woensdag 4 november 2009

Hunkemöller

Of ik niet door kan gaan met de verhaallijn Galajurk. Natuurlijk, want het leed is nog lang niet geleden. De jurk is nu dan wel bij de Turk, maar er moeten natuurlijk nog hysterische oorbellen bij en flatterend strapless underware onder. Waar haal je dát nu weer? Eerst maar eens naar de Hunkemöller, maar die hebben dat niet. Die verwijzen me naar V&D die net een partijtje binnen zou hebben.

Bij V&D stuurt de jeugdige caissière me door naar een middelbare collega die op de grond zit tussen dozen bh's en corset-achtigen. Desgevraagd reikt zij mij wat elastieken corrigerende body's aan (zwart of beige) en dat was dat. Ik moet mij - zónder de geruststellende aanwezigheid van een begripvolle leeftijdgenote - redden in zo'n onbarmhartig pashokje, waar je je - zéker in dit soort kledingstukken - al gauw een opgestopte worst voelt. Never nooit niet. Wég hier!

De Hema dan maar. Nee, dat is het ook niet. Wat nu? H&M? Wat zijn er op zomaar een woensdagmiddag veel meisjes en vrouwen aan het shoppen en wat beleven ze een plezier in het zoeken van jurken en lingerie! Uiteindelijk vind ik een prachtig roze bustier, of 'lijfje' zoals het ding heel vriendelijk heet bij H&M, dat beetje strak zit, maar past. Het antwoord!

Op weg naar huis kom ik langs de kapper. Heb je tijd? Hij heeft tijd. Onder het knippen vertel ik alles over het Gala. O! zegt-ie, zal ik je haar bloedrood verven? En zal ik zaterdag je haar föhnen? Bij een hysterische jurk met hysterische oorbellen hoort ook hysterisch haar. Voor ik ja heb gezegd heeft hij mij al ingeboekt. Zaterdag 17 uur.

Goedemorgen Nederland

Regematig heb ik het gevoel dat ik een overdosis Sven Kockelman over mij heen krijg. Dat gebeurt op dagen dat ik liever nog even niet wil opstaan en dan maar even in bed naar Goedemorgen Nederland kijk, dat hij vaak presenteert. Sven moet een matineus mens zijn. Om half tien doet hij ook nog eens Goedemorgen Nederland op Radio 1. Dan wordt hij mij wel eens teveel.

Op de site van de KRO zegt hij: 'TV is mijn grote liefde en mijn passie. Dat weet ik al heel lang. Op televisie kan je mensen laten zien wat er in de wereld gebeurt en de impact is zo groot. Radio is gewoon heel leuk om te doen. Radio is wel het meest intiem en sfeervol. Op de radio kan je nog eens een grap maken. Op televisie kan je dit in veel gevallen beter maar niet doen.'

Als luisteraar vind ik dat hij helemaal geen fijne radio doet. Hij praat te snel, hij is te eager, hij probeert iedereen met wie hij praat te slim af zijn. Hij beoefent wat hij zelf denk ik kritische journalistiek vindt. Maar het komt erop neer dat hij ze almaar in de rede valt en ze dingen in de mond probeert te die ze niet willen zeggen. Soms moet je hem gelijk geven, omdat er aparastjki's aan het woord zijn die alleen maar langdradige nietszeggende tekst uitpruttelen en bij doorvragen die tekst idem herhalen.

Ik weet het. De remedie is: als Sven op Radio 1 is overschakelen naar Radio 4. Als daar dan maar geen Maartje van Wegen is.

Week 4

Nog even en ik moet maar eens echte een echte hardloop-outfit gaan kopen. Want ik loop nog steeds in mijn oude trainingsbroek en op de gympen van jaren geleden, die Vespa afgelopen voorjaar ondergezeken heeft. Ze zijn uiteindelijk wel weer reukvrij geworden, maar ze ogen bepaald niet meer helder wit. En er zitten scheurtjes in de bovenbedekking van de schoen: dientengevolge steken mijn beide kleine teentjes er een beetje uit. Dat kan toch niet voor een serieuze holler. De serieuze holler heeft niet zo'n wapperbroek maar een nauwaansluitende broek, en een jekje dat warm is maar toch doorluchtig. En lekkere fleece handschoenen. Want het is inmiddels al bar koud 's morgens in de vroegte op de fiets naar het Vondelpark.

