Zwarte Madonna

Een Zwarte Madonna. Soms post iemand iets in de creatieve groep en dan wil ik dat ook. Ik had dat bijvoorbeeld met een Nefertite, die ik toen prompt verkocht. Nu had ik dat met de Zwarte Madonna. Ik weet niets van Zwarte Madonna’s, hun betekenis, maar ze zijn bijzonder en trekken bedevaartgangers aan. Dan ga ik googelen en zoeken tot ik iets vind dat me treft. Dit is naar een afbeelding van een Grieks 14e-eeuws icoon.

Blokje educatief (bron: Wikipedia): een Zwarte Madonna is een afbeelding van een Madonna waarvan het gezicht zwart is - doordat het in die kleur geschilderd is of doordat er zwart materiaal gebruikt is. Zwarte Madonna's gaan terug op een zinsnede in Hooglied (1: 5-6) waar staat ‘Ik ben zwart maar lieflijk". Dit zou slaan op de Koningin van Sheba, de geliefde van koning Salomo.

In de geschiedenis van de religie komen zwarte godinnen meerdere keren voor. Sommige van de vruchtbaarheids-, moeder- en aardgodinnen waren zwart.  In het Midden-Oosten bestond de cultus rond  de moedergodinnen Cybele, Astarte, Isis en Ishtar. Deze traditie breidde zich uit in westelijke richting met Artemis, Demeter en Ceres. Ook in het Oosten met de zwarte godin Kálii. In de Keltische cultuur werden Freya en Ana vereerd. De heilige Anna die in Bretagne vereerd wordt, wordt met deze laatste in verband gebracht. Zij gelden als voorlopers van de zwarte madonna's. Onderzoekers zien de christelijke zwarte madonna's als vervolg op deze oude tradities.  

De oudste Zwarte Madonna's stammen uit de romaanse periode. Het bijzondere is dat deze figuur op vele plaatsen bijna gelijktijdig te vinden is. Wellicht dat deze originele zwarte madonna's voor het eerst door de Tempeliers vanuit het Midden-Oosten naar West-Europa, vooral naar Frankrijk, werden meegenomen.

Ik probeer ook nog wat over dit specifieke icoon te vinden en kom op een Russische website genaamd РЕЛИГИЯ ofwel Religia en daar is een heel lang artikel gewijd aan deze Theotokos (van het Griekse Θεοτόκος) wat betekent: 'die God baarde'). Ofwel Maria. En dan kun je stukje bij beetje (per keer max 3000 tekens) via Google Translate de tekst vertalen.

Maar die tekst is veel te lang om te publiceren en volstrekt oninteressant voor de lezer die helemaal niet in iconen is geïnteresseerd. O, hier is het verhaal in het Engels.

Familietreffen

De jaarlijkse grootfamiliedag, traditioneel op de eerste zaterdag van juni, is ook dit jaar niet doorgegaan, maar op de valreep hebben we toch een klein Familietreffen met tweederde van de Geschwister. 

We starten in de volkstuin, want iedereen is natuurlijk nieuwsgierig, en lopen naar de Kleine Plas van de Maarsseveense Plassen en dan naar Fort Maarsseveen. De zon straalt, we lopen door schitterende groengebieden en doen onderweg wel drie terrassen aan: Fort Maarsseveen, Bistro Belle in Oud Zuilen en Fort aan de Klop aan de Vecht bij ons. Bij de Forten zijn hedendaagse feestjes met uitbundige jongeren aan de gang, op de eerste plek is het een event met corpsballen en meisjes in te sexy satijnen jurpjes, die ook een workshop mondharmonica spelen gaan volgen. En bij Fort aan de Klop hebben ze een mix van keukens en doelgroepen en bestelwijzen (menukaart en bestellen via QR-code op de telefoon). Je moet het eten ook nog zelf ophalen in diverse shifts van verschillende afhaalpunten op het terrein. Het levert wat ergernis op, maar ook veel hilariteit.

