die schetsen maken integraal onderdeel uit van de tentoonstelling, omdat je er aan kunt zien hoe Gauguin die schetsen later letterlijk in diverse landschappen toegevoegde. Zoals mensen hun met de telefoon plaatjes maken ter herinnering, zo deden kunstenaars dat voordat er fotografie door middel van schetsen. De conservatoren Maite van Dijk en Joost van der Hoeven zijn naar Martinique geweest om de landschappen te bekijken en te zien waar de beide schilders geweest zijn. 

Bij de tentoonstelling is ook een installatie geplaatst van de hedendaagse Parijse kunstenaar Jean François Boclé, die een reflectie geeft op de tentoonstelling. De installatie heet ‘Hurricane’ en laat vijf ventilatoren zien en horen en fel gekleurde slingers. De kleuren van de slingers verwijzen naar de vlaggen van de landen die de Caribische eilanden gekoloniseerd hebben (Frankrijk, Groot Brittannië, Nederland, Spanje...

Het is goed te begrijpen waarom de installatie toegevoegd is, om kritiek op zulke paradijselijke beelden voor te zijn, en om in beeldende kunst iets te laten zien van de context en discussies over exotiek toen en nu, maar het komt wel een beetje gekunsteld over. 

Hier was ik: