Kwijt

Mooi moment hedenochtend: ik ben mijn werktas kwijt! In de twee weken kerstvakantie heeft hij geheel ongebruikt ergens in huis gelegen. Maar waar? Wat heeft de tas allemaal meegemaakt? Het instorten der computer. Het bezoek aan het Turkse internetcafé. Het Kerstdiner. Het bijkomen van de kerstdiners. Volkomen verwaarloosd.

Het is een oude werktas, ooit te Leeuwarden gekocht. Zoeen die tevens rugzak is. Dat is fijn voor op de fiets. Nu googelend op het woord 'werktas' kom ik terecht bij plaatjes van luxecadeautjes.nl, ofwel van Hoogstins, al een paar keer rond Sinterklaas genoemd vanwege zijn leuke cadeautjes. Ik rijd er wel eens op vrijdagmiddag naar toe, om mij zelf iets moois cadeau te doen.

Eelke H. zei de laatste keer wat van mijn tas, dat die er wel erg uitzag, maar dat-ie nog best op te knappen was. Maar als ik nu, zo voor het vertrek weer naar de werksferen, naar zijn site kijk, dan kan mijn arbeidsethos best een boost gebruiken, bijvoorbeeld met een nieuwe tas...

Speelgoed

Bij Shell hebben ze een actie met James Bond-autootjes. De reeks heet 007-collectibles. De komende maanden kun je bij elke tankbeurt een dinky toy krijgen, zolang de voorraad strekt. Ik gaf Bobby de Aston Martin DBS uit Quantum of Solace voor zijn happy birthday, waar hij erg blij mee is. Als kind heeft hij nooit met autootjes gespeeld, want als je vader bij de Spoorwegen werkte speelde je met treintjes.

En nu we het toch over treintjes, auto's, Carl Gustav Jung en de blokkendozen hebben, wil hij wel eens weten of en hoe ik eigenlijk met poppen was. Ik verkondig dat ik nooit met poppen heb gespeeld - ik was meer van de knuffelbeesten. Mijn kinderknuffel was een heel lief foxterriertje, met zaagsel erin, die helaas in mijn studententijd kapotgebeten werd door mijn kat Barbertje. Inderdaad van Barbertje-Moet-Hangen. Later, toen ik student-af was en wegens Groot Liefdesverdriet een dieptreurige periode doorging, kocht ik ter troost diverse knuffelapen.

Maar nu ik de stapel foto's uit 1977 nog eens doorblader blijkt mijn herinnering niet correct. Er zit een schattige foto tussen van mij-met-pop. Wat ik mij vooral herinner is dat ik mijn poppen onherstelbaar 'verbeterde'. Zo heb ik bij één pop het haar afgeknipt en met viltstiften 'make-up' toegebracht, die niet meer te verwijderen was. De pop zag er na mijn behandeling uit als een vogelverschrikker. Later kreeg ik een (nep-)barbiepop. Die prikte ik gekleurde knopspelden in de pronte borstjes. Blijkbaar vond ik borsten zonder tepels niet waarheidsgetrouw.

Waar is de Dom gebleven?

(Kleurenfoto)

De mandala

(De mooiste)

Toverviltstiften

Omdat ik al voorzien had dat ik 2 januari in coma zou doorbrengen had ik mijzelf op Oudejaarsdag een doosje 'toverviltstiften' cadeau gedaan. Tien stiften, twintig kleuren. Zo is er een grijze stift met een roze dop. Als je daarmee kleurt dan krijg je grijs, logisch, maar als je met de bijgevoegde witte stift over dat grijs heen kleurt krijgt je roze. De mooiste combinatie is de zwarte stift die goud kleurt als je er met wit overheen gaat. Het kan vast niemand wat schelen, maar ik word daar enthousiast van.

Reeds op Oudejaarsdag voorzag ik mijzelf wel weer een mandalaatje inkleuren, als ik eenmaal uit de comateuze staat zou wederkeren. Maar niet met kleurpotlood. Deze viltstiften leken mij een uitstekende oplossing voor een gelaagdheid van kleuren. Dus heb ik 's nachts van tien tot twee zitten kleuren, puntje van de tong uit de mond. Bobby vindt het een gave, dat ik op deze leeftijd nog zo enthousiast van viltstiften kan worden. Het schijnt helemaal niet raar of genant te zijn. Hij beweert tenminste dat Carl Gustav Jung als het hem allemaal teveel werd met blokkendozen ging spelen. Ik vind het een wonderlijk verhaal, maar Jungiaans filosofisch- en analytisch therapeut/DUC-docent Vrije Leergangen en Trainingen/auteur Christina Moormann bevestigt het.

Feestje

Helaas is het er niet van gekomen foto's te maken van de Decostrings Sneeuw, behalve dan vooraf in een lege zaal en dat is geen leuke foto. Toen moest ik mensen dag zeggen, kennismaken, bijpraten, taart snijden en salades uitserveren. Voor je het weet is iedereen weer weg en heb je geen foto's.

Af en toe duwde ik iemand de camera in de handen met het verzoek Maak Wat Foto's, maar de sneeuwslingers staan er niet op. Wisten zij veel. Wel zijn deze witte vlaggetjes geschoten, die ik heb weten door te verkopen aan een uitvaartonderneemster.

Wat was het een mooi feestje. Er waren familie en vrienden uit alle periodes van Bobby's leven. Er speelde een bandje Crash Jazz. Heerlijke muziek. Kan ik iedereen aanbevelen. De helroodharige zangeres Louise Hamelink riep op tot 'schuifelen', waar we heerlijk gehoor aan gaven. Geen idee wie toen dit plaatje schoot. Wel een fijne foto om the morning after tegen te komen op je camera als je in bed ligt na te genieten.

Aan het eind van de avond kwamen er twee jonge dames op bezoek. Een van hen was nog maar 25. Naar wat voor feestje gaan we? had ze gevraagd. Naar een feestje met allemaal oude mensen, had de ander geantwoord. Ze zei dan ook steeds 'U' tegen me. Maar uiteindelijk brak het ijs en hebben we gedrieen liederlijk sigaretten zitten roken op de grond in het gehandicaptentoilet. Lekker vies.

Buitendijks

Oud & Nieuw gevierd aan een straat genaamd Oude Oven, bij Heerewaarden in het land van Maas & Waal. In een buitendijks gastvrij huisje met gastvrije vrienden aan de Waal. We namen 2008 en 2009 door, eerst nog in een rondje maar zoals dat gaat: naarmate de uren vorderden steeds chaotischer.

En daarna gingen we bubbeltjes drinken bij een oude buitendijkse molen bij allemaal mensen rond een groot vuur. De mensen in dat buitendijkse zijn heel erg op elkaar betrokken.

Het is daar ongelofelijk leeg en mooi. Je zou er wel altijd willen blijven. Of alleen vandaag om te schaatsen. Maar dat gaat helaas niet, we moeten salades brouwen en de stereo heen en weer slepen. Want vanavond is het wederom het feest!

De sneeuwstrings hangen inmiddels en ze zijn in een woord gewéldig.

Oude Oven op een luchtfoto