Inner Space

Ik had haar voordeur met haar foldertjes over haar yogaklasjes al een paar keer gezien. Als ik toevallig in haar straat parkeerde. Haar straat is een uitwijkmogelijkheid als op onze gracht geen enkele parkeerplek is, ook niet na drie rondjes rijden. Verder kom ik er nooit. Haar Yoga-schooltje heet Inner Space. Klinkt tegelijk fijn en eng. Ik twijfel een beetje over het fenomeen yoga in mijn genezingsproces. Want de ene yoga is de andere niet. Bij sommige moet je enorm strekken. En juist dat strekken kan zo zeer doen met de frozen shoulder.

Yoga. Ooit deed ik yoga bij Carnac aan de Bloemgracht bij een dame met goeroe-achtige eigenschappen en een bijzonder directieve stijl, waar ik wonderwel van hield. Maar dat hield op. Daarna kwam ik bij slappe aftreksels van haar terecht, waar ik het nooit meer dan twee keer volhield. Twee jaar geleden geraakte ik bij een Française aan de Prinsengracht die ons met haar wonderlijk uitgesproken Engelse tekst onbegrijpelijke gymnastische oefeningen liet doen met klapstoelen, rekstokken en touwen. Zulke yoga had ik nog nooit medegemaakt! Ik probeerde welwillend mee te doen, tot ik in doodsnood op de kop in klimrekken en touwen hing in een houding waar ik zelfstandig niet meer uit kon komen. Ik barstte bijna in huilen uit. Of helemaal - daar wil ik van af zijn. Sinds die ervaring làs ik alleen maar over yoga.

Vorige week parkeer ik in haar straat als een grijzende dame uit haar voordeur stapt. Vanuit de bolide roep ik haar toe: 'Bent u de yoga-lerares? Doet u veel aan strekken? Wat denkt u? Kan ik meedoen met een frozen shoulder?' Ze wordt geloof ik niet vaak aangesproken vanuit bolides, maar als ik uitstap ontdooit ze. Ze blijkt Amerikaans. Ze doet vooral ontspannen, zegt ze, niet strekken. Voor beginners op maandag- en donderdag van 18.15 tot 19.45 uur. Ze heeft ook een 50+-klasje op de ochtenden.

Nog nooit heb ik zo'n stille yoga meegemaakt. Op haar site staat: 'Shirley Woods geeft les op haar eigen zachtaardige en precieze wijze. Met hulp en inspiratie van vrienden en leraren heeft zij haar eigen manier van yoga ontwikkeld. Ze ontving haar bevoegdheid om Klassieke Yoga te onderwijzen van Teresa Caldas. Eerder was ze al begonnen met Astanga Yoga en is meerdere keren naar Mysore geweest om de lessen van Pattabhi Jois bij te wonen. Ondertussen volgt ze lessen bij Orit Sen Gupta die haar Yoga-methode 'Vijnana' heeft genoemd. Momenteel studeert ze de filosofie van Yoga bij Georg Feuerstein. 'De yoga die ik beoefen, de yoga die ik geleerd heb, of het nu Astanga Yoga of Klassieke Yoga genoemd wordt, is geworteld in de Yoga Sutra van Patanjali.'

Ik bedoel maar.

Ontruiming

We hebben ineens een ontruimingsoefening. Want het kwaliteitsbeleid dat de holding enige jaren geleden heeft ingezet behelst ook veiligheid. Bien (links op de foto, foto Vinnie) is sindsdien een van onze BHV-ers. BHV staat voor BedrijfsHulpVerleners. Zij heeft in dat kader cursussen EHBO en brandblussen gevolgd. In een Van der Valk-restaurant te Monnikendam, maar dit terzijde.

Zij meldt vanochtend: 'Zodra het alarm gaat worden we geacht ons naar het verzamelpunt te begeven. Normaal gesproken is dat aan de overkant bij Warner Bros, maar nu wordt het de kantine. Het komt ongetwijfeld niet handig uit, maar doe a.j.b. toch even leuk mee, dan is het ook snel weer klaar.'

Er gaat helemaal geen alarm af. Dat werkt dus niet. Nu komen de BHV-ers in hun gele jekjes ons manen naar beneden te gaan. Het duurt in totaal tien minuten voor iedereen in het bedrijf in de kantine is. Deel van die tijd is dat ze op de foto gaan... Achteraf blijkt dat we onze computers uit hadden moeten zetten, maar dat wist niemand. Iemand ging terug om zijn jas te halen. Dat mag dan weer niet, want dat kan je dood worden. Je computer uitzetten ook, dunkt mij.

Maar we zijn onze BHV-ers intussen intens dankbaar voor het gevoel van veiligheid dat ze ons geven.

A simpering whimpering child again

Avondje muziek verzamelen (Barbra Streisand, Frank Sinatra, Madeleine Peyroux) en piano spelen. Hoe snel of langzaam hoor je het nummer 'Bewitched, Bothered and Bewildered' eigenlijk te spelen? Barbra Streisand zingt het het langzaamst van iedereen. Als ik haar tempo nou eens aanhoud.

He's a fool and don't I know it
But a fool can have his charms
I'm in love and don't I show it
Like a babe in arms

Love's the same old sad sensation
Lately I've not slept a wink
Since this half-pint imitation
Put me on the blink

I'm wild again
Beguiled again
A simpering whimpering child again
Bewitched bothered and bewildered am I

Hunkemöller

Of ik niet door kan gaan met de verhaallijn Galajurk. Natuurlijk, want het leed is nog lang niet geleden. De jurk is nu dan wel bij de Turk, maar er moeten natuurlijk nog hysterische oorbellen bij en flatterend strapless underware onder. Waar haal je dát nu weer? Eerst maar eens naar de Hunkemöller, maar die hebben dat niet. Die verwijzen me naar V&D die net een partijtje binnen zou hebben.

Bij V&D stuurt de jeugdige caissière me door naar een middelbare collega die op de grond zit tussen dozen bh's en corset-achtigen. Desgevraagd reikt zij mij wat elastieken corrigerende body's aan (zwart of beige) en dat was dat. Ik moet mij - zónder de geruststellende aanwezigheid van een begripvolle leeftijdgenote - redden in zo'n onbarmhartig pashokje, waar je je - zéker in dit soort kledingstukken - al gauw een opgestopte worst voelt. Never nooit niet. Wég hier!

De Hema dan maar. Nee, dat is het ook niet. Wat nu? H&M? Wat zijn er op zomaar een woensdagmiddag veel meisjes en vrouwen aan het shoppen en wat beleven ze een plezier in het zoeken van jurken en lingerie! Uiteindelijk vind ik een prachtig roze bustier, of 'lijfje' zoals het ding heel vriendelijk heet bij H&M, dat beetje strak zit, maar past. Het antwoord!

Op weg naar huis kom ik langs de kapper. Heb je tijd? Hij heeft tijd. Onder het knippen vertel ik alles over het Gala. O! zegt-ie, zal ik je haar bloedrood verven? En zal ik zaterdag je haar föhnen? Bij een hysterische jurk met hysterische oorbellen hoort ook hysterisch haar. Voor ik ja heb gezegd heeft hij mij al ingeboekt. Zaterdag 17 uur.

Goedemorgen Nederland

Regematig heb ik het gevoel dat ik een overdosis Sven Kockelman over mij heen krijg. Dat gebeurt op dagen dat ik liever nog even niet wil opstaan en dan maar even in bed naar Goedemorgen Nederland kijk, dat hij vaak presenteert. Sven moet een matineus mens zijn. Om half tien doet hij ook nog eens Goedemorgen Nederland op Radio 1. Dan wordt hij mij wel eens teveel.

Op de site van de KRO zegt hij: 'TV is mijn grote liefde en mijn passie. Dat weet ik al heel lang. Op televisie kan je mensen laten zien wat er in de wereld gebeurt en de impact is zo groot. Radio is gewoon heel leuk om te doen. Radio is wel het meest intiem en sfeervol. Op de radio kan je nog eens een grap maken. Op televisie kan je dit in veel gevallen beter maar niet doen.'

Als luisteraar vind ik dat hij helemaal geen fijne radio doet. Hij praat te snel, hij is te eager, hij probeert iedereen met wie hij praat te slim af zijn. Hij beoefent wat hij zelf denk ik kritische journalistiek vindt. Maar het komt erop neer dat hij ze almaar in de rede valt en ze dingen in de mond probeert te die ze niet willen zeggen. Soms moet je hem gelijk geven, omdat er aparastjki's aan het woord zijn die alleen maar langdradige nietszeggende tekst uitpruttelen en bij doorvragen die tekst idem herhalen.

Ik weet het. De remedie is: als Sven op Radio 1 is overschakelen naar Radio 4. Als daar dan maar geen Maartje van Wegen is.

Week 4

Nog even en ik moet maar eens echte een echte hardloop-outfit gaan kopen. Want ik loop nog steeds in mijn oude trainingsbroek en op de gympen van jaren geleden, die Vespa afgelopen voorjaar ondergezeken heeft. Ze zijn uiteindelijk wel weer reukvrij geworden, maar ze ogen bepaald niet meer helder wit. En er zitten scheurtjes in de bovenbedekking van de schoen: dientengevolge steken mijn beide kleine teentjes er een beetje uit. Dat kan toch niet voor een serieuze holler. De serieuze holler heeft niet zo'n wapperbroek maar een nauwaansluitende broek, en een jekje dat warm is maar toch doorluchtig. En lekkere fleece handschoenen. Want het is inmiddels al bar koud 's morgens in de vroegte op de fiets naar het Vondelpark.

