Jutta

In mijn tekeningen van sporters zo door de jaren heen is minstens de helft in het oranje. Ik heb het al een tijd niet gedaan, maar deze Olympische Winterspelen schreeuwen erom. Gelukkig maar. Nu was het kiezen: zal ik Femke of Jutta? Femke is zoveel bescheidener, tekent dat wel leuk?

Rouwjournaal

Gelezen: Rouwjournaal door Jan Siebelink. Ik stuitte op het boek in de buurtbibliotheek. Een tijdje geleden alweer las ik een interview met hem en op de foto die erbij geplaatst was zag je hem wat verloren in zijn huiskamer zitten. Zijn vriend de schrijver P. F. Thomése schijnt tegen hem gezegd te hebben dat hij moest gaan schrijven, wat dan ook, elke dag, en dit is het geworden. Over de ziekte en het sterven van zijn vrouw en de maanden daarna. Hij is helemaal stuk, zit daar met zijn hondje in dat lege mooie huis te Velp. Het zijn gedachten, flarden zherinneringen, uitingen van smart, lege dagen, thuiskomen in een leeg huis. 

Zijn vrouw Gerda ('Gem') kreeg alvleesklierkanker en werd heel snel heel ziek en leefde niet lang meer. De laatste weken thuis in een ziekenhuisbed in de woonkamer en met een contingent aan hulpverleners. Het is hartverscheurend.

https://www.zin.nl/2025/07/17/jan-siebelink-over-verdriet/

Budgetkoken

'Waar heb je dìt recept nu weer vandaan?' vraagt Bobby aangenaam verrast. Als ik op maandag  kookbeurt heb doe ik het simpel. Dat is na mijn maaltijdbezorgdienst, dan heb ik niet zoveel puf meer. 

Vandaag is het stamppot broccoli met velderwtjes, dille en geroosterde noten. Ik hoef ik alleen maar broccoli te kopen, de rest heb ik in huis. Het recept komt van de AH-site, subkopje 'budgetkoken'. Ik denk wel steeds: zal ik er een stukje zalm bij bakken? Maar dan is het geen budgetkoken meer en het hoeft helemaal niet. Het is helemaal goed zo. 

- https://www.ah.nl/r/1200880

De Winterspelen

Schaats(t)ers die in hun eentje keihard rondjes rijden, dat kan ik nog wel aan. Maar die wedstrijden met kluitjes schaats(t)ers die met zijn allen kleine rondjes schaatsen, dat kan mij niet echt bekoren. Ik zie de kunst er niet aan af, ik snap de spelregels niet. Het is ongetwijfeld héél knap, maar ik haak er toch bij af. Bobby vindt dat wel leuk, dus het staat toch op. Het gaat vooral om de shorttrack en de 'ploegenachtervolging'. 

Ik ben al bijna helemaal afgehaakt als ik toch naar de dames 500 meter kijk. En Femke Kok goud zie winnen. En Jutta Leerdam zilver. Dat is wel heel mooi. Waar Jutta de 1000 meter won wint Femke nu de 500 meter. Ze rijden onwaarschijnlijk hard. In de krant lees je dan hele analyses over hun beider fysiek en hun stijl van rijden. Jutta is veel langer en zwaarder en grover. En dan hebben we ook nog shorttrackster Xandra Velzeboer, die ook alsmaar goud wint.

In de Trouw lees ik vanmorgen over de Olympisch goud-winnaar shorttracker Jens van 't Wout dat hij niets anders kan dan shorttracken. Hij oefent altijd en als hij niet oefent kijkt hij shorttrack filmpjes om mogelijke strategieën te bestuderen. 'Hij kan nog geen basketbal vangen', vertelt zijn broer Melle aan nu.nl.

- 'Hij kan niks, alleen schaatsen' www.nu.nl/olympische-spelen/6385397/van-t-wout-is-de-shorttrackkoning-van-milaan-hij-kan-niks-alleen-schaatsen.html

Volkslust

Het 'bosbad' van de week. Richting Lage Vuursche hebben we een spliksplinternieuw etablissement ontdekt dat 'Volkslust'' heet en zich aanprijst met 'eten, drinken en wandelen'. Er staan elke zondag als we erlangs rijden tientallen auto's op de grote parkeerplaats, dus het moet wat hebben. Het is hier weer een heel ander bos dan voorbij Lage Vuursche.  Utrechts Landschap laat hier alle omgewaaide bomen liggen. Ze liggen bij voorkeur ook óp de paden, dus er moet veel geklauterd worden. Avontuur, ook omdat je schetsen van wandelingen volgt, er zijn geen paaltjes. Veel vraagstukken dus. Spoorzoekertje.

De naam 'Volkslust' doet denken aan iets opbouwends oud-socialistisch, maar op de site is niets daarvan te vinden. Geen over-ons. Wel dat ze ook een uitspanning onder die naam hebben in Haarlem, en een in Hoog Catharijne.

https://www.vuurse-steeg.nl/

Kleine mensen

Met een van de Tuinvriendinnen op de tuin een kopje thee gedronken. Het leven doorgenomen. Ook wat we zoal lezen. Of we veel of weinig lezen. Zij is sinds een tijdje bij een leesclub om tot meer lezen te komen. Wat ze laatst gelezen hebben is  'De grote wereld' van Arthur Japin, het boekenweekgeschenk van 2006. Zij zou graag een boek willen lezen over ouder worden. Ik heb nog wel een Anselm Grün in de kast staan zeg ik, en noem ook nog het Koreaanse boek dat ik laatst heb gelezen. En zo komen we ineens tot boekenruil en lees ik een oud boekenweekgeschenk. Kleine lettertjes, volle bladspiegel. Leest niet fijn voor de seniore ogen.

Het gaat over kleine mensen, vroeger ook wel liliputters of 'dwergen' genoemd. Maar dat wordt nu als beledigend beschouwd. In vroeger tijden leefden veel van hen in groepen en hadden ze eigen rondreizende circussen. Ze waren bezienswaardigheden die graag bezocht werden. Hier is Lemmy de hoofdpersoon die opgroeit op Dream Island bij New York in een bordkartonnen dorp waar dagelijks duizenden bezoekers ongegeneerd naar hen komen gluren. Zijn verhaal speelt zich af rond New York en in Duitsland jaren dertig. Hij heeft een grote liefde met Rosa. Samen treden ze op in dergelijke circussen. Niet alles wordt ingevuld, maar dat ze niet gewenst zijn in nazi-Duitsland is duidelijk. Eigenlijk nergens. Met aan de 'grote' mensen amusement te bieden verdienen ze hun geld.

Het is heel interessant en naar ook. Er was handel in kleine mensen. Ze werden soms verkocht aan circus-exploitanten. Ik weet er weinig van. Sommige kleine mensen hebben kleine ouders, maar sommige zijn ook kind van grote ouders. Ik ziet eigenlijk nooit kleine mensen. Ooit hadden we tv-presentator Bart de Graaf, en nu zanger/pianist Roel van Velzen.

De tuin

Twee vuilniszakken vol dode bladeren voer ik af. Het is een beginnetje. De opmaat naar het nieuwe tuinseizoen. Het is meteen al een stuk minder deprimerend. 

Het roodborstje is er ook weer, dat hipt gezellig om mij heen. Als ik binnen in het huisje ben komen er ook een pimpelmees en een koolmeesje in de appelboom, maar die vliegen meteen weer weg als ik naar buiten kom. Heerlijk hier.

Uienkonfijt

Het is een ijzig koude zaterdag. Ik moest maar eens iets lekkers gaan maken. 

Achterin de voorraadkast vond ik laatst een potje uienkonfijt van Delhaize of Carrefour, daar wil ik van af zijn. Het is heerlijk op paté, ook op de vegetarische die wij tegenwoordig gebruiken. Of op kaas. Ik kende het niet en het blijkt typisch Belgisch. Het is een beetje vergelijkbaar met chutney, maar er zit geen fruit in, alleen (rode) uien. En wat sinaasappelsap, rode wijn, balsamico-azijn, (gelei)suiker, rozijnen, tijm en laurierblad.

https://lekkertafelen.nl/recept/uienconfituur-van-rode-uien/

Matties

Ik ga  weer naar de tuin en de molshopen en ben de Winterspelen helemaal vergeten. Bobby heeft wel gewaarschuwd dat vanmiddag einde middag de 10 km geschaatst worden, maar ik loop daar niet zo warm voor. Het herinnert me aan toen ik puber was de eindeloze schaatswedstrijden met onder andere Kees Verkerk en Ard Schenk. Die 10 km duurden toen meer dan een kwartier. Die eindeloze middagen voor de tv staan me nog goed bij. Als 'wij' schaatsten was het boeiend, maar al die anderen. Verder staat me qua 10 km alleen nog het drama van Sven Kramer in Sotchi bij, die op instigatie van zijn coach de verkeerde baan nam. 

Nu zijn er weer allemaal voor mij nieuwe sterren aan het firmament. Met name eentje is favoriet: Jorrit Bergsma. (Hij is helemaal niet nieuw, trouwen, draait als jaren mee, was in 2014 de aartsrivaal van Sven Kramer.) Ook de commentatoren  dragen een rood-wit-blauwe hoofdband met een pluk haar in de nek. De matties. Nou ja, dan word ik toch in het gebeuren getrokken en meegesleept. Een schaatser van veertig met een matje en een grote schare fans. De rit-tijden op de 10 km zijn inmiddels drie minuten korter dan in de jaren zeventig. 

Jorrit doet het geweldig (tijd: 12.40.48) en staat met brons op het erepodium, naast twee jongens (een Pool en een Tsjech) die zijn zoons zouden kunnen zijn.

Molshopen

En ondertussen op de tuin... ben er al weken niet geweest. Vandaag heb ik behoefte aan een korte 'retraite' in eigen tuin, maar de petroleum van mijn kachel blijkt op. En dan is het echt koud.

De bekende deprimerende winterse troep overheerst in de tuin. Je zou het willen opruimen, maar het is beter het te laten liggen. Al dat afgestorven groen voedt de bodem. Wel bloeit de toverhazelaar en er zijn drie polletjes sneeuwklokjes. Tel uw zegeningen. Ik ga de vlinderstruik maar kortwieken, en de kuisheidsstruik, daar had ik in november geen zin in. 

En dan de molshopen. Dit heb ik nog niet eerder aan de hand gehad. Ze zijn wel heel veel en hoog. Tuinadvies: de aarde met een hark over het gazon harken en inzaaien met graszaad. Dat kan vanaf april-mei.

Bloemkool met falafel

Vandaag wil ik een eenvoudig vegetarisch recept. Ik vind een recept met krielaardappeltjes, bloemkool en falafel. Gekruid met het kruidenmengsel ras al hamout (in zo'n blikje van Jonnie Boer). Ze zeggen bij die Jonnie Boer-kruiden vaak dat je twee eetlepels kruiden moet gebruiken, maar dat is naar mijn smaak veel te veel. Eén eetlepel is echt genoeg. 

Het knoflooksausje maak ik met mayonaise, kwark, twee tenen knoflook en beetje citroensap.

https://marielleindekeuken.nl/2026/01/26/traybake-met-bloemkool-en-falafel/

De avond

Totaal onverwacht (voor mij) is het optreden een tópavond. We treden op in de hal van de basisschool waar we ook repeteren. Repeteren doen we in de gymzaal. Het gaat allemaal goed chaotisch, maar ook met groot vertrouwen en goede zin. Tijdens het inzingen rijden bij de Olympische Winterspelen de mannen de 1000 meter en dirigent Olaf wil daar graag naar kijken. Dus dat gaan ze gewoon doen. Met z'n allen om een grote smartphone.

Er komen circa 25 mensen luisteren. Ook zijn daarbij de ouders van Olav. Wij hadden wel gehoord van zijn Zweedse moeder, maar zijn vader blijk ik te kennen. Dat is een van de fotografen met wie ik in mijn arbeidzame leven veel gewerkt heb. Dat is leuk! 

Het optreden duurt circa een half uur en het publiek (familie) klapt hard en enthousiast. De dirigenten kletsen alles chaotisch en charmant en aan elkaar. Ze zijn echt GenZ. Ik kende vrijwel alle partijen goed. Pop zingen is leuk. We stonden alleen vrij stil. Bewegen zou leuker zijn.

De Bayerische Freundin heeft man en dochter en vriendin meee. Leuk voor de afterparty. Al met al een heel genoeglijk avondje. Ik krijg complimenten over hoe goed ik alles al ken. Nu is het wachten op wat filmpjes in de app.

De setlist

Ben toch een beetje zenuwachtig voor het optreden. De communicatie zoals over de 'setlist' (welk nummers zingen we en in welke volgorde, dan kun je je map mooi inrichten) en de kleuren van de kledij gaat allemaal via de Whatsapp. Wie neemt welke hapjes en drankjes mee. Ik knutsel er maar een mooi documentje van, dan lijkt het net echt. 

De laatste tante

Er is in Bobby's familie nog één tante over: tante Gré. Lezers die dit blog al jaren volgen weten dat we veel te stellen hebben gehad met de mantelzorg voor twee oude tantes in Rotterdam en Den Haag. Deze tante woont in Amersfoort, tegenwoordig in een woonzorgcentrum. Ze is behoorlijk dement. Twee andere neven doen ze mantelzorg voor deze tante. Nog niet zo lang geleden is ze 93 geworden en dat vieren we.

Er zijn nu nog vijf neven en nichten, en vier aanhang. Eén nicht en één aanhang zijn de afhgelopen jaren overleden. Vandaag zijn we met de overgeblevenen op verjaarsvisite. Eerst thee mt gevak in haar appartement, niet gek is dat, en dan samen eten in de enorme recreatiezaal. Boerenkool met spek en worst.

Het is behoorlijk zwaar converseren op zo'n bezoek. Tante Gré weet eigenlijk niet meer wie wij zijn, maar ze is wel heel blij dat we er zijn. Het mooiste cadeau dat ze had kunnen bedenken. Verder vertelt ze steeds dezelfde verhalen. En ze giechelt heel veel. We zijn er van drie tot zeven en zijn dan totaal gevloerd. Maar heel blij dat we haar zo gelukkig hebben kunnen maken. 

Toorop

Moet natuurlijk even een linkje sturen naar mijn stuk over Jan Toorop op Museumkijker. Blij dat ik deze bezigheid weer heb opgepakt. Stukken schrijven is toch een heerlijke bezigheid. Je concentreren, informatie verzamelen, afwegen, mixen, kiezen. toevoegen, snoeien. Je wordt er alleen al zelf een stuk wijzer van. Ik stuur meestal een stuk of zes afbeeldingen naar Zwaze. Zij kiest. Zij kiest heel anders dan ik zou kiezen. Misschien willen jullie even klikken, al was het alleen al voor de bezoekersaantallen.

- https://www.museumkijker.nl/vele-werelden-van-jan-toorop-in-singer-laren-ongrijpbare-kameleon-of-vernieuwer/

Schaatsen

Of ik meedoe Olympisch schaatsen kijken, vraagt Bobby. Eh... ik weet niet, ik weet er niets van. Ik ken de sporters niet... 

Maar als je erin meegaat is het toch echt spannend. Gisteren 5000 meter mannen, vandaag 1000 meter vrouwen. Met als hoogtepunt de twee laatste wedstrijden met Femke Kok en Jutta Leerdam. Het zijn namen die ik weleens langs zie komen maar eerlijk gezegd gaan doorgaans die berichten het ene oor in en het andere uit. Leerdam is een celebrity, ze heeft een beroemde Amerikaanse bokser als verloofde, ze verschijnen voortdurend in de jetset. Ze ziet eruit alsof ze allerlei cosmetische ingrepen heeft ondergaan zoals lipfillers, maar zelf ontkent ze alles.

Ik zit helemaal mee te bewegen als ze door de bochten scheuren en kracht bijzetten op de rechte stukken.

Gelukkig is Diederik Smit terug bij Lubach. Vandaag geen voetbal maar schaatsen. 

De bus

De bus in Utrecht is groot leed sinds de nieuwe vervoeder Transdev. De helft van de bussen schijnt niet te rijden en de informatie op de borden en in de apps klopt soms wel soms niet. Onbetrouwbaar dus. Half december schreef ik er ook al over en inmiddels is het februari. Er is wel wat verbeterd maar door de bank genomen is nog steeds een zooitje. Mensen die afhankelijk zijn van de bus zijn woedend. Zowel de reizigers als de chauffeurs zijn de klos. 35% van de chauffeurs zit in de ziektewet onder meer omdat ze zo uitgescholden worden door de reizigers, en zij kunnen er ook niets aan doen.

Vandaag mag ik mijn rijbewijs ophalen op het Stadskantoor bij het Centraal Station. Normaal gesproken ga ik dan met de bus, omdat je je niet zeker bent of je je fiets kwijt kunt op het station in de grootste fietsenstalling ter wereld. We gaan het zien. Ik ga maar hysterisch op tijd. In de DUIC staat een artikel over een boze raadsvergadering. Mensen die niet op hun werk komen, die hun ziekenbezoek niet kunnen afleggen, die een uitvaart missen... Misschien vindt u het leuk om mee te leven/lezen.

- https://www.duic.nl/algemeen/algemeen/59136/boze-reizigers-en-chauffeurs-spreken-zich-uit-over-buschaos-

- https://nos.nl/l/2601654

So Happy Together

Vanwege een voorwaarde bij het subsidie krijgen voor amateurkoren móeten Utrechtse koren minstens eens per jaar optreden. Bij ons gebeurt dat komende woensdag. We hebben maar zeven nummers, bijna allemaal kort dus het optreden zal hoogstens 20 minuten duren. Afgelopen woensdag hebben ze het nummer 'Viva la Vida' nog even in het programma ingeregeld en vanmiddag aan het eind van de 'koordag' gebeurde dat nog een keer met 'Happy Together' van de Turtles (1967).

Mijn weekendprogramma dit weekend IS wel een beetje zwaar met én de tekencursus én de koordag. Je moet toch om 8 uur opstaan, een thermoskan koffie maken, boterhammen smeren, etcetera. Maar als ik er eenmaal zit en meedoe is wel weer okay. Gewillig meebewegen met wat de dirigent van je vraagt. Er een beetje in hangen tot het voorbij is. Er komen woensdag ca 15 mensen publiek, het koor bestaat uit ca 20 mensen. Ik opper nog dat we volgend jaar voor het verplichte optreden alleen een affiche maken, maar dat vinden de dames aan wie ik dat voorstel je reinste fraude.

Spinazie-ovenschotel

Wat moet je als je een kilo spinazie in de schoot geworpen krijgt? Van buurvrouw C. krijg ik af en toe eten waar ze niet zo mee uit de voeten kan. Ik ben vergeten hoe ze die in huis krijgt. Via Picnic geloof ik. Deze week krijg ik van haar een kilo spinazie en twee avocado's. Ik zoek een ovenschotel. Helemaal aan de heersende anti-cholesterol-regels voldoet het recept niet, want er zit room in, spekjes, geraspte kaas en ei.  Maar wel erg lekker.

https://www.lekkerensimpel.com/spinazie-ovenschotel-met-ei/

Handen

De introductiecursus Zen Zien Tekenen is weer voorbij. Vier zaterdagmiddagen. Vandaag tekenen we onze handen. Je mag alleen maar naar je hand kijken, niet naar het papier. Je ziet vooral lijnen en rimpels en huidplooien. 

Aan het eind van deze laatste les mag ieder twee van de tekeningen laten zien en daarna vertellen wat we aan de cursus gehad hadden. Ik ben natuurlijk heel blij-en-dankbaar. Ik vind het fijn om stilletjes in een groepje samen te tekenen. Ik vind het fijn als ik opdrachten krijg waarmee ik buiten mijn eigen gebaande paden treed. Ik heb genoten van de groeivormen die we mochten tekenen. Ik ben aangenaam verrast wat er uit komt: een dansende stijl van tekenen. 

Gebroeders Van Lymborch

De afgelopen weken hebben we ook nog gekeken naar de documentaireserie 'Onbekend en wereldberoemd' van documentairemaker Sinan Can en kunsthistoricus Pieter Roelofs (van het Rijksmuseum) over de gebroeders Van Lymborch, allemaal Nijmegenaren. De drie gebroeders leefden in de 14e/15e eeuw en waren begenadigd schilders in een tijd dat hun briljante werken niet op doeken of panelen terecht kwamen maar in boeken. Ze werkten in dienst van knijterrijke Franse vorsten. Hun werk - prachtige miniaturen - staat in van die 'getijdenboeken', niet gedrukt maar handgeschreven en geïllustreerd. Die boeken zijn vele miljoenen waard en liggen nu in dure archieven achter slot en grendel en niemand die ze ooit ziet. 

Sinan Can is een Nederlandse documentairemaker van Turkse afkomst, in Nijmegen geboren getogen en nog steeds woonachtig, zeer begaan met oorlogen in het Midden Oosten en nu ineens geboeid door Nijmeegse middeleeuwse broers, formidabele schilders. In Nederland nauwelijks bekend. Het is een beetje rare maar sympathieke reeks. Daar valt veel over te vertellen maar dat doe ik nu niet.  Hij is nu afgelopen, maar natuurlijk nog wel terug te kijken. Wat er raar aan is: Sinan en Pieter lopen 'gesprekjes' te kwebbelen door Franse steden waar de gebroeders geweest zijn. 

Ze doen daarin een beetje denken aan de serie 'Chansons' van Matthijs van Nieuwkerk en Rob Kemps in Parijs, die wij pas onlangs bekeken hebben, die samen grappend en grollend en muzikaal en vederlicht door Parijs struinden. Sinan en Pieter zijn allebei nogal stijf in elke betekenis van het woord. Verder niets kwaads over ze, maar Bobby en ik spelen nog graag de wat gekunstelde dialogen na.

Toevallig kwam ik er echter dat er in Nijmegen een gebroeders-Van-Lymborch-jaar is met een tentoonstelling en experience in de Stevenskerk aldaar. 'Ver en nabij'. Dus daar ging vandaag ons uitje naar toe.

Er zijn niet die middeleeuwse handschriften te zien. Alleen een facsimile. Er is een aantal thema's uit de werken gehaald en rond die thema's hangen er grote reproducties van die miniaturen uit die boeken en  is er werk van hedendaagse kunstenaars bij gezocht. Allemaal heel sprekend en kleurrijk. 

- https://npo.nl/start/serie/onbekend-en-wereldberoemd-gebroeders-van-lymborch/afleveringen/

- https://www.stevenskerk.nl/agenda/gebroeders-van-lymborch-experience

Onze dirigent

Dit is een van de twee dirigenten van mijn nieuwe koor. Beide dirigenten zitten in het examenjaar van de docentenopleiding van het conservatorium en in dat kader hebben zij ook een slotconcertje te doen. Helaas is het al bij voorbaat uitverkocht en kunnen wij van het koor er niet naar toe. Hij brengt zelfgeschreven liedjes en begeleidt zichzelf op de piano. De Vogeljongen. Ik zou het graag horen en zien.

Deze woensdagavond zijn maar 15 zangers op de repetitie. Diverse mensen zijn ziek en er zijn mensen op vakantie. Het voelt toch een beetje los zand. Ik lijk als een vaste kracht! Gelukkig kan ik al aardig meekomen. Het is wel een beetje een chaotisch koor, ik snap niet precies hoe de paarden lopen, wie er in het 'bestuur' zitten. Mijn eerste koor te U. Pica Bella was veel straffer georganiseerd, wat ik met terugwerkende kracht hogelijk kan waarderen. 

Aanstaande zondag hebben we 'koordag' en het is nog niet bekend waar. Volgende week woensdag is er een uitvoering, we zingen zes nummers, maar volgens mij komt er bijna niemand luisteren. Daar doen ze allemaal nogal lakoniek over, gelukkig.

Omdat we wel een héél kort programma hebben wordt er op het allerlaatste moment nog een nummer aan toegevoegd: 'Viva la Vida'. Gelukkig heb ik Google en YouTube, want there rings no bell.

Er zij zon

In de Noordelijke provincies ijzelt het, maar hier in onze provincie knettert de zon. Ella appt of ik mee ga fietsen en daar zeg ik van ganser harte Ja! op. Je weet niet wat je meemaakt. Zo mooi, zo licht, zo fijn, zo opbeurend. Misschien leed ik wel een beetje aan een winterdepressie, dit ongekend opgewekte gemoed ervaar ik als een groot geschenk.

De Tienhovense Plassen, waar ons lievelingsfietspad doorheen loopt, is het afgelopen najaar helemaal geschoren. Er is veel meer water nu en minder begroeiing. Natuurmonumenten beheert het. Het idee is dat moerasvogels er beter gedijen, zoals de grote karekiet, woudaap, snor, rietzanger, zwarte stern en purperreiger. Jonge bomen en struiken zijn verwijderd en er zijn natuurvriendelijke oevers aangelegd. Op meerdere plekken is nieuw riet aangeplant. De Tienhovense Plassen zijn onderdeel van het Natura 2000-gebied ‘Oostelijke Vechtplassen’.

Langs dit heerlijke pad fietsen we naar Vliegveld Hilversum, waar we op het terras in de zon een Twaalfuurtje nuttigen en één glaasje witte wijn. Wat een cadeautje. Met ons zitten er allemaal Hilversumse senioren te glimmen van genoegen.

Is het lang geleden...

De voetbalvriendin stuurt een foto uit 2013. Jeetje, wat waren we jong en mooi en dun. Ik kan niet herinneren of  bedenken waar dit was. Zij weet het nog wel: bij Sven Ratzke en Hannah Schygulla in het Bimhuis in Amsterdam. Toen ik nog Amsterdammer was.

Lubach

Ik heb echt uitgekeken naar een nieuw seizoen Lubach. Het is mijn zeer gewaardeerde avondsluiting. De wereld is zo krankzinnig dat het fijn is als iemand daar rake observaties en grappen over maakt. Een opluchting. We gaan er echt voor zitten, schakelen via NLZiet een kwartier later in en omzeilen zo het ergerlijk lange reclameblok. Maandag was ik echt blij, al ik miste ik sportverslaggever Diederik Smit wel. En Tex de Wit. Er was ook geen 'gast', er waren niet de flauwe vaste rubrieken en andere kleine gebbetjes. Misschien omdat er na de break zoveel serieuze onderwerpen te behandelen waren? 

Maar dinsdag waren ze er weer niet en voelde de uitzending met een heel lang item over de 'doorstroomtoets' als veel en veel te lang. Als dat maar weer bijtrekt. 

Muziekliefhebbers

Bobby en ik zijn allebei nogal muziekliefhebbers maar we genieten onze muziek meestal individueel. Ieder met een koptelefoon op. Hij heeft een grote kast met duizenden cd's, en ik heb een wat kleinere lp- en cd-verzameling, ook wel honderden. Ons beider elpees uit de jaren zeventig staan er ook nog. De cd kwam in 1982 op de markt. Ik was al vroeg van de iPod (rond 2002) en de Spotify (rond 2007) dus sindsdien heb ik geen cd's meer meer bij gekocht. Laatst zei een van de Berlijnse neven: 'Tante Lucie, jij was de eerste die ik kende met Spotify.' Dat was een groot compliment.

Ons bezoek zegt vaak als ze die kast met cd's zien voorzichtig tegen mij dat er ook zoiets als Spotify bestaat. Misschien dat ik dat aan Bobby kan uitleggen? 

Enfin. Vorig jaar heeft hij eindelijk Spotify ontdekt. Eigenlijk wilde ik dat hij een eigen account nam, maar hij mocht het wel even uitproberen op mijn account. Ik heb een gratis account uit de beginjaren van internetprovider XS4ALL. (Dat is een heel verhaal, maar dat doen we nu even niet.) Maar Bobby mocht van mij daar wel even op meeliften. En toen is hij ongeveer die hele cd-kast (afdeling pop en jazz) in playlists gaan gooien. Gaandeweg werden dat playlists van wel 37 uur. Pop, jazz, luisterliedjes. Ongelofelijk veel. Het drukte mijn eigen playlists helemaal weg En de aanbevelingen die ik van Sporify kreeg sloten ook niet meer aan bij mijn muzikale voorkeuren. Ik pruttelde een beetje en meer en steeds meer. Want je kon ook niet tegelijk op het account. Ik ervoer mijn geliefde muziekhoekje niet meer als mijn muziekhoekje was. Ik vond dat hij een eigen account moest nemen. €12,99 per maand. Maar hij zag het probleem niet. 

De slotsom: vandaag heeft hij - terwijl ik maaltijden rondbreng in Bilthoven, Den Dolder en Maartensdijk - een nieuw account aangemaakt en al die 100 uren playlists overgezet. Het is heel veel werk. Daarna ben ik zelf ook nog uren bezig geweest om mijn account weer op te schonen. 

Hopelijk zijn we dit overmorgen allemaal weer vergeten. En ik ben alvast heel blij met mijn opgeschoonde eigen muzikale vrijstaat.

De Stulp

'n Mooie boswandeling genaamd De Stulp bij Lage Vuursche. Nu vanaf een andere parkeerplaats dan vorige week, waar in ik aanraking kwam met een bumper. Het weer is een beetje druilerig, heel januari, maar gelukkig niet echt nat. Bos en heide, heel afwisselend. Ook deze parkeerplaats is propvol, maar in bos en heide is het heerlijk rustig, 

Les 3

Les 3 alweer van de ZenZienTekenen-introductiecursus. We zetten lijnen met wisselende gevoelens en intenties en dan ontluikende blauwe druifjes-plantjes. Een bloembolletje, spruitend groen en de wilde wortel-partij. Kijken, dat is de opdracht. Goed kijken. Niet een tekening maken, maar je hand/potlood je ogen laten volgen.

Iedereen is er een beetje ongemakkelijk mee, dat het doel niet de tekening is maar het tekenend kijken, maar zet toch door. En het is verrassend wat eruit komt. Maar helaas we mogen we niet elkaar onze tekeningen laten zien. 

Het huiswerk is dat we komende week elke dag het ontluikende bolletje volgen. Het is een totaal andere staat van zijn dan normaal. Ik voel me een beetje kribbig-kritisch, vanwege de haast gewijde sfeer, de meditatie en de gong, en de deelneemsters die fluisterend bekennen: Je komt jezelf wel tegen! Maar ik doe toch mee. Kijken wat er gebeurt. Er komen bijzondere tekeningen uit.

Naar Paraguay

Al weken kijken we op donderdagavond naar 'Wakker in Paraguay', over een groep Nederlanders die zich in Nederland beknot voelt, die allerlei theorieën aanhangt over waar het met Nederland naar toe gaat, en die 'vrijheid' zoekt. Ze noemen zich 'wakker'. Sinds een paar jaar vestigen 'leefgemeenschappen' Nederlanders zich in Paraguay, waar sinds jaar en dag ook al veel Duitsers dat gedaan hebben. Veel Nazi's. De buren zijn zo'n Duitse gemeenschap. Eigenlijk komen ze in een soort Vinex-wijkje in de bush. Het wijkje is een idee van Nederlanders, die van zelfredzaamheid dromen, maar het wordt mooi wel gebouwd door Paraguezen. Veel mengen de geëmigreerde Nederlanders zich niet met de plaatselijke bevolking.

Het prioject wordt aangejaagd door jurist Jeroen Pols en Jan Engel, voormalig eigenaar van Fort Oranje. Hij is de broer van Willem Engel, voortrekker van indertijd de Corona-protesten. En dan is er nog een fanatiek Nyenrode-stel dat de ontvangst en administratie en inburgering voor de nieuwe mensen regelt. Betaald natuurlijk. Zij lokken Nederlanders hier naar toe, via informatie-avonden in Nederland en online. Geïnteresseerden gaan eerst via die types huren, en het is de bedoeling dat zij zich in het project gaan in kopen. De meesten kunnen hun Nederlandse huis goed verkopen, en houden daar enige tonnen aan over om de eerste jaren van te leven, maar ze moeten daar op den duur natuurlijk wel inkomsten gaan verwerven.

Er worden in de documentaire diverse individuen en stellen gevolgd. De documentairemakers leveren geen commentaar, laten alleen maar zien. Het is héél fascinerend. Die emigranten met hun beklemmingen, hun vermoedens, hun bubbel, hun goedgelovigheid. Jammer dat er maar vijf afleveringen zijn. Hopelijk krijgt het een vervolg.

https://www.vpro.nl/wakker-in-paraguay

Mobiel melden

Na uren met het schadeformulier van de autoverzekering en het fenomeen PDF's-samenvoegen bezig geweest te zijn en alle vragen die dat opwierp, blijkt dat er ook een mogelijkheid bestaat om samen-online-schademelden te doen via de website of een app 'mobielschademelden.nl', zo vertelt de mevrouw uit Almere wier bumper onze trekhaak afgelopen zondag ingedeukt zou hebben. Het is een gezamenlijke site van de schade-verzekeraars. Wel merkwaardig dat Nationale Nederlanden daar helemaal niet naar verwijst. Laten we dat maar op de laptop doen, zeg ik, en niet op de telefoon, want èn bellen èn een digitaal formulier invullen in een app tegelijk... Dat vraagt om moeilijkheden.

Eerst heb ik nog aan de mevrouw gevraagd hoe laat zij daar waren, als strikvraag, die was mij ingefluisterd, suggererend dat het theoretisch ook zo zou kunnen zijn dat zij tegen onze auto aangereden zou zijn. Ze wordt buitengewoon boos en het kost heel wat moeite het weer te sussen. Ik zal alleen melden dat ik er niets van gevoeld/gemerkt heb, zeg ik, en dan gaan we samen melding maken. Er wordt op die site een gezamenlijk bestand aangemaakt dat je online koppelt door middel van een 'koppelcode', pff, waar je daarna allebei in je eigen huis je eigen gegevens in kunt invullen. 

Ook hier ben ik weer lang mee bezig. Soms moet ik minuten wachten omdat de tegenpartij nog niet zo ver is. Wordt vervolgd. Ik schat in dat er morgen alsnog een vragenformulier van Nationale Nederlanden gaat komen.

Zo heb ik weer een boel geleerd. Ik kan niet zeggen dat ik het boeiende belangrijke leerstof vind, laat staan een verrijking. Het zijn tools die nodig zijn om praktisch te kunnen overleven in de huidige samenleving. Ik denk niet dat het langdurige kennis is. Tegen de tijd dat ik weer zoiets nodig heb zal het wel weer helemaal anders zijn.

Naar Schiphol

Ik kijk nogal graag eens naar Seinfeld in nachten dat ik de slaap niet goed kan vatten. Ik heb alle negen seizoenen gezien en ben nu weer overnieuw begonnen. Ik moet altijd lachen en dat verdrijft de malende gedachtenstroom die me soms uit de slaap houdt. Voor wie het niet kent: 'Seinfeld' is een comedyserie uit de jaren 80 en 90 over een groepje New Yorkse vrienden, eind twintig, die het voortdurend over triviale zaken hebben. Ze kletsen, kijken tv, gaan naar de film, af en toe een restaurant. De ouders van twee spelen ook een constante rol. Af en toe heeft iemand een nieuwe verkering of een nieuwe kennis/vriend. Hoofdpersoon is Jerry Seinfeld, comedian. Van de week werd er uitvoerig geconverseerd over wat je voor nieuwe vrienden wel of niet doet. Iemand helpen verhuizen doe je pas na jarenlange vriendschap. Of iemand naar het vliegveld rijden. 

Daar flitste ik op in, want een van de Tuinvriendinnen heeft me gevraagd of ik haar naar Schiphol wil rijden. En over twee weken weer ophalen. Ze gaat naar Marokko op vakantie. Ze wil het haar kinderen niet vragen, want die hebben het te druk met werk en gezin. Vorig jaar heb ik dit ook al eens gedaan. Ik vind het  raar. Er is een uitstekende treinverbinding tussen Utrecht en Schiphol. En de bus naar het station stopt ongeveer voor de deur. Eigenlijk ben ik het er niet mee eens. Ik zou nooit met de auto naar Schiphol gaan. Ik vlieg ook al jaren niet meer.

Dus ik zeg, ja eh dat kan, maar waarom ga je niet met de trein? Dat is, antwoordt ze, omdat ze zich wat allenig voelt en het zo veilig en warm omhuld is als ze gebracht en gehaald wordt. OK. Dat ken ik. Ik heb dat in het verleden ook wel gedaan voor een buurvrouw/vriendin in Amsterdam-Noord, die ik dan naar Amsterdam CS bracht. Maar met de bus.