Al met al lig ik nu met een intens tevreden gevoel op de bank na te sudderen. Zo leuk dat we dit gedaan hebben, zo leuk als we zijn met zijn allen, zo leuk als we wonen, al die dingen op fietsafstand van elkaar en voor mij op loopafstand van huis. 

Misschien moet dat Fort Maarsseveen maar de locatie van de Familiedag 2023 worden.

Appletree

De rest van de dag hang ik thuis wat om. Er valt van alles te doen, maar liever doe ik helemaal niets. Inspiratie vinden.

Deze week had ik bij AH uit hun rekken met perkgoed wat zonnebloemen en fuchsia's meegenomen en in potten gedaan. Die hangen allemaal al na één dag zon op half zeven. Dus het gieteren kan weer beginnen.

Wat zal ik tekenen? Vooral het appelboompje knalt. Allemaal kleine appeltjes. Tekenen is je elke dag weer verwonderen en die verwondering proberen te laten zien.

Naar Moerkapelle

Het wordt steeds echter. Deze week ben ik op zoek gegaan naar de Norden klaptafel. Berkenhout. Van Ikea. Hij is heel populair op Marktplaats. Heel handig voor kleinbehuisde mensen. Als je biedt word je heel snel overboden. Je moet wel goed opletten in welke plaats iets wordt aangeboden want het ritje er naar toe komt bij de prijs op. In Zeeuws Vlaanderen loopt het niet zo hard als in Amsterdam en Utrecht. 

Bij Marktplaats moet je als verkoper en klant in hun systeem communiceren, dus je ziet de berichten niet altijd meteen. En voor je het weet vis je achter het net. Maar met een mevrouw uit Waddinxveen (waar ligt Waddinxveen?) word ik het eens. De tafel staat in een loods in Moerkapelle (waar ligt Moerkapelle?) De mevrouw die me de tafel verkoopt heeft er zelfs twéé. Ze heeft net een migraine-aanval en kan haast geen tikkie schrijven. Blij dat ze toch gekomen is.

Terwijl ik over het compex loop met een rammelende kar en de tafel erop zegt een van Chinese zusters: kan die tafel wel tegen de regen? Hij is voor bínnen, zeg ik. Is-ie niet veel te groot? Nee toch? Het huisje is 3,5 bij 5m. Het tafeltje 80x80cm als het aan één kant is ingeklapt. Het past juist heel goed. De ruimte wordt er juist groter van.

Dan ga ik eens lekker IN het huisje zitten. En denk ik: er mag wel een bed bij. Daar op dat nieuwe vloerdeel. Dan hoeft dat ook niet geschilderd.

De vloer

Buch van het bestuur heeft Bobby aangeboden om te helpen met de vloer van het huisje. Er moeten wat balken onder het huisje vervangen, vanwege rot. Ik blijf maar even weg. Maar al gauw word ik gebeld: de rubberen ring van het espressopotje is vergaan, het is een beetje een bende rond het gasfornuisje, en of ik de andere potje wil komen brengen. Dus maak ik er toch wat van mee. Mannen die vloeren open maken en vervangen. Ver-van-mijn-bed-show. Bobby is héél opgetogen na afloop.

Ik vind de mensen van het complex zo bijzonder. Zo’n gemeenschap die draait op welwillende idealistische mensen draait. Vrijwilligers heten zij. Er zijn in onze maatschappij de dominante systemen die allemaal draaien om geld verdienen en economisch gewin, en parallel hebt dit soort universums.

De afgelopen dagen heb ik gekeken naar de tv-serie ‘Tweede Hans’ van omroep Max. Die gaat over Hans, medewerker van een tuincentrum, die na een overname vervroegd met pensioen wordt gestuurd en van de een op de andere dag thuis zit, zoals dat dan heet. Zijn vrouw Mar maakt op haar ouwe dag een carrière move zodat zij het ineens stikdruk heeft. Hans gaat fietsen met een buurtgenoot en hij gaat bij het plaatselijke shantykoor en verliest zich daar helemaal in. Verwikkelingen in het koor, verwikkelingen in het huwelijk, verwikkelingen met de buren.

Ik vind het een heel erg leuke serie, en ook wel herkenbaar, ook al geef ik dat niet graag toe. Maar daar gaat het over, de pensionado die zichzelf helemaal moet heruitvinden.

Geslaagd

Koor moet ik een keertje overslaan, want Neef Jelle studeert af. Hij heeft iets werktuigbouwkundigs gestudeerd in de aeronautica ofzo. In Enschede. Eindelijk mag hij zijn afstudeerscriptie verdedigen. Dat gaat heel goed, hij krijgt een 8,5. De scriptie gaat geloof ik over lijmen en bouten. Geen touw aan vast te knopen. Deze tekening van hem is van twee jaar geleden toen ik in Coronatijd het hele gezin heb getekend.

Enschede is heel ver. We vertrekken om 15u en komen terecht in een file van een uur stilstaan net voorbij Amersfoort vanwege een ongeluk bij Barneveld. En dan verdwalen we ook nog eens kibbelend op de campus omdat Google de verkeerde kant op wijst. Het eerste eindemiddagfeestje is in studentencafé ‘Diepzat in de kelder van het jaren zestig complex. Daar voegen we ons bij zijn vrienden (huisgenoten uit het studentenhuis waar hij al die tijd heeft gewoond en de sporters van de kitesurfvereniging) die gezellig pullen bier staan te hijsen. 

Dan gaan we met de familie uit eten bij restaurant Bardot in binnenstad van Enschede. Daar ontmoeten we eindelijk Lotte, de vriendin van Neef Pieter, die we door Corona nog nooit ontmoet hebben. Ik heb haar al wel geschilderd naar een foto. Haar ouders vonden het erg mooi lijkend, vertelt ze.

De ronde tafel is verdeeld is een mannen- en een vrouwenhelft. Bij deze youngsters hoef je niet mee te praten. Ze praten aan een stuk door. Er is ook nog een Wappie-neef van de andere kant van de familie. Voor deze levendige jonge mensen zijn wij oude mensen, maar het wordt zéér gewaardeerd dat we erbij zijn.

Corvee

Bij ons volkstuinencomplex heb je als Mitglied zes keer per jaar een halve dag ‘corvee’, en wel op zaterdagochtend. Daarnaast werkt woensdagochtenden een vrij vaste groep mensen ‘Bikkels’ aan het gemeenschappelijke entreeparkje en de speeltuin. Ik heb al twee zaterdagen moeten afzeggen en ga nu mijn corvee vanochtend maar inhalen. Vandaag gaan ze onduidelijke massieve bosschages naast de speeltuin uitdunnen en daarin spannende speelgangen voor de kinderen creëren. Het werk bestaat dus takken en brandnetels en bosschages wegsnoeien en afvoeren naar de compost en de hakselaar. 

Ik word niet echt ingewerkt en begeleid, en als ik iets uit mezelf doe word ik meteen gecorrigeerd, dan stimuleert niet echt om te werken. Het valt niet mede. Dan stort ik me maar op het afvoeren van het snoeisel, hoewel ook daar steeds iemand het beter weet. Lucie Theodora, je léért hiervan, houd ik mijzelf steeds voor.

‘Vind je het leuk, tuinieren?’ vraagt de een na de andere tuinierder. Want het zal niet moeilijk te zien zijn hoe een beginner is ben. Met de ‘teamleider Groen’ babbel ik over mijn nieuwe buurvrouw die net begonnen is en een woest overwoekerde verlaten tuin in een paar weken tijd in een eigenzinnige produciemoestuin heeft getransformeerd. ‘Ik ben heel blij met haar!’ zegt de Teamleider Groen.

Als je wekelijks op woensdag met hen meewerkt leer je wel een boel, al doende, en krijg je als het goed is natuurlijk veel nieuwe vrienden.