Sloop

Gelezen: de roman Sloop van Anna Enquist. Gevonden bij de bibliotheek, waar ik was om snel een stapel boeken te scoren voor in het huisje. Het verhaal van een jonge vrouw die componist wil worden, en wordt, en succesvol, maar ze wil ook graag moeder worden maar dat lukt niet. Steeds meer op het nippertje want ze loopt tegen de veertig. Met haar man doorgaat ze een heel fertiliteitstraject. We volgen haar leven, het koude gezin van herkomst, haar liefde voor muziek, haar ambities, haar eenzaamheid op school, haar eerste liefde, haar tweede, haar derde. Haar succes en twijfel. Haar beste vriendin met haar vijf kinderen. Haar voorliefde voor Haydn, Haar composities. 

Knotenpunkte

Ondanks dat er veel te ontdekken valt in Limburg gaan we meteen naar de grens en óver de grens, Duitsland in. In Duitsland hebben ze ook knooppunten, maar de routes tussen de Knotenpunkte lopen wel vaak langs provinciale wegen. 

Het mooiste deel van de tocht is het onverharde pad langs de rivier de Roer, in Duitsland heet die de Rur. Het stadje Wasserberg is denk in de zoner leuk en groen en levendig, maar op een dinsdag in maart valt er werkelijk niets te beleven. Zelfs alle horeca is dicht. Toch is het leuk hier te fietsen. De huizen zijn zo anders dan in Nederland. Alle stijlen door elkaar. Mooi kun je het niet noemen, maar wel vrij. Er is duidelijk geen welstandscommissie actief zoals bij ons. 

Benzineprijzen

Ik erger me een beetje dat de verslaggeving over de oorlog van USA en Israël tegen Iran versmalt tot de stijging van de benzine- en gasprijs voor ons.  Vooral ook omdat er in de berichten benzineprijzen genoemd worden die je aan de snelweg betaalt. Bij ons in de buurt in de bebouwde kom liggen de prijzen ca 25 cent  lager. Niet dat dat het leed van die oorlogen vermindert, maar ik erger me dat verslaggevers hun hersens niet gebruiken en alleen maar persberichten kopiëren. 

 In de bezorgersapp van de maaltijdbezorging waar ik voor werk is ook groot gemor ontstaan over de benzinevergoeding. Chauffeurs dreigen het werk neer te leggen.

Drama in het Posterbos

Volgens mij is hier sprake van twee parken naast elkaar. Eén is van Landal ('Aerwinkel', vernoemd naar een naastgelegen kasteel) en een is van Roompot ('Posterbos'). Maar misschien verzin ik dat. 

De huisjes van wat ik denk dat het Roompot-imperium is zijn veel rommeliger, dat spreekt me eerlijk gezegd wel aan. Er is daar ook een lange rij relatief kleine aaneengesloten huisjes die particulier bezit en permanent bewoond lijken. Heel gezellig. Er staat er een te koop. Ik ben benieuwd wat dat kost.

Wat blijkt? De hele vakantiehuisjesproblematiek op onze stoep. In Limburg heb je net zo'n huisjesparkenexpansie als in Zeeland. Er worden in Nederland circa 60.000 vakantiehuisjes permanent bewoond, wat 'illegaal' heet, want men mag slechts zes maanden per jaar en dus niet permanent in een vakantiehuisje wonen. Maar sommige mensen wonen er al tientallen jaren.

Ik lig een beetje te googelen hoe het zit, en zie dat een paar weken geleden een hulpbehoevend ouder Duits echtpaar - tachtigers - zich om het leven heeft gebracht in de vijver waar we gisteren nog zo vredig omheen gefietst zijn. Zij hadden van de gemeente een brief gehad waarin stond dat ze er uit moesten en een dwangsom van €30.000. Ze hadden nog zo hun hoop gevestigd op Mona Keizer die als minister van Volkshuisvesting het permanent wonen op die huisjesparken had willen legaliseren, vanwege de woningnood en waar moeten die mensen naar toe? Maar nu Mona geen minister meer.

O! Roompot en Landal zijn tegenwoordig van dezelfde Amerikaanse eigenaar. De naam Roompot wordt uitgefaseerd en alles wordt Landal. Dan wil je ook alles weten. Ooit is het hier begonnen als grote camping bij het kasteel en het is in de loop der jaren geëvolueerd tot huisjespark.

https://www.l1nieuws.nl/amp/nieuws/3120656/dood-parkbewoners-posterbos-na-dwangsom-gemeente-u-bent-verantwoordelijk

Huisje

Om redenen zijn we al lang niet op reis geweest, en nu gaan we het weer proberen. Om te wennen hebben we een huisje gehuurd in Nederland, een park ten zuidoosten van Roermond. Limburg. Posterholt heet het dichtstbijzijnde dorp, daar is de Plus-supermarkt. En een kilometer verder is de Duitse grens. Er zijn hier vele natuurgebieden om te wandelen en de fietsen. Nationaal Park De Meinweg. Het Munnichsbos. Het Annendaalsbos. Het zegt me allemaal nog niets, maar binnenkort wel.

We wonen in een pittoresk huisje met rood-witte luiken. Dat er honderd van die huisjes staan moet je dan maar even vergeten. 

Tulipa

Bobby is naar een verjaardag in Amsterdam, ik heb geen  puf. Ik vind het lekkerder om de tulpen van zaterdag in te kleuren.. Moeilijk die kleuren. Je zou het vijf keer moeten doen en er dan van leren.

Potterie

Een van de dingen waar mijn oog op viel gisteren bij Abbing was de potterie. Al die tinten beige-aarde-zand-klei-terracotta... Het was weer leuk om de vorm neer te zetten, al hoor ik nu steeds de stem van de ZenZienTekenjuf, die vindt dat ik alleen contouren teken en er kan zoveel meer. Ik verheugde me enorm op het inkleuren. De kleuren vind ik mooi geworden, maar te veel. Ik moet proberen meer leeg te laten. 

Lucht

Zondag leesdag. Gelezen: Lucht door de Ierse schrijver John Boyne. Het lag op de stapel nieuwe boeken in de wijkbibliotheek. Het gaat over een vader Aaron (kinderpsycholoog) die met zijn onwillige veertienjarige puberzoon Emmett van Sydney via Dubai naar Ierland vliegt om iemand te bezoeken die hen niet verwacht. Het gaat om de moeder van Emmett, de ex dus van Aaron, maar daar kom je pas later achter. Ik heb het boek in een ruk uitgelezen, ik ken de schrijver eerlijk gezegd niet, maar hij schijnt erg beroemd te zijn. Ditvboek is het vierde  / het slot van een reeks. 

John Boyne (1971) schrijft over grote heftige thema's en problematieken. Seksueel misbruik is daar een van. Hij schrijft zowel voor jongeren als voor volwassenen. Zowel historische als hedendaagse romans. Een van zijn vroege boeken heette De jongen in de gestreepte pyjama, het was een kinderboek, het is ook verfilmd, over een jongetje dat naast Auschwitz woonde en bevriend raakte met een jongetje in het kamp.

Hij is homo maar/en in LHBTI-kringen controversieel omdat hij zich (net als schrijfster JK Rowling) kritisch uitlaat over sommige rechten van transvrouwen. In die zin dat er aparte plekken zijn voor vrouwen, waar volgens hen transvrouwen niet per definitie gebruik van zouden moeten kunnen maken. Geloof ik.

Oranje

Ditmaal is het voetbal in Utrecht in de Galgenwaard. Het is een kwalificatiewedstrijd voor het WK in 2027. Van de week speelden ze tegen Polen, nu tegen  Ierland.

Vooraf eten de voetbalvriendin en ik bij Indonesisch restaurant InaCorner vlak bij het Diak. Vandaar kunnen we lopend naar het stadion. Iedereen is wat gereserveerd over 'onze' kansen, want van de week speelden ze  teleurstellend gelijk tegen de Polen, maar elke wedstrijd is een nieuwe kans. Nu dus tegen de Iersen. Ik vertel aan wie het maar horen wil hoe leuk de wedstrijden van de Oranje-Leeuwinnen zijn qua publiek en sfeer, zoveel meisjes en kinderen, dochters met hun moeder of hun vader, vriendinnen, clubjes collega's, maar  hier is het toch anders. Relatief veel oudere mannen. Ik denk FC Utrecht-fans. Tenslotte zijn we in hún stadion. Nee, dan Almelo. Dat was nog eens feest met blije kinderen. 

De voetbalvriendin heeft twee heel jonge voetbalsters mee. Een setje. De ene is keepster bij FC Aalsmeer. Ze kent ze omdat ze vorig jaar haar kaarten voor het EK in Zwitserland hadden overgenomen. Ik wilde niet naar Zwitserland. Ze zijn heel jong. Wij voelen ons behoorlijk oud.

Het leuke van live bij de wedstrijden zijn is de feestvreugde, de sfeer, het zingen, klappen, juichen. Maar je ziet niet zo goed wat er allemaal gebeurt op het veld laat staan bij de doelen. Dus als er een doelpunt is of wat er precies gebeurde wat tot een penalty leidde. Lineth Beerensteyn is de held. Zij scoort twee keer. 

Bij Abbing

Ochtendje ZenZienTekenen in Tuincentrum Abbing in Driebergen/Zeist. Heel blij dat het maandelijkse clubje weer bijeen is. Het idee is meditatief tekenen, maar de dames worden bij de thee vooraf en na afloop steeds mededeelzamer over van alles en nog wat. Aan de ene kant is dat heel leuk, maar aan de andere kant vind ik het samen stil zijn zo mooi.  Vandaag kan ik maar anderhalf uur, want ik heb vanavond ok nog voetbal (de OranjeLeeuwinnen spelen in Utrecht Galgenwaard), dus ik vraag ze met klem of we de gezelligheid kunnen stoppen, want ik wil ZenZienTekenen. 

Het wonder is dat je opeens wat ziet. En wat je ziet. E  hoe dat dan op papier komt.

Palak Paneer

Woensdagavond ging het koor niet door omdat de dirigente ziek was geworden en toen gingen we even wat kletsen en drinken bij de Bayerische Freundin. Het rook heel lekker in haar huis, ik dacht naar Basmatirijst, maar zij zei dat het 'palak paneer' was. Wat zeg je? Een Indiase curry met spinazie (palak) en Indiase kaas (paneer). De kaas vind ik bij de Turkse supermarkt. Eenvoudig en snel klaar.

De spinazie is op zijn Indiaas heel smakelijk met ui, knoflook. gember, koriander en garam massala, en de kaas bak je apart in olie, zodat-ie een knapperig korstje krijgt.  Ik verwachtte dat die paneer zoiets als halloumi zou zijn, die (Cypriotische) kaas is lekker zout. De paneer valt een beetje tegen. Ik had hem moeten kruiden of marineren. Nu smaakt een beetje als saaie tofu en daar vind ik ook niets aan. Dit recept is lekker, maar de volgende keer neem ik denk ik halloumi in plaats van paneer.

Er zijn verschillende benaderingen, zie ik nu. De een gooit de kaasblokjes door de spinazie, en de ander bakt ze knapperig in de olie.

https://jaimyskitchen.nl/recepten/indiase-palak-paneer-spinazie-curry

https://uitpaulineskeuken.nl/recept/paneer-masala#ingredienten

Naar Harmelen

Het is natuurlijk veel te vroeg, het is nog maar begin maart, maar toch heb ik al zin om groenteplantjes te halen. Zus4 waarschuwt voor nachtvorst, maar ik wil nu al. Bij kwekerij Jongerius in Harmelen zijn al allemaal groenteplantjes: sla, kool, spinazie, andijvie, bieten... 'Wat zijn "kroten"?' vraag ik aan de kweker. Hij weet het ook niet, maar hij googelt het. Het zijn bietjes. Het is een woord uit West-Nederland, denkt Bobby. Vroeger bij hen thuis in Maassluis heetten bietjes krootjes.

Ik zet de kleine plantjes weer in mijn kleine potjes waar ze hun worteltjes een beetje in kunnen laten uitgroeien. En dan na een week ofzo zet ik ze in de volle grond. 

Ja, als de zon zo schijnt  heb ik er echt weer zin in.

Knokke in Cadzand

Gezien: de documentaire 'Knokke in Cadzand'. Een paar jaar geleden was ik daar, want de man van de Bayerische Freundin heeft daar al decennia lang een stacaravan op een boerderijcamping. Het was een heel leuk bezoek, maar een vervreemdende omgeving. Naast de camping lag een heel groot soort van chique Roompot huisjespark. Daar moest je helemaal omheen lopen als je naar het dorp wilde. Het dorp was een mengelmoes van eenvoudige dorpshuizen en appartementencomplexen voor toeristen. Er was geen samenhang en nauwelijks sfeer. 

Deze documentaire laat zien hoe het zit. Net zuidelijk over de grens ligt Knokke, waar het op zijn Belgisch helemaal volgebouwd is met een wand van hoge appartementencomplexen aan zee. Daar zijn we toen ook geweest. 

Belgische projectontwikkelaars hebben sinds tien jaar hun oog laten vallen op Cadzand, met alle gevolgen van dien. Knetterdure appartementen. De huizen van de gewone mensen worden verkocht als tweede woning. De oorspronkelijke Cadzander kan geen woning meer betalen en trekt weg. Elk huis dat aan zo'n projectontwikkelaar wordt verkocht wordt afgebroken en er komt een appartementenvilla voor in de plaats.

Het roept dat bezoek in 2020 weer in herinnering. Ik weet het nog precies. We liepen er en vonden het niet mooi: dat enorme huisjespark, dat rommelige dorp vol bouwkranen. De camping was prettig,  het strand en de duinen waren mooi, alsook het natuurgebied Het Zwin, maar dat dorp! 

Deze documentaire filmt het dorp en volgt de (vrijwillige) brandweer, de makelaar en de gemeenteraadsvergaderingen. Heel schrijnend hoe de wereld van het grote geld zo'n tamelijk niksig dorp ophapt. 

https://www.npodoc.nl/artikelen/knokke-in-cadzand

Landgoed Amelisweerd

Wat een weertje meneertje. Met Ella spreek ik af in Amelisweerd, op het terras van de StayOkay. Zij zit daarvan al een tijdje. Haar huis wordt geschilderd, de schilders zijn er elke ochtend om 07 uur. 

Soms ga ik met de auto naar Amelisweerd, want fietsen - wandelen - fietsen is soms wat veel van het goede. Vandaag ga ik vanwege de zon toch op de fiets. Maar het is 11 km heen, en waar ik niet op gerekend had: een stevige oostenwind pal tegen. Dan 10 km lopen en dan weer 11 km fietsen terug. Echt pittig. Maar prachtig! 

De beroemde sneeuwklokjes in het park zijn bijna aan hun eindje, maar de narcissen schetteren er op los. De daslook is ook begonnen. 

Op een plekje in de Kromme Rijn bij het landgoed zwemmen mensen (mannen) in de rivier. Brr. Eerst de bewoner van het landgoed in zijn uppie, dan drie jongens met hun drieën. Ella en ik zitten op een bankje in de zon te genieten en kijken naar de bloteriken.

Im Garten

Het is verpletterend mooi weer en ik heb geen plan. Dus maar naar de tuin. Kijken of er wat te knippen valt. En dat is er. Bobby heeft vorige week de appelboom flink gesnoeid en de grote takken achtergelaten. Die liggen er nog. Zelf heb ik als beleid om zo veel te snoeien als ik af kan voeren en dat dan ook af te voeren, zodat het er elke keer weer wat netter en uitnodigender wordt. Dus de komende weken wordt het knippen en omspitten. Het is geweldig om hier weer te zijn en uren te existeren. 

Het oude koor

Ons oude koor treedt op in de optreedzaal van het Bartholomeus Gasthuis aan de Catharijnesingel. Met de Duitse vriendinnen, die ik immers van dat koor ken, gaan we luisteren. Er zijn nog veel meer oud-koorleden  in het publiek. Bijzonder. Het voelt heel vertrouwd. 

Ik zeg dat ik ze nog steeds mis en dat ik misschien wel weer terugkom. Ik ben van harte welkom. 'Je moet wel weer een stemtest doen', zegt de dirigente. Misschien wil ze me liever niet meer terug, omdat ik indertijd minder gelukkig was met haar werkwijze. Ik vond de muziek die zij uitkoos mooi, maar te hoog gegrepen voor deze groep, waardoor de uitvoering ietwat bleu klinkt. Niet uitbundig. Inmiddels heb ik geleerd dat ik meer en serieuzer had kunnen oefenen dan ik toen deed.

Natuurlijk geef ik iedereen complimenten. Het was een mooi concert. 'Ich hab' noch nie so viel gelogen', bekent de Bayerische Freundin na afloop.

Daten voor beginners

Gezien: de VPRO-documentaire 'Daten voor beginners', over vier Chinese jongemannen van rond de dertig jaar, wanhopig op zoek naar een vrouw. 

Er is in China een enorm (jonge)mannenoverschot, gevolg van de lange eenkindpolitiek. Meisjesbaby's werden vaak geaborteerd of te vondeling gelegd. Toen kwamen de economische expansie: mensen werden naar de steden gelokt om in de fabrieken te werken, maar kinderen mochten niet mee, die werden achtergelaten bij de grootouders. Veel werden emotioneel verwaarloosd. Nu heb je dus heel veel onzekere hunkerende plattelandsjongeren, vooral die uit de lagere klassen komen, die geen vrouwen in hun leven hebben gehad en nu geen idee hebben hoe ze met vrouwen om moeten gaan.

In de documentaire doen vier jongens een zevendaagse 'datingbootcamp' bij een dating coach. Hij kleedt de jongens beter, gaat met ze naar de kapper, en gaat ze fotograferen zodat ze wat aantrekkelijker op de dating sites komen. Hij leert ze op meisjes af te stappen en wat ze wel en niet moeten zeggen in de chat-app en als ze eenmaal een afspraakje hebben.

Tragikomisch. Zeer de moeite waard.

https://www.npodoc.nl/artikelen/daten-voor-beginners

Er staat geen trailer van deze documentaire op YouTube, die ik hier altijd zo mooi kan embedden. Ik heb er wel een op Facebook gevonden. Die is staand. Even aan wennen.

Naar Schiphol (2)

De Tuinvriendin die naar Marokko was komt vandaag weer terug uit Marokko, dus of ik haar van Schiphol kom halen. Haar vliegtuig landt om 16.30u, dus voor de zekerheid vertrek ik al om 15.30u. Je weet maar nooit. En inderdaad. Het is zaterdagmiddag en er staan tientallen kilometers file op de route. Dat komt van Werken-Aan-De-Weg. De A9 van Ouderkerk aan de Amstel via Amstelveen naar Alkmaar is helemaal afgesloten wegwerkzaamheden dus ik moet via de A10-Zuid bij Amsterdam. Daar staat het helemaal vast. Grr. En het regent. Wat een fijne zaterdagmiddag besteding.  

Parkeren doe je dan in een gigantische parkeergarage P1 voor kortparkeerders. Dan denk ik wel: in wat voor wereld leven wij. Ik doe het nooit weer, zeg ik tegen de Tuinvriendin. Om het goed te makentrakteert ze me in de hal van Schiphol op een glas thee met een saucijzenbroodje. Op de terugweg terug naar Utrecht staat de A2 helemaal vol van Breukelen tot de Leidsche Rijn tunnel. 

https://lucietheodora.blogspot.com/2026/01/naar-schiphol.html?m=0

Ons campertje

Gezien: de Omroep Max-documentaire 'Ons Campertje' over een ouder echtpaar Hans en Wil. Wil heeft zwaar Alzheimer en Hans besluit dat ze samen in een camper door Europa gaan reizen. Ze doen dat jaren en ze leven dag bij dag. Het is heel ontroerend. Wil kan en weet niets meer, ze weet niet eens hoe hij heet, ze converseert met zichzelf in de spiegel. Die vrouw vindt ze leuk, die is haar vriendin. Hans voert haar, doucht haar, let elke minuut op haar. Ze zit daar maar voor in de camper met een pluche hond op schoot. Het moet loodzwaar voor hem zijn, maar het is blijkbaar beter dan thuis blijven of haar naar een tehuis brengen. De documentairemaakster heet Diny van Hoften.

- https://www.npodoc.nl/artikelen/ons-campertje

- https://www.dinyvanhoften.nl/

Hargen

Vandaag is het veel kouder met slechts een waterig zonnetje. Peeq en ik rijden van Bergen naar Hargen aan Zee, omdat vanaf Schoorl echt een fiks eind lopen is naar de zee. 10 km vind ik tegenwoordig een mooie dagafstand, ik hoef niet meer. 

Hargen ligt tussen Groet en Camperduin. Het is geen echt dorp, maar voornamelijk een groot parkeerterrein in de duinen en een strandpaviljoen. Er zijn brede zandstranden en je kunt er de Schoorlse Duinen in.

Vanaf die enorme parkeerplaats lopen we weer een zelfgefabriekte wandeling, zoveel mogelijk langs 'knooppunten' zodat we wat houvast hebben onderweg. De wandeling loopt voor een deel op met het Groot Frieslandpad. Ik wist niet dat Groot Friesland ook bij Schoorl liep. Het is schitterend leeg landschap. Raar dat zo'n mooie dag dan eindigt met een uur langs de snelwegen A9 en A2, back home. 

https://www.wandelnet.nl/groot-frieslandpad?srsltid=AfmBOoqxzHv90MwO8y336mavZ9pJ5a4MNdSe8LRwN-THAS1s0oTO0lC9

Naar Bergen aan Zee

Het is februari en het is ineens ca 17 graden. Het is voorspeld. Ongelofelijk. En net nu hebben Peeq en ik een tweedaags uitje gepland. We overnachten in Bergen en wandelen door bos en duin naar Bergen aan Zee. Thuis kon ik geen gemarkeerde wandelroutes vinden, alle wandelen lijkt vanuit Schoorl te gaan, en toen heb ik zelf maar een route gefabriekt. Een deel ervav blijkt het Trekvogelpad. Heel luid horen we de boomleuwerik. Leve de vogel-app. Alles is even prachtig: het dorp, het bos, de heide, het strand, de zee. Alles. Ongelofelijk licht.

Als je low budget reist heb je wel altijd een beetje gedoe. Zo dacht ik via Social Deal in ons hotel te gaan eten. Drie gangenmenu voor €22,50 Dus ik vraag in het restaurant of daar nog plek voor is, dat moet ik aan de receptie vragen, ja zegt de receptie, ik koop online twee vouchers maar als ik die wil verzilveren voor een maaltijd vandaag hier dan meldt de site dat dat vandaag niet meer kan. 

Tegen Peeq zeg ik: ga jij maar koffie drinken, dit duurt wel even. En ik blijf net zo lang bij de balie staan tot de receptioniste een oplossing verzint. We boeken het diner overmorgen, maar we krijgen het vandaag. Vind je me geen sloeber, vraag ik wat gegeneerd, met dat budget-gedoe? Maar ja het is per persoon toch €17 minder dan het gewone driegangenmenu. Peeq vindt mij geen sloeber maar een held. Gelukkig maar.

Meer dan Babi Pangang

Ik heb van alles gelezen over de documentaire 'Meer dan babi pangang' over het fenomeen Chinees Indische restaurants in Nederland, een verdwijnend fenomeen. Ik kan me niet voorstellen dat die film lang te zien zal zijn in de bioscoop, dus daar ga ik snel naar toe. 

De documentaire draait wonderlijk genoeg in de grote commerciële bioscoop Kinepolis bij de Jaarbeurs, je zou 'm toch eerder in een van de filmhuizen verwachten. Zondagmiddag vier uur. Er zitten veel Nederlandse Chinezen in de zaal.

De filmmaakster heet Julie Ng, zij is een Nederlandse Chinees, Chinese Nederlander, opgegroeid in zo'n restaurant waar de ouders altijd werkten. Rode draad is het typisch Nederlandse gerecht babi pangang. Maar het gaat ook over de geschiedenis van de Chinezen in Nederland, sinds 1911 ofzo, die in de haven van Rotterdam kwamen te werken. Over de mensen die de armoede in Hongkong ontvluchtten in de jaren 60/70 en hier restaurants beginnen niet alleen in de steden maar ook in dorpen en winkelcentra. Over de inrichting van de winkels. De menukaart. Op een gegeven moment vraagt ze aan een voedingsdeskundige hoe te verklaren is dat Nederlanders zo van babi pangang houden en die verklaarde het uit het traditionele warme eten in de naoorlogse tijd met aardappelen groente jus, waarbij de jus de sneu aan het eten gaf.

Ook gaat het over de discriminatie waar de Chinese kinderen mee te maken hadden, en over ouders die geen tijd/aandacht voor ze hadden. Vaak willen die kinderen echt niets meer van dat restaurant weten.

Lymborch

Voor mijn bezoekersaantallen moet ik natuurlijk nog een link plaatsen naar mijn artikel over de tentoonstelling rond de Gebroeders Van Lymborch in Nijmegen. Aanbevelingswaardig voor een leuk dagje uit. Hier is het verschil te zien tussen wat ik blog (geheel uit de losse pols) en wat ik doe als ik een echt artikel schrijf. Dus of u even klikt.

https://www.museumkijker.nl/ver-en-nabij-gebroeders-van-limborch-hedendaags-in-stevenskerk-nijmegen/

Röstirondjes

Ik ben helemaal dol op rösti tegenwoordig. Ik haal het uit het vriesvak in de supermarkt. Eigenlijk ben ik niet voor industrieel geprepareerd voedsel, eerder tégen, maar dit is heerlijk en makkelijk. En als je dat dan kunt combineren in een recept met veel groente en exotische kruiden dan ben ik natuurlijk om.

Laatst had ik een heerlijke traybake gemaakt van bloemkool, falafel en ras-al-hamout-kruiden, nu valt mijn oog op een vergelijkbaar recept maar met rösti-rondjes. En met bloemkool, kip met el-baharat-kruiden. En een kleurige frisse paprika-salade ernaast.

Wat is eigenlijk het verschil tussen die twee? Beide kruidenmengsels lijken behoorlijk op elkaar. Ras el hanout (kaneel, komijn, kurkuma, koriander, laos, knoflook, paprika, selderijzout, gember, kardemom, nootmuskaat, kruidnagel en cayennepeper) is Marokkaans, en baharat (zwarte peper, paprika, kaneel, kruidnagel en nootmuskaat) komt uit het Midden-Oosten. Je kunt ze ook omwisselen, maakt niet zoveel uit. Ras el hanout smaakt zoeter en kruidiger. Baharat is warmer en scherper. 

Het geheel moet in totaal 45 minuten in de oven: eerst de röstirondjes een kwartier, en dan de stukjes (biologische) kip en bloemkool ernaast, nog een half uur. Mmm.

Nu moet ik nog leren zelf röstirondjes te maken: dat is ongetwijfeld lekkerder, gezonder en goedkoper.

- Recept: https://www.ah.nl/r/1201519

- Zelf röstirondjes maken:

https://www.gezondheidsnet.nl/wat-eten-we-vandaag/zelf-rosti-rondjes-maken

Winnaars

Vol overgave kijk ik vandaag naar de massa-sprint bij de Winterspelen. Eerst de halve finale dan de finale. Mannen-vrouwen-mannen-vrouwen. Hier rijden er ook een heleboel tegelijk, maar ze rijden lange ronden, niet zoals bij de shorttrack op een kluitje waarbij de helft uitglijdt/omvalt. Deze spelregels zijn ook niet helemaal duidelijk, maar spannend is het wel. Jorrit Bergsma, 40 jaar. Prachtig hoe zijn jonge compaan Stijn van de Bunt helpt Jorrit te laten winnen. Geheel dienstbaar. Teamwork.

De commentatoren zeggen ditmaal slechts één keer dat Jorrit 40 jaar is. Bij zijn eerste rit een week geleden zeiden ze dat wel veertig keer. Dat is zo mooi belachelijk gemaakt door Diederik Smit bij Lubach dat ze het nu echt proberen te vermijden. 

En dan bij de vrouwen zien we hetzelfde kunstje: Marijke Groenewoud wint goud, daarbij geholpen door Benthe Kerkhoff. De rest van de kluit schaatsers, ook allemaal tóp of the bill, is geheel verlamd en doet niets. 

Perlman

Een nieuwe pr-medewerkster van het Singer was mij op het spoor gekomen en had mij persoonlijk uitgenodigd voor de perspresentatie van de nieuwe tentoonstelling van Suzanne Perlman, nooit van gehoord. Expressionist, abstract, Hongaars-Nederlands, Curaçao. Ik was er net naar Jan Toorop geweest, maar soit. Alleen kon ik die dag niet, dus nu ging ik vandaag. 

Suzanne Perlman werd in 1922 in Boedapest geboren in een joods kunstzinnig gezin. Vader was antiquair en verkocht ook kunst. Op 17-jarige leeftijd trouwde zij een graanhandelaar uit Rotterdam en verhuisde naar Rotterdam. 1939. Vlak voor het bombardement op Rotterdam ontvluchtten zij Nederland naar Parijs, en vandaar namen ze de laatste boot naar Curaçao. Daar heeft ze 50 jaar gewoond. Met haar man startte ze daar ook een antiekzaak annex galerie en ging zelf ook schilderen. Autodidact. Door haar jeugd in de antiekzaak van haar vader waar ze ook veel kunstkaarten verkochten had ze wel grote kennis van neeldendw kunst. Omdat ze nauwelijks met de mensen op Curaçao kon praten (die spraken Papiaments) gaf ze hen tekeningen of schilderijen. Dat was haar manier van contact leggen.

Er is niet heel veel over haar leven bekend. Wel dat ze kunstlessen ging nemen in de USA en ze volgde een workshop bij de Oostenrijkse kunstenaar Oskar Kokoschka in Salzburg, die veel in haar werk zag.

Heel intrigerend zo'n tentoonstelling waar je energieke woestgeschilderde  schilderijen van bewoners, stadsgezichten en landschappen en havens van Curaçao ziet. Niets lees je over de familie in Hongarije en Nederland, of er nog iemand de oorlog overleefd heft. Als ze oud is en haar man overlijdt vertrekt ze van Curaçao naar Londen, waar haar broer woont. Ze werd 97 en schilderde door tot kort voor haar dood in 2020. 

Nieuwe bakken

Geheel onverwacht staat er een vrachtwagen in de straat om de oude verrotte houten moestuinbakken op te ruimen. En nieuwe te plaatsen. Ze zijn er met vijf man en een groot grijpapparaat zo van negen tot twee mee bezig. Ongelofelijk. Er wordt ook nieuwe aarde in gestort: een mengsel van potgrond en bemeste tuinaarde. 

Ik vind het wel een mirakel. Niets hebben we ervoor betaald. De medewerker van het Wijkbureau heeft me geholpen met de aanvraag bij het Initiatievenfonds heb. Ik heb in de straat handtekeningen verzameld. Ik heb gewacht en af en toe een mailtje gestuurd. Eerst wilde hij maar de helft vernieuwen en dan schreef ik terug  dat het toch echt efficiënter leek om alles in één keer te doen. Een kwestie van volhouden. Doorzetten. Geloven. 

Jutta

In mijn tekeningen van sporters zo door de jaren heen is minstens de helft in het oranje. Ik heb het al een tijd niet gedaan, maar deze Olympische Winterspelen schreeuwen erom. Gelukkig maar. Nu was het kiezen: zal ik Femke of Jutta? Femke is zoveel bescheidener, tekent dat wel leuk?

Rouwjournaal

Gelezen: Rouwjournaal door Jan Siebelink. Ik stuitte op het boek in de buurtbibliotheek. Een tijdje geleden alweer las ik een interview met hem en op de foto die erbij geplaatst was zag je hem wat verloren in zijn huiskamer zitten. Zijn vriend de schrijver P. F. Thomése schijnt tegen hem gezegd te hebben dat hij moest gaan schrijven, wat dan ook, elke dag, en dit is het geworden. Over de ziekte en het sterven van zijn vrouw en de maanden daarna. Hij is helemaal stuk, zit daar met zijn hondje in dat lege mooie huis te Velp. Het zijn gedachten, flarden zherinneringen, uitingen van smart, lege dagen, thuiskomen in een leeg huis. 

Zijn vrouw Gerda ('Gem') kreeg alvleesklierkanker en werd heel snel heel ziek en leefde niet lang meer. De laatste weken thuis in een ziekenhuisbed in de woonkamer en met een contingent aan hulpverleners. Het is hartverscheurend.

https://www.zin.nl/2025/07/17/jan-siebelink-over-verdriet/

Budgetkoken

'Waar heb je dìt recept nu weer vandaan?' vraagt Bobby aangenaam verrast. Als ik op maandag  kookbeurt heb doe ik het simpel. Dat is na mijn maaltijdbezorgdienst, dan heb ik niet zoveel puf meer. 

Vandaag is het stamppot broccoli met velderwtjes, dille en geroosterde noten. Ik hoef ik alleen maar broccoli te kopen, de rest heb ik in huis. Het recept komt van de AH-site, subkopje 'budgetkoken'. Ik denk wel steeds: zal ik er een stukje zalm bij bakken? Maar dan is het geen budgetkoken meer en het hoeft helemaal niet. Het is helemaal goed zo. 

- https://www.ah.nl/r/1200880

De Winterspelen

Schaats(t)ers die in hun eentje keihard rondjes rijden, dat kan ik nog wel aan. Maar die wedstrijden met kluitjes schaats(t)ers die met zijn allen kleine rondjes schaatsen, dat kan mij niet echt bekoren. Ik zie de kunst er niet aan af, ik snap de spelregels niet. Het is ongetwijfeld héél knap, maar ik haak er toch bij af. Bobby vindt dat wel leuk, dus het staat toch op. Het gaat vooral om de shorttrack en de 'ploegenachtervolging'. 

Ik ben al bijna helemaal afgehaakt als ik toch naar de dames 500 meter kijk. En Femke Kok goud zie winnen. En Jutta Leerdam zilver. Dat is wel heel mooi. Waar Jutta de 1000 meter won wint Femke nu de 500 meter. Ze rijden onwaarschijnlijk hard. In de krant lees je dan hele analyses over hun beider fysiek en hun stijl van rijden. Jutta is veel langer en zwaarder en grover. En dan hebben we ook nog shorttrackster Xandra Velzeboer, die ook alsmaar goud wint.

In de Trouw lees ik vanmorgen over de Olympisch goud-winnaar shorttracker Jens van 't Wout dat hij niets anders kan dan shorttracken. Hij oefent altijd en als hij niet oefent kijkt hij shorttrack filmpjes om mogelijke strategieën te bestuderen. 'Hij kan nog geen basketbal vangen', vertelt zijn broer Melle aan nu.nl.

- 'Hij kan niks, alleen schaatsen' www.nu.nl/olympische-spelen/6385397/van-t-wout-is-de-shorttrackkoning-van-milaan-hij-kan-niks-alleen-schaatsen.html

Volkslust

Het 'bosbad' van de week. Richting Lage Vuursche hebben we een spliksplinternieuw etablissement ontdekt dat 'Volkslust'' heet en zich aanprijst met 'eten, drinken en wandelen'. Er staan elke zondag als we erlangs rijden tientallen auto's op de grote parkeerplaats, dus het moet wat hebben. Het is hier weer een heel ander bos dan voorbij Lage Vuursche.  Utrechts Landschap laat hier alle omgewaaide bomen liggen. Ze liggen bij voorkeur ook óp de paden, dus er moet veel geklauterd worden. Avontuur, ook omdat je schetsen van wandelingen volgt, er zijn geen paaltjes. Veel vraagstukken dus. Spoorzoekertje.

De naam 'Volkslust' doet denken aan iets opbouwends oud-socialistisch, maar op de site is niets daarvan te vinden. Geen over-ons. Wel dat ze ook een uitspanning onder die naam hebben in Haarlem, en een in Hoog Catharijne.

https://www.vuurse-steeg.nl/

Kleine mensen

Met een van de Tuinvriendinnen op de tuin een kopje thee gedronken. Het leven doorgenomen. Ook wat we zoal lezen. Of we veel of weinig lezen. Zij is sinds een tijdje bij een leesclub om tot meer lezen te komen. Wat ze laatst gelezen hebben is  'De grote wereld' van Arthur Japin, het boekenweekgeschenk van 2006. Zij zou graag een boek willen lezen over ouder worden. Ik heb nog wel een Anselm Grün in de kast staan zeg ik, en noem ook nog het Koreaanse boek dat ik laatst heb gelezen. En zo komen we ineens tot boekenruil en lees ik een oud boekenweekgeschenk. Kleine lettertjes, volle bladspiegel. Leest niet fijn voor de seniore ogen.

Het gaat over kleine mensen, vroeger ook wel liliputters of 'dwergen' genoemd. Maar dat wordt nu als beledigend beschouwd. In vroeger tijden leefden veel van hen in groepen en hadden ze eigen rondreizende circussen. Ze waren bezienswaardigheden die graag bezocht werden. Hier is Lemmy de hoofdpersoon die opgroeit op Dream Island bij New York in een bordkartonnen dorp waar dagelijks duizenden bezoekers ongegeneerd naar hen komen gluren. Zijn verhaal speelt zich af rond New York en in Duitsland jaren dertig. Hij heeft een grote liefde met Rosa. Samen treden ze op in dergelijke circussen. Niet alles wordt ingevuld, maar dat ze niet gewenst zijn in nazi-Duitsland is duidelijk. Eigenlijk nergens. Met aan de 'grote' mensen amusement te bieden verdienen ze hun geld.

Het is heel interessant en naar ook. Er was handel in kleine mensen. Ze werden soms verkocht aan circus-exploitanten. Ik weet er weinig van. Sommige kleine mensen hebben kleine ouders, maar sommige zijn ook kind van grote ouders. Ik ziet eigenlijk nooit kleine mensen. Ooit hadden we tv-presentator Bart de Graaf, en nu zanger/pianist Roel van Velzen.

De tuin

Twee vuilniszakken vol dode bladeren voer ik af. Het is een beginnetje. De opmaat naar het nieuwe tuinseizoen. Het is meteen al een stuk minder deprimerend. 

Het roodborstje is er ook weer, dat hipt gezellig om mij heen. Als ik binnen in het huisje ben komen er ook een pimpelmees en een koolmeesje in de appelboom, maar die vliegen meteen weer weg als ik naar buiten kom. Heerlijk hier.

Uienkonfijt

Het is een ijzig koude zaterdag. Ik moest maar eens iets lekkers gaan maken. 

Achterin de voorraadkast vond ik laatst een potje uienkonfijt van Delhaize of Carrefour, daar wil ik van af zijn. Het is heerlijk op paté, ook op de vegetarische die wij tegenwoordig gebruiken. Of op kaas. Ik kende het niet en het blijkt typisch Belgisch. Het is een beetje vergelijkbaar met chutney, maar er zit geen fruit in, alleen (rode) uien. En wat sinaasappelsap, rode wijn, balsamico-azijn, (gelei)suiker, rozijnen, tijm en laurierblad.

https://lekkertafelen.nl/recept/uienconfituur-van-rode-uien/

Matties

Ik ga  weer naar de tuin en de molshopen en ben de Winterspelen helemaal vergeten. Bobby heeft wel gewaarschuwd dat vanmiddag einde middag de 10 km geschaatst worden, maar ik loop daar niet zo warm voor. Het herinnert me aan toen ik puber was de eindeloze schaatswedstrijden met onder andere Kees Verkerk en Ard Schenk. Die 10 km duurden toen meer dan een kwartier. Die eindeloze middagen voor de tv staan me nog goed bij. Als 'wij' schaatsten was het boeiend, maar al die anderen. Verder staat me qua 10 km alleen nog het drama van Sven Kramer in Sotchi bij, die op instigatie van zijn coach de verkeerde baan nam. 

Nu zijn er weer allemaal voor mij nieuwe sterren aan het firmament. Met name eentje is favoriet: Jorrit Bergsma. (Hij is helemaal niet nieuw, trouwen, draait als jaren mee, was in 2014 de aartsrivaal van Sven Kramer.) Ook de commentatoren  dragen een rood-wit-blauwe hoofdband met een pluk haar in de nek. De matties. Nou ja, dan word ik toch in het gebeuren getrokken en meegesleept. Een schaatser van veertig met een matje en een grote schare fans. De rit-tijden op de 10 km zijn inmiddels drie minuten korter dan in de jaren zeventig. 

Jorrit doet het geweldig (tijd: 12.40.48) en staat met brons op het erepodium, naast twee jongens (een Pool en een Tsjech) die zijn zoons zouden kunnen zijn.

Molshopen

En ondertussen op de tuin... ben er al weken niet geweest. Vandaag heb ik behoefte aan een korte 'retraite' in eigen tuin, maar de petroleum van mijn kachel blijkt op. En dan is het echt koud.

De bekende deprimerende winterse troep overheerst in de tuin. Je zou het willen opruimen, maar het is beter het te laten liggen. Al dat afgestorven groen voedt de bodem. Wel bloeit de toverhazelaar en er zijn drie polletjes sneeuwklokjes. Tel uw zegeningen. Ik ga de vlinderstruik maar kortwieken, en de kuisheidsstruik, daar had ik in november geen zin in. 

En dan de molshopen. Dit heb ik nog niet eerder aan de hand gehad. Ze zijn wel heel veel en hoog. Tuinadvies: de aarde met een hark over het gazon harken en inzaaien met graszaad. Dat kan vanaf april-mei.

Bloemkool met falafel

Vandaag wil ik een eenvoudig vegetarisch recept. Ik vind een recept met krielaardappeltjes, bloemkool en falafel. Gekruid met het kruidenmengsel ras al hamout (in zo'n blikje van Jonnie Boer). Ze zeggen bij die Jonnie Boer-kruiden vaak dat je twee eetlepels kruiden moet gebruiken, maar dat is naar mijn smaak veel te veel. Eén eetlepel is echt genoeg. 

Het knoflooksausje maak ik met mayonaise, kwark, twee tenen knoflook en beetje citroensap.

https://marielleindekeuken.nl/2026/01/26/traybake-met-bloemkool-en-falafel/

De avond

Totaal onverwacht (voor mij) is het optreden een tópavond. We treden op in de hal van de basisschool waar we ook repeteren. Repeteren doen we in de gymzaal. Het gaat allemaal goed chaotisch, maar ook met groot vertrouwen en goede zin. Tijdens het inzingen rijden bij de Olympische Winterspelen de mannen de 1000 meter en dirigent Olaf wil daar graag naar kijken. Dus dat gaan ze gewoon doen. Met z'n allen om een grote smartphone.

Er komen circa 25 mensen luisteren. Ook zijn daarbij de ouders van Olav. Wij hadden wel gehoord van zijn Zweedse moeder, maar zijn vader blijk ik te kennen. Dat is een van de fotografen met wie ik in mijn arbeidzame leven veel gewerkt heb. Dat is leuk! 

Het optreden duurt circa een half uur en het publiek (familie) klapt hard en enthousiast. De dirigenten kletsen alles chaotisch en charmant en aan elkaar. Ze zijn echt GenZ. Ik kende vrijwel alle partijen goed. Pop zingen is leuk. We stonden alleen vrij stil. Bewegen zou leuker zijn.

De Bayerische Freundin heeft man en dochter en vriendin meee. Leuk voor de afterparty. Al met al een heel genoeglijk avondje. Ik krijg complimenten over hoe goed ik alles al ken. Nu is het wachten op wat filmpjes in de app.

De setlist

Ben toch een beetje zenuwachtig voor het optreden. De communicatie zoals over de 'setlist' (welk nummers zingen we en in welke volgorde, dan kun je je map mooi inrichten) en de kleuren van de kledij gaat allemaal via de Whatsapp. Wie neemt welke hapjes en drankjes mee. Ik knutsel er maar een mooi documentje van, dan lijkt het net echt. 

De laatste tante

Er is in Bobby's familie nog één tante over: tante Gré. Lezers die dit blog al jaren volgen weten dat we veel te stellen hebben gehad met de mantelzorg voor twee oude tantes in Rotterdam en Den Haag. Deze tante woont in Amersfoort, tegenwoordig in een woonzorgcentrum. Ze is behoorlijk dement. Twee andere neven doen ze mantelzorg voor deze tante. Nog niet zo lang geleden is ze 93 geworden en dat vieren we.

Er zijn nu nog vijf neven en nichten, en vier aanhang. Eén nicht en één aanhang zijn de afhgelopen jaren overleden. Vandaag zijn we met de overgeblevenen op verjaarsvisite. Eerst thee mt gevak in haar appartement, niet gek is dat, en dan samen eten in de enorme recreatiezaal. Boerenkool met spek en worst.

Het is behoorlijk zwaar converseren op zo'n bezoek. Tante Gré weet eigenlijk niet meer wie wij zijn, maar ze is wel heel blij dat we er zijn. Het mooiste cadeau dat ze had kunnen bedenken. Verder vertelt ze steeds dezelfde verhalen. En ze giechelt heel veel. We zijn er van drie tot zeven en zijn dan totaal gevloerd. Maar heel blij dat we haar zo gelukkig hebben kunnen maken. 

Toorop

Moet natuurlijk even een linkje sturen naar mijn stuk over Jan Toorop op Museumkijker. Blij dat ik deze bezigheid weer heb opgepakt. Stukken schrijven is toch een heerlijke bezigheid. Je concentreren, informatie verzamelen, afwegen, mixen, kiezen. toevoegen, snoeien. Je wordt er alleen al zelf een stuk wijzer van. Ik stuur meestal een stuk of zes afbeeldingen naar Zwaze. Zij kiest. Zij kiest heel anders dan ik zou kiezen. Misschien willen jullie even klikken, al was het alleen al voor de bezoekersaantallen.

- https://www.museumkijker.nl/vele-werelden-van-jan-toorop-in-singer-laren-ongrijpbare-kameleon-of-vernieuwer/

Schaatsen

Of ik meedoe Olympisch schaatsen kijken, vraagt Bobby. Eh... ik weet niet, ik weet er niets van. Ik ken de sporters niet... 

Maar als je erin meegaat is het toch echt spannend. Gisteren 5000 meter mannen, vandaag 1000 meter vrouwen. Met als hoogtepunt de twee laatste wedstrijden met Femke Kok en Jutta Leerdam. Het zijn namen die ik weleens langs zie komen maar eerlijk gezegd gaan doorgaans die berichten het ene oor in en het andere uit. Leerdam is een celebrity, ze heeft een beroemde Amerikaanse bokser als verloofde, ze verschijnen voortdurend in de jetset. Ze ziet eruit alsof ze allerlei cosmetische ingrepen heeft ondergaan zoals lipfillers, maar zelf ontkent ze alles.

Ik zit helemaal mee te bewegen als ze door de bochten scheuren en kracht bijzetten op de rechte stukken.

Gelukkig is Diederik Smit terug bij Lubach. Vandaag geen voetbal maar schaatsen. 

De bus

De bus in Utrecht is groot leed sinds de nieuwe vervoeder Transdev. De helft van de bussen schijnt niet te rijden en de informatie op de borden en in de apps klopt soms wel soms niet. Onbetrouwbaar dus. Half december schreef ik er ook al over en inmiddels is het februari. Er is wel wat verbeterd maar door de bank genomen is nog steeds een zooitje. Mensen die afhankelijk zijn van de bus zijn woedend. Zowel de reizigers als de chauffeurs zijn de klos. 35% van de chauffeurs zit in de ziektewet onder meer omdat ze zo uitgescholden worden door de reizigers, en zij kunnen er ook niets aan doen.

Vandaag mag ik mijn rijbewijs ophalen op het Stadskantoor bij het Centraal Station. Normaal gesproken ga ik dan met de bus, omdat je je niet zeker bent of je je fiets kwijt kunt op het station in de grootste fietsenstalling ter wereld. We gaan het zien. Ik ga maar hysterisch op tijd. In de DUIC staat een artikel over een boze raadsvergadering. Mensen die niet op hun werk komen, die hun ziekenbezoek niet kunnen afleggen, die een uitvaart missen... Misschien vindt u het leuk om mee te leven/lezen.

- https://www.duic.nl/algemeen/algemeen/59136/boze-reizigers-en-chauffeurs-spreken-zich-uit-over-buschaos-

- https://nos.nl/l/2601654

So Happy Together

Vanwege een voorwaarde bij het subsidie krijgen voor amateurkoren móeten Utrechtse koren minstens eens per jaar optreden. Bij ons gebeurt dat komende woensdag. We hebben maar zeven nummers, bijna allemaal kort dus het optreden zal hoogstens 20 minuten duren. Afgelopen woensdag hebben ze het nummer 'Viva la Vida' nog even in het programma ingeregeld en vanmiddag aan het eind van de 'koordag' gebeurde dat nog een keer met 'Happy Together' van de Turtles (1967).

Mijn weekendprogramma dit weekend IS wel een beetje zwaar met én de tekencursus én de koordag. Je moet toch om 8 uur opstaan, een thermoskan koffie maken, boterhammen smeren, etcetera. Maar als ik er eenmaal zit en meedoe is wel weer okay. Gewillig meebewegen met wat de dirigent van je vraagt. Er een beetje in hangen tot het voorbij is. Er komen woensdag ca 15 mensen publiek, het koor bestaat uit ca 20 mensen. Ik opper nog dat we volgend jaar voor het verplichte optreden alleen een affiche maken, maar dat vinden de dames aan wie ik dat voorstel je reinste fraude.

Spinazie-ovenschotel

Wat moet je als je een kilo spinazie in de schoot geworpen krijgt? Van buurvrouw C. krijg ik af en toe eten waar ze niet zo mee uit de voeten kan. Ik ben vergeten hoe ze die in huis krijgt. Via Picnic geloof ik. Deze week krijg ik van haar een kilo spinazie en twee avocado's. Ik zoek een ovenschotel. Helemaal aan de heersende anti-cholesterol-regels voldoet het recept niet, want er zit room in, spekjes, geraspte kaas en ei.  Maar wel erg lekker.

https://www.lekkerensimpel.com/spinazie-ovenschotel-met-ei/

Handen

De introductiecursus Zen Zien Tekenen is weer voorbij. Vier zaterdagmiddagen. Vandaag tekenen we onze handen. Je mag alleen maar naar je hand kijken, niet naar het papier. Je ziet vooral lijnen en rimpels en huidplooien. 

Aan het eind van deze laatste les mag ieder twee van de tekeningen laten zien en daarna vertellen wat we aan de cursus gehad hadden. Ik ben natuurlijk heel blij-en-dankbaar. Ik vind het fijn om stilletjes in een groepje samen te tekenen. Ik vind het fijn als ik opdrachten krijg waarmee ik buiten mijn eigen gebaande paden treed. Ik heb genoten van de groeivormen die we mochten tekenen. Ik ben aangenaam verrast wat er uit komt: een dansende stijl van tekenen. 

Gebroeders Van Lymborch

De afgelopen weken hebben we ook nog gekeken naar de documentaireserie 'Onbekend en wereldberoemd' van documentairemaker Sinan Can en kunsthistoricus Pieter Roelofs (van het Rijksmuseum) over de gebroeders Van Lymborch, allemaal Nijmegenaren. De drie gebroeders leefden in de 14e/15e eeuw en waren begenadigd schilders in een tijd dat hun briljante werken niet op doeken of panelen terecht kwamen maar in boeken. Ze werkten in dienst van knijterrijke Franse vorsten. Hun werk - prachtige miniaturen - staat in van die 'getijdenboeken', niet gedrukt maar handgeschreven en geïllustreerd. Die boeken zijn vele miljoenen waard en liggen nu in dure archieven achter slot en grendel en niemand die ze ooit ziet. 

Sinan Can is een Nederlandse documentairemaker van Turkse afkomst, in Nijmegen geboren getogen en nog steeds woonachtig, zeer begaan met oorlogen in het Midden Oosten en nu ineens geboeid door Nijmeegse middeleeuwse broers, formidabele schilders. In Nederland nauwelijks bekend. Het is een beetje rare maar sympathieke reeks. Daar valt veel over te vertellen maar dat doe ik nu niet.  Hij is nu afgelopen, maar natuurlijk nog wel terug te kijken. Wat er raar aan is: Sinan en Pieter lopen 'gesprekjes' te kwebbelen door Franse steden waar de gebroeders geweest zijn. 

Ze doen daarin een beetje denken aan de serie 'Chansons' van Matthijs van Nieuwkerk en Rob Kemps in Parijs, die wij pas onlangs bekeken hebben, die samen grappend en grollend en muzikaal en vederlicht door Parijs struinden. Sinan en Pieter zijn allebei nogal stijf in elke betekenis van het woord. Verder niets kwaads over ze, maar Bobby en ik spelen nog graag de wat gekunstelde dialogen na.

Toevallig kwam ik er echter dat er in Nijmegen een gebroeders-Van-Lymborch-jaar is met een tentoonstelling en experience in de Stevenskerk aldaar. 'Ver en nabij'. Dus daar ging vandaag ons uitje naar toe.

Er zijn niet die middeleeuwse handschriften te zien. Alleen een facsimile. Er is een aantal thema's uit de werken gehaald en rond die thema's hangen er grote reproducties van die miniaturen uit die boeken en  is er werk van hedendaagse kunstenaars bij gezocht. Allemaal heel sprekend en kleurrijk. 

- https://npo.nl/start/serie/onbekend-en-wereldberoemd-gebroeders-van-lymborch/afleveringen/

- https://www.stevenskerk.nl/agenda/gebroeders-van-lymborch-experience