Dus nu sta ik ineens in de vroege ochtend sneeuw van de auto te scheppen. Er is weer flink wat gevallen. Moet ik de sneeuwwereld in om iemand naar Schiphol te rijden. That's what friends are for.

Het rijbewijs

Door het gedoe met de vermeende aanrijding tegen de trekhaak realiseer ik me dat het rijbewijs nu echt vernieuwd moet worden. Want mijn rijbewijsnummer moet ingevuld worden op het schadeformulier met daarbij 'geldig tot.... Ik heb nog twee weken. Inmiddels heb ik DiGiD-met-ID op de telefoon, en de volgende stap is de RDW-goedgekeurde pasfoto. Die kun je op een paar adressen laten maken. Ik kies een fotograaf op de Oudegracht, wat een klein studiootje blijkt te zijn. Hij doet dit er duidelijk bij voor de extra inkomsten, niet omdat hij het leuk vindt. Ik moet zonder bril op de foto, want ze moeten mijn wenkbrauwen kunnen zien, en mijn haar (model over de oren) moet achter de oren. Ik houd meer van een foto mét bril, en veel gaat om het gezicht. Dat leidt de aandacht wat af. Maar goed, hij komt alleen op het rijbewijs.

Dan kan ik kiezen of ik de aanvraag op het Stadskantoor wil doen (met 'fysieke' pasfoto's) of online bij de RDW. Afhalen moet sowieso op het Stadskantoor, dus om de afspraken daar te minimaliseren kies ik toch voor online. Ook al denk ik voortdurend: gaat-dat-niet-mis, kan-ik-dat-wel, maar daar heb je ook niets aan. De fotograaf uploadt de foto's naar de RDW en ik krijg een sms met inlogcode. €20. Dank u wel. 

Dan gaat thuis het online aanvragen en betalen helemaal smooth en nu is het een paar dagen wachten op het mailtje dat het nieuwe rijbewijs opgehaald kan worden. Het is weer duidelijk: de mensch lijdt het meest door het lijden dat zij vreest.

Muntjes

Er is een meneer die ik op maandagmiddag maaltijden breng die mij vaak een handjevol muntjes geeft als fooi. Ik ben daar eigenlijk helemaal niet blij mee, want ik betaal alles met de pin en je portemonnee wordt steeds zwaarder. De meneer is heel traag, met een rollator, het duurt minuten voor hij bij de deur is. Maandag vroeg ik hem hoe hij toch aan al die muntjes kwam. Hij was principieel vóór muntjes, zei hij vaag. Ik kan me niet voorstellen dat hij nog uit shoppen gaat. Misschien bij het afrekenen van online boodschappen?

Bij onze AH zijn ze dwingend overgestapt op de zelfscankassa's en pinbetalingen. Er is nog één minuscuul kassablokje voor contant betalen en daar staat altijd een rij. Het wordt echt tegengewerkt, maar wettelijk moeten winkels nog munten accepteren. Het is politiek een issue. Laatst wilden D66 en VVD de acceptatieplicht afschaffen, maar kregen daar geen meerderheid voor. Vooral oude en arme mensen betalen liever contant.

Vandaag koop ik van mijn handvol muntjes bij de bloemenwinkel wat sneeuwklokjes. Voor in de tuin. 

Juliana

Met de buurvrouwen Clau en An gaan we lunchen in de buurt. We hebben een leuke lunchroom uitgezocht bij het Julianapark, maar dat blijkt dicht op dinsdag, evenals het nieuwe Zuid-Afrikaanse restaurant Bee's Hive waar ik in oktober al eens met de Tuinvriendinnen gegeten heb. Er is niet heel veel horeca bij ons in de wijk, dan hebben we alleen nog Afrikaans bij 'Ebony' en 'Oriëntaals' bij Juliana. En natuurlijk hebben we The Color Kitchen bij ons achter, maar die ook dicht op dinsdag. Vóór het restaurant spreekt dat er allemaal Chinezen zitten te lunchen. Het is een soort shared lunching, je bestelt allemaal hapjes. De ober is eerst niet zo toeschietelijk, eerder streng, maar later trekt hij gelukkig bij en lacht hij ook wel eens. 'Wel terugkomen hoor', zegt hij tegen mij.

Een (zijn?) vrouw laat ons het hele restaurant zien, met ook de Japanse afdeling. Het is echt bedoeld om in groepen te eten, op tafel staat een draaitafel waar de spijzen op rondgaan.

https://www.duic.nl/algemeen/algemeen/56311/op-bezoek-bij-restaurant-juliana-in-utrecht-ik-wil-mensen-echt-chinees-eten-laten-proeven

Twijfel

Zus4 appt empathisch over de trekhaak: 'Hoe weet jij/hij dat hij niet tegen jóu aangereden is?' Zaadje van twijfel is gezaaid. Enfin, ik denk: ik ga even de verzekering bellen om te vragen wat te doen. Nou dat gaat dus niet. Dat bestaat niet meer. Het moet online of via de app. Maar er is geen mogelijkheid om dit vergaal in die kleine keuzeveldjes kwijt te kunnen. Ik begrijp dat eiser en ik samen een schadeformulier moeten invullen en uploaden. Dus moet ik die man maar bellen dat hij hier moet komen? Ik probeer online hulp te krijgen. Eerst een virtuele assistent, een chatbox, die niets van mijn vraag begrijpt. Hij wil het overgeven aan een 'echte' assistent (ook chatbox), maar die is niet beschikbaar en na een kwartier wachten nog steeds niet. 

Ik moet de eiser niet gaan appen, want dan veroorzaak je stress en mogelijk oorlog, ik moet hem gaan bellen. Als hij geld wil moeten we samen dat schadeformulier invullen. Dan moet ik heel vrrienelijk zeggen: komt u maar nar Utrecht. Eerst nog maar even niet.

Trouwens kom ik ook nog in andere apparatenstress, want de functie PrintScreen is in Windows11 veranderd.  Het was altijd heel gemakkelijk, je drukte op PrtScr en plakte dan dan in Paint. Maar u is het anders en ik begrijp het niet. Zulke kwesties zoek ik altijd op in SeniorWeb, die leggen het heel eenvoudig en begrijpelijk uit, maar nu kan ik niets omdat de bank-verzekeraars-site open staat en die blokkeert alle verkeer naar andere sites. Grr.

De trekhaak

We gaan weer een mooie zondagse boswandeling doen, nu bij Hoge Vuursche. Een keer eerder waren we daar. Het is vlakbij Hilversum. Ik herinner enig dwalen om het begin van de wandeling te vinden. Er is daar een tamelijk grote parkeerplaats, want ook een klimparadijs en een mountainbike paradijs, maar dat zal allemaal bij deze temperaturen (rond nul) wel niet zo'n vaart lopen.

Het is inderdaad weer even zoeken naar de wandeling, maar het lukt. Het is een mooi naaldbomenbos. Na afloop van de wandeling liggen er twee briefjes bij de auto. We zouden met de trekhaak in hun bumper zijn gereden. Boem. Niets van gemerkt. Maar ze hebben foto's gemaakt en ons kenteken genoteerd. Schrijven ze op het briefje. 

Ik pruttel eerst wat, dat ik zo voorzichtig achteruit inparkeerde, dat je zoiets toch voelt, maar goed, tegen de tijd dat ik thuis ben heb ik me ermee verzoend en bel ik ze op. Of ik een foto mag. En die is nogal overtuigend. Ze wonen in Almere. Morgen bellen we elk onze verzekering hoe nu verder. Zucht.

Tove 3

For the records: nu heb ik ook deel drie uit van de Kopenhagen-trilogie van Tove Ditlevsen: Afhankelijkheid. Haar huwelijkse levens. Haar eerste man was een dikke dertig jaar oudere redacteur die zorgde dat haar eerste gedichten uitgegeven werden. Hij was bijzonder ongezellig thuis. Zei niets. Daarna kreeg ze een economiestudent met wie ze een dochtertje kreeg. Toen kreeg ze kennis aan een arts die haar verdovende middelen toediende waarvan ze de roes zo heerlijk vond dat ze bij hem bleef en dagelijks injecties van hem kreeg en steeds verslaafder raakte, tot ze in een psychiatrische kliniek opgenomen moest worden om af te kicken. De vierde man was een mediaman, een machtige man, die nog een andere vrouw had en die haar na een paar jaren zo weer verliet.  Het is dus allemaal in de jaren vijftig, zestig. 

Ze schrijft niet over haar 'gevoelens', ze zoekt niet naar oorzaken voor haar keuzes en haar gedrag, ze schrijft niet over haar werk. Het is heel feitelijk soort van lakoniek. Heel eerlijk ook. Ze schrijft over zaken waar zeker in die dagen denk ik niet veel over geschreven werd: abortus, verslaving, afkicken. Ik heb het er nog even met Ella over, die de drie boeken ook verslonden heeft, maar die kan het ook niet goed benoemen.

Zus4 in MeckPom heeft een Kopenhaagse Schwiegertochter van eindje in de 20 en die heeft ook een Tove in huis.

Cursus

Tweede les alweer van de Zen-Zien-Tekencursus. De juf die vond dat ik wel wat extra lessen kon gebruiken heeft mij overgehaald. Het is vier lessen. 

We zijn met acht dames en één heer. Het is allemaal een beetje ijl en iebelig, ik heb er duidelijk gemengde gevoelens over. Het is meer mediteren dan tekenen. De juf wel almaar weten of ik het leuk vind en een toevoeging aan wat ik al ken. Ik kan moeilijk nee zeggen, dus ik zwam er een beetje omheen. Ik heb nog nooit zo goed naar een tomaat gekeken, zeg ik bijvoorbeeld en dan glimt ze. Er is ook een dame van ver in de tachtig met haar dochter. De oude mevrouw heeft veel botanisch getekend, en nu wil ze almaar gunnen. Of ik dat ook heb. Nee, gummen mag niet, zeg ik dan. Maar het is wel gezellig om samen te tekenen.

Tove deel 2

Gelezen: Jeugd van Tove Ditlevsen. Deel 2 van de Kopenhagen trilogie.0ver haar puberteit. De school, de baantjes, eerst in de huishouding waar ze absoluut niet geschikt voor is, dan magazijnbediende en typiste. En ondertussen uitgaan met vriendinnen en jongens zoenen. Het is heel onderhoudend, eerlijk, het zoeken naar en weg in een niet al te kansrijke omgeving. 

Ik ga wat googelen over Tove Ditlevsen en kom op een Balie-debat over de schrijfster met onder anderen Marja Pruis en een jonge Deens-Nederlandse theater maakster wier moeder altijd idolaat was van Tove. Heel bijzonder dat zij niet internationaal doorbreekt. Ik stuit ook op een filmpje waarin Maarten 't Hart de schrijfster bespreekt. Hij vindt het werk onderhoudend, je leest dóór, maar niet briljant. 

Mij doet het werk denken aan de Duitse schrijfster Irmgard Keum die ook slimme eigenwijze meisjes als hoofdpersoon koos. 

Kwijt

Ik zou gaan wandelen, maar ik ben mijn telefoon kwijt. Een tafereel dat zich vaker voordoet. Met de sleutels heb ik het ook, maar veel minder. Bél jezelf dan even, zou je zeggen, maar dat helpt niet, ik heb de ringtone vaak op zacht of uit. Verschrikkelijk. Ik was alleen maar opgestaan, had ontbeten en koffie gedronken, gedoucht, bed opgemaakt, streepjes onder de ogen gezet, wat appjes gestuurd. een boodschappenlijstje gemaakt en de vuilniszak in de container gegooid. Op al die plekken is geen telefoon.

Gelukkig heb ik Whatsapp ook op de laptop en kan ik Ella melden dat ik later kom. We lopen prachtig langs het jaagpad langs de Kromme Rijn, van de StayOkay in Amelisweerd naar restaurant het Wapen van Bunnik, maar ik kan alleen maar aan de telefoon denken. Ik kan niets zonder telefoon. Stuur je een Tikkie? O nee dan kan niet. Betalen kan niet meer. Ik ken geen een telefoonnummer meer.

Op weg naar huis hoop ik zo dat Bobby hem gevonden heeft en dat-ie bij thuiskomst gewoon rustgevend op de bartafel ligt. Maar nee. Opnieuw de gang langs alle denkbare plekjes in huis. Niets. Wéér met de vaste telefoon mij mobiele nummer bellen. Ik hoor niets, maar dat is niet zo gek want ik ben best doof. Maar toen we dit eerder deden hoorde Bobby ook niets, terwijl hij heel goed hoort. Toch probeer ik het tegen beter weten in nog een keer en in het halletje op de eerste verdieping hoor ik een heel minuscule ringtoon. Mijn ringtoon. Als ik een van de kamers in loop is het geluid weer weg.

Nou ja, uiteindelijk vind ik 'm in de zak van mijn ochtendjas. Wat een opluchting.

Vegetarische worst

Bobby heeft laatst van de dokter gehoord dat zijn cholesterol aan de hoge kant is en nu eten we geen vette kaas en vlees meer maar 30+-kaas, geen roomboter maar  margarine, veel groenten en peulvruchten, en groentesmeersels op brood. Dat doen we trouwens al jaren, tenminste als ik kook, maar af en toe wil ik ook wel eens spekjes en/of een braadworst. Bobby is echter strenger in de leer. 

Vanavond komt hij thuis met een vegetarische worst. Sausage. Boerenkool met vegetarische worst. Op erwtenbasis.

Ik had het niet verwacht maar het is hartstikke lekker. 

Jan Toorop

Er is een nieuwe tentoonstelling in het Singer: over Jan Toorop. Dat vind ik interessant, ik heb wel een beetje een beeld van hem, maar het zijn veel verschillende dingen, geen samenhang. Hij heet een van de belangrijkste schilders van Nederland begin 20e eeuw, samen met Vincent van Gogh en Piet Mondriaan, zeggen de Wikipedia-stukjes. De nadruk van de tentoonstelling ligt bij zijn Chinees-Indische roots. 

Hij is geboren in 1858 in Nederlands-Indië en er vloeide een mengelmoes van Nederlands, Noors, Javaans, Chinees en Brits Indisch bloed in de aderen. Op zijn tiende werd hij naar Nederland gestuurd om daar in een internaat onderwijs te genieten. Zijn geboorteland en ouders ziet hij niet meer terug, lees ik in de inleidende tekst. Hij moet een opleiding volgen tot bestuurlijk ambtenaar, maar die breekt hij af en dan gaat hij naar de Rijksacademie in Amsterdam. Volgens de samenstelster van de tentoonstelling werd hij altijd als wit beschouwd, zeker na zijn dood, maar hij was heel donker van kleur, had blauwzwart haar, en zou veel met racisme te maken hebben gehad.

