Naar Bergen aan Zee

Het is februari en het is ca 17 graden. Ongelofelijk. En net nu heb ik een tweedaags uitje gepland met Peeq. We logeren in Bergen en wandelen door bos en duin naar Bergen aan Zee. Ik heb zelf een route gefabriekt, en een deel daarvan blijkt het Trekvogelpad. Alles is even prachtig: het dorp, het bos, de heide, het strand, de zee. Alles. Ongelofelijk licht.

Als je low budget reist heb je wel altijd een beetje gedoe. Zo dacht ik via Social Deal in ons hotel te gaan eten. Drie gangen voor €22,50 Dus ik vraag in het restaurant of daar nog plek voor is, dat moet ik aan de receptie vragen, ja zegt de receptie, ik koop online twee vouchers maar als ik die wil verzilveren voor een maaltijd vandaag hier dan meldt de site dat dat vandaag niet meer kan. 

Tegen Peeq zeg ik: ga jij maar koffie drinken, dit duurt wel even. En ik blijf net zo lang bij de balie staan tot de receptioniste een oplossing verzint. We boeken het diner overmorgen, maar we krijgen het vandaag. Vind je me geen sloeber, vraag ik wat gegeneerd, met dat budget-gedoe? Maar ja het is toch €17 minder dan het gewone driegangenmenu. Peeq vindt mij geen sloeber maar een held. Gelukkig maar.

Meer dan Babi Pangang

Ik heb van alles gelezen over de documentaire 'Meer dan babi pangang' over het fenomeen Chinees Indische restaurants in Nederland, een verdwijnend fenomeen. Ik kan me niet voorstellen dat die film lang te zien zal zijn in de bioscoop dus daar ga ik snel naar toe. 

De documentaire draait wonderlijk genoeg in de grote commerciële bioscoop Kinepolis bij de Jaarbeurs, je zou 'm toch eerder in een van de filmhuizen verwachten. Zondagmiddag vier uur. Er zitten veel Nederlandse Chinezen in de zaal.

De filmmaakster heet Julie Ng, zij is zo'n Nederlandse Chinees, Chinese Nederlander, opgegroeid in zo'n restaurant waar de ouders altijd werkten. Rode draad is het typisch Nederlandse gerecht babi pangang. Maar het gaat ook over de geschiedenis van de Chinezen in Nederland, sinds 1911 ofzo, die in de haven van Rotterdam kwamen te werken. Over de mensen die de armoede in Hongkong ontvluchtten in de jaren 60/70 en hier restaurants beginnen niet alleen in de steden maar ook in dorpen en winkelcentra. Over de inrichting van de winkels. De menukaart. Op een gegeven moment vraagt ze aan een voedingsdeskundige hoe te verklaren is dat Nederlanders zo van babi pangang houden en die verklaarde het uit het traditionele warme eten in de naoorlogse tijd met aardappelen groente jus, waarbij de jus de sneu aan het eten gaf.

Ook gaat het over de discriminatie waar de Chinese kinderen mee te maken hadden, en ouders die geen tijd/aandacht voor ze hadden. Vaak willen die kinderen echt niets meer van dat restaurant weten.

Lymborch

Voor mijn bezoekersaantallen moet ik natuurlijk nog een link plaatsen naar mijn artikel over de tentoonstelling rond de Gebroeders Van Lymborch in Nijmegen. Aanbevelingswaardig voor een leuk dagje uit. Hier is het verschil te zien tussen wat ik blog (geheel uit de losse pols) en wat ik doe als ik een echt artikel schrijf. Dus of u even klikt.

https://www.museumkijker.nl/ver-en-nabij-gebroeders-van-limborch-hedendaags-in-stevenskerk-nijmegen/

Röstirondjes

Ik ben helemaal dol op rösti tegenwoordig. Ik haal het uit het vriesvak in de supermarkt. Eigenlijk ben ik niet voor industrieel geprepareerd voedsel, eerder tégen, maar dit is heerlijk en makkelijk. En als je dat dan kunt combineren in een recept met veel groente en exotische kruiden dan ben ik natuurlijk om.

Laatst had ik een heerlijke traybake gemaakt van bloemkool, falafel en ras-al-hamout-kruiden, nu valt mijn oog op een vergelijkbaar recept maar met rösti-rondjes. En met bloemkool, kip met el-baharat-kruiden. En een kleurige frisse paprika-salade ernaast.

Wat is eigenlijk het verschil tussen die twee? Beide kruidenmengsels lijken behoorlijk op elkaar. Ras el hanout (kaneel, komijn, kurkuma, koriander, laos, knoflook, paprika, selderijzout, gember, kardemom, nootmuskaat, kruidnagel en cayennepeper) is Marokkaans, en baharat (zwarte peper, paprika, kaneel, kruidnagel en nootmuskaat) komt uit het Midden-Oosten. Je kunt ze ook omwisselen, maakt niet zoveel uit. Ras el hanout smaakt zoeter en kruidiger. Baharat is warmer en scherper. 

Het geheel moet in totaal 45 minuten in de oven: eerst de röstirondjes een kwartier, en dan de stukjes (biologische) kip en bloemkool ernaast, nog een half uur. Mmm.

Nu moet ik nog leren zelf röstirondjes te maken: dat is ongetwijfeld lekkerder, gezonder en goedkoper.

- Recept: https://www.ah.nl/r/1201519

- Zelf röstirondjes maken:

https://www.gezondheidsnet.nl/wat-eten-we-vandaag/zelf-rosti-rondjes-maken

Winnaars

Vol overgave kijk ik vandaag naar de massa-sprint bij de Winterspelen. Eerst de halve finale dan de finale. Mannen-vrouwen-mannen-vrouwen. Hier rijden er ook een heleboel tegelijk, maar ze rijden lange ronden, niet zoals bij de shorttrack op een kluitje waarbij de helft uitglijdt/omvalt. Deze spelregels zijn ook niet helemaal duidelijk, maar spannend is het wel. Jorrit Bergsma, 40 jaar. Prachtig hoe zijn jonge compaan Stijn van de Bunt helpt Jorrit te laten winnen. Geheel dienstbaar. Teamwork.

De commentatoren zeggen ditmaal slechts één keer dat Jorrit 40 jaar is. Bij zijn eerste rit een week geleden zeiden ze dat wel veertig keer. Dat is zo mooi belachelijk gemaakt door Diederik Smit bij Lubach dat ze het nu echt proberen te vermijden. 

En dan bij de vrouwen zien we hetzelfde kunstje: Marijke Groenewoud wint goud, daarbij geholpen door Benthe Kerkhoff. De rest van de kluit schaatsers, ook allemaal tóp of the bill, is geheel verlamd en doet niets. 

Perlman

Een nieuwe pr-medewerkster van het Singer was mij op het spoor gekomen en had mij persoonlijk uitgenodigd voor de perspresentatie van de nieuwe tentoonstelling van Suzanne Perlman, nooit van gehoord. Expressionist, abstract, Hongaars-Nederlands, Curaçao. Ik was er net naar Jan Toorop geweest, maar soit. Alleen kon ik die dag niet, dus nu ging ik vandaag. 

Suzanne Perlman werd in 1922 in Boedapest geboren in een joods kunstzinnig gezin. Vader was antiquair en verkocht ook kunst. Op 17-jarige leeftijd trouwde zij een graanhandelaar uit Rotterdam en verhuisde naar Rotterdam. 1939. Vlak voor het bombardement op Rotterdam ontvluchtten zij Nederland naar Parijs, en vandaar namen ze de laatste boot naar Curaçao. Daar heeft ze 50 jaar gewoond. Met haar man startte ze daar ook een antiekzaak annex galerie en ging zelf ook schilderen. Autodidact. Door haar jeugd in de antiekzaak van haar vader waar ze ook veel kunstkaarten verkochten had ze wel grote kennis van neeldendw kunst. Omdat ze nauwelijks met de mensen op Curaçao kon praten (die spraken Papiaments) gaf ze hen tekeningen of schilderijen. Dat was haar manier van contact leggen.

Er is niet heel veel over haar leven bekend. Wel dat ze kunstlessen ging nemen in de USA en ze volgde een workshop bij de Oostenrijkse kunstenaar Oskar Kokoschka in Salzburg, die veel in haar werk zag.

Heel intrigerend zo'n tentoonstelling waar je energieke woestgeschilderde  schilderijen van bewoners, stadsgezichten en landschappen en havens van Curaçao ziet. Niets lees je over de familie in Hongarije en Nederland, of er nog iemand de oorlog overleefd heft. Als ze oud is en haar man overlijdt vertrekt ze van Curaçao naar Londen, waar haar broer woont. Ze werd 97 en schilderde door tot kort voor haar dood in 2020. 

Nieuwe bakken

Geheel onverwacht staat er een vrachtwagen in de straat om de oude verrotte houten moestuinbakken op te ruimen. En nieuwe te plaatsen. Ze zijn er met vijf man en een groot grijpapparaat zo van negen tot twee mee bezig. Ongelofelijk. Er wordt ook nieuwe aarde in gestort: een mengsel van potgrond en bemeste tuinaarde. 

Ik vind het wel een mirakel. Niets hebben we ervoor betaald. De medewerker van het Wijkbureau heeft me geholpen met de aanvraag bij het Initiatievenfonds heb. Ik heb in de straat handtekeningen verzameld. Ik heb gewacht en af en toe een mailtje gestuurd. Eerst wilde hij maar de helft vernieuwen en dan schreef ik terug  dat het toch echt efficiënter leek om alles in één keer te doen. Een kwestie van volhouden. Doorzetten. Geloven. 

Jutta

In mijn tekeningen van sporters zo door de jaren heen is minstens de helft in het oranje. Ik heb het al een tijd niet gedaan, maar deze Olympische Winterspelen schreeuwen erom. Gelukkig maar. Nu was het kiezen: zal ik Femke of Jutta? Femke is zoveel bescheidener, tekent dat wel leuk?

Rouwjournaal

Gelezen: Rouwjournaal door Jan Siebelink. Ik stuitte op het boek in de buurtbibliotheek. Een tijdje geleden alweer las ik een interview met hem en op de foto die erbij geplaatst was zag je hem wat verloren in zijn huiskamer zitten. Zijn vriend de schrijver P. F. Thomése schijnt tegen hem gezegd te hebben dat hij moest gaan schrijven, wat dan ook, elke dag, en dit is het geworden. Over de ziekte en het sterven van zijn vrouw en de maanden daarna. Hij is helemaal stuk, zit daar met zijn hondje in dat lege mooie huis te Velp. Het zijn gedachten, flarden zherinneringen, uitingen van smart, lege dagen, thuiskomen in een leeg huis. 

Zijn vrouw Gerda ('Gem') kreeg alvleesklierkanker en werd heel snel heel ziek en leefde niet lang meer. De laatste weken thuis in een ziekenhuisbed in de woonkamer en met een contingent aan hulpverleners. Het is hartverscheurend.

https://www.zin.nl/2025/07/17/jan-siebelink-over-verdriet/

Budgetkoken

'Waar heb je dìt recept nu weer vandaan?' vraagt Bobby aangenaam verrast. Als ik op maandag  kookbeurt heb doe ik het simpel. Dat is na mijn maaltijdbezorgdienst, dan heb ik niet zoveel puf meer. 

Vandaag is het stamppot broccoli met velderwtjes, dille en geroosterde noten. Ik hoef ik alleen maar broccoli te kopen, de rest heb ik in huis. Het recept komt van de AH-site, subkopje 'budgetkoken'. Ik denk wel steeds: zal ik er een stukje zalm bij bakken? Maar dan is het geen budgetkoken meer en het hoeft helemaal niet. Het is helemaal goed zo. 

- https://www.ah.nl/r/1200880

De Winterspelen

Schaats(t)ers die in hun eentje keihard rondjes rijden, dat kan ik nog wel aan. Maar die wedstrijden met kluitjes schaats(t)ers die met zijn allen kleine rondjes schaatsen, dat kan mij niet echt bekoren. Ik zie de kunst er niet aan af, ik snap de spelregels niet. Het is ongetwijfeld héél knap, maar ik haak er toch bij af. Bobby vindt dat wel leuk, dus het staat toch op. Het gaat vooral om de shorttrack en de 'ploegenachtervolging'. 

Ik ben al bijna helemaal afgehaakt als ik toch naar de dames 500 meter kijk. En Femke Kok goud zie winnen. En Jutta Leerdam zilver. Dat is wel heel mooi. Waar Jutta de 1000 meter won wint Femke nu de 500 meter. Ze rijden onwaarschijnlijk hard. In de krant lees je dan hele analyses over hun beider fysiek en hun stijl van rijden. Jutta is veel langer en zwaarder en grover. En dan hebben we ook nog shorttrackster Xandra Velzeboer, die ook alsmaar goud wint.

In de Trouw lees ik vanmorgen over de Olympisch goud-winnaar shorttracker Jens van 't Wout dat hij niets anders kan dan shorttracken. Hij oefent altijd en als hij niet oefent kijkt hij shorttrack filmpjes om mogelijke strategieën te bestuderen. 'Hij kan nog geen basketbal vangen', vertelt zijn broer Melle aan nu.nl.

- 'Hij kan niks, alleen schaatsen' www.nu.nl/olympische-spelen/6385397/van-t-wout-is-de-shorttrackkoning-van-milaan-hij-kan-niks-alleen-schaatsen.html

Volkslust

Het 'bosbad' van de week. Richting Lage Vuursche hebben we een spliksplinternieuw etablissement ontdekt dat 'Volkslust'' heet en zich aanprijst met 'eten, drinken en wandelen'. Er staan elke zondag als we erlangs rijden tientallen auto's op de grote parkeerplaats, dus het moet wat hebben. Het is hier weer een heel ander bos dan voorbij Lage Vuursche.  Utrechts Landschap laat hier alle omgewaaide bomen liggen. Ze liggen bij voorkeur ook óp de paden, dus er moet veel geklauterd worden. Avontuur, ook omdat je schetsen van wandelingen volgt, er zijn geen paaltjes. Veel vraagstukken dus. Spoorzoekertje.

De naam 'Volkslust' doet denken aan iets opbouwends oud-socialistisch, maar op de site is niets daarvan te vinden. Geen over-ons. Wel dat ze ook een uitspanning onder die naam hebben in Haarlem, en een in Hoog Catharijne.

https://www.vuurse-steeg.nl/

Kleine mensen

Met een van de Tuinvriendinnen op de tuin een kopje thee gedronken. Het leven doorgenomen. Ook wat we zoal lezen. Of we veel of weinig lezen. Zij is sinds een tijdje bij een leesclub om tot meer lezen te komen. Wat ze laatst gelezen hebben is  'De grote wereld' van Arthur Japin, het boekenweekgeschenk van 2006. Zij zou graag een boek willen lezen over ouder worden. Ik heb nog wel een Anselm Grün in de kast staan zeg ik, en noem ook nog het Koreaanse boek dat ik laatst heb gelezen. En zo komen we ineens tot boekenruil en lees ik een oud boekenweekgeschenk. Kleine lettertjes, volle bladspiegel. Leest niet fijn voor de seniore ogen.

Het gaat over kleine mensen, vroeger ook wel liliputters of 'dwergen' genoemd. Maar dat wordt nu als beledigend beschouwd. In vroeger tijden leefden veel van hen in groepen en hadden ze eigen rondreizende circussen. Ze waren bezienswaardigheden die graag bezocht werden. Hier is Lemmy de hoofdpersoon die opgroeit op Dream Island bij New York in een bordkartonnen dorp waar dagelijks duizenden bezoekers ongegeneerd naar hen komen gluren. Zijn verhaal speelt zich af rond New York en in Duitsland jaren dertig. Hij heeft een grote liefde met Rosa. Samen treden ze op in dergelijke circussen. Niet alles wordt ingevuld, maar dat ze niet gewenst zijn in nazi-Duitsland is duidelijk. Eigenlijk nergens. Met aan de 'grote' mensen amusement te bieden verdienen ze hun geld.

Het is heel interessant en naar ook. Er was handel in kleine mensen. Ze werden soms verkocht aan circus-exploitanten. Ik weet er weinig van. Sommige kleine mensen hebben kleine ouders, maar sommige zijn ook kind van grote ouders. Ik ziet eigenlijk nooit kleine mensen. Ooit hadden we tv-presentator Bart de Graaf, en nu zanger/pianist Roel van Velzen.

De tuin

Twee vuilniszakken vol dode bladeren voer ik af. Het is een beginnetje. De opmaat naar het nieuwe tuinseizoen. Het is meteen al een stuk minder deprimerend. 

Het roodborstje is er ook weer, dat hipt gezellig om mij heen. Als ik binnen in het huisje ben komen er ook een pimpelmees en een koolmeesje in de appelboom, maar die vliegen meteen weer weg als ik naar buiten kom. Heerlijk hier.

Uienkonfijt

Het is een ijzig koude zaterdag. Ik moest maar eens iets lekkers gaan maken. 

Achterin de voorraadkast vond ik laatst een potje uienkonfijt van Delhaize of Carrefour, daar wil ik van af zijn. Het is heerlijk op paté, ook op de vegetarische die wij tegenwoordig gebruiken. Of op kaas. Ik kende het niet en het blijkt typisch Belgisch. Het is een beetje vergelijkbaar met chutney, maar er zit geen fruit in, alleen (rode) uien. En wat sinaasappelsap, rode wijn, balsamico-azijn, (gelei)suiker, rozijnen, tijm en laurierblad.

https://lekkertafelen.nl/recept/uienconfituur-van-rode-uien/

Matties

Ik ga  weer naar de tuin en de molshopen en ben de Winterspelen helemaal vergeten. Bobby heeft wel gewaarschuwd dat vanmiddag einde middag de 10 km geschaatst worden, maar ik loop daar niet zo warm voor. Het herinnert me aan toen ik puber was de eindeloze schaatswedstrijden met onder andere Kees Verkerk en Ard Schenk. Die 10 km duurden toen meer dan een kwartier. Die eindeloze middagen voor de tv staan me nog goed bij. Als 'wij' schaatsten was het boeiend, maar al die anderen. Verder staat me qua 10 km alleen nog het drama van Sven Kramer in Sotchi bij, die op instigatie van zijn coach de verkeerde baan nam. 

Nu zijn er weer allemaal voor mij nieuwe sterren aan het firmament. Met name eentje is favoriet: Jorrit Bergsma. (Hij is helemaal niet nieuw, trouwen, draait als jaren mee, was in 2014 de aartsrivaal van Sven Kramer.) Ook de commentatoren  dragen een rood-wit-blauwe hoofdband met een pluk haar in de nek. De matties. Nou ja, dan word ik toch in het gebeuren getrokken en meegesleept. Een schaatser van veertig met een matje en een grote schare fans. De rit-tijden op de 10 km zijn inmiddels drie minuten korter dan in de jaren zeventig. 

Jorrit doet het geweldig (tijd: 12.40.48) en staat met brons op het erepodium, naast twee jongens (een Pool en een Tsjech) die zijn zoons zouden kunnen zijn.

Molshopen

En ondertussen op de tuin... ben er al weken niet geweest. Vandaag heb ik behoefte aan een korte 'retraite' in eigen tuin, maar de petroleum van mijn kachel blijkt op. En dan is het echt koud.

De bekende deprimerende winterse troep overheerst in de tuin. Je zou het willen opruimen, maar het is beter het te laten liggen. Al dat afgestorven groen voedt de bodem. Wel bloeit de toverhazelaar en er zijn drie polletjes sneeuwklokjes. Tel uw zegeningen. Ik ga de vlinderstruik maar kortwieken, en de kuisheidsstruik, daar had ik in november geen zin in. 

En dan de molshopen. Dit heb ik nog niet eerder aan de hand gehad. Ze zijn wel heel veel en hoog. Tuinadvies: de aarde met een hark over het gazon harken en inzaaien met graszaad. Dat kan vanaf april-mei.

Bloemkool met falafel

Vandaag wil ik een eenvoudig vegetarisch recept. Ik vind een recept met krielaardappeltjes, bloemkool en falafel. Gekruid met het kruidenmengsel ras al hamout (in zo'n blikje van Jonnie Boer). Ze zeggen bij die Jonnie Boer-kruiden vaak dat je twee eetlepels kruiden moet gebruiken, maar dat is naar mijn smaak veel te veel. Eén eetlepel is echt genoeg. 

Het knoflooksausje maak ik met mayonaise, kwark, twee tenen knoflook en beetje citroensap.

https://marielleindekeuken.nl/2026/01/26/traybake-met-bloemkool-en-falafel/

De avond

Totaal onverwacht (voor mij) is het optreden een tópavond. We treden op in de hal van de basisschool waar we ook repeteren. Repeteren doen we in de gymzaal. Het gaat allemaal goed chaotisch, maar ook met groot vertrouwen en goede zin. Tijdens het inzingen rijden bij de Olympische Winterspelen de mannen de 1000 meter en dirigent Olaf wil daar graag naar kijken. Dus dat gaan ze gewoon doen. Met z'n allen om een grote smartphone.

Er komen circa 25 mensen luisteren. Ook zijn daarbij de ouders van Olav. Wij hadden wel gehoord van zijn Zweedse moeder, maar zijn vader blijk ik te kennen. Dat is een van de fotografen met wie ik in mijn arbeidzame leven veel gewerkt heb. Dat is leuk! 

Het optreden duurt circa een half uur en het publiek (familie) klapt hard en enthousiast. De dirigenten kletsen alles chaotisch en charmant en aan elkaar. Ze zijn echt GenZ. Ik kende vrijwel alle partijen goed. Pop zingen is leuk. We stonden alleen vrij stil. Bewegen zou leuker zijn.

De Bayerische Freundin heeft man en dochter en vriendin meee. Leuk voor de afterparty. Al met al een heel genoeglijk avondje. Ik krijg complimenten over hoe goed ik alles al ken. Nu is het wachten op wat filmpjes in de app.

De setlist

Ben toch een beetje zenuwachtig voor het optreden. De communicatie zoals over de 'setlist' (welk nummers zingen we en in welke volgorde, dan kun je je map mooi inrichten) en de kleuren van de kledij gaat allemaal via de Whatsapp. Wie neemt welke hapjes en drankjes mee. Ik knutsel er maar een mooi documentje van, dan lijkt het net echt. 

De laatste tante

Er is in Bobby's familie nog één tante over: tante Gré. Lezers die dit blog al jaren volgen weten dat we veel te stellen hebben gehad met de mantelzorg voor twee oude tantes in Rotterdam en Den Haag. Deze tante woont in Amersfoort, tegenwoordig in een woonzorgcentrum. Ze is behoorlijk dement. Twee andere neven doen ze mantelzorg voor deze tante. Nog niet zo lang geleden is ze 93 geworden en dat vieren we.

Er zijn nu nog vijf neven en nichten, en vier aanhang. Eén nicht en één aanhang zijn de afhgelopen jaren overleden. Vandaag zijn we met de overgeblevenen op verjaarsvisite. Eerst thee mt gevak in haar appartement, niet gek is dat, en dan samen eten in de enorme recreatiezaal. Boerenkool met spek en worst.

Het is behoorlijk zwaar converseren op zo'n bezoek. Tante Gré weet eigenlijk niet meer wie wij zijn, maar ze is wel heel blij dat we er zijn. Het mooiste cadeau dat ze had kunnen bedenken. Verder vertelt ze steeds dezelfde verhalen. En ze giechelt heel veel. We zijn er van drie tot zeven en zijn dan totaal gevloerd. Maar heel blij dat we haar zo gelukkig hebben kunnen maken. 

Toorop

Moet natuurlijk even een linkje sturen naar mijn stuk over Jan Toorop op Museumkijker. Blij dat ik deze bezigheid weer heb opgepakt. Stukken schrijven is toch een heerlijke bezigheid. Je concentreren, informatie verzamelen, afwegen, mixen, kiezen. toevoegen, snoeien. Je wordt er alleen al zelf een stuk wijzer van. Ik stuur meestal een stuk of zes afbeeldingen naar Zwaze. Zij kiest. Zij kiest heel anders dan ik zou kiezen. Misschien willen jullie even klikken, al was het alleen al voor de bezoekersaantallen.

- https://www.museumkijker.nl/vele-werelden-van-jan-toorop-in-singer-laren-ongrijpbare-kameleon-of-vernieuwer/

Schaatsen

Of ik meedoe Olympisch schaatsen kijken, vraagt Bobby. Eh... ik weet niet, ik weet er niets van. Ik ken de sporters niet... 

Maar als je erin meegaat is het toch echt spannend. Gisteren 5000 meter mannen, vandaag 1000 meter vrouwen. Met als hoogtepunt de twee laatste wedstrijden met Femke Kok en Jutta Leerdam. Het zijn namen die ik weleens langs zie komen maar eerlijk gezegd gaan doorgaans die berichten het ene oor in en het andere uit. Leerdam is een celebrity, ze heeft een beroemde Amerikaanse bokser als verloofde, ze verschijnen voortdurend in de jetset. Ze ziet eruit alsof ze allerlei cosmetische ingrepen heeft ondergaan zoals lipfillers, maar zelf ontkent ze alles.

Ik zit helemaal mee te bewegen als ze door de bochten scheuren en kracht bijzetten op de rechte stukken.

Gelukkig is Diederik Smit terug bij Lubach. Vandaag geen voetbal maar schaatsen. 

De bus

De bus in Utrecht is groot leed sinds de nieuwe vervoeder Transdev. De helft van de bussen schijnt niet te rijden en de informatie op de borden en in de apps klopt soms wel soms niet. Onbetrouwbaar dus. Half december schreef ik er ook al over en inmiddels is het februari. Er is wel wat verbeterd maar door de bank genomen is nog steeds een zooitje. Mensen die afhankelijk zijn van de bus zijn woedend. Zowel de reizigers als de chauffeurs zijn de klos. 35% van de chauffeurs zit in de ziektewet onder meer omdat ze zo uitgescholden worden door de reizigers, en zij kunnen er ook niets aan doen.

Vandaag mag ik mijn rijbewijs ophalen op het Stadskantoor bij het Centraal Station. Normaal gesproken ga ik dan met de bus, omdat je je niet zeker bent of je je fiets kwijt kunt op het station in de grootste fietsenstalling ter wereld. We gaan het zien. Ik ga maar hysterisch op tijd. In de DUIC staat een artikel over een boze raadsvergadering. Mensen die niet op hun werk komen, die hun ziekenbezoek niet kunnen afleggen, die een uitvaart missen... Misschien vindt u het leuk om mee te leven/lezen.

- https://www.duic.nl/algemeen/algemeen/59136/boze-reizigers-en-chauffeurs-spreken-zich-uit-over-buschaos-

- https://nos.nl/l/2601654

So Happy Together

Vanwege een voorwaarde bij het subsidie krijgen voor amateurkoren móeten Utrechtse koren minstens eens per jaar optreden. Bij ons gebeurt dat komende woensdag. We hebben maar zeven nummers, bijna allemaal kort dus het optreden zal hoogstens 20 minuten duren. Afgelopen woensdag hebben ze het nummer 'Viva la Vida' nog even in het programma ingeregeld en vanmiddag aan het eind van de 'koordag' gebeurde dat nog een keer met 'Happy Together' van de Turtles (1967).

Mijn weekendprogramma dit weekend IS wel een beetje zwaar met én de tekencursus én de koordag. Je moet toch om 8 uur opstaan, een thermoskan koffie maken, boterhammen smeren, etcetera. Maar als ik er eenmaal zit en meedoe is wel weer okay. Gewillig meebewegen met wat de dirigent van je vraagt. Er een beetje in hangen tot het voorbij is. Er komen woensdag ca 15 mensen publiek, het koor bestaat uit ca 20 mensen. Ik opper nog dat we volgend jaar voor het verplichte optreden alleen een affiche maken, maar dat vinden de dames aan wie ik dat voorstel je reinste fraude.

Spinazie-ovenschotel

Wat moet je als je een kilo spinazie in de schoot geworpen krijgt? Van buurvrouw C. krijg ik af en toe eten waar ze niet zo mee uit de voeten kan. Ik ben vergeten hoe ze die in huis krijgt. Via Picnic geloof ik. Deze week krijg ik van haar een kilo spinazie en twee avocado's. Ik zoek een ovenschotel. Helemaal aan de heersende anti-cholesterol-regels voldoet het recept niet, want er zit room in, spekjes, geraspte kaas en ei.  Maar wel erg lekker.

https://www.lekkerensimpel.com/spinazie-ovenschotel-met-ei/

Handen

De introductiecursus Zen Zien Tekenen is weer voorbij. Vier zaterdagmiddagen. Vandaag tekenen we onze handen. Je mag alleen maar naar je hand kijken, niet naar het papier. Je ziet vooral lijnen en rimpels en huidplooien. 

Aan het eind van deze laatste les mag ieder twee van de tekeningen laten zien en daarna vertellen wat we aan de cursus gehad hadden. Ik ben natuurlijk heel blij-en-dankbaar. Ik vind het fijn om stilletjes in een groepje samen te tekenen. Ik vind het fijn als ik opdrachten krijg waarmee ik buiten mijn eigen gebaande paden treed. Ik heb genoten van de groeivormen die we mochten tekenen. Ik ben aangenaam verrast wat er uit komt: een dansende stijl van tekenen. 

Gebroeders Van Lymborch

De afgelopen weken hebben we ook nog gekeken naar de documentaireserie 'Onbekend en wereldberoemd' van documentairemaker Sinan Can en kunsthistoricus Pieter Roelofs (van het Rijksmuseum) over de gebroeders Van Lymborch, allemaal Nijmegenaren. De drie gebroeders leefden in de 14e/15e eeuw en waren begenadigd schilders in een tijd dat hun briljante werken niet op doeken of panelen terecht kwamen maar in boeken. Ze werkten in dienst van knijterrijke Franse vorsten. Hun werk - prachtige miniaturen - staat in van die 'getijdenboeken', niet gedrukt maar handgeschreven en geïllustreerd. Die boeken zijn vele miljoenen waard en liggen nu in dure archieven achter slot en grendel en niemand die ze ooit ziet. 

Sinan Can is een Nederlandse documentairemaker van Turkse afkomst, in Nijmegen geboren getogen en nog steeds woonachtig, zeer begaan met oorlogen in het Midden Oosten en nu ineens geboeid door Nijmeegse middeleeuwse broers, formidabele schilders. In Nederland nauwelijks bekend. Het is een beetje rare maar sympathieke reeks. Daar valt veel over te vertellen maar dat doe ik nu niet.  Hij is nu afgelopen, maar natuurlijk nog wel terug te kijken. Wat er raar aan is: Sinan en Pieter lopen 'gesprekjes' te kwebbelen door Franse steden waar de gebroeders geweest zijn. 

Ze doen daarin een beetje denken aan de serie 'Chansons' van Matthijs van Nieuwkerk en Rob Kemps in Parijs, die wij pas onlangs bekeken hebben, die samen grappend en grollend en muzikaal en vederlicht door Parijs struinden. Sinan en Pieter zijn allebei nogal stijf in elke betekenis van het woord. Verder niets kwaads over ze, maar Bobby en ik spelen nog graag de wat gekunstelde dialogen na.

Toevallig kwam ik er echter dat er in Nijmegen een gebroeders-Van-Lymborch-jaar is met een tentoonstelling en experience in de Stevenskerk aldaar. 'Ver en nabij'. Dus daar ging vandaag ons uitje naar toe.

Er zijn niet die middeleeuwse handschriften te zien. Alleen een facsimile. Er is een aantal thema's uit de werken gehaald en rond die thema's hangen er grote reproducties van die miniaturen uit die boeken en  is er werk van hedendaagse kunstenaars bij gezocht. Allemaal heel sprekend en kleurrijk. 

- https://npo.nl/start/serie/onbekend-en-wereldberoemd-gebroeders-van-lymborch/afleveringen/

- https://www.stevenskerk.nl/agenda/gebroeders-van-lymborch-experience

Onze dirigent

Dit is een van de twee dirigenten van mijn nieuwe koor. Beide dirigenten zitten in het examenjaar van de docentenopleiding van het conservatorium en in dat kader hebben zij ook een slotconcertje te doen. Helaas is het al bij voorbaat uitverkocht en kunnen wij van het koor er niet naar toe. Hij brengt zelfgeschreven liedjes en begeleidt zichzelf op de piano. De Vogeljongen. Ik zou het graag horen en zien.

Deze woensdagavond zijn maar 15 zangers op de repetitie. Diverse mensen zijn ziek en er zijn mensen op vakantie. Het voelt toch een beetje los zand. Ik lijk als een vaste kracht! Gelukkig kan ik al aardig meekomen. Het is wel een beetje een chaotisch koor, ik snap niet precies hoe de paarden lopen, wie er in het 'bestuur' zitten. Mijn eerste koor te U. Pica Bella was veel straffer georganiseerd, wat ik met terugwerkende kracht hogelijk kan waarderen. 

Aanstaande zondag hebben we 'koordag' en het is nog niet bekend waar. Volgende week woensdag is er een uitvoering, we zingen zes nummers, maar volgens mij komt er bijna niemand luisteren. Daar doen ze allemaal nogal lakoniek over, gelukkig.

Omdat we wel een héél kort programma hebben wordt er op het allerlaatste moment nog een nummer aan toegevoegd: 'Viva la Vida'. Gelukkig heb ik Google en YouTube, want there rings no bell.

Er zij zon

In de Noordelijke provincies ijzelt het, maar hier in onze provincie knettert de zon. Ella appt of ik mee ga fietsen en daar zeg ik van ganser harte Ja! op. Je weet niet wat je meemaakt. Zo mooi, zo licht, zo fijn, zo opbeurend. Misschien leed ik wel een beetje aan een winterdepressie, dit ongekend opgewekte gemoed ervaar ik als een groot geschenk.

De Tienhovense Plassen, waar ons lievelingsfietspad doorheen loopt, is het afgelopen najaar helemaal geschoren. Er is veel meer water nu en minder begroeiing. Natuurmonumenten beheert het. Het idee is dat moerasvogels er beter gedijen, zoals de grote karekiet, woudaap, snor, rietzanger, zwarte stern en purperreiger. Jonge bomen en struiken zijn verwijderd en er zijn natuurvriendelijke oevers aangelegd. Op meerdere plekken is nieuw riet aangeplant. De Tienhovense Plassen zijn onderdeel van het Natura 2000-gebied ‘Oostelijke Vechtplassen’.

Langs dit heerlijke pad fietsen we naar Vliegveld Hilversum, waar we op het terras in de zon een Twaalfuurtje nuttigen en één glaasje witte wijn. Wat een cadeautje. Met ons zitten er allemaal Hilversumse senioren te glimmen van genoegen.

Is het lang geleden...

De voetbalvriendin stuurt een foto uit 2013. Jeetje, wat waren we jong en mooi en dun. Ik kan niet herinneren of  bedenken waar dit was. Zij weet het nog wel: bij Sven Ratzke en Hannah Schygulla in het Bimhuis in Amsterdam. Toen ik nog Amsterdammer was.

Lubach

Ik heb echt uitgekeken naar een nieuw seizoen Lubach. Het is mijn zeer gewaardeerde avondsluiting. De wereld is zo krankzinnig dat het fijn is als iemand daar rake observaties en grappen over maakt. Een opluchting. We gaan er echt voor zitten, schakelen via NLZiet een kwartier later in en omzeilen zo het ergerlijk lange reclameblok. Maandag was ik echt blij, al ik miste ik sportverslaggever Diederik Smit wel. En Tex de Wit. Er was ook geen 'gast', er waren niet de flauwe vaste rubrieken en andere kleine gebbetjes. Misschien omdat er na de break zoveel serieuze onderwerpen te behandelen waren? 

Maar dinsdag waren ze er weer niet en voelde de uitzending met een heel lang item over de 'doorstroomtoets' als veel en veel te lang. Als dat maar weer bijtrekt. 

Muziekliefhebbers

Bobby en ik zijn allebei nogal muziekliefhebbers maar we genieten onze muziek meestal individueel. Ieder met een koptelefoon op. Hij heeft een grote kast met duizenden cd's, en ik heb een wat kleinere lp- en cd-verzameling, ook wel honderden. Ons beider elpees uit de jaren zeventig staan er ook nog. De cd kwam in 1982 op de markt. Ik was al vroeg van de iPod (rond 2002) en de Spotify (rond 2007) dus sindsdien heb ik geen cd's meer meer bij gekocht. Laatst zei een van de Berlijnse neven: 'Tante Lucie, jij was de eerste die ik kende met Spotify.' Dat was een groot compliment.

Ons bezoek zegt vaak als ze die kast met cd's zien voorzichtig tegen mij dat er ook zoiets als Spotify bestaat. Misschien dat ik dat aan Bobby kan uitleggen? 

Enfin. Vorig jaar heeft hij eindelijk Spotify ontdekt. Eigenlijk wilde ik dat hij een eigen account nam, maar hij mocht het wel even uitproberen op mijn account. Ik heb een gratis account uit de beginjaren van internetprovider XS4ALL. (Dat is een heel verhaal, maar dat doen we nu even niet.) Maar Bobby mocht van mij daar wel even op meeliften. En toen is hij ongeveer die hele cd-kast (afdeling pop en jazz) in playlists gaan gooien. Gaandeweg werden dat playlists van wel 37 uur. Pop, jazz, luisterliedjes. Ongelofelijk veel. Het drukte mijn eigen playlists helemaal weg En de aanbevelingen die ik van Sporify kreeg sloten ook niet meer aan bij mijn muzikale voorkeuren. Ik pruttelde een beetje en meer en steeds meer. Want je kon ook niet tegelijk op het account. Ik ervoer mijn geliefde muziekhoekje niet meer als mijn muziekhoekje was. Ik vond dat hij een eigen account moest nemen. €12,99 per maand. Maar hij zag het probleem niet. 

De slotsom: vandaag heeft hij - terwijl ik maaltijden rondbreng in Bilthoven, Den Dolder en Maartensdijk - een nieuw account aangemaakt en al die 100 uren playlists overgezet. Het is heel veel werk. Daarna ben ik zelf ook nog uren bezig geweest om mijn account weer op te schonen. 

Hopelijk zijn we dit overmorgen allemaal weer vergeten. En ik ben alvast heel blij met mijn opgeschoonde eigen muzikale vrijstaat.

De Stulp

'n Mooie boswandeling genaamd De Stulp bij Lage Vuursche. Nu vanaf een andere parkeerplaats dan vorige week, waar in ik aanraking kwam met een bumper. Het weer is een beetje druilerig, heel januari, maar gelukkig niet echt nat. Bos en heide, heel afwisselend. Ook deze parkeerplaats is propvol, maar in bos en heide is het heerlijk rustig,