Enige Symfonieën

Ton Koopman is een beetje net zo'n oud kaal mannetje als Marc Marie Huijbregts. Het is een beetje oneerbiedig, geef ik toe, want de man is wereldberoemd, maar dit is toch wel de eerste en niet aflatende indruk. Reenske zegt het ook: Wat een ijdeltuit. We zijn in Vredenburg Leidsche Rijn (de 'rode doos'), waar hij 'zijn' Amsterdam Baroque Orchestra dirigeert, dat als slotconcert op het Festival Oude Muziek enige symfonieën van Haydn speelt. Maar mag hij een beetje trots over het podium dansen? Wie ben jij om dat te veroordelen, Lucie Theodora? Wat weet jij nu helemaal van de wereld van wereldberoemde dirigenten?

Ze spelen de symfonieën nr. 97 en nr. 98 van Haydn en het orgelconcert in D-groot. Koopman dirigeert niet alleen, hij speelt ook zelf mee op een schitterend orgeltje met gouden ornamenten en een prachtig lieflijk geluid. Het concert wordt opgenomen en live uitgezonden op Radio 4. (Bobby luistert thuis mee en zegt na afloop: 'Schitterend was het, vooral dat orgelconcert.') Maar het orkest en het orgel zijn wat te klein voor die giga-zaal in dat Vredenburg Leidsche Rijn waar wel 1500 mensen in kunnen. En we zitten niet echt op de eerst erij. Ik denk nog even dat het misschien aan mijn lichte doofheid ligt - en dat ik ook dáár weer mee naar de huisarts moet - maar Reenske heeft het ook. Dit orkest moet in een veel kleinere zaal.

Het orgel. Daar is het weer. Maarten 't Hart staat in alle kranten en weekbladen vanwege zijn nieuwe roman Verliefdheid. In ik meen Vrij Nederland staat onder meer een foto van de man achter zijn orgel. Daar in Vredenburg Leidsche Rijn droom ik even van een concertreeksje Frau und Orgel. Lijkt me leuk om te organiseren.

Wijsheid en geluk

Raar om te merken - wat je vaak hoort maar wat als het over anderen gaat niet altijd tot je doordringt - hoezeer je wereld kleiner wordt als je pijn hebt. Het Journaal wil bijna niet en de kranten interesseren me ook nauwelijks. De grote buitenwereld hoeft even niet, maar verhandelingen over mens & gevoelens zijn daarentegen zeer welkom. En laat mij maar met mijn boekje op de bank. Dit De Lachende Boeddha werd me anderhalve week geleden aanbevolen door de craniosacraal-therapeute, naar wie ik helaas pas over twee weken weer toe mag... Ze heeft me nieuwsgierig gemaakt naar Chinese gezondheidsfilosofie. Dit zou een toegankelijk boek zijn, naar de westerse mens toegeschreven.

De meeste boeddhabeelden hebben een strenge ascetische uitstraling, maar de Chinese láchende boeddha is een enorme vetzak, die breeduit ontspannen lacht terwijl een kudde kinderen over hem heen krioelt. De dikheid en de kinderen symboliseren materiële en geestelijke overvloed, het goede gezegende leven van iemand die de geheimen van het bestaan doorgrond heeft en nu met volle teugen geniet van al het goeds dat het leven te bieden heeft.

In het westerse denken over ziekte en gezondheid overheerst volgens deze auteurs een materialistische opvatting. Aan lichamelijke aandoeningen wordt een materiële ofwel stoffelijke oorzaak gekoppeld. De westerse gezondheidszorg legt bij ziektebeelden het verband tussen de aandoening en zaken die daar een negatieve invloed op uitoefenen zoals roken of teveel eten. De Chinese traditie ziet veranderingen als het hogere principe. En elke verandering is een vorm van energie. Zodra energie niet meer vrij kan stromen ontstaan blokkades die klachten kunnen veroorzaken. Negatieve emoties spelen een belangrijke rol bij het ontstaan van deze blokkades en hebben een belangrijke invloed op iemands energiehuishouding en conditie.

Dit boek behandelt het bereiken van de staat van 'wijsheid en geluk' door het opheffen van emotionele blokkades. Er worden vijf grote negatieve emoties onderscheiden: woede, angst, verdriet, onrust en tobben. Die hangen samen met vijf energiesystemen: de nier-, milt-, lever-, hart- en long-energie. Alles doornemende val ik denk ik deels onder het 'hout'-type val en deels onder het 'hart-type'. Het hout-type heeft als positieve energie creativiteit en als negatieve emotie 'woede'. Het hart-type heeft als positieve kracht vuur en enthousiame en als negatieve emotie 'onrust'. Bijzonder, dat 'onrust' als emotie wordt gezien. Het fijne van het hart-type is de tomeloze energie en de gave om diepe verbindingen aan te gaan, maar goed, dit kan ook uit de hand lopen.

Er zit een werkboek bij met oplossingen. Om maar even kort door de bocht te gaan. Eerst is het de kunst om in het 'hier-en-nu' te leven en de emoties in het lichaam te registreren en aandacht te geven, maar uiteindelijk is het voor het hart-type goed om veel te ontladen, veel te lachen, dansen en verliefd te worden. Als de emotionele blokkades zijn opgeheven liggen wijsheid en geluk in het verschiet!

Haar of geen haar

Al een paar keer schrik ik bij het tv kijken: wie is toch dat oude kale mannetje, dat klinkt als Marc-Marie Huijbregts? Zonder haar kan ik me ineens niet meer goed herinneren hoe zijn haar dan daarvóór zat. Zijn stem is te allesoverheersend. Je weet nooit of zijn grapjes nu wel of niet leuk zijn. Meestal vind ik ze niet leuk. Of dat dat blijkbaar geestige door zijn stemgeluid komt. Mogen mannen geen hoge stemmen? Ook niet van mij? Foei, Lucie Theodora.

Toch herinner ik me wel haar. Véél haar zelfs. Even googelen dus. De man blijkt tien jaar lang een haarstukje gedragen te hebben. Zijn ‘cavia’, zoals hij het ding noemt. Tien jaar geleden zette hij kunsthaar op zijn hoofd omdat hij vond dat hij te jong was om kaal te zijn. ‘Het is zo’n gedoe, die cavia op je hoofd', schijnt hij gezegd te hebben bij zijn coming out bij DWDD. 'Nu voel ik eindelijk mijn kussen in bed en het water op mijn hoofd in de douche.' Nou ja, hij had dat stemmetje natuurlijk al. En dan ook nog geen haar!

Mari Boine

Nog meer muziek. Mijn nieuwe jazzvriend belt: hij maakt me attent op een optreden van de Noorse / Lapse / Saami joik-zangeres Mari Boine die volgende week woensdag in het Bimhuis optreedt. Zij heeft de joik vernieuwd door er elementen uit jazz, rock en tradities uit de folk van meerdere culturen in te verwerken. Deze trance-achtige manier van zingen wordt tot de oudste muziekvormen van Europa gerekend. Boine toont zich uiterst betrokken bij haar volk, de Saami, een minderheid in Scandinavië en vaak mikpunt van discriminatie. Boine werkte samen met gelijkgezinden als saxofonist Jan Garbarek en de Russische multi-instrumentalist Sergei Starostin.

Tijd voor een beetje muziek

Word attent gemaakt op Jascha Heifetz, een Amerikaanse violist van Joods-Litouwse komaf (1901-1987). Hij begon op zijn derde met vioolspelen. Eerst kreeg hij les van zijn vader, de vioolleraar Rubin Heifetz. Daarna kreeg hij vanaf vijf jaar les van de violist Ilya D. Malkin. Heifetz maakte zijn debuut in Kovno toen hij zeven jaar was met een vioolconcert van Mendelssohn-Bartholdy. Na het uitbreken van de Russische Revolutie in 1917 ging Heifetz met zijn hele familie naar de Verenigde Staten. Tijdens de Tweede Wereldoorlog speelde hij op de piano jazzachtige stukken voor soldaten.

Wikipedia: 'Door zijn sublieme technische beheersing van het instrument heeft Heifetz enorme invloed gehad op het vioolspel. Met zijn spel zette hij een nieuwe standaard. De meningen over Heifetz waren en zijn verdeeld. Terwijl niemand twijfelde aan zijn fenomenale technische kunnen was er ook kritiek. Zijn vertolking was volgens sommigen te koel en technisch. Dat wordt gedeeltelijk toegeschreven aan het feit dat hij met onbewogen gezicht speelde, wat hem op de bijnaam Stoneface kwam te staan.'

Excuses uit Tokyo

Vind je die e-reader nou wel of niet geslaagd, vraagt deze of gene. Dat weet ik eerlijk gezegd nog niet. Ik gebruik het ding de afgelopen dagen vooral als conversatieding. Als ik niet zoveel stof of zin heb, dan leg ik de reader midden op tafel. Heeft in die zin grote waarde, want iedereen is nieuwsgierig. Zelf moet ik even de tegenslagen van het minder geslaagd opstarten van het ding verwerken. Kreeg inmiddels uitgebreide excuses van Tokyo en de vrienden uit Nieuwegein toegezonden. Die hebben natuurlijk spijt als haren op hun hoofd, of hoe heet dat. Net als bij de pijn in neck & shoulders is het fijn om erkenning voor het genoten ongerief te krijgen. Dat het niet aan mij lag. Misschien vindt u het leuk om te lezen hoe ze die excuses formuleren?

Beste relatie,

Hartelijk dank voor uw aanwezigheid tijdens de introductie van Digitaal Lezen afgelopen woensdag in Amsterdam. Om zelf Digitaal Lezen te kunnen ervaren, hebben we u een Sony Reader gegeven. Speciaal voor de introductie van Digitaal Lezen zijn deze eerste modellen naar Europa gehaald. U heeft dus eerder exemplaren van ons ontvangen dan er productiemodellen beschikbaar waren. Wellicht bent u zelf al aan de slag gegaan met uw Reader, en heeft u inmiddels een aantal digitale boeken besteld. Dan heeft u mogelijk een tweetal vervelende complicaties ervaren met het voorproductiemodel Reader dat we u gisteren hebben geleverd:

We hebben geconstateerd dat wanneer u de Reader gaat gebruiken - en automatisch de benodigde software downloadt - niet de Nederlandse maar de Franse taalinstelling wordt geactiveerd. Dit probleem is inmiddels opgelost en wanneer u nu de benodigde software downloadt, wordt de Nederlandse taalinstelling geactiveerd. Wanneer u echter gisteren al de software heeft gedownload en de Franse taalinstelling heeft geactiveerd, kunt het volgende doen:

Wij verwachten dat de goede webpagina vandaag zal worden geupload naar de server, daarna duurt het een paar uur voordat de link op een correcte manier naar de betreffende webpagina verwijst.

Tokyo biedt u onze verontschuldigingen aan voor dit tijdelijke ongemak. Nog voordat de consument een Reader heeft gekocht en boeken gaat bestellen, wilden wij u als relatie al kennis laten maken met de functionaliteiten van de Reader. De snelheid om dit te realiseren heeft ervoor gezorgd dat het toch op dit punt niet goed is gegaan.

Namens Tokyo Nederland,
De Director Communications

Guasha (1)

De shiatzu-therapeute (moet nog een naam voor haar verzinnen) doet de suggestie om naar een meneer te gaan die fysiotherapeut en acupuncturist is en die heel bijzondere behandelingen geeft. Ze zegt erbij: 'Het doet heel zeer, en je krijgt heel erg blauwe plekken, maar daarna is het waarschijnlijk over.' De meneer in kwestie is aangesloten bij een antroposofisch gezondheidscentrum. Ik heb dat allemaal nooit zo onderzocht, maar ik denk dat antroposofen mooie idealistische mensen zijn. Geen kwakzalvers die je neck & shoulders willen afbreken.

Dus de meneer zijn site opgezocht. Hij is vast een meester in marketing. Staan er niet bijzonder aanlokkelijke plaatjes op? Als waarschuwing? De behandeling heet Guasha. 'Guasha is een methode om door middel van schrapen de belasting in het onderhuids bindweefsel op te sporen en op te heffen. Guasha is zowel diagnose als therapie. Guasha spoort de belasting in het bindweefsel op en brengt deze vervolgens naar een laag waar specifieke cellen zorgdragen voor verwijdering van de schadelijke celresten. Een verbluffende methode die een scala van ernstige problemen snel doet verdwijnen.

Guasha is een eenvoudige therapie die werkelijk wonderen kan verrichten waar andere therapieën vaak onvoldoende resultaat geven. Na de massage wordt het onderhuids bindweefsel onderzocht. Het resultaat hiervan is te zien als stippen of vlekken onder de huid. Deze verkleuringen (zie foto’s) verdwijnen echter na een paar dagen. Het herstel is begonnen!

Guasha werkt spectaculair bij hoofdpijn, nek-, schouder- en rugklachten maar ook bij long-, darm- en maagproblemen. RSI- en dystrofie-klachten zijn ook zeer goed te behandelen.'

Men kan wel zeggen: 'Mag ik even een teiltje' (en dan weet ik er nog wel één of twee of drie terug), maar de regulieren weten absoluut niet hoe ze het moeten oplossen. Die hebben geen behandeling en geen aandacht. Die sturen je met een kluitje in het riet en vallen je lastig met klaagverhalen over de tarieven die ze krijgen. Is deze meneer/behandeling een kwestie van baat-het-niet-het-schaadt-ook-niet? Durf ik een afspraak te maken?