We zien hem in deze tentoonstelling als een van jongs af aan zelfbewuste man die heel erg zijn eigen gang gaat. En daarbij ook zijn roots onderzoekt. Zelfportretten in gebatikte kleden. Er was een periode dat hij sociaal onrecht schilderde.Hij maakte Jugendstil affiches en boekomslagen. Landschappen. Portretten. Later was het symbolisme een inspiratiebron en de geestenwereld uit Indonesië. Hij bekeerde zich tot het katholicisme en makte ook religieuze kunst.

Ik zou wel een roman over hem willen lezen.

https://www.singerlaren.nl/nl/agenda/de-werelden-van-jan-toorop-r2mx

Tekenen

Vorige week schreef ik hier dat ik niet goed meer wet wie of wat te tekenen. Geen inspiratie. Geen politici waar ik warm voor loop. Hoogstens Jesse Klaver en Kati Piri. Geen voetballers. Geen coaches. Geen zangers. Achteraf had ik misschien een paar Beste Zangers 2025 kunnen doen, zoals Jacqueline Govaert of Bente. Zus4 kwam met de suggestie om uit Maestro te tekenen. Dan ligt Jamai wel voor de hand. De publiekslieveling. Maar de dirigenten zijn moeilijk. Het werkt het best als ik alleen een gezich heb. Bij dirigenten hebt je een heel stuk van hun torso nodig en de achtergrond, de armen, de handen, de dirigeerstok.

Nou ja, ik heb het geprobeerd. Hij is niet helemaal gelukt, maar toch leuk om een worsteling te laten zien.

Waterkwaliteit

De ecologe van het Park heeft me uitgenodigd voor de opening van een ecologisch kunstwerk in het Griftpark. Ik heb haar jaren alweer eens geleden geïnterviewd, ze staat ook in het boekje, We hebben altijd veel herkenning en plezier. Bieden gepensioneerd. Beiden actief in het groen. Beiden actief vrijwilliger. Beide behorend tot de ouderen in de groep. Er wordt niet altijd even goed naar ons geluisterd, vinden wij. We zouden altijd nog eens wat gaan drinken samen. Nu heeft ze dit aangegrepen. De opening is om 17.30u, als het donker is. Het vriest en we begrijpen er niets van. We gaan maar gauw weer naar binnen voor een glühwein. Hopelijk staat er morgen een stukje in een krant dat het inzichtelijk uitlegt.

https://www.duic.nl/algemeen/algemeen/58967/lichtinstallatie-pond-maakt-waterkwaliteit-zichtbaar-in-grift

Tove Ditlevsen

Gelezen: Kindertijd van de Deense schrijfster Tove Ditlevsen. Ik kreeg haar getipt van Ella, met wie ik het vaak heb over wat we gezien en gelezen hebben. We hebben gemeen dat het lezen niet meer zo gaat als vroeger, maar deze boeken had ze gevroten. Ik heb ze meteen bij de bibliotheek gereserveerd en twee dagen later waren ze er al. 

Tove Ditlevsen (1917–1976) schijnt heel beroemd te zijn maar ik heb nog nooit van haar gehoord. Ik houd de literaire bijlagen ook niet meer zo bij. Zij was een schrijfster die opgroeide in de jaren twintig en dertig in een arme arbeiderswijk in Kopenhagen in een flatje van 30 vierkante meter met vader, moeder en broer. De meeste vrouwen om hen heen waren huisvrouw en het doel van hun leven was het vinden een man met een nette vaste baan. Door de kleine woning met slechts één slaapkamer was het erg benauwd thuis. Erg liefdevol was het leven niet. De vader was socialist en hield van boeken. Van jongs af aan had Tove al literaire aspiraties, maar die werden niet aangemoedigd.

Als kind voelde ze zich heel eenzaam: ze had weinig met de meisjes om zich heen en hun geroddel. Haar enige vriendin was een onbevreesde roodharige, met wie ze chocola uit winkels stal. Maar ook dat wilde ze eigenlijk niet. Liever dook ze in de paar boeken die ze van haar vader had gekregen, en schreef ze versjes met mysterieuze woorden die in haar opwelden. In dit Kindertijd schreef ze over de donkere kanten van haar jeugd, de armoede, eenzaamheid en de complexe, kille relatie met haar moeder.

Het is het eerste deel uit haar Kopenhagen-trilogie. In het tweede deel Jeugd schrijft ze over haar tienerjaren, voorafgaand aan haar eerste publicatie. Afhankelijkheid, het derde deel, is een nietsontziend portret van een verslaving – en de weg daaruit. Ze schreef de boeken in een psychiatrische inrichting, waar ze van haar verslavingen probeerde af te komen.

Lang is ze beschouwd als een schrijver die niet in de literaire kringen van haar tijd paste: een huisvrouw uit de arbeidersklasse met vier gestrande huwelijken en een drugsverslaving, waar ze ook nog eens openhartig over schreef. Nu heeft een nieuwe generatie wereldwijd haar oeuvre ontdekt. Ze wordt nu gezien als een van de grote literaire sterren van Denemarken. Haar rauwe en proza wordt geprezen, alsook haar 'genadeloze' en nietsontziende zelfportret. 

Noorderlicht

Van de week was er ineens noorderlicht. Ik lag op de bank te lezen, zeer geboeid, en toen ik het boek uit had - rond 23 uur - keek ik op de telefoon en zag ik in de straatapp een uitbarsting van foto's van het noorderlicht dat zeer goed te zien was van onzr bovenverdiepingen of aan de Vecht als je een eindje ging wandelen. Het was koud, dus ik had geen zin. Spijt van natuurlijk.

Noorderlicht (Aurora Borealis) is een spectaculair lichtfenomeen in de nachtelijke hemel, veroorzaakt door elektrisch geladen deeltjes van de zon die botsen met gassen in de atmosfeer van de aarde, wat resulteert in bewegende, dansende kleuren zoals groen, roze en paars. Dit gebeurt in een gordel rond de magnetische noordpool en wordt het beste waargenomen in donkere, heldere nachten in de herfst en winter, in gebieden boven de poolcirkel zoals Noord-Scandinavië, IJsland, Groenland en Canada. Maar deze foto's zijn bij ons op Zuilen.

https://www.noorderlichtjagers.nl/

Jamai

De mensen die naar 'Maestro' kijken hebben elke week gespreksstof te over: Maestro, Maestro en Maestro. Jamai, Jamai en Jamai. Wie niet kijkt mist echt iets. Het is fascinerend en ik kan het niet geloven dat mensen in enkele weken tijd zo kunnen leren dirigeren. De verbijstering van de jury over het perfecte dirigeren van Jamai. Hij krijgt alsmaar tienen. Een paar keer heb ik heel kritische artikelen gelezen waarin dirigenten aan het woord kwamen die zeiden dat dit programma niets met dirigeren te maken heeft, dat het een vak is waar je jaren over doet om het onder de knie te krijgen. Dat het mensen niet leert naar klassieke muziek te luisteren. Dat musici financieel uitgeknepen worden en hier het vol moeten behagen en BN-ers volgen die op de bok staan te shinen.

De kritische noot:

- Trouw 2019: https://www.trouw.nl/cultuur-media/de-misleidende-boodschap-van-maestro-dirigeren-dat-is-een-koud-kunstje~bd988008/?referrer=https%3A%2F%2Fwww.google.com%2F

- AD 2024: https://www.ad.nl/show/dirigenten-uiten-kritiek-op-kijkcijferhit-maestro-het-is-een-wassen-neus~a20d31bd/