Ben inmiddels in Week 4 beland, maar ik was vergeten op het schema te kijken. Week 3 was vier keer minuten hollen met twee minuten wandelen tussendoor, dus nu doe ik maar vier keer víer minuten hollen. Daarmee ben je het Vondelpark al bijna rond. Het is iets te fanatiek.

dinsdag 3 november 2009

Het Drijfverenwiel

Al maanden geleden heb ik een test Werkgerelateerde Drijfveren ingevuld, maar telkens als er weer een werkgerelateerde wurkshup was was ik net het land uit. Nu krijg ik alsnog de uitslag. Twee uurtjes privé met Trainer. Het idee achter zijn 'Drijfvererenanaluse': 'De motivatie van mensen om prestaties te leveren neemt toe naarmate zij hun passie, voorkeur en interesse kwijt kunnen in hun functie of werkomgeving. Inzicht in wat mensen werkelijk beweegt, ofwel hun drijfveren, is van onschatbare waarde voor organisaties die menselijk kapitaal als hun belangrijkste asset zien.'

'Het achterhalen van die drijfveren is niet eenvoudig', lees ik op de site van Trainer. 'Vaak is het voor de betrokkene al heel moeilijk om te verwoorden vanuit welk perspectief hij of zij de wereld bekijkt. Niet voor niets spreekt men wel over hidden motivators. Het MDI-Drijfveren Profiel maakt het makkelijker om door te dringen tot de belevingswereld van een medewerker. In korte tijd haalt u boven tafel waarom iemand de dingen doet zoals hij of zij ze doet. U brengt de drijfveren achter zijn of haar gedrag in kaart en leert vanuit welke normen, waarden en attituden hij of zij acteert en reageert. Dit stelt u in staat om samen met de medewerker te bepalen tegen welke voorwaarden en prijs prestaties geleverd kunnen worden. Sterker nog, of die prestaties wel geleverd kunnen worden zonder dat de betrokken persoon in conflict komt met zijn of haar innerlijke beweegredenen.'

Het profiel gaat uit van een zestal basis-attituden, geformuleerd door de Zwitserse gedrags-wetenschapper Eduard Spranger. Die zes zijn: 1. De Intellectueel wordt gedreven door een zucht naar kennis, de passie om te ontdekken, te systematiseren en te analyseren. 2. De Pragmaticus leeft bij het 'voor-wat-hoort-wat-principe'. Heeft de drive om elke investering (geld, tijd, kennis, etc.) terug te willen verdienen. 3. De Estheticus wil de impressies uit de wereld om hem heen ervaren, raakt gepassioneerd door schoonheid, vorm en harmonie, en wil zichzelf kunnen ontplooien. 4. De Sociaal voelt een innerlijke drive om haat en conflicten te elimineren en anderen te helpen, zelfs als dat ten koste van de eigen persoon gaat. 5. De Individualist heeft een sterke drang de touwtjes in handen te nemen en zelf richting te geven aan zijn of haar leven. Schroomt daarbij niet ook voor anderen de koers uit te zetten. En 6. De Traditionalist wordt gedreven door zingeving en zoekt naar een systeem om het leven inhoud te geven. Dat kan een religieus, filosofisch of levensbeschouwelijk systeem zijn.

Het rapport dat Trainer me overhandigt bevat een Drijfverengrafiek, het Drijfverenwiel en een Drijfverenvergelijking. Goeie woorden weer voor Galgje. Wat leren we/ze over mij? Mijn allerbelangrijkste drijfveer is de Esthetische (gaat voor kwaliteit), die is zo bovenmodaal, die kan men gerust een Pássie noemen. Die wordt op de voet gevolgd door de Intellectuele Drijfveer (wil weten hoe het precies zit). Ook mijn Traditionalistische Drijfveer is erg aanwezig (wordt sterk gedreven door normen en waarden). De Individualistische Drijfveer is ook groot (hecht aan onafhankelijkheid). Mijn Sociale Drijfveer zou niet zo groot zijn. En mijn Praktische Drijfveer is bepaald onder de maat (wat zij er materieel mee opschiet kan haar niet zoveel schelen). Nou, dat weten we/ze dan ook weer. Op cursus wil ik wel, als ze me uitleggen waar het goed voor is, staat ook ergens.

Trainer praat een boel. Ik knik instemmend en vriendelijk. 'Zégenen! Lucie Theodora', en: 'Bámboe' luiden mijn mantra's vandaag. Trainer vertrouwt het niet helemaal: 'Wat zit je nou alsmaar vriendelijk te knikken?'

Kleermakers

Nu is de jurk weer de deur uit. Het lijfje is te wijd en moet nog ingenomen worden. Ik had beter niet af kunnen vallen! 'Je moet hem even naar de Gouden Schaar brengen', had de mevrouw van de jurkenwinkel gezegd. Die heb ik niet in de buurt, maar wel diverse andere Turkse naaiataliers.

Er zitten zelfs twéé van Turkse kleermakers bij mij op de gracht, maar beiden spreken ze geen woord Nederlands. Ooit heb ik een broek naar ze toe gebracht en omstandig uitgelegd wat mijn wens was, maar toen ik 'm kwam ophalen hadden ze iets totaal verkeerds gedaan. Naar dat 'naai-atelier' ga ik niet meer.

'Op de kop van de Rozengracht zit een goeie', weet Nieuwe Baas ervaringsdeskundig. Nou, dat geloof je dan maar. Dus breng ik om vijf voor zes in de kille herfstregen mijn mooie nieuwe glimjurk naar hem toe. Ook deze kleermaker spreekt weer geen woord over de grens en heeft een gebrekkig Nederlands sprekende vrouw achter de toonbank, via wie ik met hem communiceer. Wanneer is het feest? Zaterdag? Dat is wel erg snel voor hen! Zaterdag 14 uur? Liever morgen! zeg ik. Dat lukt niet. Ik praat ze om tot zaterdag 12 uur. Het innemen kost 50 euro, net zoveel als de jurk zelf! Maar ja, als hij het netjes doet is hij er heus wel een uur mee bezig.

Vertrouwen hebben, Lucie Theodora. Alles komt goed!

Vrouw en snor

Gelezen op de site WaarMaarRaar: 'Sinds ze de rol van de behaarde Mexicaanse kunstschilder Frida Kahlo heeft gespeeld in de film Frida, heeft Salma Hayek zelf een snor. Dat zegt ze zelf in het tijdschrift Globe Magazine.'

'Om de rol van Frida Kahlo te vertolken in 2002, had Salma Hayek de keuze tussen het dragen van een nepsnor of zelf een snor laten groeien. De zwartharige Mexicaanse actrice begon haar bovenlip iedere dag te scheren om zo een snor te kweken. Ze vreesde dat een nepsnor niet realistisch genoeg zou zijn.'

'Het lukte wonderwel. Hayek had met één ding geen rekening gehouden: eens je begint te scheren, moet je blijven scheren. De 43-jarige actrice heeft nu nog steeds een snor. 'Ik moet het zwarte haar op mijn bovenlip regelmatig verwijderen met wax', zegt Hayek. 'Anders krijg ik een snor. Als ik ouder ben, zal ik er waarschijnlijk uitzien als een bandiet.'

Ga maar eens Salma Hayek googelen en men krijgt een héél ander beeld dan een besnorde vrouw.

zondag 1 november 2009

Rose is a rose is a rose

Graag zou ik een mooie diepe teksten over rozen willen schrijven. Over de schoonheid, de vormen, de kleuren, de structuren, het seizoen, de symboliek. Ik heb altijd rozen en sinds mijn 'Rosa Mystica' staan er bijna altijd rode rozen bij mijn heilige tafeltje. Fotograferen van rozen gaat ook altijd mis, je krijgt die 3-d-ervaring plus sensatie niet op een 2-d plaatje. Maar een roos inkleuren gaat beter dan schrijven of fotograferen.

Deze rozenmandala roept bij mij onmiddellijk het gedicht 'Rose is a rose' van de Amerikaanse schrijfster Gertrude Stein (1874-1946) in herinnering. Voor wie haar niet kent: zij woonde vanaf 1903 in Parijs, waar zij tot de cultfiguren van de kunst- en literatuurscene van haar tijd behoorde. Haar huis aan de Rue de Fleurus, waar zij samenleefde met Alice B. Toklas, was vele jaren een artistiek-literair salon, waar zij kunstenaars en schrijvers als Pablo Picasso, Henri Matisse, Ernest Hemingway en Ezra Pound ontvingen.

Door een stijl van woordherhalingen, zoals 'Rose is a rose is a rose is a rose' (vaak onjuist geciteerd als: 'A rose is...') uit het gedicht 'Sacred Emily', 1913) wilde Stein het kubisme uit de schilderkunst naar de literatuur vertalen.

Op cd heb ik de tekst in het Spaans. Het is een nummer Una rosa es una rosa van Mecano, een bekende Spaanse popgroep uit de jaren tachtig en negentig. Hun meeste teksten waren geschreven door één van de broers Cano. Die deden dat vanuit mannelijk perspectief, maar ze werden gezongen door een vrouw, wat hun muziek een speelse en seksueel dubbelzinnige stijl gaf.