Vrijbuiter

Om onze wensen en gedachten over de vakantie een beetje op een rijtje te krijgen gaan we naar De Vrijbuiter in Gouda. Tenten kijken. De voortent van de oude tent is twee jaar geleden aan de Schotse kust gescheurd en gerepareerd met Schotse gorilla-tape. En nadat ik bij het afbreken van de tent in de storm mijn evenwicht verloor en mijn pols brak is die tent sindsdien nooit meer uit de tas gekomen. We hebben geen idee hoe die er aan toe is. 

We hebben/hadden een tent van polyester en die zou volgens de verkoper 10 jaar mee moeten kunnen. De verkoper is een Rotterdammer. Hij werkte altijd bij de Rotterdamse kampeerspecialist Vervat, maar toen die in 2018 de failliete Vrijbuiter overnam koos Vervat voor de naam De Vrijbuiter, want die was bekender. En hij sloot de winkel in Rotterdam, want die in Gouda was groter. Het gaat ongekend goed met de tentenverkoop, vertelt de verkoper. Erg veel mensen gaan in deze tijden kamperen. Er dollen deze zondagmiddag heel veel kinderen door de tentenshowroom, terwijl hun ouders lopen te heen-en-weren over formaten, indelingen en prijzen.

Wij hebben de tent nu vijf vakanties gebruikt. Zuid-Engeland, Noord-Engeland, Oostenrijk-Dolomieten, Zweden, Schotland. Allerlei weersomstandigheden heeft-ie doorstaan. Hittegolven en hagelstenen. We zouden nu voor katoen kunnen gaan, dat is duurzamer maar ook loodzwaar. En heel duur. Enne, hoeveel jaar zullen we nog kamperen?

We bekijken afmetingen en materialen en prijzen. Eigenlijk hadden/hebben we dé ideale tent. Zullen we dan toch nog maar een jaartje met de gerepareerde oude tent voort?

Clematis

Het is het zesde jaar van onze clematis en het eerste jaar dat-ie echt wat doet, ontdekken we deze zondagochtend.  De kamperfoelie en de clematis die jaar na jaar daar in de eeuwige schaduw naast de schutting links stonden te verpieteren… En dan dacht ik: ‘De hoveniers zullen toch wel weten wat ze gedaan hebben. Geduld!’ Ik heb er wel in het derde jaar dat we hier woonden een nieuwe clematis naast gezet, dus welke van de twee het uiteindelijk zo goed doet… Maar het geduld wordt nu beloond. 

De monnikskap die ze ook tegen de schutting geplant hebben die het in de schaduw goed zou doen, en waar ik jaar na jaar een nieuwe neergezet heb, komt wel op maar bloeit nog steeds niet. 

Buitengym

Vandaag is de laatste keer buitengym op de atletiekbaan. Dat het zaterdags van 13-14u was was een onmogelijke tijd, als je het wilde combineren met een andere activiteit, maar als je niets anders had was het heerlijk. Ik ga het buitengymmen wel missen, het is heerlijk. De dinsdagavonden in de gymzaal zijn ook alweer van start gegaan, dus momenteel gym ik tweemaal per week. 

Afgelopen dinsdagavond was onze vaste juf een midweekje op vakantie, en werd zij vervangen door een jonge juf. Die bleek niet zoveel kennis over en voeling met de doelgroep 50-plus te hebben, ze had allemaal oefeningen uit een lesboek Gymnastiek voor Senioren verzameld. Zo moesten we een ballon opblazen en daar allemaal volleybal-oefeningen mee doen. ‘Dat is de beste oefening voor ouderen, daar wordt alles mee geactiveerd’, wist ze. 

Het deed me een beetje denken aan de bejaardengym ooit van Mutti en Schoonmama bij de dagbesteding in een verzorgingshuis, waar de deelnemers zittend op een stoel hun oefeningen deden. Tot groot plezier van zowel Mutti als Schoonmama, trouwens.

Morecambe Bay

Ik heb weer enorm gebinged en wel de KRO-NCRV-detective-serie ‘The Bay’. Tweede seizoen. Engels. De serie speelt aan de kust van Noord-West Engeland, ten zuiden van het Lake District, ten oosten van The Isle of Man. Net als ‘Vera’ maar dat speelt nog wat noordelijker. En ‘Broadchurch’ speelde ook in zo’n kustplaats, in Dorset geloof ik.

Hoofdpersoon van ‘The Bay’ is Lisa, rechercheur, alleenstaande moeder met twee puberkinderen Abby en Rob, en een moeder die helpt met het huishouden. Lisa is ervaren en goed in haar werk, zij moet families begeleiden die met een moord te maken hebben gehad, maar ze heeft uiteraard ook haar privé-besognes. Heerlijke series, elk seizoen is zes afleveringen. Ik zag ze op NLZIET, maar waarschijnlijk zijn ze ook te zien via NPO Plus.

 

Het bingen begint altijd als ik weer eens een slapeloze nacht heb en dan rusteloos ga draaien en tobben in bed, waar je alle slapelozen over hoort. Als het te lang duurt ga ik een serie kijken. Soms val ik dan al ras in slaap, soms ook niet. Vannacht hoorde ik rond half vijf de práchtigste zangvogels. Hè, dacht ik, is dat in de film of buiten? Het was aan de voorkant van het huis. Achter hoor ik deze zangvogel nooit. 

Het is wel jammer als je de vogelgeluiden niet kunt onderscheiden. Ik zie hier voornamelijk duiven, kauwen en meeuwen, soms wat koolmeesjes en merels. En we hadden laatst een puttergezin in de vlinderstruik van de buren. Misschien waren die het.

Puttertjes:

https://youtu.be/hIjcJC2CHUo

Merel:

https://youtu.be/lk_AlPf3Oco

Koolmees

https://youtu.be/lk_AlPf3Oco

Glutenvrij (10)

My first pizza. Na de teleurstelling over het glutenvrije bladerdeeg enkele weken geleden probeer ik vandaag de glutenvrije pizzabodem. Ik ben op een aardig receptje gestuit van pizza’s op wraps, maar wil het toch nog een keer proberen met een pizzabodem. En deze is heel bevredigend. Tomatensaus erop, rode ui, plakjes salami, champignons, paprika, mozzarella, geraspte kaas en oregano. En dan wat rucola erop. De over op 210 graden, 10 minuten bakken en het hele huis geurt naar pizza. Mmm! Helemaal goed.

https://kookidee.nl/recepten/avondeten/pizza-wraps-met-salami-rode-ui-paprika-champignons-en-rucola/

Wandelen

Om het Máximapark beter te begrijpen ga ik vandaag een andere wandeling dan anders maken. Eerst ben ik thuis een lijst begonnen met de meest iconische bezienswaardigheden in het park: de kunstwerken, het museum, de bruggen, de speciale tuinen, de sportvelden, de horeca, om een beetje een idee te krijgen wat ik als storyteller van het park zou kunnen gaan doen. Wandelen geeft dan weer een geheel andere input dan info op de computer. Vandaag loop ik het Lint af, noordwaarts. Dat Lint is een lang breed multifunctioneel pad om het hele park heen. Voetgangers, fietsers, skeelers, ze passen er allemaal op.

De wijk Leidsche Rijn / Vleuten / De Meern heeft zich meer naar de oude structuren van het bestaande landschap gevoegd dan in eerdere nieuwbouwwijken gebruikelijk was, heb ik begrepen. Eerder werd zo’n polder helemaal schoongeveegd en werd er een nieuw stratenpatroon overheen gelegd. Nee, zei Riek Bakker die het masterplan maakte, we volgen de oude wegen en watertjes en we luisteren naar de mensen.

Hier dan een oude kaart van Utrecht, Vleuten de De Meern. 19e eeuw.

Lunch

Bobby en ik gaan lunchen bij Bobby's oudste neef D. die een paar maanden geleden zijn vrouw verloren heeft aan een hersentumor. Neef D. is ver in de zeventig. Ik leerde hem kennen toen hij nog in Parijs werkzaam was in de Europese ruimtevaart. Twaalf jaar geleden verhuisden zijn vrouw en hij naar een groot appartement aan de Amstel. 

 

Neef D. waardeert het enorm dat wij komen. Hij heeft er echt iets bijzonders van gemaakt. Eerst serveert hij een glas kir en nootjes, en hij heeft een grote visschotel laten aanrukken. En aardappelsalade. Van de visboer. Glaasje wit. En dan een grote kaasplank toe. Glaasje rood. We kunnen  geen nee en daarna geen pap meer zeggen. En ik was maandag net serieus begonnen met matigen. Tot nu toe met succes.

Tijdens de lunch overhandig ik hem de tekening van zijn overleden vrouw, die ik daags voor de uitvaart gemaakt had. Hij is ontroerd.

Daarna gaan we naar zijn volkstuin op tuincomplex 'Lustoord' bij station Duivendrecht. Een gezellig groen rommeltje, een  totaal ander universum dan daar op die dure flat aan de Amstel waar louter pensionado's wonen met enorme staten van dienst. Op zo'n volkstuinencomplex is dat wat normaler. Wel hoor je er voortdurend de snelweg A2 en de vliegtuigen van en naar Schiphol. Maar Neef D. is doof, die heeft nergens last van.

Gelukkig zijn we met de trein. Eenmaal thuis vallen we in een diepe slaap. Deze dag komt niet meer goed.

De tekening:

http://lucietheodora.blogspot.com/2021/04/herinnering.html?m=0