Ben inmiddels in Week 4 beland, maar ik was vergeten op het schema te kijken. Week 3 was vier keer minuten hollen met twee minuten wandelen tussendoor, dus nu doe ik maar vier keer víer minuten hollen. Daarmee ben je het Vondelpark al bijna rond. Het is iets te fanatiek.

Het Drijfverenwiel

Al maanden geleden heb ik een test Werkgerelateerde Drijfveren ingevuld, maar telkens als er weer een werkgerelateerde wurkshup was was ik net het land uit. Nu krijg ik alsnog de uitslag. Twee uurtjes privé met Trainer. Het idee achter zijn 'Drijfvererenanaluse': 'De motivatie van mensen om prestaties te leveren neemt toe naarmate zij hun passie, voorkeur en interesse kwijt kunnen in hun functie of werkomgeving. Inzicht in wat mensen werkelijk beweegt, ofwel hun drijfveren, is van onschatbare waarde voor organisaties die menselijk kapitaal als hun belangrijkste asset zien.'

'Het achterhalen van die drijfveren is niet eenvoudig', lees ik op de site van Trainer. 'Vaak is het voor de betrokkene al heel moeilijk om te verwoorden vanuit welk perspectief hij of zij de wereld bekijkt. Niet voor niets spreekt men wel over hidden motivators. Het MDI-Drijfveren Profiel maakt het makkelijker om door te dringen tot de belevingswereld van een medewerker. In korte tijd haalt u boven tafel waarom iemand de dingen doet zoals hij of zij ze doet. U brengt de drijfveren achter zijn of haar gedrag in kaart en leert vanuit welke normen, waarden en attituden hij of zij acteert en reageert. Dit stelt u in staat om samen met de medewerker te bepalen tegen welke voorwaarden en prijs prestaties geleverd kunnen worden. Sterker nog, of die prestaties wel geleverd kunnen worden zonder dat de betrokken persoon in conflict komt met zijn of haar innerlijke beweegredenen.'

Het profiel gaat uit van een zestal basis-attituden, geformuleerd door de Zwitserse gedrags-wetenschapper Eduard Spranger. Die zes zijn: 1. De Intellectueel wordt gedreven door een zucht naar kennis, de passie om te ontdekken, te systematiseren en te analyseren. 2. De Pragmaticus leeft bij het 'voor-wat-hoort-wat-principe'. Heeft de drive om elke investering (geld, tijd, kennis, etc.) terug te willen verdienen. 3. De Estheticus wil de impressies uit de wereld om hem heen ervaren, raakt gepassioneerd door schoonheid, vorm en harmonie, en wil zichzelf kunnen ontplooien. 4. De Sociaal voelt een innerlijke drive om haat en conflicten te elimineren en anderen te helpen, zelfs als dat ten koste van de eigen persoon gaat. 5. De Individualist heeft een sterke drang de touwtjes in handen te nemen en zelf richting te geven aan zijn of haar leven. Schroomt daarbij niet ook voor anderen de koers uit te zetten. En 6. De Traditionalist wordt gedreven door zingeving en zoekt naar een systeem om het leven inhoud te geven. Dat kan een religieus, filosofisch of levensbeschouwelijk systeem zijn.

Het rapport dat Trainer me overhandigt bevat een Drijfverengrafiek, het Drijfverenwiel en een Drijfverenvergelijking. Goeie woorden weer voor Galgje. Wat leren we/ze over mij? Mijn allerbelangrijkste drijfveer is de Esthetische (gaat voor kwaliteit), die is zo bovenmodaal, die kan men gerust een Pássie noemen. Die wordt op de voet gevolgd door de Intellectuele Drijfveer (wil weten hoe het precies zit). Ook mijn Traditionalistische Drijfveer is erg aanwezig (wordt sterk gedreven door normen en waarden). De Individualistische Drijfveer is ook groot (hecht aan onafhankelijkheid). Mijn Sociale Drijfveer zou niet zo groot zijn. En mijn Praktische Drijfveer is bepaald onder de maat (wat zij er materieel mee opschiet kan haar niet zoveel schelen). Nou, dat weten we/ze dan ook weer. Op cursus wil ik wel, als ze me uitleggen waar het goed voor is, staat ook ergens.

Trainer praat een boel. Ik knik instemmend en vriendelijk. 'Zégenen! Lucie Theodora', en: 'Bámboe' luiden mijn mantra's vandaag. Trainer vertrouwt het niet helemaal: 'Wat zit je nou alsmaar vriendelijk te knikken?'