Evaluatief stellen we vast dat het dagje helemaal niets eigenlijk de mooiste van de hele week was, maar dat we de rest niet hadden willen missen. Voor Madeira kan men echter beter een maand dan een week uittrekken. Ik moet nog terug naar Sao Vicente, meld ik op de valreep, want ik heb nog een missie. Dus wij in het prachtigste avondlicht langs de steilste kust ooit naar het westen. En uren later in het stikkedonker kruipen wij langs die vrijwel onverlichte kronkelweggetjes hoog boven de oceaan weer terug naar huis. Ik ga niet harder dan veertig hoor, zeg ik. Dat is goed. Deze rit is een sensatie waar ik denk ik nog jaren van kan dromen.Thuis gaan we de staartjes Madeira en kastanjelikeur soldaat maken. Bobby wil nog graag een foto van de pauwenveren die hij gescoord heeft in de Jardim Botanico. Mag die foto dan op het blog? Nou vooruit. Omdat het Bonte Avond is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten