De zondagmiddagwandeling doen we vandaag in en om Haarzuilens. Je hebt daar het krankzinnige Kasteel De Haar en de prachtige kleinschalige weilanden, akkers, boomgaarden. En niet te vergeten het pittoreske dorp Haarzuilens. Pure idylle. Er is daar ook een nieuw Parkbos, dat in tien jaar tijd al veel hoger is geworden. Dat is om de mensen in Utrecht Noord West nog wat meer natuurbeleving te geven, zo lees ik op de site van Natuurmonumenten. Als tegenhanger denk ik van Amelisweerd.
Kuierend in deze idylle praten we over somberheid. Kun je als je somber bent genieten van zo'n mooie omgeving? Is het mogelijk om even de somberheid te laten voor wat-ie is? Zullen we ter afsluiting toch even op het heerlijke terras in Haarzuilens gaan zitten?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten