Ditmaal is het voetbal in Utrecht in de Galgenwaard. Het is een kwalificatiewedstrijd voor het WK in 2027. Van de week speelden ze tegen Polen, nu tegen Ierland.
Vooraf eten de voetbalvriendin en ik bij Indonesisch restaurant InaCorner vlak bij het Diak. Vandaar kunnen we lopend naar het stadion. Iedereen is wat gereserveerd over 'onze' kansen, want van de week speelden ze teleurstellend gelijk tegen de Polen, maar elke wedstrijd is een nieuwe kans. Nu dus tegen de Iersen. Ik vertel aan wie het maar horen wil hoe leuk de wedstrijden van de Oranje-Leeuwinnen zijn qua publiek en sfeer, zoveel meisjes en kinderen, dochters met hun moeder of hun vader, vriendinnen, clubjes collega's, maar hier is het toch anders. Relatief veel oudere mannen. Ik denk FC Utrecht-fans. Tenslotte zijn we in hún stadion. Nee, dan Almelo. Dat was nog eens feest met blije kinderen.
De voetbalvriendin heeft twee heel jonge voetbalsters mee. Een setje. De ene is keepster bij FC Aalsmeer. Ze kent ze omdat ze vorig jaar haar kaarten voor het EK in Zwitserland hadden overgenomen. Ik wilde niet naar Zwitserland. Ze zijn heel jong. Wij voelen ons behoorlijk oud.
Het leuke van live bij de wedstrijden zijn is de feestvreugde, de sfeer, het zingen, klappen, juichen. Maar je ziet niet zo goed wat er allemaal gebeurt op het veld laat staan bij de doelen. Dus als er een doelpunt is of wat er precies gebeurde wat tot een penalty leidde. Lineth Beerensteyn is de held. Zij scoort twee keer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten