Elvis

Als ik de week na Nieuwjaar alle post hebt uitgepakt en verwerkt hebt houd ik een stapeltje nieuwjaarsgeschenken over. Een daarvan is de novelle Brood van de Vlaamse schrijver  Elvis Peeters. Eigenlijk is het een schrijversduo: de muzikant Jos Verlooy en zijn vrouw Nicole van Bael. Het is nogal een rauwe schrijver, raak, ongemakkelijk. Een eerder boek getiteld ‘Wij’ ging over een groep decadente wrede en ontsporende jongeren. 

Dit Brood is het verhaal van een naamloze jonge Syrische vluchteling. Die zich in zijn eentje staande moet zien te houden in een onbekende en niet erg toeschietelijke samenleving. Die als elf-twaalf-jarige jongen zijn dorp zag desintegreren, door oorlogsgeweld ten ondergaan, en gaandeweg zijn moeder, zusjes, vader, broer is kwijtgeraakt. Geen idee of ze nog ergens zijn. Telefoons en nummers ook kwijt. Hoe zou hij ze ooit weer vinden. Alleen op de wereld met snertbaantjes. Levend op straat. 

Het is klein en aangrijpend, een levensverhaal zonder namen, waardoor het tegelijk heel groot wordt. Als je het miljoen keer vermenigvuldigt. Dan hoop je maar dat deze jongen op een dag een lief meisje vindt tegen wie hij ‘s nachts aan mag liggen. 

Er was er een jarig

Het is Mutti’s verjaardag vandaag en ter nagedachtenis aan haar gaan we met vier van de zes Geschwister wandelen bij Santpoort. Het was de afgelopen week even een gedoe om tot een bestemming te komen want sommigen willen met de trein en anderen met de auto, sommigen willen vroeg en anderen willen laat. Sommigen willen ‘s avonds nog uit eten met de zwagers erbij en anderen willen weer vroeg naar bed. Sommigen willen naar het strand en anderen willen maar een klein eindje. 100 groeps-appjes later zijn we eruit en wordt het de Brederode-wandeling langs de Ruïne Brederode, te beginnen bij de Manege Kennemergaarde bij NS-station Santpoort-Noord en eindigend bij Café Klein Centraal bij station Santpoort-Zuid.

Dit alles bevindt zich aan de rand van de Kennemer Duinen, die zich uitstrekken van Haarlem / Bloemendaal tot IJmuiden. Bij Santpoort zijn ze heel breed en leeg en mooi. Je hebt daar een eindeloos duingebied Duin en Kruidberg dat als enige nadeel heeft dat het geen horeca kent. En dat wil je als wandelaar natuurlijk ook. Dus we kuieren een beetje bij de oostelijke duinrand.

Natuurlijk maken onderweg ook ettelijke rijtjesfoto’s. Zus1 had ons allen van de week uit de nalatenschap van Oom T. en Tante B. 86 foto’s gestuurd, met ook veel rijtjesfoto’s van Mutti en háár Geschwister. Dat krijg je met die grote gezinnen. Wilt u ons op de foto zetten, vragen wij aan diverse voorbijgangers, wij zijn zussen. Want dat kun je helemaal niet zien. Dat vonden ze leuk: vier zussen.

Rietgedekt

Vandaag ga ik naar een boekbinderij in Maartensdijk. Ik heb alweer twee jaargangen van het vakblad in te binden. Twee jaar geleden - net verhuisd naar Utrecht - vond ik een gepensioneerde boekbinder in de wijk Ondiep, vlakbij mijn huis, maar die heeft inmiddels zijn apparatuur weggedaan. Nu kom in terecht bij een vakman die er ooit met zeven man werkte en nu zo te zien alleen. Hij woont en werkt in een prachtige rietgedekte boerderij. Hij deed altijd alle jaargangen tijdschriften inbinden voor de universiteit, maar dat is door de jaren heen nogal teruggelopen. 

Hij is erg praatgraag en laat mij trots al zijn projecten zien: zoals de hand/ingebonden honderdduizendste Hendrik Groen en de honderdduizendste Astrid Holleeder. Er is een afscheidsboek voor Gerrit Zalm, en een afscheidsboek voor een hoofdredacteur wat direct een nieuwtje voor mij is. He, dit uitje werkt toch tien keer beter voor de ideeenvorming dan een dag op kantoor. Hoe komen ze bij u, vraag ik, want wie kent nu een boekbinder en een rietgedekt huis in Maartensdijk? 

Die man gaan we maar eens portretteren.

Around the world

Marg is weer thuis, gelukkig. Ze is wel wat zwakker dan voor de Kerst, en daarom nu heeft ze een bed in de woonkamer. Het bed is net een troon. Prinses op de erwt. Er liggen cadeautjes omheen: dit prachtige fotoboek met foto’s van het befaamde fotopersbureau Magnum is er een van. Dat kreeg ze zaterdags na Kerst van haar zus. Een ander is de dichtbundel Koerikoeloem van Tjitske Jansen die ik haar stuurde. 

Ze kan er allemaal zo van genieten. Around the World vanaf het bed. Zelfs geniet ze van haar per ongeluk te vele bezoek. Ik dacht dat ik vandaag de ‘mantelzorg’ was, maar ik blijk ‘bezoek’ te zijn. Vriendin H. is ‘mantelzorg’ en kookt. Dus eten we vandaag met ons vieren. En het is zo gezelllig. We hebben de meest wonderlijke onderwerpen, zoals pap en vla. We houden erg van custardvla zeggen we. Neen, niet van pudding, maar  vlá. Dun. En héél heet. Dat ga ik dus volgende keer voor haar koken.

Wat heerlijk dat het zo gezellig is, zeggen we. En laten we hopen dat het nog een lange tijd zo mag blijven.

Kringloop

Een van de vrienden op Bobby’s verjaardagsfeestje vertelt over de VPRO-serie over kringloopwinkels, dat die zo hartverscheurend mooi was/is. Dat krijg je als je geen VPRO-gids leest, dat zoiets je dan ontgaat. Persoonlijke aanbevelingen werken bij altijd beter dan Wij van WC-Eend.

Het verjaardagsfeestje was weer een latertje, dus vandaag ga ik nog maar niet aan de arbeid. Vandaag vier ik de slotdag van mijn kerstvakantie. Met de Kringloopwinkel. Ik kijk twee van de vijf afleveringen, waarin de kringloopwinkels in Steenwijk en in Zeist worden gevolgd. Sinds ik hier woon heb ik de kringloopwinkel in Zuilen meermalen spullen gebracht. ben niet zo’n koper. Wel keek ik met verbazing hoe belangrijk die winkels zijn voor mensen met een smalle beurs, zoals dat heet. 

Het is echt een goed onderwerp. Wat we hier doen is er het beste uit halen, zegt een oudere mevrouw. Het beste uit de spullen en het beste uit de mensen. De winkels zijn een grote familie van mensen die ergens uit de bocht zijn gevlogen en die weer on track proberen te komen. Een lerares die na 29 jaar voor de klas gestaan te hebben een grote depressie kreeg. Zij doet de mode-afdeling. Een jongen die ontslagen was wegens zijn alcoholverslaving. Hij maakt uit allerlei fietskrotten nieuwe fietsen en die brengen ze naar het AZC.  Een Iraans meisje dat al 20 jaar in Nederland is en nog steeds geen verblijfsstatus. Zij maakt voor iedereen een kerststukje. De mensen zijn kwetsbaar en zorgzaam. Hartverwarmend.

https://www.vpro.nl/programmas/het-succes-van-de-kringloopwinkel/kijk/afleveringen/5.html?

Een nieuw jaar

Het is een plaatje van een jaarwisseling. Alles is goed, zo niet ideaal. Om middernacht is de hemel helemaal schoon, de maan is vol, er zijn buren buiten om mee te klinken, aan de overkant van het plantsoen steken ze prachtig siervuurwerk af, en de familie van Liam noodt ons uit naar binnen in hun familiefeest met heerlijke hapjes en drankjes.

Als we weer thuis zijn gaan we Bobby’s verjaardag vieren. ‘De cadeautjes kunnen morgen wel’, zeg ik om te pesten. ‘Nee!’ zegt hij. Hij krijgt dan ook twee prachtige boeken waar hij om gevraagd heeft, waaronder de nieuwe grote Larousse Wijnencyclopedie, gaat daar welgemoed in lezen, en ik val in slaap en word pas om 13.15 uur wakker. 

Das alte Jahr vergangen ist

'Vrolijk feestje!' wenst deze en  gene me toe. Maar we doen geen feestje. Al enkele jaren hebben we het programma-onderdeel Oudjaarsavond van de jaaragenda geskipt. Deze 31 december gaan naar de Vespers in de Domkerk, om 19 u. Voor een beetje Uren dagen maanden jaren...’

Het regent echter als een gek en ik wil met de bus, maar Bobby realiseert zich net op tijd dat er vanaf 20u geen bus meer terug rijdt. Dus toch wel die 25 minuten met de fiets.

Het is mooi. De Domkerk is heel donker, slechts één vleugel is spaarzaam verlicht. Er zijn enkele tientallen mensen op af gekomen. En natuurlijk die prachtige cantorij in rode pijen. Ze zingen onder meer 'Das alte Jahr vergangen ist' van Samuel Scheidt.

Op de Buienradar was te zien dat het om 20u droog zou zijn. Nou, mooi niet. Dus terug weer door de koude, wind tegen, en regen. Je kan zeggen: dit is dé manier om heel blij en dankbaar te zijn met een avondje thuis op de bank met een aflevering ‘Andere tijden’ over het weer, en de Oudejaarsconference van Youp van ‘t Hek in de Stadsschouwburg van Groningen.

Youp haalt nog aan dat hij zijn allereerste programma speelde in een klein theatertje áchter de schouwburg: Het Kruithuis. Dat weet ik nog! Ik was erbij. Zijn cabaretgroep heette Cabaret Nar en de show ‘Romantiek met mayonaise’. Volgens mij zong hij toen al ‘Flappie’. Ik vond hem ontzettend leuk. Nu eigenlijk ook weer. Bobby en ik zitten deze Oudjaarsavond saampjes luid lachend op de bank.

https://www.discogs.com/Cabaret-Nar-Romantiek-Met-Mayonaise/master/189171